II SA/Wa 1815/06

II SA/Wa 1815/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Adam Lipiński
Bronisław Szydło /sprawozdawca/
Eugeniusz Wasilewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Sygn. powiązane
I OSK 390/07 - Wyrok NSA z 2008-02-19
I OSK 1815/06 - Wyrok NSA z 2007-02-28
II SA/Wa 144/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-06-06
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Monika Michnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia 13 lipca 2006 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., wydaną na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) oraz § 4 ust. 1 pkt 2, ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789), przyznał [...], R. O., nagrodę roczną za 2005 r., w wysokości 65% jednomiesięcznego uposażenia. W uzasadnieniu podał, że przyznanie temu funkcjonariuszowi nagrody rocznej za 2005 r. w obniżonej wysokości do 65% jednomiesięcznego uposażenia, nastąpiło w związku z naruszeniem przez niego dyscypliny służbowej, stwierdzonej w prawomocnych orzeczeniach dyscyplinarnych Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] i [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., po uwzględnieniu charakteru popełnionego czynu, jego skutków, rodzaju i wymiaru orzeczonej kary oraz dotychczasowych wyników, w służbie. Na podstawie art. 108 § 1 kpa, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R.O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zarzucając naruszenie § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789 z późn. zm.), w ten sposób, że obniżono mu o 35% nagrodę roczną za 2005 r., mimo że niezakończone zostało prowadzone przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne, prawomocnym orzeczeniem. Od powołanych bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzeczeń dyscyplinarnych Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] i nr [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jego więc zdaniem, złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie odebrało tym orzeczeniem przymiot prawomocności. Skoro więc powołane orzeczenia dyscyplinarne nr [...] i nr [...] nie zostały prawomocnie zakończone w świetle postanowień powołanego § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, brak było podstaw do wydania decyzji w sprawie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2005 r., w obniżonej o 35% wysokości. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 10 kpa, polegające na niezapewnieniu skarżącemu udziału w postępowaniu oraz art. 107 § 3 kpa, polegające na wadliwym uzasadnieniu uznaniowego elementu rozstrzygnięcia. Zarzucił także bezprawne zastosowanie art. 108 § 1 kpa, przez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Podniósł także zarzuty, że Komendant Główny Policji, M. B., jak również Komendant Wojewódzki Policji w [...] [...], T.P., powołani zostali z rażącym naruszeniem prawa i dlatego też – jego zdaniem, wydane przez nich decyzje, w tym wydane w niniejszej sprawie, są nieważne.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę R. O. pod tym kątem, Sąd uznał, że jego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną przyznania R. O. nagrody rocznej za 2005 r. w wysokości 65% jednomiesięcznego uposażenia, stanowił przepis art. 110 § 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.).
Z treści tego przepisu wynika, że policjantowi mogą być przyznane nagrody roczne, nagrody uznaniowe w formie pieniężnej lub rzeczowej i zapomogi.
Szczegółowe warunki przyznania policjantom takich nagród i zapomóg, okresy służby warunkujące nabycie prawa do nagrody rocznej, jej wysokość, przesłanki jej obniżenia i pozbawienia prawa do tej nagrody, terminu jej wypłaty określone zostały w wydanym, na podstawie delegacji zawartej w art. 110 § 2 ustawy o Policji, rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantów nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 79).
Zgodnie z postanowieniami zawartymi w treści § 4 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia MSWiA, w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, nagrodę roczną obniża się o 20% do 50% jednomiesięcznego uposażenia, a zgodnie z treścią § 1 ust. 2 tego rozporządzenia, przy obniżaniu wysokości nagrody rocznej uwzględnia się całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego czynu, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki w służbie. Bezspornym jest w sprawie, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniami z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w S. o udzieleniu skarżącemu kary nagany za naruszenie dyscypliny służbowej.
Nietrafny jest zarzut skarżącego, że decyzja o obniżeniu nagrody rocznej narusza prawo, ponieważ orzeczenia dyscyplinarne, stanowiące przesłankę obniżenia nagrody rocznej, nie są prawomocne z uwagi na ich zaskarżenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżeniu do wojewódzkich sądów administracyjnych podlegają decyzje, w stosunku do których wyczerpano środki zaskarżenia (§ 52 § 1 ustawy o p.p.s.a. – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), natomiast, zgodnie z art. 16 kpa, decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Dlatego też wydanie zaskarżonych decyzji w oparciu o ostateczne orzeczenie dyscyplinarne – mimo ich zaskarżenia do Sądu, prawa nie narusza.
Zaskarżonej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w interesie skarżącego, bowiem dzięki tej klauzuli nagroda mogła zostać wypłacona niezwłocznie. Również względy organizacyjne uzasadniały wypłatę nagród rocznych wszystkim funkcjonariuszom w tym samym czasie.
Nietrafne są także pozostałe zarzuty podniesione przez skarżącego naruszenia procedury administracyjnej przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, jak również zarzuty dotyczące ich nieważności. Sąd ustalił bowiem, że w niniejszej sprawie organy, przed podjęciem decyzji, przestrzegały zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należycie i wyczerpująco przestrzegały zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należycie i wyczerpująco informowały stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Wreszcie w sposób wyczerpujący zebrały rozpoznały i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 3, art. 80 kpa) oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa.
Z przytoczonych powodów należało stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji i dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.