II SA/Wa 1812/04

II SA/Wa 1812/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Małgorzata Małaszewska-Litwiniec /przewodniczący/
Małgorzata Miron
Tomasz Wykowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę
Uzasadnienie
II SA/Wa 1812/04
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., znak [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2004 r. nr [...], orzekającą o wymeldowaniu J. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W.
Zaskarżona decyzja Wojewody [...] zapadła po rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu I instancji, wniesionego przez J. K.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż J. K. opuściła miejsce pobytu stałego – lokal nr [...] przy ulicy [...] w W. - bez dokonania obowiązku wymeldowania się, co w świetle art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o dowodach osobistych i ewidencji ludności (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz.960 z późn.zm.) stanowi podstawę do wymeldowania wyżej wymienionej z przedmiotowego lokalu na wniosek jego współwłaścicieli: W. B., E. L., M. B. i W. B. W ocenie organu odwoławczego fakt opuszczenia lokalu przez wymeldowaną potwierdzają zeznania wnioskodawców, według których J. K. nie mieszka w lokalu od wielu lat a od około dwóch lat stoi on pusty. Jednocześnie z notatki z kontroli meldunkowej w przedmiotowym lokalu (k.92) wynika, iż J. K. czasami bywa w tym lokalu, jednak na stałe w nim nie zamieszkuje. W lokalu stwierdzono bowiem brak podstawowych sprzętów (takich jak np. lodówka), przechowywanie jedynie znikomej ilości ubrań J. K. oraz naczyń kuchennych, brak jakichkolwiek produktów spożywczych. Po opuszczeniu lokalu przez osoby kontrolujące przeprowadzono też wywiad środowiskowy wśród sąsiadów budynku położonego w pobliżu spornej nieruchomości, tj. lokatorów budynku przy ulicy [...] w W. Z ustnych oświadczeń E. i P. W. wynika, iż J. K. nie jest przez nich widywana i w ogóle jej nie znają. Również ustalenia Policji nie potwierdziły, aby J. K. zamieszkiwała w miejscu pobytu stałego. W oparciu o powyższe dowody organ odwoławczy uznał, iż lokalu nr [...] położonego przy ulicy [...] w W. nie można uznać za miejsce stałego pobytu J. K., tj. miejsce w którym koncentrują się interesy życiowe wymienionej, w którym przebywa ona w ciągu dnia, nocuje i prowadzi gospodarstwo domowe. Wskazane wyżej przesłanki nie zostają bowiem spełnione w sytuacji, w której J. K. dokonuje jedynie sporadycznych wizyt w lokalu.
W skardze na powyższą decyzję J. K. podniosła, iż w miejscu, w którym była dotąd zameldowana skoncentrowane są jej interesy życiowe. Znajdujące się w lokalu meble wystarczają do zaspokojenia jej potrzeb. Błędnie ustaliła komisja kontrolna, iż skarżąca nie nocuje w lokalu. Błąd ten wynika z faktu, iż skarżąca wraca do mieszkania o różnych porach, często bardzo późno.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało oddalić albowiem Sąd, zobowiązany do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego stwierdził, iż zgodność taka występuje.
W toku postępowania administracyjnego, stosownie do wymagań przewidzianych w art.7 oraz art.77§1 k.p.a., w dostateczny sposób wyjaśniono stan faktyczny sprawy, opierając się na wyczerpująco zebranym i rozpatrzonym materiale dowodowym.
W oparciu o powyższe organy orzekające w sprawie w sposób uzasadniony przyjęły, iż zachodzą podstawy do wymeldowania skarżącej z lokalu przy ulicy [...] w W..
Zgodnie z art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o dowodach osobistych i ewidencji ludności (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz.960 z późn.zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Materiał dowodowy sprawy wskazuje jednoznacznie, iż skarżąca opuściła lokal nr [...] przy ulicy [...] w W., w którym była zameldowana, a który przydzielono jej decyzją z dnia [...] marca 2002 r., wydaną przez Wydział Spraw Lokalowych Urzędu [...].
Z zeznań współwłaścicieli nieruchomości Nr [...] przy ulicy [...] w W. (k.23, 47, 57, 89-86 akt admin.) wynika, iż od dłuższego czasu (10 lat) skarżąca nie zamieszkuje w lokalu a od dwóch lat, tj. od momentu wyprowadzenia się z mieszkania syna skarżącej D. K. oraz jego córki Ł. K., stoi ono puste. J. K. przyjeżdża do miejsca zameldowania rzadko, nie nocuje w nim, ograniczając się jedynie do odbierania korespondencji.
Opuszczenie lokalu potwierdzają ustalenia kontroli dyscypliny meldunkowej z dnia [...] października 2003 r., udokumentowanej protokołem z dnia [...] października 2003 r. (k.92 akt. admin.). Opisane w protokole wyposażenie mieszkania świadczy wyraźnie, iż mieszkanie to nie jest wykorzystywane przez skarżącą jako miejsce jej stałego pobytu. Nie sposób bowiem przyjąć aby skarżąca, przebywając w mieszkaniu na stałe, nie wyposażyła go w takie sprzęty jak np. lodówka, czy też nie przechowywała w nim tak niezbędnych do życia rzeczy jak garderoba (kontrola stwierdziła w mieszkaniu jedynie nieznaczną ilość ubrań), artykuły spożywcze, czy też naczynia kuchenne. Stwierdzona w trakcie kontroli jedynie znikoma ilość sprzętów domowych, czy też przedmiotów osobistego użytku, zdecydowanie nie wystarcza do zaspokajania potrzeb życiowych, co oznacza, iż skarżąca zaspokaja te potrzeby w innym miejscu.
Wskazany wyżej dowód pozbawia wiarygodności zeznania członków rodziny skarżącej (jej syna D. K. – k.59 akt admin. oraz siostry A. Z. - k.76 akt admin.), jak też znajomej – A. J. (k.74 i 86 akt admin.), w których podkreśla się, iż w mieszkaniu znajdują się wszystkie rzeczy skarżącej. W zestawieniu z ustaleniami kontroli niewiarygodnie brzmią zeznania A. J. z dnia października 2003 r. (k.86 akt admin.), iż trzy miesiące wcześniej w przedmiotowym lokalu została ona podjęta przez skarżącą przygotowanym przez nią obiadem. O małej wiarygodności zeznań tego świadka świadczy również to, iż jak sam przyznał, jego wizyty u skarżącej w lokalu nr [...] przy ulicy [...] miały się ograniczać do jednej w ciągu roku.
Fakt niezamieszkiwania skarżącej w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W. potwierdza ponadto pismo Komisariatu Policji W. z dnia 19 stycznia 2004 r. (k.120 akt admin.).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2001 r., sygn.akt V SA 1496/00, publ. LEX nr 54454, pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz w zw. z art. 25 kc).
W toku postępowania administracyjnego zasadnie przyjęto, iż lokal nr [...] przy ulicy [...] w W. nie jest miejscem stałego pobytu skarżącej J. K. W lokalu tym skarżąca przebywa wyłącznie okazjonalnie, stwarzając pozory przebywania na stałe.
W tej sytuacji decyzje organu I i II instancji o wymeldowaniu skarżącej z lokalu były prawidłowe.
Z tego względu Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).