II SA/Wa 1811/24

II SA/Wa 1811/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Kozub-Marciniak /sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska
Karolina Kisielewicz-Sierakowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego oddala skargę
Uzasadnienie
M. K. (dalej, jako: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego (dalej, jako: organu lub Prezes AMW) z dnia [...] sierpnia 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (dalej, jako: organ I instancji lub Dyrektor) z dnia [...] czerwca 2024 . o odmowie wypłaty świadczenia mieszkaniowego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w dniu [...] marca 2024 r. do Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] wpłynął wniosek skarżącej o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. Ww. jest żołnierzem zawodowym i na podstawie rozkazu personalnego pełni od [...] lipca 2023 r. służbę wojskową w [...] Pułku [...] w [...], w garnizonie [...]. We wniosku wskazała, że pozostaje w związku małżeńskim. Oświadczyła, że jest właścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Przedmiotową nieruchomość nabyła wraz z mężem z bonifikatą od gminy w trakcie kształcenia na uczelni wojskowej. Składając wniosek ww. oświadczyła, że jest świadoma obowiązku wynikającego z art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1623 ze zm., dalej, jako: ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych), w świetle którego żołnierz zawodowy zobowiązany jest niezwłocznie powiadomić dyrektora oddziału regionalnego o wszelkich okolicznościach mających wpływ na jego prawo do zakwaterowania, a skutki braku powiadomienia organu Agencji o zaistniałych zmianach obciążają żołnierza.
W toku postępowania mąż strony – P. K. pismem z dnia [...] września 2023 r. skierowanym do Dyrektora, zawnioskował o wstrzymanie wypłacanego na jego rzecz świadczenia mieszkaniowego w związku z nabyciem z bonifikatą [...] lipca 2021 r. od Gminy Miasta [...] lokalu mieszkalnego. P. K. zobowiązał się do zwrotu nadpłaconego świadczenia. Do wniosku dołączył kopię aktu notarialnego i umowę o ustanowieniu odrębnej własności lokalu i sprzedaży Rep. A: [...] z [...].07.2021 r. Z dokumentów tychże wynika, że M. K. i jej mąż – P. K., na zasadach wspólności majątkowej, nabyli [...] lipca 2021 r. od Gminy Miasta [...] lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...]. Gmina udzieliła kupującym 90% bonifikaty od wartości lokalu mieszkalnego, w łącznej kwocie 104 328,00 zł.
Organ I instancji, decyzją nr [...] z [...] czerwca 2024 r., odmówił stronie wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, w tym do pobierania świadczenia mieszkaniowego, jeżeli on lub jego małżonek nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia.
Skarżąca złożyła odwołanie.
Zaskarżoną decyzją Prezes AMW utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.
Organ przytoczył treść art. 21 ust. 1, ust. 3 i ust. 6 pkt 1-5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych i wskazał, że bezspornym jest, że skarżąca jest żołnierzem zawodowym i pozostaje w związku małżeńskim z P. K. - również żołnierzem zawodowym. Oboje na zasadach wspólności ustawowej nabyli z 90% bonifikatą od Gminy Miasta [...] lokal mieszkalny położony przy ul. [...] m. [...] w [...].
Z treści odwołania wynika, iż kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest ocena, czy nabycie lokalu mieszkalnego przez skarżącą oraz jej męża uniemożliwia uzyskanie przez stronę różnicy pomiędzy wartością uzyskanej bonifikaty, a świadczeniem mieszkaniowym, w sytuacji gdyby bonifikata nie została udzielona. Ustaleniu podlega, czy fakt zakupu przez ww. lokalu mieszkalnego wraz z bonifikatą od gminy wypełnia negatywną przesłankę, o której mowa w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych.
Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i podniósł, że dla ziszczenia się negatywnej przesłanki art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych umożliwiającej realizacje prawa żołnierza do zakwaterowania (w tym do wypłaty świadczenia mieszkaniowego) istotny jest jedynie fakt uzyskania pomocy publicznej w określonej formie (tj. bonifikaty w cenie nabycia lokalu) przez któregokolwiek z małżonków. Normy prawa określone w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący.
Okoliczność nabycia przez stronę wraz z małżonkiem od gminy lokalu mieszkalnego z bonifikatą, prowadzi do wniosku, że wypełniona została dyspozycja przepisu art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. W omawianym przepisie użyto spójnika "lub", który stanowi alternatywę nierozłączną, co prowadzi do konkluzji, iż dyspozycja przepisu zostaje wypełniona zarówno w przypadku nabycia lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia zarówno tylko przez stronę, tylko przez małżonka strony lub wspólnie.
Skarżąca podniosła, że z uwagi na fakt, że zarówno ona, jak i jej mąż - oboje są żołnierzami zawodowymi - powinni mieć odrębne prawo do skorzystania ze świadczenia mieszkaniowego przewidzianego w ustawie. Organ uznał, że twierdzenie takie stoi w sprzeczności z treścią art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, i jako takie nie może zostać uwzględnione przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Z tego samego powodu nie może zostać uwzględniony podniesiony przez stronę zarzut, iż w wyniku nabycia lokalu od gminy oboje małżonkowie zrealizowali swoje uprawnienia do świadczenia mieszkaniowego jedynie w części i w kwocie niższej niż gdyby lokalu nie nabyli, lecz ubiegali się wyłącznie o świadczenie mieszkaniowe. Wypełnienie w przedmiotowej sprawie dyspozycji przepisu art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych wyłącza możliwość skorzystania z prawa do realizacji jednej z form zakwaterowaniu, o których mowa w art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych.
Organ nadmienił, że to do strony i jej męża należał wybór, czy skorzystają z możliwości zakupu lokalu mieszkalnego z bonifikatą, czy też skorzystają z możliwości realizacji prawa do otrzymania jednej z form zakwaterowania, o których mowa w art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Okoliczność zakupu z bonifikatą lokalu mieszkalnego od gminy, niezależnie od tego, czy zakupu dokonałaby strona, jej mąż, czy oboje małżonkowie wyłącza bowiem możliwość skorzystania z prawa do realizacji jednej z form zakwaterowania, o których mowa powyżej.
Odnosząc się do kwestii możliwości otrzymania świadczenia mieszkaniowego przez P. K. organ zaznaczył, że rozpatrywanie kwestii tej na obecnym etapie postępowania administracyjnego jest bezprzedmiotowe, gdyż ww. nie złożył do organu stosownego wniosku w tym zakresie.
Z tym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub uchylenie decyzji obu instancji i orzeczenie do istoty sprawy poprzez uznanie, że skarżącej przysługuje świadczenie mieszkaniowe w wysokości różnicy pomiędzy uzyskaną bonifikatą od Gminy i należnym z mocy przepisów ustawy o zakwaterowaniu sił Zbrojnych. Nadto wniesiono zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych w zakresie uprawnień i zasad wypłacenia zasiłku mieszkaniowego poprzez błędne uznanie iż w sytuacji prawnej i faktycznej w jakiej się znalazło małżeństwo P. i M. K. /oboje żołnierze zawodowi/ nie przysługuje im wypłata świadczenia mieszkaniowego albowiem skorzystali wcześniej z możliwości nabycia lokalu mieszkalnego z bonifikatą podczas gdy niezależnie od sposobu sformułowania przepisów ustawy zgodnie z zasadami logiki i sprawiedliwości społecznej w opisanej sytuacji skarżąca i jej mąż powinni mieć możliwość uzyskania świadczenia mieszkaniowego w kwocie co najmniej równoważnej wyrównaniu do kwoty należnej z odjęciem uzyskanej już wypłaty z tytułu bonifikaty.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nabycia lokalu z bonifikatą od gminy dokonała nie tylko ubiegająca się o świadczenie M. K. ale również jej mąż P. K.. Oboje małżonkowie są żołnierzami zawodowymi i oboje z tego tytułu każde z nich odrębnie mają prawo skorzystać ze świadczenia mieszkaniowego przewidzianego ustawą o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych i ten fakt nie powinien budzić żadnych wątpliwości. W wyniku nabycia lokalu od Gminy oboje małżonkowi zrealizowali swoje uprawnienia do świadczenia mieszkaniowego jedynie w części i w kwocie mniejszej niż gdyby lokalu od Gminy z bonifikatą nie nabyli lecz ubiegali się wyłącznie o świadczenie mieszkaniowe od wojska. Dowodem na to, są wyliczenia, z których wynika, że cena mieszkania od Gminy po uzyskaniu 90% bonifikaty: 1355,10 zł (wartość ułamkowej części gruntu: 1958,10 zł, wartość lokalu: 11592 zł) - kwota bonifikaty jaką uzyskali: 121950,90 zł (wartość bonifikaty ułamkowej części gruntu: 17622.90 zł, wartość bonifikaty na lokal: 104328 zł) - kwota zwróconego świadczenia mieszkaniowego (mieszkaniówki) pobieranego po zakupie mieszkania: 16 634,00 zł, - kwota odprawy mieszkaniowej około 161 000 zł (12 m2, wskaźnik lm2 wg GUS (I kwartał 2024 - 6722 zł), norma na dwie osoby, procent wysługi 60% po przepracowaniu 25 lat).
Zdaniem skarżącej z zaskarżonej decyzji wynika, że organ w ślad za organem I instancji potraktował skarżącą i jej męża wyłącznie tylko na zasadach jak jednego żołnierza zabierając im wszystkie możliwości korzystania z przysługujących świadczeń jakie przysługują żołnierzom zawodowym każdemu z osobna. Wariant, w którym oboje uprawnieni małżonkowie są żołnierzami zawodowymi czyli, że świadczenia pobierane winny być podwójnie organ wprawdzie rozpatrywał ale przytoczone przez niego argumenty nie są w żaden sposób przekonywujące i wychodzą z błędnego założenia nie uwzględniającego specyficznej sytuacji prawnej skarżącej i na tym polega błąd w rozumowaniu organu.
Skarżąca zaznaczyła końcowo, że jej roszczenie skierowane jest wyłącznie na różnicę pomiędzy wartością uzyskanej bonifikaty, a należnego świadczenia mieszkaniowego w sytuacji gdyby tej bonifikaty nie było.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko, że nabycie lokalu z bonifikatą od podmiotów wymienionych w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu sił Zbrojnych stanowi - z zastrzeżeniem ust. 10 - negatywną przesłankę nabycia prawa do zakwaterowania, podobnie jak w art. 23 ust. 9 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu sił Zbrojnych negatywną przesłankę nabycia prawa do odprawy mieszkaniowej. Ze stanu faktycznego wynika, że w 2021 r. P. i M. małżonkowie K. nabyli od Gminy - Miasta [...] lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...] przy zastosowaniu 90% bonifikaty, zatem ustalony stan faktyczny odpowiada dyspozycji art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu sił Zbrojnych, w myśl którego skarżąca (jak i jej małżonek również żołnierz) nie nabyli prawa do zakwaterowania w lokalu mieszkalnym, będącym w dyspozycji Agencji czy poprzez wypłatę świadczenia mieszkaniowego. Wyjątkiem jest możliwość zakwaterowania w internacie (kwaterze internatowej) o czym stanowi art. 21 ust. 10 ustawy. Kwestia roszczeń skarżącej skierowana wyłącznie na różnicę pomiędzy wartością uzyskanej bonifikaty a należnego świadczenia mieszkaniowego, w sytuacji gdyby tej bonifikaty nie było - nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu sił Zbrojnych, żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. Jak wskazuje art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu sił Zbrojnych, prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form:
1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego;
2) przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej;
3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego.
Stosownie do treści art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu sił Zbrojnych, żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia.
Przesłanka wyłączenia uprawnienia do zakwaterowania, ujęta w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu sił Zbrojnych odnosi się do sytuacji, gdy żołnierzowi lub jego małżonkowi kiedykolwiek udzielono pomocy ze środków publicznych na cele mieszkalne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1240/13, z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt I OSK 2559/16, z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 1688/18 i z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2703/21). Istotny jest tu sam fakt nabycia przez ww. osobę (tj. żołnierza lub jego małżonka) lokalu od podmiotu publicznoprawnego na preferencyjnych warunkach, natomiast nie ma znaczenia ani data nabycia lokalu ani stosunki majątkowe łączące małżonków (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3038/12, z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 454/21, z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 4520/21 i z dnia 7 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 2337/21).
W rozpoznawanej sprawie bezsporne między stronami są okoliczności faktyczne. Nie budzi wątpliwości nabycie w 2021 r. przez P. i M. K. od Gminy - Miasta [...] lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] przy zastosowaniu 90% bonifikaty.
W ocenie Sądu orzekające w niniejszej sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni przepisu art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych uznając, że w związku z nabyciem od jednostki samorządu terytorialnego lokalu mieszkalnego z bonifikatą, spełniła się przesłanka negatywna określona w ww. przepisie, a tym samym skarżąca utraciła prawo do zakwaterowania, w tym do świadczenia mieszkaniowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje, że zarówno ona jak i małżonek są żołnierzami zawodowymi i oboje z tego tytułu każde z nich odrębnie ma prawo skorzystać ze świadczenia mieszkaniowego. Po pierwsze, art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych posługuje się pojęciem "małżonek" w znaczeniu podmiotowym. Określa dwie kategorie osób, których przedmiotowa norma prawna dotyczy: żołnierza i jego małżonka. W świetle regulacji zawartej w tym przepisie nie ma znaczenia okoliczność, że małżonek żołnierza też jest żołnierzem zawodowym. Po drugie, istotne znaczenie ma jedynie odpowiedź na pytanie, czy osoba posiadająca obecnie status żołnierza zawodowego lub jej małżonek kiedykolwiek wcześniej skorzystała z jednej z form pomocy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, o której mowa w art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Treść przepisu nie uprawnia do konstruowania czy wprowadzania jakichkolwiek dodatkowych warunków wyłączających zaistnienie przesłanki negatywnej w nim zawartej. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy skarżąca (jak również jej małżonek) skorzystała z pomocy publicznej i tylko ta okoliczność ma znaczenie z punktu widzenia regulacji zawartej w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych.
Należy również wskazać, że na utrwalone już orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowane na gruncie art. 21 ust. 6 pkt 3 ww. ustawy w odniesieniu do stanów faktycznych, w których organy podejmowały rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego na rzecz wnioskodawcy - żołnierza zawodowego, którego małżonek nabył lokal mieszkalny w sposób wskazany w powołanym przepisie. Tego rodzaju okoliczność, tj. nabycie przez małżonka lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji lub jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia - bez względu na datę nabycia takiego lokalu, małżeński ustrój majątkowy między małżonkami w dacie nabycia lokalu, okoliczność czy lokal ten pozostaje nadal własnością małżonka, czy też nie, a także bez względu na okoliczność, czy małżonek w dacie nabycia lokalu pozostawał w związku małżeńskim z wnioskodawcą, czy też nie - traktowana była jako przeszkoda w uznaniu, że żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania, w tym także do wypłaty świadczenia mieszkaniowego, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy. Takie stanowisko wyrażono między innymi w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 1139/12, z dnia 6 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2506/12, z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3038/12, z dnia 12 lutego 2015 r. sygnatury akt I OSK 1037/13 i I OSK 2768/13, z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1240/13, z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2425/14, z dnia 27 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 1418/18, z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1480/18).
Z orzecznictwa wynika zatem, że przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych obejmuje wszystkie możliwe przypadki nabycia lokalu od podmiotów publicznoprawnych z bonifikatą lub pomniejszeniem w cenie nabycia, zaistniałe w różnych konfiguracjach. W ocenie Sądu również i w stanie faktycznym tej sprawy należało odmówić wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Wszak chodzi o zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych żołnierza i jego rodziny, co w wyniku skorzystania z pomocy publicznej, w tej sprawie niewątpliwie nastąpiło.
Naczelny Sąd Administracyjny już w wyroku z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3038/12, wskazał, że "(...) ratio legis art. 21 ustawy jest zakwaterowanie żołnierza i jego rodziny w jeden ze sposobów przewidzianych w tym przepisie, a takie wyjątkowe prawo, jak zakup mieszkania z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia, rodzina żołnierza może wykorzystać tylko jeden raz. Tak ogólne sformułowanie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy (...) pozwala przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było szerokie ujęcie omawianego wyłączenia, obejmujące przypadki, gdy żołnierzowi lub jego małżonkowi kiedykolwiek udzielono pomocy ze środków publicznych na cele mieszkalne tam wskazane. Oczywistym jest też, że podobnie jak w pozostałych przypadkach wymienionych w art. 21 ust. 6 ustawy, w których żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, wskazane zdarzenia dotyczyć mogą zdarzeń zaistniałych w przeszłości, przed datą wprowadzenia zmiany ustawy, która obowiązuje od dnia 1 lipca 2010 r. Taka wykładnia art. 21 ust. 6 pkt 3 powołanej ustawy pozostaje w zgodzie z konstytucyjną zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, który stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa." Analogiczne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie również obecnie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 2381/21).
Mając powyższe na względzie, wobec niebudzącego wątpliwości ustalenia, że skarżąca wraz z małżonkiem nabyli od jednostki samorządu terytorialnego lokal mieszkalny z bonifikatą, organ był zobowiązany treścią art. 23 ust. 9 w zw. z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu sił Zbrojnych do wydania w tej sprawie decyzji odmownej.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Natomiast art. 120 powołanej ustawy wskazuje, iż w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.