II SA/Wa 1793/23

II SA/Wa 1793/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Kozub-Marciniak /sprawozdawca/
Łukasz Krzycki
Tomasz Szmydt /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczony w dniu 12 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] maja 2023 r. nr [...].
Uzasadnienie
M.Z. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2023 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2023 r. Komendant Powiatowy Policji w P. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko st. sierż. M.Z. Następnie w dniu [...] marca 2023 r. przełożony dyscyplinarny wydał postanowienie o zmianie zarzutów, obwiniając policjanta o naruszenie dyscypliny służbowej w sposób opisany w zarzucie.
Komendant Powiatowy Policji w P., orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2023 r. uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Skarżący obwiniony został o to, że w dniu [...] listopada 2022 r. w P., woj. [...], pełniąc służbę ochronną PdOZ KPP w P., będąc zobowiązanym do przyjęcia osoby zatrzymanej oraz odnotowania tej czynności w książce przebiegu służby i w książce ewidencji osób, od obowiązku tego odstąpił w ten sposób, że pomimo braku negatywnych przesłanek odmówił przyjęcia do pomieszczenia P. Z. od patrolu w składzie sierż. szt. T.W. i st. post. P.S., czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 8 zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia (dalej, jako: zarządzenie nr 130).
W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji podniósł, że w toku przeprowadzonych czynności dowodowych, ustalając okoliczności naruszenia dyscypliny służbowej przez skarżącego wzięto pod uwagę m.in.: zeznania świadków asp. szt. (w st. spocz.) M.B., st. post. P.S., sierż. szt. T.W., oględzin z odsłuchu rozmowy telefonicznej pomiędzy st. sierż. M.Z., a zastępcą dyżurnego KPP P., oględzin zapisu monitoringu z PdOZ KPP P., opinii służbowej sporządzonej przez podkom. A.A., wyjaśnień obwinionego st. sierż. M.Z.
Przesłuchany w charakterze świadka asp. szt. (w st. spocz.) M.B. zeznał, że w nocy z [...] na [...] listopada 2022 r. w godz. 21:00 - 09:00 pełnił służbę na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w P.. Około godziny 03:40 do komendy przyjechał patroli policji z KP w L., nie pamięta którzy to byli policjanci. Patrol przyjechał wraz zatrzymanym poszukiwanym P. Z., celem osadzenia go w PdOZ. Tego dnia służbę w PdOZ pełnił st. sierż. M.Z., który odmówił przyjęcia zatrzymanego z powodu, jak oświadczył, że zatrzymany ma myśli samobójcze. Zatrzymany kilkanaście minut wcześniej był podany badaniu przez lekarza w szpitalu w P., gdzie lekarz wystawił zaświadczenie z zapisem "brak myśli samobójczych", umożliwiając tym samym osadzenie zatrzymanego w PdOZ. Wydał telefoniczne polecenie st. sierż. M.Z. o przyjęciu zatrzymanego, gdyż nie ma podstaw do jego nie przyjęcia. W trakcie rozmowy st. sierż. M.Z. zażądał zbadania zatrzymanego przez lekarza psychiatrę. Podczas dalszej rozmowy st. sierż. M.Z. zażądał zbadania zatrzymanego urządzeniem stacjonarnym na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Odpowiedział, że takie badanie jest bezzasadne z uwagi, iż wcześniej zatrzymany był badany przez patrol Policji, i że na dokumentacji złożonej jednoznacznie wynikało że zatrzymany był badany urządzeniem alcoblow z wynikiem negatywnym. Ponadto stan trzeźwości osoby zatrzymanej w tej sytuacji nie miał wpływu na jego osadzenie, gdyż został przebadany przez lekarza. Polecił st. sierż. M.Z. sporządzenie notatki służbowej zawierającej informację o przyczynie nie przyjęcia zatrzymanego do PdOZ. Na miejsce przyjechało pogotowie, nie pamięta kto wzywał być może zrobił to on sam. Decyzją ratownika zatrzymany został w asyście patrolu policjantów przewieziony do szpitala psychiatrycznego w P.
St. post. P.S. zeznał, iż w nocy z 6 na 7 listopada 2022 r. w godz. 19:00 - 07:00 pełnił służbę patrolową w rejonie działania KP [... i KP [...] wspólnie z sierż. szt. T.W. Po północy z polecenia dyżurnego KP [...] udali się na interwencję zleconą do miejscowości M. ul. [...] nr nie pamięta, gdzie wg zgłoszenia P. Z. pisał na portalu społecznościowym, iż chce popełnić samobójstwo. Informacja została uzyskana z Komendy Głównej Policji. Na miejscu zastali w/w, który podczas rozpytania negował myśli samobójcze. Na miejsce została wezwana załoga karetki pogotowia, która wystawiła kartę medyczną z adnotacją brak myśli samobójczych, gdyż w obecności załogi karetki pogotowia również w/w negował myśli samobójcze. Po sprawdzeniu w KSIP okazało się że p. Z. jest osobą poszukiwaną celem odbycia kary pozbawienia wolności w ilości 36 dni. W związku z powyższym w/w został zatrzymany. Został zbadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem alcoblow z wynikiem negatywnym. Następnie decyzją dyżurnego udali się z zatrzymanym do szpitala w P. celem badania lekarskiego. Podczas badania przez lekarza w szpitalu w/w negował myśli samobójcze. Dyżurujący lekarz wydał zaświadczenie o braku przeciwwskazań do osadzenia ww. pomieszczeniach dla osób zatrzymanych KPP [...], wpisując w zaświadczeniu informację "brak myśli samobójczych" Na miejscu w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych w KPP [...] pełniący służbę st. sierż. M.Z. odmówił przyjęcia w/w twierdząc, że w przeprowadzonym wywiadzie z zatrzymanym ustalił, że ma myśli samobójcze. Był obecny przy rozmowie st. sierż. M.Z. z w/w zatrzymanym, który pierwszy raz powiedział, że ma myśli samobójcze, ale co dokładnie powiedział to nie pamięta. Z uwagi na odmowę przyjęcia zatrzymanego, decyzją dyżurnego KPP [...] na miejsce przyjechało pogotowie ratunkowe celem dokonania oceny sytuacji. Przybyły na miejsce zespół pogotowia zadecydował przewiezienie zatrzymanego do szpitala psychiatrycznego w P., gdzie wraz z zatrzymanym udali się i pełnili nad nim nadzór do czasu podmiany przez kolejny patrol.
Przesłuchany w charakterze świadka sierż. szt. T.W. w swoich zeznaniach potwierdził przebieg zdarzenia przedstawiony w zeznaniach st. post. P.S..
Ponadto w toku postępowania dokonano oględzin zapisy rozmowy telefonicznej pomiędzy zastępcą dyżurnego KPP w [...], a asp. szt. (w st. spoczynku) M.B., a skarżącym. Wynika z niej, że skarżący odmówił przyjęcia zatrzymanego do PdOZ KPP w [...].
Dokonano również oględzin zapisu monitoringu z PdOZ KPP [...], na którym widoczne jest wykonywanie czynności służbowych z zatrzymanym przez skarżącego.
Z uzyskanej od bezpośredniego przełożonego obwinionego, Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w [...] podkom. A.A. charakterystyki, wynika że st. sierż. M.Z. pełni służbę w Komendzie Powiatowej Policji w [...] od dnia [...]kwietnia 2019 r. Pełni służbę na stanowisku policjanta Zespołu Ochronnego Komendy Powiatowej Policji [...]. Charakterystyką objęto okres od dnia [...] kwietnia 2019 r. W ramach zajmowanego stanowiska, opiniowany pełni służbę w PdOZ KPP [...] wspólnie z innymi policjantami wchodzącymi w skład Zespołu. Służby pełnione są pojedynczo. W ramach służby przyjmuje zatrzymanych oraz osoby doprowadzane do wytrzeźwienia, sprawuje nad nimi nadzór, zwalnia z pomieszczeń, wydaje posiłki zatrzymanym. Służbę pełni w systemie zmianowym dwunastu godzinnym. W okresie objętym charakterystyką, opiniowany w sposób dostateczny wywiązuje się z obowiązków służbowych. Przeprowadzane w tym czasie kontrole nie wykazywały większych uchybień. Zapoznaje się z przepisami na bieżąco. Wykazuje inicjatywę i dbałość o stan pomieszczeń PdOZ. Jest funkcjonariuszem dbającym o schludny wygląd zewnętrzny, dbającym o dobro służby, dbającym o należytą realizację nakładanych obowiązków. Policjant cechuje się stanowczym charakterem i uporem, które to cechy mógłby lepiej spożytkować w codziennej służbie. W roku 2022 został pominięty przy awansie oraz nagrodach co było przyczyną zastrzeżeń Naczelnika Wydziału Prewencji do pracy funkcjonariuszy PdOZ.
Skarżący po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym złożył wnioski dowodowe, jednak postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2023 r. rzecznik dyscyplinarny odmówił ich uwzględnienia. Zażalenie skarżącego na to postanowienie zostało oddalone.
Oceniając dokonane ustalenia organ uznał, że popełnienie czynu objętego zarzutem, zostało dowiedzione w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości. Skarżący swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przewinienia dyscyplinarnego w rozumieniu art. 132 ust. ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 1 pkt 8 zarządzenia nr 130.
Odnosząc się do stopnia zawinienia (art. 132 a ust. 1 ustawy o Policji) organ podał, że skarżący jest policjantem z ponad jedenastoletnim stażem służby, a co się z tym jednoznacznie wiąże z wystarczającym doświadczeniem zawodowym, co daje podstawy stwierdzić, że miał świadomość podstawowych obowiązków spoczywających na funkcjonariuszu Policji pełniącym służbę na stanowisku policjanta Zespołu Ochronnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...].
Organ podniósł, że na podstawie zgromadzonych materiałów wynika, że policjanci wykonujący czynności służbowe z P. Z. wykonali je zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. wiedząc że ww. na portalach społecznościowych informował, że chce popełnić samobójstwo, przeprowadzili z nim rozmowę podczas której ww. negował myśli samobójcze, mimo to na miejsce interwencji wezwali załogę pogotowia ratunkowego celem wykonania badania przez ratownika medycznego. Przybyły na miejscu zespół karetki pogotowia po wykonaniu badania wypisał Kartę Medycznych Czynności Ratunkowych odnotowując w treści "Neguje myśli suicydalne". Przeprowadzone badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przy użyciu alcoblow dało wyniki negatywny. P. Z. został sprawdzony w policyjnych systemach informatycznych w wyniku czego ustalono, że jest poszukiwany w celu odbycia kary pozbawienia wolności w ilości 36 dni. W związku z powyższym P. Z. został zatrzymany. Policjanci pomimo tego, że P. Z. był badany przez ratownika medycznego, przed osadzeniem go w PdOZ udali się do szpitala w [...] celem ponownego zbadania przez lekarza, który wystawił zaświadczenie o braku przeciwwskazań do osadzenia w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych, ponadto w wydanym zaświadczeniu zapisał odręcznie pacjent neguje myśli "S". P. Z. został doprowadzony do pomieszczenia dla osób zatrzymanych w KPP [...]. W PdOZ służbę pełnił st. sierż. M.Z. policjant Zespołu Ochronnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...]. Obwiniony nie miał zastrzeżeń do przedłożonej dokumentacji przez patrol policji, który doprowadził osobę zatrzymaną. W trakcie przeprowadzonej rozmowy przez st. sierż. M.Z. P. Z. oświadczył, że "od dwóch tygodni ma zamiar skończyć z życiem i teraz też ma takie myśli". O swoich ustaleniach policjant powiadomił dyżurnego jednostki, który polecił mu przyjąć do pomieszczenia dla osób zatrzymanych doprowadzonego mężczyznę. St. sierż. M.Z. odmówił przyjęcia zatrzymanego do pomieszczenia dla osoby zatrzymanej ze względu bezpieczeństwa zatrzymanego. Na podstawie analizy nagrania monitoringu należy podkreślić, że osoba doprowadzona do pomieszczenia dla osób zatrzymanych podczas całej swoje obecności w tym pomieszczeniu zachowywała się spokojnie, nie wykazywała swoją postawą zachowania nietypowego. Osoba doprowadzona reagowała na każde polecenie policjantów, wykonywała polecenia. Zachowanie P. Z. można określić jak poprawne i nienoszące ze sobą potencjału agresji.
Organ przytoczył treść § 14 ust. 1 pkt 8, § 16 pkt 2a i b, § 12 ust. 3 i 4 oraz § 23 zarządzenia nr 130 i wskazał, że na podstawie książki przebiegu służby, w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych przebywała 1 osoba umieszczoną w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych, doprowadzona w celu wytrzeźwienia, w związku z czym skarżący posiadał nieograniczoną możliwość zastosowania opisanych w § 23 zarządzenia nr 130 "wzmożonych środków ostrożności".
W ocenie organu, aprobata takiego zachowania, którego dopuścił się skarżący oraz zlekceważenie sprawy, może dopuścić do tego, że w świadomości innych policjantów pojawi się przekonanie, że można odstąpić od prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych, a przy tym nie ponosząc za to żadnych konsekwencji służbowych. Pobłażanie takiego zachowaniu może wpłynąć negatywnie na kształcenie podstaw innych policjantów ukierunkowanych na przestrzeganie prawa oraz postępowania zgodnego z zasadami etyki zawodowej. Każdy policjant, od chwili podjęcia służby jest zobowiązany wypełniać swoje obowiązki w sposób prawidłowy. Każdy policjant od chwili podjęcia służby jest obowiązany przyjąć na siebie liczne powinności i obowiązki, a także poddać się określonym rygorom wynikającym z charakteru i specyfiki służby, a obwiniony swoim zachowaniem dowiódł, że nie jest w stanie sprostać tym wymogom z uwagi na lekceważący stosunek do podstawowych norm zarówno etycznych, jak i prawnych.
Przy podejmowaniu decyzji o sposobie rozstrzygnięcia postępowania dyscyplinarnego uwzględniony został staż służby obwinionego i wynikające z tego doświadczenie zawodowe, które uwzględnione zostało przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który powierzył obwinionemu obowiązki na tym stanowisku. Uwzględniony został również stopień szkodliwości dla służby popełnionego czynu.
Organ podniósł też, że w postępowaniu dyscyplinarnym przełożony dyscyplinarny i wyznaczony rzecznik dyscyplinarny zbadali oraz uwzględnili wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego. Formułując wnioski końcowe uwzględniono współmierność proponowanego rozstrzygnięcia dyscyplinarnego do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia jego zawinienia. Wzięto również pod uwagę opinię przełożonego podkom. A.A. Zastępczy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...]. Zachowanie się obwinionego po popełnionym czynie oraz w toku niniejszego postępowania. Zbadano oraz uwzględniono wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego.
Od tego orzeczenia skarżący odwołał się.
Zaskarżoną decyzją Komendant [...] Policji utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono następującym stan faktyczny sprawy.
W dniach [...] listopada 2022 r. w godzinach [...] st. post. P.S. pełnił służbę patrolową w rejonie działania Komisariatu Policji w T. oraz Komisariatu Policji w L. wspólnie z sierż. szt. T.W.. Około godziny [...] z polecenia dyżurnego Komisariatu Policji w L. ww. patrol udał się na interwencję zleconą do miejscowości M., ul. [...]. Z informacji przekazanych przez dyżurnego wynikało, że w mieszkaniu przebywa osoba, która na portalu społecznościowym zamieszcza wpisy świadczące o myślach samobójczych. Policjanci na miejsce interwencji wezwali załogę pogotowania ratunkowego - w karcie medycznej widnieje zapis neguje myśli suicydialne, dokonali sprawdzenia osoby o danych P. Z. w bazie KSIP - poszukiwana celem odbycia kary pozbawienia wolności w ilości 36 dni, a także przeprowadzili badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem AlcoBlow - wynik negatywny. Z uwagi na okoliczności zatrzymania, decyzją dyżurnego, funkcjonariusze przed osadzeniem osoby poszukiwanej, udali się z zatrzymanym do szpitala, celem przeprowadzenia badania lekarskiego. Lekarz dyżurujący stwierdził brak przeciwwskazań do osadzenia w PdOZ KPP w [...] oraz zawarł w zaświadczeniu informację "brak myśli samobójczych".
Służbę nocną w PdOZ pełnił st. sierż. M.Z., który odmówił przyjęcia P. Z. twierdząc, że w trakcie przeprowadzonego wywiadu zatrzymany oświadczył, że ma myśli samobójcze. Z uwagi na odmowę przyjęcia zatrzymanego, decyzją dyżurnego KPP w [...] na miejsce wezwano pogotowie ratunkowe, celem dokonania oceny sytuacji. Przybyły na miejsce zespół pogotowia ratunkowego zadecydował o przewiezieniu zatrzymanego do Szpitala Psychiatrycznego w [...], gdzie ww. pozostał.
Dokonując oceny materiału zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym stwierdzono, że podstawą jego wszczęcia były dowody zgromadzone w ramach prowadzonych czynności wyjaśniających. Przesłuchany w dniu [...] stycznia 2023 r. w charakterze obwinionego skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że podczas wykonywania czynności służbowych związanych z przyjęciem P. Z. do PdOZ dokonał jego rozpytania. Zatrzymany oświadczył, że ma myśli samobójcze i chce je zrealizować. Mając na względzie bezpieczeństwo zatrzymanego oraz chcąc uniknąć wystąpienia wydarzenia nadzwyczajnego w PdOZ poinformował zastępcę dyżurnego KPP w [...] oraz policjantów, którzy doprowadzali ww. o podjęciu przez niego decyzji, że mężczyznę należy skierować na dodatkowe badania w placówce zdrowia psychicznego i w związku z tym odmawia jego przyjęcia do PdOZ KPP w [...].
Skarżący został po raz drugi przesłuchany w charakterze obwinionego i ponownie nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Dodał, że podtrzymuje wyjaśnienia złożone wcześniej w toku prowadzonego postępowania. Ponadto oznajmił, że według niego wystąpiła przesłanka negatywna do osadzenia w PdOZ.
Dalej organ odwoławczy podał, że zeznania st. post. P.S. potwierdzają ustalony stan faktyczny. Wymieniony zeznał, że był obecny podczas rozmowy st. sierż. M.Z. z P. Z. Zatrzymany pierwszy raz powiedział, że ma myśli samobójcze, ale jego dokładnych słów nie pamięta. Przybyły na miejsce zespół pogotowania ratunkowego przewiózł osobę zatrzymaną do Szpitala Psychiatrycznego w [...], gdzie do czasu podmiany przez kolejny patrol sprawował nadzór nad poszukiwanym.
Przesłuchany w charakterze świadka sierż. szt. T.W. zeznał, że nie był obecny podczas rozmowy st. sierż. M.Z. z zatrzymanym.
W toku postępowania dyscyplinarnego w charakterze świadka przesłuchano również asp. szt. (w st. spocz.) M.B., który zeznał, że w nocy z [...] listopada 2022 r. w godz. [...] pełnił służbę na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w [...]. Około godziny 3.40 do komendy przyjechał patrol z Komisariatu Policji w [...] wraz z osobą zatrzymaną, celem osadzenia w PdOZ. St. sierż. M.Z., odmówił przyjęcia zatrzymanego, gdyż miał on myśli samobójcze. Ponadto zeznał, że nie było podstaw do odmowy przyjęcia osoby do pomieszczenia, ponieważ kilkanaście minut wcześniej była poddana badaniu w szpitalu, zaś lekarz wysławił zaświadczenie z zapisem "brak myśli samobójczych", umożliwiając tym samym osadzenie zatrzymanego w PdOZ. W takcie rozmowy, skarżący zażądał zbadania zatrzymanego przez lekarza psychiatrę, a także urządzeniem stacjonarnym na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Policjant negował wynik uprzednio wykonanego badania przez partol Policji urządzeniem AlcoBlow, które wykazało wynik negatywny. Z zaistniałej sytuacji polecił funkcjonariuszowi sporządzenie notatki służbowej zawierającej informacje o przyczynie nieprzyjęcia zatrzymanego do PdOZ.
Dalej organ odwoławczy przytoczył treść art. 132 ust. 1 i art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji i wskazał, że podstawowym aktem prawnym regulującym funkcjonowanie pomieszczenia przeznaczonego dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celach wytrzeźwienia jest ww. zarządzenie nr 130 Komendanta Głównego Policji. Organ odwoławczy przywołał treść § 14 ust. 1 pkt 8 i 9 tego zarządzenia i podniósł, że zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdził bezsprzecznie popełnienie przez obwinionego zarzucanego mu czynu. Opisane okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego zostały udokumentowane zebranymi dowodami w postaci nagrania z monitoringu wizyjnego oraz zapisu rozmowy telefonicznej pomiędzy obwinionym a zastępcą dyżurnego, zeznaniami st. post. P.S., sierż. szt. T.W. i asp. szt. (w st. spocz.) M.B., a także załączoną do akt postępowania dokumentacją.
Ocena materiału dowodowego wskazuje, że zachowanie skarżącego w zakresie zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego było zawinione (art. 132a pkt 1 i 2 ustawy o Policji). Skarżący jako funkcjonariusz Policji odpowiednio przeszkolony, z ponad jedenastoletnim stażem służby oraz zdobytym w jej trakcie doświadczeniem, godził się na to, że odstępując od przyjęcia osoby zatrzymanej do PdOZ (w sytuacji, gdy w dokumentacji nie występują nieprawidłowości), narusza przepisy regulujące sposób pełnienia służby w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych celem wytrzeźwienia. Tym samym zawinienie policjanta w odniesieniu do zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości.
Ponadto w ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego, w prowadzonym postępowaniu wyjaśnione zostały istotne okoliczności sprawy, a zebrany materiał dowody jest wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji. Postępowanie dyscyplinarne przeciwko wymienionemu zostało przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Wszechstronnie wyjaśniono okoliczności zarzucanego obwinionemu czynu, a zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy nie pozostawił wątpliwości, co do stopnia zawinienia i został oceniony przez organ orzekający w I instancji w sposób prawidłowy i zgodny z dyspozycją art. 135g ust. 1 ustawy o Policji.
Odnosząc się do kwestii wymiaru kary organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 134h ust. 1 ustawy o Policji obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Natomiast ust. 1a przywołanego artykułu wymienia kryteria brane pod uwagę przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej. W ocenie Komendanta [...] Policji przełożony dyscyplinarny w zaskarżonym orzeczeniu uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w powyższym przepisie, w tym okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego (popełnienie przewinienia w czasie służby), jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciężących na obwinionym obowiązków (naruszenie dyscypliny służbowej), pobudki działania, zachowanie policjanta przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby oraz charakterystykę służbową sporządzoną przez przełożonego obwinionego.
Wymierzona kara nagany jest drugą w kolejności z katalogu kar dyscyplinarnych i jako jedna z niższych kar, obok kary upomnienia, oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania. W prowadzonym postępowaniu nie zaistniały okoliczności mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary. Zatem wymierzenie wskazanej kary dyscyplinarnej w ocenie Komendanta [...] Policji należy uznać za współmierne do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia skarżącego.
Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
1. art 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 1 pkt 8 Zarządzenie nr 130 poprzez błędne przyjęcie, że nie było negatywnych przesłanek do odmowy przyjęcia Zatrzymanego do Pomieszczenia dla Osób Zatrzymanych;
2. art. 132a pkt. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez błędną jego wykładnię
polegającą na przyjęciu, że zachowanie skarżącego było zawinione, czego nie można przypisać zachowaniu skarżącego;
3. art. 134h ust. 1 i 1a poprzez lakoniczne odniesienie się do niego bez merytorycznego i sprawiedliwego rozważenia oraz uwzględnienia okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutków, w tym następstw negatywnych dla służby, rodzaju i stopniu naruszenia ciążących na Skarżącym obowiązków, pobudek działania, zachowania skarżącego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowego
przebiegu służby, opinii służbowej, okresu pozostawania w służbie, a także istotnych w sprawie okoliczności łagodzących. Pomimo szczegółowego odniesienia się przez skarżącego do powyższych kwestii w odwołaniu od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...];
4. art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie za prawdziwe, fałszywych twierdzeń i ustaleń w trakcie trwania czynności wyjaśniających, a następnie powielania ich podczas trwania postępowania dyscyplinarnego, jak i w orzeczeniu Komendanta Powiatowego Policji oraz w orzeczeniu wydanym przez Komendanta [...] Policji, pomimo zgłaszania tych nieprawidłowości i prób ich skorygowania przez skarżącego. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2023 r., jak i orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2023 r., były oparte na błędnych ustaleniach faktycznych;
5. art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji, poprzez wybiórcze dobieranie
dowodów w sprawie, które są na niekorzyść skarżącego, a odrzucanie dowodów mających wpływ na kompleksowe wyjaśnienie sprawy oraz przemawiających na korzyść skarżącego, przez co nie mogło się wykształcić sprawiedliwe przekonanie o sprawie;
6. art. 135c ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez nie branie pod uwagę
konfliktu między skarżącym a prowadzącym czynności wyjaśniające (byłym na obecną chwilę) Naczelnikiem Wydziału Prewencji - nadkom. (w stanie spoczynku) J.B.. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w takiej sytuacji nie jest możliwe obiektywne i sprawiedliwe prowadzenie postępowania, jak i jego zakończenie, gdyż większość błędnych twierdzeń w sprawie jest powielanych z czynności wyjaśniających prowadzonych właśnie przez ww. osobę. Pozbawiono przez to skarżącego jego podstawowych praw;
7. art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez nie branie pod uwagę
żadnych wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącego i podawanie przy tym przez organ stronniczych wyjaśnień, dlaczego do odrzucenia wniosku doszło, brak jakiegokolwiek rozważenia okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, wybiórcze branie pod uwagę przepisów oraz interpretowanie ich w sposób, który jest na niekorzyść skarżącego. Nie wzięto pod uwagę w szczególności przepisów § 8 ust. 5, § 14 ust. 1 pkt 6 i 7, § 16 pkt 2 b Zarządzenia nr 130 oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 września 2012 r. w sprawie badań lekarskich osób zatrzymanych przez Policję. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie dawało możliwości na sprawiedliwą ocenę przedmiotowego postępowania;
8. art. 135j ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 132 ust. 4b ustawy o Policji,
poprzez brak wyjaśnienia dlaczego w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie znaleziono podstaw do odstąpienia od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i poprzestaniu na przeprowadzeniu ze skarżącym rozmowy dyscyplinującej;
9. art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, poprzez sporządzenie
uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w sposób niewłaściwy, w szczególności poprzez powtórzenie niemalże w całości uzasadnienia orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...], nie ustosunkowując się rzetelnie do zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w toku prowadzonego postępowania;
10. art. 135j ust. 5 ustawy o Policji poprzez uznanie, że stopień winy
lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby nie uzasadniają przypuszczenia, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej, podczas gdy okoliczności zdarzenia świadczą o braku szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby oraz nienagannym dotychczasowym przebiegu służby skarżącego;
11. art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne dotknięte było rażącymi uchybieniami, na skutek których istotnie zostało ograniczone prawo do obrony obwinionego, przede wszystkim w wyniku oddalenia wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, niebranie pod uwagę okoliczności na korzyść skarżącego oraz branie za fakty fałszywych ustaleń;
W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie stawianych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów została kompleksowo uregulowana w rozdziale 10 ustawy o Policji.
W myśl art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). Zatem pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz rodzaj zastosowanej kary należy rozważać z uwzględnieniem zadań funkcjonariusza Policji.
Z kolei art. 132 ust. 3 powołanej ustawy określa, jakie w szczególności zachowania są naruszeniem dyscypliny służbowej. Są to:
1) niedopełnienie obowiązków policjanta wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów prawa;
2) odmowa wykonania lub niewykonanie rozkazu lub polecenia, z zastrzeżeniem przypadku określonego w art. 58 ust. 2;
3) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;
4) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa;
5) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie;
6) nadużycie zajmowanego stanowiska dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej;
7) postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej Policji;
8) porzucenie służby;
9) samowolne oddalenie się z rejonu zakwaterowania lub nieusprawiedliwione opuszczenie miejsca pełnienia służby lub niestawienie się w tym miejscu;
10) stawienie się do służby w stanie nietrzeźwości albo po użyciu alkoholu lub po użyciu podobnie działającego środka, pełnienie jej w takim stanie, a także spożywanie alkoholu lub używanie podobnie działającego środka w czasie służby;
11) umyślne naruszenie dóbr osobistych innego policjanta;
12) utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej;
13) utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę innej osobie lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;
14) ujawnienie informacji pozostającej w związku z wykonywaniem czynności służbowych, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie.
Przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter umyślny lub nieumyślny.
W myśl art. 132 ust. 2 ustawy o Policji przesłanką warunkującą poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej jest przypisanie funkcjonariuszowi winy. Stosownie do art. 132a ustawy przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina umyślna może przejawiać się zamiarem bezpośrednim (obwiniony chce popełnić przewinienie) albo zamiarem ewentualnym (obwiniony przewidując możliwość popełnienia przewinienia, na to się godzi). Nieumyślność natomiast polega na tym, że obwiniony nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Wina nieumyślna może mieć postać lekkomyślności (obwiniony przewidywał możliwość popełnienia przewinienia) albo postać niedbalstwa (obwiniony mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia).
Powołany przepis art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji stanowi, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Zarzucane skarżącemu niedopełnienie obowiązków służbowych powiązane zostało z naruszeniem obowiązków wynikających z § 14 ust. 1 pkt 8 zarządzenia nr 130 Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia.
Zgodnie z powołanym § 14 ust. 1 pkt 8 zarządzenia, do obowiązków dyżurnego zmiany w szczególności należy przyjmowanie, przekazywanie, wydawanie i terminowe zwalnianie osób zatrzymanych, doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, tymczasowo aresztowanych lub skazanych oraz odnotowanie tych czynności w książce przebiegu służby i w książce ewidencji osób.
W tej sprawie skarżący został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu tj., że w dniu [...] listopada 2022 r. w [...], woj. [...], pełniąc służbę ochronną PdOZ KPP w [...], będąc zobowiązanym do przyjęcia osoby zatrzymanej oraz odnotowania tej czynności w książce przebiegu służby i w książce ewidencji osób, od obowiązku tego odstąpił w ten sposób, że pomimo braku negatywnych przesłanek odmówił przyjęcia do pomieszczenia P. Z. od patrolu w składzie sierż. szt. T.W. i st. post. P.S.
Skarżący w istocie nie przeczy, że odstąpił od obowiązku przyjęcia do pomieszczenia PdOZ KPP w [...]. P. Z., z tym, że diametralnie odmiennie ocenia zaistniałą sytuację. Wskazuje, że miał do tego podstawy.
W ocenie Sądu, powołane wyżej regulacje oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdzają na obecnym etapie, iż skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w opisany w postawionym mu zarzucie sposób. Rozstrzygnięcie organu jest co najmniej przedwczesne.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 135e ust. 1 ustawy o Policji rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy respektując przy tym wynikający z art. 135g ust. 1 i 2 ustawy obowiązek badania i uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Zakres oceny materiału dowodowego pod kątem jego adekwatności jest dokonywany przez pryzmat przedmiotu postępowania, a zatem zarzutu stawianego obwinionemu.
Ponadto zgodnie z art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne. Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 14ha ust. 2 ustawy).
Nie budzi oczywiście wątpliwości, że zmilitaryzowanie i zhierarchizowanie Policji powoduje, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji charakteryzuje się szczególnego rodzaju podległością. Osoba wstępująca do służby przyjmuje na siebie szereg obowiązków związanych z wykonywaniem zadań służbowych. W zamian otrzymuje gwarancję stabilności zatrudnienia i liczne uprawnienia związane ze służbą. Każda osoba wstępująca do służby w Policji, składając ślubowanie wedle roty ustalonej w art. 27 ustawy o Policji, zobowiązuje się m.in. do tego, by "przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych". Policjant zobowiązuje się zatem do przestrzegania szczególnej dyscypliny służbowej, jak i wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych.
W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z wyjątkową sytuacją i dla prawidłowej oceny sprawy nie można pominąć okoliczności w jakich P. Z. został przywieziony do PdOZ KPP w [...]. Otóż interwencja w jego sprawie spowodowana była tym, że na portalach społecznościowych informował, że chce popełnić samobójstwo. Patrol policji przybyły na miejsce przeprowadził z nim rozmowę, podczas której ww. negował myśli samobójcze, mimo to na miejsce interwencji wezwana została załogę pogotowia ratunkowego celem wykonania badania przez ratownika medycznego. Przybyły na miejscu zespół karetki pogotowia po wykonaniu badania wypisał Kartę Medycznych Czynności Ratunkowych odnotowując w treści "Neguje myśli suicydalne". Przeprowadzone badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przy użyciu alcoblow dało wyniki negatywny. P. Z. został sprawdzony w policyjnych systemach informatycznych w wyniku czego ustalono, że jest poszukiwany w celu odbycia kary pozbawienia wolności w ilości 36 dni. W związku z powyższym P. Z. został zatrzymany. Policjanci pomimo tego, że P. Z. był badany przez ratownika medycznego, przed osadzeniem go w PdOZ udali się do szpitala w [...] celem ponownego zbadania przez lekarza, który wystawił zaświadczenie o braku przeciwwskazań do osadzenia w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych, ponadto w wydanym zaświadczeniu zapisał odręcznie pacjent neguje myśli "S". P. Z. został doprowadzony do pomieszczenia dla osób zatrzymanych w KPP [...], gdzie dyżur pełnił skarżący.
Powyższe okoliczności nie są sporne jednak dla rozstrzygnięcia tej sprawy istotne jest to, co wydarzyło się po przywiezieniu P. Z. do PdOZ w [...].
Jak wynika z akt sprawy skarżący przeprowadził rozmowę z policjantami z patrolu, a następnie rozmowę z P. Z. (§ 16 ust. 2 zarządzenia). P. Z. w rozmowie ze skarżącym zadeklarował, iż od określonego czasu ma myśli samobójcze i zamierza je zrealizować. Wobec takiej deklaracji skarżący zapoznał się z dokumentacją, w tym z zaświadczeniem lekarskim z dnia [...] listopada 2022 r., ocenił możliwości zapewnienia P. Z. bezpieczeństwa w pomieszczeniu i uznał, że zatrzymany powinien zostać zbadany przez lekarza psychiatrę.
Zauważyć i podkreślić należy, iż ww. zaświadczenie zostało wystawione przez lekarza – adepta medycyny estetycznej i chorób wewnętrznych, a nie przez psychiatrę, na co skarżący zwracał uwagę w rozmowie telefonicznej z M.B. zastępcą dyżurnego KPP [...]. W wydanym zaświadczeniu o braku przeciwwskazań do osadzenia w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych, lekarz napisał odręcznie: pacjent neguje myśli "S". Jednocześnie P. Z. już po wizycie w szpitalu (po wydaniu zaświadczenia) i po przywiezieniu do PdOZ w [...] zadeklarował myśli samobójcze. Chronologia zdarzeń ma tu istotne i decydujące znaczenie. W tym kontekście rozważenia wymagało czy w sprawie nie mamy do czynienie z przypadkiem z § 14 ust. 1 pkt 9 zarządzenia. Skarżący wskazywał na to w odwołaniu jednak organ nie poczynił w tej kwestii żadnych ustaleń.
Co ważne, skarżący ocenił, iż w pomieszczeniu nie jest w stanie zapewnić zatrzymanemu bezpieczeństwa, objąć szczególnym nadzorem. Wyjaśniał, że pełnił dyżur jednoosobowo i wskazał dlaczego nie było możliwe wdrożenie "wzmożonych środków ostrożności". Do tych kwestii organ w ogóle nie odniósł się, ograniczając się do przytoczenia określonych paragrafów zarządzenia w oderwaniu od konkretnej sytuacji, która miała miejsce w tej sprawie.
Organ nie podjął również próby ustalenia dalszych losów P. Z., co mogłoby potwierdzić bądź nie, zasadność działania skarżącego. Skarżący w Protokole przesłuchania obwinionego zeznał, że P. Z. prawdopodobnie został zatrzymany w placówce zdrowia psychicznego i lekarz nie zezwolił na jego osadzenie w PdOZ. Podobnie zeznali M.B. w Protokole przesłuchania świadka z dnia [...] lutego 2023 r., P.S. w Protokole przesłuchania świadka z dnia [...] lutego 2023 r. oraz T.W. w Protokole przesłuchania świadka z dnia [...] lutego 2023 r. Świadkowie wskazali, że decyzją ratownika P. Z. zatrzymany przewieziony został do Szpitala Psychiatrycznego w [...]. Tej kwestii nie wyjaśniono.
Odnosząc się do zeznań świadków należy także wskazać, że po pierwsze, oświadczenie M.B. w Protokole przesłuchania świadka z dnia [...] lutego 2023 r. nie jest spójne z zapisem rozmowy telefonicznej (zob. protokół oględzin z dnia 21 lutego 2023 r.). Z zapisu rozmowy telefonicznej nie wynika, zdaniem Sądu, aby M.B. wydał polecenie skarżącemu o przyjęciu zatrzymanego (a przynajmniej nie wprost). Po drugie, P.S. zeznał (Protokół przesłuchania świadka z dnia [...] lutego 2023 r.), że był świadkiem rozmowy skarżącego z zatrzymanym i potwierdził, że P. Z. stwierdził, że ma myśli samobójcze.
Zupełnie niezrozumiałe są twierdzenia organu, iż skoro osoba doprowadzona do pomieszczenia dla osób zatrzymanych podczas całej swojej obecności w tym pomieszczeniu zachowywała się spokojnie, nie wykazywała swoją postawą zachowania nietypowego, to tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że istnieje realne zagrożenie próbą samobójczą. Doświadczenie życiowe wskazuje, że zupełnie mylne jest przeświadczenie otoczenia takiej osoby, że skoro zachowuje się "normalnie", jest spokojna, a czasem nawet wesoła to przesądza to o jej dobrym zdrowiu psychicznym.
Na dezaprobatę zasługuje również twierdzenie organu o braku podstaw do kolejnego badania lekarskiego (przez lekarza psychiatrę), który argumentując odwołuje się do kosztów tych badań. Sąd rozumie, że koszty te stanowią środki publiczne jednakże w sytuacji, gdy mamy na szali życie ludzkie koszty te schodzą (a przynajmniej powinny) na dalszy plan.
Zdaniem Sądu, chybione jest także twierdzenie organu, że skarżący "zlekceważył sprawę". Wręcz przeciwnie – skarżący podjął działania mające na celu dobro i bezpieczeństwo zatrzymanego.
Podkreślić trzeba, że motywy, jakimi kierował się organ Policji muszą przekonywać w sposób nie budzący żadnych wątpliwości o słuszność takiego załatwienia sprawy. Stwierdzenie przez organ dyscyplinarny popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej. Przypisanie policjantowi winy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej.
Zdaniem Sądu organy w sposób wadliwy dokonały oceny prawnej ustalonego dotychczas stanu faktycznego. Wskazane w przytoczonych rozważaniach powody zadecydowały o konieczności uchylenia obu wydanych w sprawie orzeczeń.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) orzekł jak w sentencji. W ponownym postępowaniu organy będą związane oceną prawną Sądu wyrażoną w niniejszym wyroku (art. 153 P.p.s.a.).