II SA/Wa 1793/08

II SA/Wa 1793/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Adam Lipiński /sprawozdawca/
Bronisław Szydło
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
I OSK 1033/09 - Wyrok NSA z 2010-01-29
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1992 nr 5 poz 18
art. 33
Ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Bronisław Szydło, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zwiększenia dodatku specjalnego: - oddala skargę.
Uzasadnienie
Dowódca Wojsk Lądowych decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania S. G., utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Komendanta [...]., umarzającą postępowanie w sprawie zwiększenia dodatku specjalnego za okres od lutego 1989 r. do czerwca 1989 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał co następuje:
Pismem z dnia 27 maja 2008 r., które wpłynęło do organu w dniu 30 maja 2008 r., S.G. wniósł o zwiększenie dodatku z tytułu stopnia naukowego za okres od lutego 1989 r. do czerwca 1989 r. Żądanie to jest kolejnym zgłoszonym przez zainteresowanego wnioskiem w sprawie zwiększenia tego dodatku. Już w 2001 r. Komendant [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. odmówił uwzględnienia wcześniejszego wniosku S. G. o przyznanie zwiększonego dodatku specjalnego z tytułu stopnia naukowego doktora. Postępowanie to zakończyło się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2001 r. (sygn. akt II SA 2110/01). Sąd ustalił, że "nie są zasadne roszczenia skarżącego, dotyczące zwiększenia mu dodatku specjalnego z tytułu stopnia naukowego doktora od lutego 1989 r. do czerwca 1989 r.", a ponadto wskazał, że brak było podstaw do uwzględnienia roszczeń skarżącego dotyczących wyrównania odprawy i innych należności, związanych ze zwolnieniem ze służby wojskowej, a także zwiększenia dodatku specjalnego z tytułu stopnia naukowego doktora, skoro sprawy te zostały już rozstrzygnięte odrębnymi decyzjami administracyjnymi. Również w innym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt. II SA 1874/02) w przedmiocie przyznania zwiększonego dodatku specjalnego oraz wysokości odprawy z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej Sąd ustalił, że z dniem "1 lutego 1989 r. uległy natomiast zmianie przesłanki zwiększenia tegoż dodatku specjalnego, a skarżący nie zajmował stanowiska naukowo-dydaktycznego, lecz stanowisko wykładowcy zaliczone do stanowisk dydaktycznych" i oddalił skargę S. G. w tym przedmiocie.
W latach następnych zainteresowany składał kolejne wnioski w tym samym przedmiocie, mimo wcześniejszego rozstrzygnięcia jego żądań decyzjami administracyjnymi oraz wyrokiem sądu administracyjnego. Postępowania w tych sprawach były umarzane.
Ponieważ S. G. zgłasza po raz kolejny to samo żądanie, stwierdzić należy, że ze względu na decyzje rozstrzygające sprawę w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej materii jest bezprzedmiotowe i z tych względów organ I instancji prawidłowo, w oparciu o art. 105 Kpa wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie wniosku zainteresowanego z dnia 30 maja 2008 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, S. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta [...]. Podniósł, iż prawo do zwiększenia dodatku specjalnego nabył z dniem uzyskania stopnia doktora nauk humanistycznych, w styczniu 1987 r. i do końca służby, to jest do dnia 21 czerwca 1989 r. nigdy nie przyznano mu zwiększenia dodatku z tego tytułu. Wskazując na decyzję nr [...] z dnia [...] września 2006 r., którą Komendant [...] przyznał mu zwiększenie dodatku specjalnego z tytułu stopnia naukowego za okres od listopada 1988 r. do stycznia 1989 r., stwierdził, iż niezrozumiała jest odmowa zwiększenia tego dodatku za okres od lutego 1989 r. do czerwca 1989 r. Podniósł nadto, że listy płac w [...] były fałszowane, zaś postępowanie w prokuraturze w tym przedmiocie było prowadzone bez jego uczestnictwa w badaniach kryminalistycznych oryginałów list płac oraz pominięto wnioskowaną przez niego konfrontację z szefem służby finansowej [...]. W dodatkowym piśmie złożonym do Sądu w dniu 24 lutego 2009 r. złożył dwa pliki akt na poparcie swoich twierdzeń, zaś w piśmie z 14 kwietnia 2009 r. podtrzymał swoje żądania oraz złożył wnioski dotyczące innego postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dowódca Wojsk Lądowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu "przerobienia listy płac" wskazał na postanowienie nr [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. odmawiające uwzględnienia zażalenia skarżącego na postanowienie prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w P., umarzające dochodzenie w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 grudnia 2002 r. (sygn. akt II SA 1874/02), oddalającym skargę S. G. na decyzją Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania zwiększonego dodatku specjalnego oraz wysokości odprawy z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej, wskazał między innymi, co następuje: "skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż nie można podzielić zarzutu skarżącego jakoby organy wojskowe ponownie rozpoznające sprawę nie zastosowały się do zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 2110/01. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż uznaniowość dodatku specjalnego z tytułu posiadania stopnia naukowego doktora, nie oznacza dowolności w zakresie jego przyznawania a wytyczne MON z 17 marca 1988 r. (§ 3 i 6 wytycznych) określiły zasady przyznawania tego dodatku. Sąd nie zakwestionował przy tym poglądu, że po zmianie dokonanej wytycznymi MON z dnia 9 lutego 1989 r. nie było już możliwości przyznawania dodatku żołnierzom pełniącym służbę na stanowiskach dydaktycznych. W tym zakresie organy wojskowe w toku ponownego rozpoznania sprawy dokonały niewadliwych ustaleń i uznały, że skoro skarżący w okresie 27 lipca 1988 r. do 17 stycznia 1989 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby, to brak było podstaw do zwiększenia skarżącemu dodatku specjalnego z tytułu posiadanego stopnia doktora w sytuacji, gdy ten dodatek miał charakter uznaniowy a zgodnie z obowiązującym wówczas art. 33 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy w okresie choroby, żołnierz zachowywał prawo do pobieranego ostatnio uposażenia, w tym także dodatków do uposażenia. Z dniem 1 lutego 1989 r. uległy natomiast zmianie przesłanki zwiększenia tegoż dodatku specjalnego, a skarżący nie zajmował stanowiska naukowo - dydaktycznego lecz stanowisko wykładowcy zaliczane do stanowisk dydaktycznych".
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższe dobitnie wskazuje na ostateczne i prawomocne załatwienie sprawy zwiększenia dodatku specjalnego, co stanowi o bezprzedmiotowości wniosku zainteresowanego z dnia 30 maja 2008 r. Dlatego też trafna jest decyzja nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] października 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Komendanta [...], umarzającą, na podstawie art. 105 § 1 Kpa, postępowanie w sprawie zwiększenia dodatku specjalnego za okres od lutego 1989 r. do czerwca 1989 r., zainicjowane pismem skarżącego z dnia 27 maja 2008 r. Zgodnie z treścią art. 105 § 1 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Odnosząc się do innych zarzutów skargi należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał, iż wskazana wyżej decyzja administracyjna oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zostały w jakikolwiek sposób wzruszone. Skarżący nie wykazał, iż zasygnalizowane przez niego zarzutu sfałszowania listy płac w [...] zostały potwierdzone przez organy ścigania, a nadto sam skarżący nie kwestionuje umorzenia dochodzenia w tym przedmiocie. Wskazywana przez skarżącego inna decyzja administracyjna - decyzja nr [...] z dnia [...] września 2006 r. Komendanta [...], nie może być przedmiotem oceny sądu administracyjnego, albowiem skarga dotyczy innej decyzji i innego postępowania, zaś sąd, zgodnie z treścią art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzyga sprawę w jej granicach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się także innych uchybień przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji, które stanowiłyby podstawę do jej uchylenia bądź stwierdzenia nieważności. Dlatego na podstawie art. 132 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.