II SA/Wa 1792/23

II SA/Wa 1792/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Joanna Kube
Sławomir Antoniuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6197 Służba Celna
Hasła tematyczne
Służba celna
Skarżony organ
Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. F. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej "Szef KAS") utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej "DIAS") z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] o odmowie wydania J. F. (dalej "skarżąca") zaświadczenia o żądanej treści.
Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych:
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2023 r. skarżąca wystąpiła DIAS o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że okres od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r. jest okresem pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej. Skarżąca wskazała, że wydane zaświadczenie z dnia [...] listopada 2022 r. nie zawiera okresu od dnia [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r. tak więc funkcjonujące dotychczas w obrocie zaświadczenie należy uznać w ww. części za nieprawidłowe. Wynika z niego, że okres ten nie był okresem służby, który następnie mógłby służyć właściwym organom emerytalno-rentowym do uwzględnienia go jako służby w wysłudze emerytalnej.
Skarżąca wyjaśniła, że podstawą reaktywacji jej statusu jako funkcjonariusza był art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948), dalej "ustawa Przepisy wprowadzające", który stwierdza, że funkcjonariusz, który otrzymał propozycję pełnienia służby w Służbie Celno- Skarbowej "zachowuje ciągłość służby". Skarżąca była adresatem decyzji DIAS z dnia [...] września 2022 r., nr [...] o przedstawieniu propozycji służby w trybie tego przepisu i propozycję taką przyjęła, wskutek czego zadziałała wobec niej fikcja prawna służby (trwania stosunku służbowego, i to bez przerwy wynoszącej choćby jeden dzień), względem daty, z którą zaprzestała jej faktycznego pełnienia wskutek nielegalnego powstrzymania się organu od - alternatywnie - przedstawienia propozycji służby.
Dalej skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.), dalej k.p.a., zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Takim przepisem prawa jest w jej przypadku § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2018 r., poz. 2373), dalej "rozporządzenie z dnia 7 grudnia 2018 r.", który podczas postępowania emerytalnego w przedmiocie ustalenia (przeliczenia) wysokości emerytury uzależnionej od wymiaru wysługi emerytalnej obejmującej okres służby w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, Dz.U. z 2020 r., poz. 723), dalej "ustawa zaopatrzeniowa", wymaga od zainteresowanego legitymowania się zaświadczeniem o okresie służby (o przebiegu służby dla celów emerytalnych i rentowych) wydanym na podstawie akt osobowych przez przełożonego właściwego do spraw personalnych.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 219 k.p.a., DIAS odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści.
W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca była osobą, która nie otrzymała propozycji pełnienia służby/zatrudnienia i w wyniku tego stosunek służbowy ww. został zakończony z dniem [...] sierpnia 2017 r. Potwierdzeniem zakończenia stosunku służbowego jest wydane w dniu [...] września 2017 r. świadectwo służby, które ww. odebrała w dniu [...] września 2017 r. W związku z nieotrzymaniem propozycji pełnienia służby ww. wezwała DIAS do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie stosunku służbowego. W związku z powyższym DIAS decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącej z dniem [...] sierpnia 2017 r. W wyniku złożonego odwołania wydana decyzja została poddana kontroli organu II instancji. Szef KAS decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozparzenia przez organ I instancji. W wyniku przeprowadzonego postępowania na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające, DIAS złożył skarżącej propozycję pełnienia służby od dnia [...] listopada 2022 r. Skarżąca złożoną propozycję przyjęła w dniu [...] września
2022 r, składając w tej kwestii stosowne oświadczenie. Zgodnie z przyjętą propozycją skarżąca pełnienie służby rozpoczęła z dniem [...] listopada 2022 r. w [...] Referacie Postępowania Celnego w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...]. Następnie skarżąca pismem z dnia [...] listopada 2022 r. złożyła do DIAS żądanie zwolnienia ze służby z dniem [...] listopada 2022 r. DIAS decyzją z dnia [...] listopada
2022 r. wyraził zgodę na zwolnienie ze służby zgodnie z jej żądaniem.
Organ wyjaśnił, że zgodnie ze złożonym wnioskiem zostały wydane zaświadczenia: zaświadczenia o przebiegu służby dla celów emerytalnych lub rentowych, zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie rocznej z wybranych kolejnych 10 lat kalendarzowych. Sporne zaświadczenie o przebiegu służby dla celów emerytalnych lub rentowych zostało wydane zgodnie z zapisami § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2018 r. W myśli ww. przepisu, zaświadczenie o przebiegu służby dla celów emerytalno-rentowych sporządzane jest na podstawie akt osobowych funkcjonariusza.
DIAS stwierdził, że z dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych skarżącej wynika, iż od dnia 1 września 2017 r. do dnia 1 listopada 2022 r. nie pełniła ona służby, nie wykonywała obowiązków służbowych, nie pozostawała w dyspozycji DIAS. Zakończenie stosunku służbowego z dniem [...] sierpnia 2017 r. potwierdza świadectwo służby z dnia [...] września 2017 r. Natomiast treść propozycji będącej decyzją w przedmiocie stosunku służbowego z dnia [...] września 2022 r. oraz brzmienie świadectwa służby z dnia [...] listopada 2022 r. potwierdza, że skarżąca pełniła służbę w Służbie Celno-Skarbowej od dnia [...] listopada 2022 r. do dnia [...] listopada 2022 r. i taki też okres pełnienia służby został wpisany w treści zaświadczenia o przebiegu służby dla celów emerytalnych lub rentowych.
Organ wskazał, że w związku z powyższym nie znajduje podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści, bowiem jego treść została oparta na dokumentach zgromadzonych w aktach osobowych. DIAS podniósł, że wydane skarżącej zaświadczenie o przebiegu służby dla celów emerytalnych lub rentowych zostało wydane na podstawie dokumentów zgromadzonych w jej aktach osobowych i jest zgodne ze stanem faktycznym.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie.
Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., Szef KAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ podniósł, że przy ocenie zasadności odmowy wydania zaświadczenia istotne jest, iż stanowi ono wyłącznie przejaw wiedzy, nie zaś woli organu administracji. W ocenie organu II instancji DIAS prawidłowo zatem stwierdził brak podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Szef KAS podniósł, że rozstrzyganie kwestii podniesionych przez skarżącą, będących zarazem przedmiotem jej wniosku o wydanie zaświadczenia, nie może odbywać się w trybie zaświadczeniowym uregulowanym w Dziale VII k.p.a. Tryb ten bowiem nie służy do przyznawania praw, wykładni niejasnych przepisów oraz korygowania czy interpretacji dokumentów służby. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj postępowania administracyjnego o uproszczonym i odformalizowanym charakterze. Podobnie również postępowanie wyjaśniające, przewidziane wart. 218 § 2 k.p.a., przeprowadzone może być jedynie w ograniczonych ramach postępowania dowodowego. Z przepisów art. 217-219 k.p.a. wynika prawny reżim dotyczący wydawania zaświadczeń, zgodnie z którym organ zobowiązany jest do interpretacji ww. przepisów w sposób ścisły. Uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim stosować uregulowanej w art. 75 § 1 k.p.a. zasady dopuszczania jako dowód wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Takie postępowanie organ I instancji przeprowadził.
Zdaniem organu w świetle wyżej przedstawionych przepisów, nie było podstaw do wydania skarżącej zaświadczenia o przebiegu służby dla celów emerytalnych i rentowych, które w swej treści uwzględniać będzie okres od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r. jako okres pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej bądź jako okres równorzędny ze służbą.
Szef KAS podkreślił, że organ wystawiający zaświadczenie nie rozstrzyga ani o przyznaniu uprawnień emerytalnych, ani także o zaliczeniu konkretnych okresów na ich poczet, nie dokonuje też interpretacji przepisów w tym zakresie. Do jego zadań należy potwierdzenie dostępnych danych i informacji w formie zaświadczenia. Do właściwości organu emerytalno-rentowego ustalającego prawo do emerytury lub renty z systemu zaopatrzeniowego, należy zaś uwzględnienie danego okresu lub nie na podstawie danych przekazanych przez DIAS bądź samego zainteresowanego. Skoro zaświadczenie jest wydawane w oparciu o posiadaną przez organ ewidencję, rejestry i dane, a nie w oparciu o interpretacje spornych kwestii, to wniosek o wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą, nie mógł zostać załatwiony pozytywnie. Skarżąca w związku z ubieganiem się o świadczenia z systemu zaopatrzeniowego, otrzymała już od organu stosowne zaświadczenie do celów emerytalno- rentowych, jednak nie zgadza się z jego treścią. Dalsze procedowanie w kwestii uprawnień oraz zaliczenia okresów służby, należy w myśl art. 32 ustawy zaopatrzeniowej, do właściwości organu emerytalno-rentowego.
Organ stwierdził, że wskazany przez skarżącą okres od [...] września 2017 r. do
[...] listopada 2022 r. jest sporny. Z dokumentacji przebiegu służby nie wynika jednoznacznie, że był to okres służby bądź okres równorzędny ze służbą. Zaświadczenia o przebiegu służby dla celów emerytalnych lub rentowych wydawane są zgodnie z zapisami § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2018 r. Zgodnie w ww. przepisem, zaświadczenie o przebiegu służby dla celów emerytalno-rentowych sporządzane jest na podstawie akt osobowych funkcjonariusza. Z dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych skarżącej wynika, że od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r. nie pełniła ona służby, nie wykonywała obowiązków służbowych, nie pozostawała w dyspozycji DIAS. Zakończenie stosunku służbowego z dniem [...] sierpnia 2017 r. potwierdza świadectwo służby z [...] września 2017 r. Natomiast treść propozycji będącej decyzją w przedmiocie stosunku służbowego z [...] września 2022 r. oraz świadectwo służby z [...] listopada 2022 r. potwierdza, że skarżąca pełniła służbę w Służbie Celno-Skarbowej od [...] listopada 2022 r. do [...] listopada 2022 r. i taki też okres pełnienia służby został wpisany w treści zaświadczenia z [...] grudnia 2022 r. o przebiegu służby dla celów emerytalnych lub rentowych.
Organ II instancji wskazał, że w związku z powyższym podziela stanowisko DIAS przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Odnosząc się do wniosku skarżącej o potraktowanie wskazanego przez nią okresu jako równorzędnego ze służbą Szef KAS wyjaśnił, że w myśl art. 13 ustawy zaopatrzeniowej, jako równorzędne ze służbą w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie Celno-Skarbowej i w Służbie Więziennej traktuje się:
1) okresy służby w charakterze funkcjonariusza Urzędu Ochrony Państwa lub Biura Ochrony Rządu;
1a) okresy służby w charakterze funkcjonariusza Policji państwowej, Milicji Obywatelskiej, z wyjątkiem służby określonej w ust. 2;
1c) okresy służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, na zasadach określonych w art. 15c, z wyjątkiem służby określonej w ust. 2;
1d) okresy zatrudnienia funkcjonariuszy od dnia 15 września 1999 r. do dnia przekształcenia stosunku pracy w stosunek służby w przypadku, gdy osoba, która wykonywała zadania przypisane dla Służby Celnej, otrzymała akt mianowania skutkujący tym przekształceniem;
2) służbę wojskową uwzględnianą przy ustalaniu prawa do emerytury wojskowej;
3) okresy służby w charakterze funkcjonariusza Służby Ochrony Kolei, jeżeli funkcjonariusz przeszedł bezpośrednio do służby w Milicji Obywatelskiej lub w Służbie Więziennej w terminie do dnia 1 kwietnia 1955 r.;
4) okresy zatrudnienia lub służby w zawodowych jednostkach ochrony przeciwpożarowej i nauki w szkołach pożarniczych, w charakterze członka Korpusu Technicznego Pożarnictwa, a także funkcjonariusza pożarnictwa w terminie do dnia 31 stycznia 1992 r.;
5) okresy zatrudnienia w Straży Marszałkowskiej na stanowiskach pracy: strażnik, strażnik specjalista do spraw logistyki, strażnik specjalista do spraw planowania i organizacji, strażnik specjalista do spraw zabezpieczenia technicznego, strażak, strażak specjalista do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego, komendant Straży Marszałkowskiej i zastępca komendanta Straży Marszałkowskiej;
6) okresy zatrudnienia:
a) w komórkach organizacyjnych, o których mowa w art. lig ust. 1 i 2 oraz art. 36,
b) jako inspektorzy prowadzący czynności dochodzeniowo-śledcze, o których mowa w art. 38 ust. 4 i 5
c) ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 720,1165 i 2261); 7) okresy zatrudnienia w Inspekcji Celnej.
Zdaniem Szefa KAS w myśl powołanego wyżej przepisu brak jest podstaw do potraktowania jako równorzędnego ze służbą w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie Celno-Skarbowej i w Służbie Więziennej okresu od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r., w którym skarżąca nie pełniła służby ani też nie posiadała okresów zatrudnienia wskazanych w ww. przepisie. Organ wyjaśnił, że w zaświadczeniu z [...] listopada 2022 r. okres od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r. został wskazany jako okres równoważny ze służbą, od którego zależą uprawnienia i świadczenia należne funkcjonariuszowi (art. 184 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615), dalej: "ustawa o KAS". Powyższe odnosi się jedynie do przyznanych świadczeń i uprawnień, wynikających z pragmatyki służbowej, określonych w ustawie o KAS, a w szczególności prawa do nagrody jubileuszowej (z zaliczeniem okresu pozostawania poza służbą do okresu służby), nie może natomiast odnosić się do wysługi emerytalnej na podstawie przepisów ustawy zaopatrzeniowej.
Odnosząc się do argumentacji skarżącej oraz załączonych przez nią dokumentów Szef KAS wyjaśnił, iż indywidualna sprawa skarżącej nie może zostać rozstrzygnięta w oparciu o interpretacje z wykorzystaniem materiału dotyczącego innej sprawy. Organem właściwym do interpretacji przepisów w zakresie uprawnień emerytalnych jest Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA.
J. F. wniosła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 13 ust. 1 zaopatrzeniowej poprzez jego błędne zastosowanie w odniesieniu do skarżącej i odmowę wydania zaświadczenia z uwagi na uznanie, że sporny okres nie jest okresem "równorzędnym ze służbą", gdy tymczasem skarżąca w istocie nie domagała się wykazania okresu równorzędnego ze służbą, co miało wpływ na wynik sprawy;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 184 ust. 4 ustawy o KAS poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca wypełnia wszystkie przesłanki określone w art. 184 ust. 1 ustawy o KAS, co miało wpływ na wynik sprawy;
3. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 6 k.p.a. w związku z § 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2018 r., poprzez nieuprawnione wejście przez Szefa KAS oraz DIAS w kompetencje Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji i arbitralne decydowanie, na etapie wydawania zaświadczenia o przebiegu służby, czy okres od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] listopada 2022 r. zaliczany jest do okresów służby, od których zależą uprawnienia emerytalne Skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
4. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.
w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2018 r., poprzez odmowę wydania skarżącej określonego w jej wniosku zaświadczenia, podczas gdy urzędowego potwierdzenia przebiegu służby dla celów emerytalnych wymaga od skarżącej przepis prawa, a organ obowiązany jest wydać zaświadczenie z urzędu,
a nadto organ posiada wszelkie dokumenty i dane niezbędne do wystawienia zaświadczenia bez konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
5. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 9 k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie skarżącej przez organy I i II instancji jaka powinna być rzeczywista treść wniosków skarżącej, choć z okoliczności sprawy i uzasadnienia zażalenia wystosowanego przez skarżącą w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że jej żądanie zostało błędnie sformułowane, które to zaniechania stanowią postępowanie wbrew zasadom udzielania informacji obywatelowi w toku postępowania oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestnika do władzy publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
6. naruszenie przepisu postępowania w postaci art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odmowę wydania skarżącej żądanego zaświadczenia, gdy tymczasem innym osobom w tej samej sytuacji prawnej zaświadczenia w tym samym przedmiocie zostały wydane, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy o KAS w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby kierownik jednostki organizacyjnej niezwłocznie wyznacza funkcjonariuszowi stanowisko służbowe zgodne z jego kwalifikacjami i dotychczasowym przebiegiem służby oraz określa termin podjęcia służby, miejsce pełnienia służby oraz stopień służbowy i uposażenie nie niższe od dotychczasowego. W myśl natomiast art. 184 ust. 4 ustawy o KAS okres pozostawania poza służba, z zastrzeżeniem ust. 5, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia i świadczenia należne funkcjonariuszowi. Zastrzeżenie wyrażone w art. 184 ust. 5 ustawy o KAS odnosi się do prawa do urlopów i nie dotyczy sytuacji prawnej skarżącej, która wiosła o uzyskanie zaświadczenia do celów ustalenia uprawnień emerytalnych.
Skarżąca wyjaśniła, że decyzją z [...] kwietnia 2022 r. DIAS stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącej z dniem [...] sierpnia 2017 r., a następnie wspomniana decyzja została uchylona decyzją Szefa KAS z dnia [...] czerwca 2022 r. W konsekwencji skarżąca została ponownie przyjęta do służby dopiero w dniu [...] listopada 2022 r. Skarżąca podkreśliła, że nastąpiło uchylenie decyzji, która - zgodnie z linią orzeczniczą NSA - jest równoważna decyzji o zwolnieniu ze służby. Uchylenie takiej decyzji powoduje zatem doprowadzenie do sytuacji, o której mowa w art. 184 ust. 1 i 4 ustawy o KAS.
Dalej skarżąca wyjaśniła, że w zażaleniu nieprecyzyjnie sformułowała żądanie dotyczące treści zaświadczenia. Z treści uzasadnienia zażalenia jasno wynika, że chodziło jej o wykazanie w zaświadczeniu okresu od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r. jako okresu pozostawania poza służbą, od którego zależą uprawnienia i świadczenia należne funkcjonariuszowi, na podstawie art. 184 ust. 4 ustawy o KAS. Zdaniem skarżącej organ w ogóle nie powinien stosować art. 13 ustawy zaopatrzeniowej, ponieważ intencją skarżącej w istocie wcale nie było uzyskanie zaświadczenia w przedmiocie okresu równorzędnego ze służbą lecz potwierdzenie występowania w przebiegu jej służby okresu, o którym mowa w art. 184 ust. 4 ustawy o KAS.
Zdaniem skarżącej mający w jej przypadku układ zdarzeń wypełnia zarówno hipotezę normy prawnej wyrażonej w art. 184 ust. 1 ustawy o KAS - uchylona została bowiem decyzja tożsama z decyzją o zwolnieniu ze służby, jak i dyspozycję tej normy prawnej - kierownik jednostki organizacyjnej określił warunki pełnienia służby przez skarżącą. Nie ma zatem najmniejszych wątpliwości, że ma w tej sytuacji zastosowanie również art. 184 ust. 4 ustawy o KAS - okres pozostawania skarżącej poza służbą wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia i świadczenia należne funkcjonariuszowi, a okres ten powinien zostać wskazany w zaświadczeniu o przebiegu służby. Odmowa potwierdzenia tego okresu w zaświadczeniu o przebiegu służby dla celów emerytalno-rentowych stanowi naruszenie art. 184 ust. 4 ustawy o KAS, gdyż przepis ten jasno stanowi o charakterze okresu przebywania poza służbą w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby. W tej sytuacji nie występuje ani sytuacja sporna, ani tym bardziej konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w rozumieniu art. 217 k.p.a. Organy dysponują materiałami potwierdzającymi wspomniany przebieg zdarzeń, a jedynym celem wydania zaświadczenia jest potwierdzenie faktu prawnego wynikającego z art. 184 ust. 1 i 4 ustawy o KAS - do celów emerytalno-rentowych.
Dalej skarżąca podniosła, że niezależnie od powyższego, organem władnym do decydowania, czy okres pozostawania poza służbą, o którym mowa w art. 184 ust. 4 ustawy o KAS zaliczany jest na poczet "wysługi emerytalnej" jest organ zaopatrzenia emerytalnego, a nie organ wydający zaświadczenie o przebiegu służby. Należy jednak mieć na uwadze, że zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia z 7 grudnia 2018 r., okresy służby zaliczane do wysługi emerytalnej ustala się na podstawie zaświadczeń o przebiegu służby funkcjonariusza. Organ emerytalny, na podstawie okresów wskazanych w zaświadczeniu, rozstrzyga czy dany okres zostanie zaliczony do okresu, od którego zależą uprawnienia emerytalne. Odmawiając wydania zaświadczenia, w którym sporny okres zostanie uwzględniony, z uwagi na jego rzekomą niezaliczalność "do wysługi emerytalnej", organ wydający zaświadczenie wchodzi w sposób zupełnie nieuprawniony w kompetencje Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, czym narusza art. 6 k.p.a. w związku z § 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2018 r. Szef KAS przypisuje sobie bowiem kompetencje, których nie przewidują przepisy ustawy o KAS, ustawy zaopatrzeniowej ani jakiegokolwiek innego aktu prawnego.
W ocenie skarżącej rola i znaczenie Szefa KAS w niniejszej sprawie powinny ograniczyć się do wydania zaświadczenia z podaniem okresu pozostawania przez skarżącą poza służbą, o którym mowa w art. 184 ust. 1 i 4 ustawy o KAS. Powyższe wynika wprost z ww. przepisów, nie wymaga jakiegokolwiek badania czy wyjaśnienia - jest to fakt prawny, który nie powinien budzić wątpliwości. O celowości wydania zaświadczenia, jego mocy dowodowej i o zaliczeniu spornego okresu do "wysługi emerytalnej" orzeknie ostatecznie Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA, którego kompetencje Szef KAS w gruncie rzeczy sobie uzurpuje.
Skarżąca zwróciła również uwagę, że Szef KAS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazuje, że postępowanie o wydanie zaświadczenia nie jest właściwym do prowadzenia sporów prawnych, a organ wydający zaświadczenie nie ma kompetencji do decydowania o charakterze spornego okresu w odniesieniu do uprawnień emerytalnych. Mimo to, Szef KAS dokonał takiej oceny w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia - co rodzi ewidentną sprzeczność i powoduje, że Zaskarżone postanowienie powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Skarżąca wyjaśniła, że nie domaga się takiej oceny od DIAS ani Szefa KAS. Skarżąca domaga się jedynie wydania zaświadczenia, z którego wynikać będzie okres podlegający pod regulację art. 184 ust. 1 i 4 ustawy o KAS (taka sytuacja niewątpliwie ma miejsce). To organ, o którym mowa w § 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2018 r., rozstrzygnie merytorycznie, na podstawie postępowania dowodowego, o charakterze tego okresu i jego zaliczalności przy ustalaniu uprawnień do emerytury. Co więcej, odmawiając wydania zaświadczenia w ww. przedmiocie, organy de facto zamykają skarżącej drogę do rozstrzygnięcia o jej uprawnieniach emerytalnych za okres od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r. - brak wskazania tego okresu w zaświadczeniu powoduje, że właściwy organ nie może się co do tego okresu merytorycznie wypowiedzieć, a skarżąca nie może skorzystać z właściwej drogi do ewentualnego zakwestionowania tej wypowiedzi, gdyby była taka konieczność.
Końcowo skarżąca zarzuciła, że ma wiedzę, iż innym osobom w takiej samej sytuacji DIAS wydawał zaświadczenia dla celów emerytalno-rentowych, w których okres pozostawania poza służbą, o którym mówi art. 184 ust. 4 ustawy o KAS został wskazany wprost. Kilka osób udostępniło skarżącej odpisy takich zaświadczeń, a skarżąca podniosła tę kwestię w zażaleniu i załączyła posiadane odpisy, po ich zanonimizowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Dodatkowo organ podniósł, że skoro skarżąca wystąpiła do DIAS z wnioskiem
o wydanie zaświadczenia określonej treści, obowiązkiem organu było rozpoznać wniosek i załatwić sprawę w trybie przewidzianym w przepisach k.p.a., tj. albo wydać zaświadczenie o żądanej treści albo odmówić jego wydania w formie zaskarżalnego postanowienia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Organ I instancji, rozpoznając wniosek skarżącej, stwierdził bowiem brak przesłanek do wydania zaświadczenia
o żądanej przez nią treści. Organ zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi
o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wskazany zaś przez skarżącą okres od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r. był sporny. Z dokumentacji przebiegu służby nie wynika jednoznacznie, że był to okres służby bądź okres równorzędny ze służbą. Zaświadczenia o przebiegu służby dla celów emerytalnych lub rentowych wydawane są zgodnie z zapisami § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2018 r. Zgodnie w ww. przepisem, zaświadczenie o przebiegu służby dla celów emerytalno-rentowych sporządzane jest na podstawie akt osobowych funkcjonariusza. Z dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych skarżącej wynika natomiast, że od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r. nie pełniła ona służby, nie wykonywała obowiązków służbowych, nie pozostawała w dyspozycji DIAS. Zakończenie stosunku służbowego z dniem [...] sierpnia 2017 r. potwierdza świadectwo służby z [...] września 2017 r. Natomiast treść propozycji będącej decyzją w przedmiocie stosunku służbowego z [...] września 2022 r. oraz świadectwo służby z [...] listopada 2022 r. potwierdza, że skarżąca pełniła służbę w Służbie Celno-Skarbowej od [...] listopada 2022 r. do [...] listopada 2022 r. i taki też okres pełnienia służby został wpisany w treści zaświadczenia z [...] grudnia 2022 r. o przebiegu służby dla celów emerytalnych lub rentowych. Powyższe, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie oznacza wejścia przez organy KAS w kompetencje Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Skarżąca może bowiem właśnie w drodze postępowania prowadzonego przez Dyrektora ZER MSWiA dowieść, za pomocą dostępnych w tamtym postępowaniu środków dowodowych, iż wskazany przez nią okres jest okresem służby lub okresem z nią równorzędnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, ze sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżonym postanowieniem Szef KAS utrzymał w mocy postanowienie DIAS
z [...] maja 2023 r., którym odmówiono skarżącej wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skarżąca domagała się wydania zaświadczenia stwierdzającego, że w jej przypadku okres od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r. był okresem pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej. Składając wniosek o wydanie zaświadczenia skarżąca wskazała, że takie zaświadczenie potrzebne jest jej do ustalenia uprawnień emerytalnych.
Wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania
o charakterze administracyjnym.
Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).
Z przywołanych przepisów wynika, iż tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w k.p.a. różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z pozostających w dyspozycji organu ewidencji, rejestrów i innych danych bądź też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca.
Ponadto, jak już wyżej wykazano, z przepisu art. 218 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydając zaświadczenie organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa,
a w konsekwencji jego działanie uzależnione jest od tego, czy i jakie rejestry, ewidencje lub inne dane znajdują się w jego posiadaniu. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy (zob. Z. Kmieciak: "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści", Państwo i Prawo 2004/10/58).
Podkreślenia wymaga, że zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Wprawdzie w doktrynie przyjmuje się, że do postępowania w sprawach zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a., w tym przepisy o dowodach, to jednak - z uwagi na treść art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. - organ nie ma obowiązku wydawania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie, a taka regulacja modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w k.p.a. Występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. musi odnosić się do faktów
i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z wprowadzeniem reformy administracji skarbowej skarżąca nie otrzymała propozycji pełnienia służby/zatrudnienia, o jakiej mowa w art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające.
Przepis ten stanowi, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia [...] maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.
Zgodnie natomiast z art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy Przepisy wprowadzające stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby (art. 170 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające).
W związku z nieotrzymaniem propozycji pełnienia służby skarżąca wezwała DIAS do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie stosunku służbowego. W związku
z powyższym DIAS decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego skarżącej z dniem [...] sierpnia 2017 r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od tej decyzji Szef KAS decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. uchylił zaskarżoną decyzję
w całości i przekazał sprawę do ponownego rozparzenia przez organ I instancji. W wyniku przeprowadzonego postępowania na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające, DIAS złożył skarżącej propozycję pełnienia służby od dnia [...] listopada 2022 r. Skarżąca złożoną propozycję przyjęła w dniu [...] września 2022 r. Zgodnie
z przyjętą propozycją skarżąca pełnienie służby rozpoczęła z dniem [...] listopada 2022 r. w [...] Referacie Postępowania Celnego w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...]. Następnie skarżąca pismem z dnia [...] listopada 2022 r. złożyła do DIAS żądanie zwolnienia ze służby z dniem [...] listopada 2022 r. DIAS decyzją z dnia [...] listopada 2022 r. wyraził zgodę na zwolnienie ze służby zgodnie z jej żądaniem.
Nie ulega wątpliwości, że w okresie od dnia [...] września 2017 r. do [...] listopada
2022 r. skarżąca nie pełniła służby, nie wykonywała obowiązków służbowych, nie pozostawała też w dyspozycji DIAS. Zakończenie stosunku służbowego z dniem [...] sierpnia 2017 r. potwierdza świadectwo służby z dnia [...] września 2017 r. Natomiast treść propozycji będącej decyzją w przedmiocie stosunku służbowego z dnia [...] września
2022 r. oraz brzmienie świadectwa służby z dnia [...] listopada 2022 r. potwierdza, że skarżąca pełniła służbę w Służbie Celno-Skarbowej od dnia [...] listopada 2022 r. do dnia [...] listopada 2022 r. Taki właśnie okres pełnienia służby przez skarżącą został wpisany w treści wydanego jej zaświadczenia o przebiegu służby dla celów emerytalnych lub rentowych.
Jak już zaznaczono wyżej zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie tworzy ono nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Jak słusznie zauważa Szef KAS w zaskarżonym postanowieniu organ zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ nie ma natomiast obowiązku analizowania
i rozstrzygania spornych kwestii dotyczących okresów zaliczanych do wysługi emerytalnej. Wydanie zaświadczenia nie polega na interpretacji przepisów prawa.
To czy okres od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r. powinien zostać ujęty
w wydanym przez organ zaświadczeniu do celów emerytalnych jako okres służby jest zaś kwestią sporną między stronami. Kwestia ta nie może zostać rozstrzygnięta w drodze zaświadczenia. Z posiadanych przez organ danych wynika zaś, że skarżąca nie pełniła służby w spornym okresie. Słusznie organ zauważa w zaskarżonym postanowieniu, że organ wystawiający zaświadczenie nie rozstrzyga ani o przyznaniu uprawnień emerytalnych, ani także o zaliczeniu konkretnych okresów na ich poczet, nie dokonuje też interpretacji przepisów w tym zakresie. Do jego zadań należy potwierdzenie dostępnych danych i informacji w formie zaświadczenia.
Kwestia zastosowania w niniejszej sprawie art. 184 ust. 4 ustawy o KAS i uznania spornego okresu za okres pełnienia służby przez skarżącą wymagałyby przez organ przeprowadzenia wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie, a nie dokonywania ustaleń w oparciu o ewidencje, rejestry, bądź z inne dane znajdujących się w jego posiadaniu. Przeczyłoby to istocie zaświadczenia.
Zaświadczenia o przebiegu służby dla celów emerytalnych lub rentowych wydawane są zgodnie z zapisami § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 7 grudnia
2018 r. Zgodnie w tym przepisem, zaświadczenie o przebiegu służby dla celów emerytalno-rentowych sporządzane jest na podstawie akt osobowych funkcjonariusza.
Jak słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę z dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych skarżącej wynika natomiast, że od [...] września
2017 r. do [...] listopada 2022 r. nie pełniła ona służby, nie wykonywała obowiązków służbowych, nie pozostawała w dyspozycji DIAS. Zakończenie stosunku służbowego
z dniem [...] sierpnia 2017 r. potwierdza świadectwo służby z [...] września 2017 r. Z propozycji będącej decyzją w przedmiocie stosunku służbowego z [...] września 2022 r. oraz z świadectwa służby z [...] listopada 2022 r. wynika, że skarżąca pełniła służbę w Służbie Celno-Skarbowej od [...] listopada 2022 r. do [...] listopada 2022 r. Taki też okres pełnienia służby został wpisany w treści zaświadczenia z [...] grudnia 2022 r. o przebiegu służby dla celów emerytalnych lub rentowych.
Prawidłowo organ również stwierdza, że rozstrzygając o odmowie wydania zaświadczenia za sporny okres nie wszedł w kompetencje Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Skarżąca może bowiem właśnie w drodze postępowania prowadzonego przez Dyrektora ZER MSWiA dowieść, za pomocą dostępnych w tamtym postępowaniu środków dowodowych, że wskazany przez nią okres od [...] września 2017 r. do [...] listopada 2022 r. jest okresem, który winien być zaliczony do wysługi emerytalnej na podstawie przepisów ustawy zaopatrzeniowej.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia w niniejszej sprawie wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a. zasady zaufania do władzy publicznej. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że organy rozpatrując wniosek skarżącej o wydanie zaświadczenia bez uzasadnionej przyczyny odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, co stanowiłoby naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest to czy zasadnie organ odmówił skarżącej wydania zaświadczenia. Z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd stwierdził, że zachodziły podstawy do wydania takiego rozstrzygnięcia albowiem posiadana przez organy dokumentacja nie potwierdziła, aby skarżąca pełniła służbę w okresie od [...] września
2017 r. do [...] listopada 2022 r. Postanowienia te zostały wydane w oparciu o dokumenty odnoszące się do przebiegu służby skarżącej. Brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że takie rozstrzygnięcie stanowiło odstępstwo od utrwalonej praktyki rozstrzygania tego typu spraw.
Reasumując stwierdzić należy, że kontrola zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji nie dała podstaw do stwierdzenia, że zostały one wydane z naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia nie wyjaśniono wszystkich kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Uzasadnienia wydanych w sprawie postanowień odpowiadają prawu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.