II SA/Wa 179/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Warszawie odrzucił skargę na odmowę mianowania asesorem sądowym, uznając, że jest to dyskrecjonalne uprawnienie Ministra Sprawiedliwości, a nie roszczenie podlegające kontroli sądowej.
Skarżąca E. K. wniosła skargę na akt Ministra Sprawiedliwości z listopada 2004 r. odmawiający jej mianowania na asesora sądowego. Minister Sprawiedliwości argumentował, że mianowanie jest jego dyskrecjonalnym uprawnieniem i nie przysługuje kandydatowi roszczenie o nawiązanie stosunku pracy. WSA w Warszawie, powołując się na Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznał, że sprawy odmowy mianowania na stanowiska w administracji publicznej, chyba że obowiązek wynika z przepisów prawa, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. W konsekwencji, sąd odrzucił skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę E. K. na akt Ministra Sprawiedliwości z listopada 2004 r. dotyczący odmowy mianowania na asesora sądowego. Skarżąca domagała się uchylenia aktu Ministra. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi wniósł o odrzucenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko, że mianowanie na asesora sądowego jest jego dyskrecjonalnym uprawnieniem, a kandydatowi nie przysługuje roszczenie o nawiązanie stosunku pracy. Sąd administracyjny, analizując przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził, że sprawy dotyczące odmowy mianowania na stanowiska w administracji publicznej, w tym asesora sądowego, co do zasady nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, chyba że obowiązek mianowania wynika wprost z przepisów prawa. Sąd podkreślił, że art. 134 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych przyznaje Ministrowi Sprawiedliwości uprawnienie, a nie obowiązek mianowania, nawet jeśli kandydat spełnia ustawowe wymogi. Akt mianowania jest aktem nawiązania stosunku pracy, na który nie ma roszczenia podlegającego ochronie sądowej. W związku z tym, zgodnie z art. 5 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny nie był właściwy do rozpoznania tej sprawy. Na tej podstawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd postanowił odrzucić skargę.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, odmowa mianowania na stanowisko asesora sądowego przez Ministra Sprawiedliwości, będąca jego dyskrecjonalnym uprawnieniem, nie podlega kontroli sądu administracyjnego, chyba że obowiązek mianowania wynika z przepisów prawa.
Uzasadnienie
Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpatrywania spraw odmowy mianowania na stanowiska w administracji publicznej, zgodnie z art. 5 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mianowanie asesora sądowego jest dyskrecjonalnym uprawnieniem Ministra Sprawiedliwości, a nie roszczeniem podlegającym ochronie sądowej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (5)
Główne
p.p.s.a. art. 5 § pkt 3
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.u.s.p. art. 134 § § 1
Ustawa - Prawo o ustroju sądów powszechnych
Pomocnicze
p.u.s.a. art. 1
Ustawa - Prawo o ustroju sądów administracyjnych
p.p.s.a. art. 58 § § 1 pkt 6
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.u.s.p. art. 61 § § 1 pkt 1-4
Ustawa - Prawo o ustroju sądów powszechnych
Argumenty
Skuteczne argumenty
Mianowanie na asesora sądowego jest dyskrecjonalnym uprawnieniem Ministra Sprawiedliwości, a nie roszczeniem podlegającym ochronie sądowej. Sprawy odmowy mianowania na stanowiska w administracji publicznej, z pewnymi wyjątkami, nie podlegają kontroli sądów administracyjnych zgodnie z art. 5 pkt 3 p.p.s.a.
Godne uwagi sformułowania
akt mianowania na stanowisko asesora sądowego należy do dyskrecjonalnych uprawnień Ministra Sprawiedliwości kandydatowi na asesora sądowego nie przysługuje roszczenie o nawiązanie stosunku pracy sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej
Skład orzekający
Małgorzata Borowiec
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie braku właściwości sądu administracyjnego w sprawach odmowy mianowania na stanowiska dyskrecjonalne w administracji publicznej."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie spraw, gdzie mianowanie jest dyskrecjonalnym uprawnieniem organu, a nie obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy rutynowej kwestii proceduralnej związanej z właściwością sądu administracyjnego w sprawach dotyczących mianowania na stanowiska w administracji.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Wa 179/05 - Postanowienie WSA w Warszawie Data orzeczenia 2005-02-17 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-01-27 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Małgorzata Borowiec /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele Skarżony organ Minister Sprawiedliwości Treść wyniku Odrzucono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na akt Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2004 r. sygn. [...] w przedmiocie odmowy mianowania asesorem sądowym w okręgu Sądu Okręgowego w K. z jednoczesnym pełnieniem czynności sędziowskich w Sądzie Rejonowym w K. postanawia -odrzucić skargę- Uzasadnienie Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej również ppsa, sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa. Wniosek o mianowanie E. K. asesorem sądowym w okręgu Sądu Okręgowego w K. z jednoczesnym pełnieniem czynności sędziowskich w Sądzie Rejonowym w K. złożony został w Ministerstwie Sprawiedliwości przez Prezesa Sądu Okręgowego w K. Pismem z dnia 30 września 2004 r. Minister Sprawiedliwości poinformował wnioskodawcę, że wniosek nie został uwzględniony z przyczyn formalnych. W piśmie tym powołano powody odmowy uwzględnienia wniosku. Skarżąca pismem z dnia 25 października 2004 r. zwróciła się do Ministra Sprawiedliwości o mianowanie jej asesorem sądowym w okręgu Sądu Okręgowego w K. z jednoczesnym pełnieniem czynności sędziowskich w Sądzie Rejonowym w K. W odpowiedzi na to pismo Minister Sprawiedliwości poinformował E. K., że podtrzymuje stanowisko - wyrażone w piśmie z dnia 30 września 2004 r. skierowanym do Prezesa Sądu Okręgowego w K. o braku podstaw formalno-prawnych umożliwiających uwzględnienie wniosku. Minister Sprawiedliwości poinformował skarżącą jednocześnie, iż stosunek pracy asesora sądowego nawiązuje się na podstawie mianowania przez Ministra Sprawiedliwości, które to mianowanie jest dyskrecjonalnym uprawnieniem Ministra Sprawiedliwości, a wobec tego kandydatowi na asesora sądowego nie przysługuje roszczenie o nawiązanie stosunku pracy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. K. wniosła o uchylenie aktu Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2004 r. sygn. [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zagadnienie dotyczące przesłanek i warunków mianowania na stanowisko asesora sądowego uregulowane zostało w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy Minister Sprawiedliwości może mianować asesorem sądowym osobę, która ukończyła aplikację sądową lub prokuratorską i zdała egzamin sędziowski lub prokuratorski i spełnia warunki określone w art. 61 § 1 pkt 1-4, tj. posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich (pkt 1), jest nieskazitelnego charakteru (pkt 2), ukończył wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne uznane w Polsce (pkt 3), jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego (pkt 4). Z powołanego wyżej przepisu art. 134 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych wynika, że Minister Sprawiedliwości posiada uprawnienie, a nie obowiązek mianowania na stanowisko asesora sądowego wówczas, gdy kandydat na to stanowisko spełnia określone prawem wymagania. Oznacza to, że nawet w sytuacji, gdy wniosek o mianowanie dotyczy osoby spełniającej wszystkie ustawowe przesłanki - Minister Sprawiedliwości może odmówić mianowania. W ustawie Prawo o ustroju sądów powszechnych nie ma przepisu, który zobowiązywałby Ministra Sprawiedliwości, czy wręcz nakazywał mu mianowanie asesorem osoby, która spełnia ustawowe wymogi. Nie ma tym samym przepisu, który zobowiązywałby Ministra Sprawiedliwości do mianowania asesorem osoby, która w jego ocenie - do dokonania której jest uprawniony z mocy Prawa o ustroju sądów powszechnych - nie spełnia jednego bądź kilku z warunków koniecznych do tego mianowania. Z przepisów Prawa o ustroju sądów powszechnych wynika, że akt mianowania na stanowisko asesora sądowego należy do dyskrecjonalnych uprawnień Ministra Sprawiedliwości. Mianowanie jest aktem nawiązania stosunku pracy, a zatem wniosek o mianowanie należy traktować, jako wniosek o nawiązanie stosunku pracy. Prawo o ustroju sądów powszechnych nie daje roszczenia o nawiązanie stosunku pracy, podlegającego ochronie sądowej. Roszczenie o nawiązanie stosunku pracy asesora sądowego nie wynika również z żadnych innych obowiązujących przepisów prawa. W świetle powyższego akt Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2004 r. sygn. [...] w przedmiocie odmowy mianowania asesorem sądowym - i to bez względu na to, czy kandydat na asesora spełnia ustawowe wymogi - nie podlega, zgodnie z art. 5 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Powołany przepis ppsa wprost wyłącza właściwość sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Z tego też względu Sąd nie zajmował stanowiska w przedmiocie rodzaju ukończonych przez skarżącą studiów. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w postanowieniu.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI