II SA/Wa 1778/24

II SA/Wa 1778/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /przewodniczący/
Joanna Kube /sprawozdawca/
Mateusz Rogala
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 5 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 2488
art. 5, art. 14a, art. 29, 104 ust. 1, art. 105
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2025 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: BGK) decyzją z dnia [...] października 2024 r., na podstawie art. 17 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.
o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, odmówił J. J. udostępnienia skanów umów zawartych przez Bank Gospodarstwa Krajowego z bankami i spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi, określających zasady korzystania ze środków Funduszu Kredytów Studenckich, o których mowa w art. 98 ust. 2 ustawy
z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r., poz. 574 późn. zm.), zgodnie z jego wnioskiem z dnia [...] grudnia 2022 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia BGK przytoczył treść przepisów prawa będących podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia i podał, że udostępnienie informacji w postaci skanów wszystkich obowiązujących na dzień wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej umów zawartych z bankami i spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi, które określają zasady korzystania ze środków Funduszu Kredytów Studenckich, o których umowach mowa w art. 98 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, stanowiłoby naruszenie tajemnicy bankowej, o której mowa w art. 104 i nast. Prawa bankowego, albowiem tajemnicą tą są objęte nie tylko informacje o czynnościach bankowych, ale i nośniki informacji
(w tym dokumenty) zawierające te informacje.
Wyjaśnił, że Bank Gospodarstwa Krajowego jest bankiem państwowym,
o którym mowa w art. 14 Prawa bankowego w zw. z art. 2 Prawa bankowego.
Bank państwowy jest szczególnym rodzajem banku, który pełni specyficzną rolę we wspieraniu polityki gospodarczej rządu. Dodatkowym potwierdzeniem szczególnego charakteru BGK, jako banku państwowego, czyli szczególnego rodzaju banku, jest art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego (Dz.U. z 2022 r., poz. 100), zgodnie z którym jeżeli przepisy prawa nie stanowią inaczej, do działalności BGK stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe.
Prawo bankowe nie przewiduje wyłączenia stosowania przepisów dotyczących tajemnicy bankowej w odniesieniu do BGK, w związku z czym, mając na uwadze treść art. 3 ust. 1 ustawy o BGK, przepisy art. 104 i nast. Prawa bankowego mają
w pełni zastosowanie do działalności BGK.
Zgodnie z art. 104 ust. 1 Prawa bankowego, bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności bankowe, są obowiązane zachować tajemnicę bankową, która obejmuje wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania
i realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje.
Czynności bankowe, o których mowa w art. 5 Prawa bankowego, dzielą się na czynności sensu stricto (art. 5 ust. 1 Prawa bankowego) oraz czynności bankowe sensu largo (art. 5 ust. 2 Prawa bankowego). Czynności sensu stricto są zarezerwowane wyłącznie dla banków, jako szczególnego rodzaju przedsiębiorców. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 5 ust. 1 pkt 7) Prawa bankowego czynnością bankową jest wykonywanie czynności przewidzianych dla banku w odrębnych ustawach, w tym m. in. w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
Fundusz Kredytów Studenckich został powierzony do prowadzenia BGK mocą przepisu art. 422 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie
z brzmieniem art. 98 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, kredyt studencki jest udzielany przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, które zawarły z BGK umowę określającą zasady korzystania ze środków Funduszu. Bank podkreślił, że zawieranie umów określających szczegółowe warunki korzystania
z funduszy prowadzonych przez BGK, jak również informacje dotyczące obrotów na rachunkach tych funduszy, są informacjami bezpośrednio związanymi
z wykonywaniem czynności bankowych przez BGK i są objęte ustawowym obowiązkiem zachowania ich poufności, zgodnie z określonymi w Prawie bankowym zasadami ochrony danych objętych tajemnicą bankową.
J. J. pismem z dnia [...] października 2024 r. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję. Skarżący zarzucił BGK naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. w zakresie, w jakim
z przepisów tych wynika obowiązek uzasadnienia decyzji administracyjnej poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na niewystarczającym uzasadnieniu decyzji;
2. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r., Nr 38, poz. 167) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania
i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów (...), poprzez jego niezastosowanie, a przez to prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający uzyskanie wnioskowanej informacji, prowadzące do ograniczenia prawa do informacji;
3. art. 10 ust 1 Konwencji i Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (...) (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 z późn. zm.), w zakresie, w jakim z Konwencji wynika, iż każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu udostępnienia informacji objętych wnioskiem oraz władcze ograniczenie prawa do informacji;
6. art. 61 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (t. j. Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do nieudostępnienia informacji publicznej na wniosek;
4. art. 98 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym
i nauce (Dz. U. z 2022 r., poz. 574 z późn. zm.) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2334)
w zakresie, w jakim przepisy te stanowią o kompetencji organu do zawarcia
z bankiem lub spółdzielczą kasą oszczędnościową umowy określającej zasady korzystania ze środków Funduszu Kredytów Studenckich oraz ustanawiają katalog czynności bankowych, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na kwalifikacji umowy określającej zasady korzystania ze środków Funduszu Kredytów Studenckich jako czynności bankowej;
5. art. 104 ust. 1 Prawa bankowego w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepisy te przewidują możliwość wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji z uwagi na ochronę ustawowo chronionej tajemnicy, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na odmowie udostępnienia informacji nieobjętej ustawowo chronioną tajemnicą.
Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1
art. 209 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., że prawo do informacji publicznej ma szczególne znaczenie w kontekście przejrzystości wydatkowania środków publicznych, w tym w działalności BGK, który zarządza Funduszem Kredytów Studenckich. Dostęp do tych informacji jest kluczowy dla zapewnienia obywatelom możliwości egzekwowania innych praw i wolności, a także kontrolowania, w jaki sposób zarządza się funduszami publicznymi.
Zwrócił uwagę, że pojęcie tajemnicy bankowej odnosi się do czynności bankowych wskazanych przede wszystkim w art. 5 Prawa bankowego. Tajemnica bankowa niewątpliwie ustanowiona została w celu ochrony klienta banku, jako słabszej strony stosunku prawnego. Natomiast informacja, której uzyskanie było przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie, nie odnosi się do relacji bank - klient. Nie została ona także wprost wskazana w katalogu przykładowych czynności bankowych. W rzeczywistości stanowi ona czynność dokonywaną przez dwa równorzędne podmioty (banki) i odnosi się do zasad korzystania ze środków Funduszu Kredytów Studenckich. Stanowi więc ona ważną informację na temat zasad działania instytucji publicznych i o sposobie dysponowania przez nie funduszami publicznymi. Uzasadnione są więc poważne wątpliwości, co do zasadności kwalifikacji żądanej informacji jako czynności bankowej.
Pomimo tego decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia dokonanej przez niego kwalifikacji. BGK w swojej decyzji arbitralnie stwierdza, że umowy dotyczące Funduszu Kredytów Studenckich objęte są tajemnicą bankową, jednakże pojęcie tajemnicy bankowej odnosi się przede wszystkim do czynności bankowych, które dotyczą relacji na linii bank - klient.
W niniejszej sprawie przedmiotowe umowy dotyczą dysponowania środkami publicznymi i nie stanowią czynności bankowej w ścisłym tego pojęcia prawnym znaczeniu. W rzeczywistości są to umowy zawierane między BGK, a równorzędnymi podmiotami (bankami i SKOK-ami), które regulują zasady korzystania ze środków Funduszu Kredytów Studenckich, co nie kwalifikuje ich jako podlegających tajemnicy bankowej.
Zawarcie przez BGK umowy, o której mowa w art. 98 ust. 2 ustawy - Prawo
o szkolnictwie wyższym i nauce, nie może być kwalifikowane jako czynność bankowa w rozumieniu art. 5 ust. 1 Prawa bankowego. Ta umowa dotyczy określenia zasad korzystania ze środków Funduszu Kredytów Studenckich, który jest specjalnym funduszem służącym wspieraniu studentów poprzez udzielanie preferencyjnych kredytów. To bardziej administracyjna umowa regulująca współpracę pomiędzy BGK a instytucjami kredytującymi (bankami i SKOK-ami), które fizycznie udzielają tych kredytów.
Zdaniem skarżącego, BGK, jako instytucja państwowa, ma obowiązek ujawniać zasady, na jakich środki te są rozdysponowywane. Odmowa zaś udostępnienia tych informacji narusza konstytucyjną zasadę jawności (art. 61 Konstytucji RP).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku, o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co stępuje.
Sąd nie znalazł przesłanek przemawiających za koniecznością odrzucenia skargi.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że Bank Gospodarstwa Krajowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie u.d.i.p., zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U.
z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.).
Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego (Dz. U. z 2024 r., poz. 441 z późn. zm.), Bank Gospodarstwa Krajowego jest bankiem państwowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 2488). Zgodnie z art. 14a ustawy Prawo bankowe, bank państwowy nie jest przedsiębiorstwem państwowym, państwową jednostką organizacyjną ani jednostką sektora finansów publicznych
w rozumieniu odrębnych przepisów.
Zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy o Banku Gospodarstwa Krajowego, BGK należy do systemu instytucji rozwoju, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju (Dz. U. z 2023 r. poz. 1103 i 1941). System ten tworzą, zgodnie z art. 2 wymienionej ustawy, 1) Polski Fundusz Rozwoju, 2) Bank Gospodarstwa Krajowego, 3) Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości,
4) Korporacja Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych Spółka Akcyjna, 5) Polska Agencja Inwestycji i Handlu Spółka Akcyjna, 6) Agencja Rozwoju Przemysłu Spółka Akcyjna. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 4 ustawy o BGK, do podstawowych celów działalności BGK, w zakresie określonym ustawą oraz odrębnymi przepisami, należy wspieranie polityki gospodarczej Rady Ministrów, rządowych programów społeczno-gospodarczych, w tym poręczeniowo-gwarancyjnych, oraz programów samorządności lokalnej i rozwoju regionalnego, obejmujących w szczególności projekty: 1) realizowane z wykorzystaniem środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej oraz międzynarodowych instytucji finansowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, 2) infrastrukturalne, 3) związane z rozwojem sektora mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców; - w tym realizowane z wykorzystaniem środków publicznych, nie ma wątpliwości, że BGK jest podmiotem wykonującym zadania publiczne
i dysponującym majątkiem publicznym, a zatem podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. Przy czym, Bank Gospodarstwa Krajowego nie kwestionował, że jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej.
W sprawie nie było też sporne, że żądane przez skarżącego we wniosku
z dnia [...] grudnia 2022 r. informacje mają charakter informacji publicznej, gdyż dotyczą wydatkowania środków publicznych (żądane we wniosku informacje dotyczą udzielonej pomocy ze środków publicznych).
Pogląd ten podziela również Sąd rozpoznający sprawę niniejszą.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej, jako: p.p.s.a.), Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przypomnieć należy, że zakres i charakter prawa do informacji publicznej określają przepisy art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, która stanowi jednocześnie w art. 61 ust. 3, że "Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa".
Konstytucyjne prawo do informacji publicznej, zawarte w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, służy niewątpliwie realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego, tj. jawności działania instytucji publicznych, umożliwiając kontrolę społeczną nad funkcjonowaniem tych instytucji. Niezależnie jednak od tego, prawo,
o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu, czy każdej informacji wytworzonej, odnoszącej się czy będącej
w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Do wprowadzania ograniczeń ww. prawa wyraźnie upoważnia wyżej cytowany art. 61 ust. 3 Konstytucji. I tak, zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.
W rozpoznawanej sprawie BGK, powołując się na art. 5 ust. 1 u.d.i.p., wskazał, iż zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, tj. obowiązujących umów (skanów) zawartych przez Bank Gospodarstwa Krajowego z bankami i spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi, określających zasady korzystania ze środków Funduszu Kredytów Studenckich.
Zdaniem Sądu, BGK wyjaśnił w sposób przekonujący stanowisko, że żądane informacje nie mogą zostać udostępnione ze względu na tajemnicę bankową.
Niewątpliwie do działalności BGK stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Prawo bankowe nie przewiduje wyłączenia stosowania przepisów dot. tajemnicy bankowej w odniesieniu do BGK, w związku
z czym, mając na uwadze treść art. 3 ust. 1 ustawy o BGK, przepisy art. 104 i nast. Prawa bankowego mają w pełni zastosowanie do działalności BGK. Status ten przyznała Bankowi ustawa z dnia 13 kwietnia 1960 r. o Prawie bankowym (Dz. U. Nr 20 poz. 121 z późn. zm.).
Zgodnie z treścią art. 104 ust. 1 Prawa bankowego, Bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności bankowe, są obowiązane zachować tajemnicę bankową, która obejmuje wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje. Czynności bankowe, o których mowa w art. 5 Prawa bankowego, dzielą się na czynności sensu stricto (art. 5 ust. 1 Prawa bankowego) oraz czynności bankowe sensu largo (art. 5 ust. 2 Prawa bankowego). Czynności sensu stricto są zarezerwowane wyłącznie dla banków, jako szczególnego rodzaju przedsiębiorców. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 5 ust. 1 pkt 7 Prawa bankowego, czynnością bankową jest wykonywanie czynności przewidzianych dla banku w odrębnych ustawach, w tym niewątpliwie m. in. w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym
i nauce.
Fundusz Kredytów Studenckich został powierzony do prowadzenia BGK mocą przepisu art. 422 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2023 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742 z późn. zm.). Zgodnie
z brzmieniem art. 98 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, kredyt studencki jest udzielany przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, które zawarły z BGK umowę określającą zasady korzystania ze środków Funduszu.
Realizacja kredytów studenckich następuje w formie umów zawieranych przez studentów z bankami, które są związane z Bankiem Gospodarstwa Krajowego umową określającą zasady korzystania ze środków Funduszu Kredytów Studenckich. Powierzenie obsługi kredytowej bankom i lub spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym, tj. wyspecjalizowanym instytucjom kredytującym, wskazuje na to, że obsługa kredytów studenckich jest elementem systemu prawa bankowego, a samo "udzielenie kredytu" przez bank jest czynnością cywilnoprawną. Ustawa w art. 98 ust. 2 ww. ustawy expressis verbis stanowi, że "kredyty studenckie udzielane są przez banki (...)". Brak jest przy tym jakiejkolwiek wzmianki wskazującej na to, aby operacje te (kredytowanie studentów), nie miały podlegać zasadom prawa bankowego, nie stanowiły czynności bankowych. Ustawodawca skorzystał
z możliwości ukształtowania instytucji kredytów studenckich, wykorzystując instytucję umowy kredytu bankowego, a jednocześnie zagwarantował sobie możliwość ukształtowania zasad korzystania z tego kredytu, z uwagi na założony, społecznie ważny cel.
Zawieranie umów określających szczegółowe warunki korzystania z funduszy prowadzonych przez BGK, jak również informacje dotyczące obrotów na rachunkach tych funduszy, są informacjami bezpośrednio związanymi z wykonywaniem czynności bankowych przez BGK i są objęte ustawowym obowiązkiem zachowania ich poufności, zgodnie z określonymi w Prawie bankowym zasadami ochrony danych objętych tajemnicą bankową.
Przepisy Prawa bankowego jednoznacznie formułują katalog okoliczności, które pozwalają na ujawnienie informacji objętej tajemnicą bankową, a Bank ma obowiązek się do nich stosować (por. art. 104 i art. 105 Prawa bankowego w zw.
z art. 14 Prawa bankowego w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o BGK). Skoro w sprawie nie zaistniała żadna z ww. okoliczności, spełnione zostały przesłanki, o których mowa
w art. 5 ust. 1 u.d.i.p.
Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym m.in. oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie. BGK w sposób dostateczny wskazał
w rozstrzygnięciu przesłanki zastosowania takiej a nie innej kwalifikacji prawnej oraz ustalił jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie.
Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie, uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, a stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji uzasadnił
w sposób wymagany art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. orzekł, jak
w wyroku.