II SA/Wa 1772/24

II SA/Wa 1772/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /sprawozdawca/
Dorota Kozub-Marciniak
Sławomir Antoniuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. I. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. I. (dalej jako skarżąca) rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...], Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2024 r. o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2024 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024r. poz, 145, zwana dalej: u.p.).
W jego uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] maja 2024 r. skarżąca, ówcześnie detektyw Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], stawiła się do służby w godz. 7:30-15:30. W trakcie jej pełnienia, na podstawie art. 61c u.p., poddano skarżącą badaniu na zawartość w organizmie alkoholu oraz badaniu na obecność
w organizmie innego podobnie działającego środka, co udokumentowano protokołem.
W wyniku badania śliny (przeprowadzonego o godz. 10:10) uzyskano pozytywny wynik - wskazujący obecność substancji psychoaktywnej z grupy: amfetamina, natomiast
w wyniku badania wydychanego powietrza (przeprowadzonego o godz. 11:28) uzyskano wynik zawartości alkoholu: 0,00 mg/1. Policjantka zażądała badania krwi (pobranej o godz. 11:59), które zostało przeprowadzone w Zakładzie Medycyny Sądowej w [...]. W związku z zaistniałymi okolicznościami, przełożony policjantki nie dopuścił jej do dalszej służby w dniu [...] maja 2024 r. oraz w dniu [...] maja 2024 r.
W wyniku przeprowadzenia w Zakładzie Toksykologii Klinicznej i Sądowej Katedry Medycyny Sądowej [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] nieukierunkowanego badania chemiczno-toksykologicznego krwi pobranej od strony
w dniu [...] maja 2024 r. o godz. 11:59, w protokole z dnia [...] maja 2024 r. stwierdzono w badanym materiale obecność amfetaminy w stężeniu 238,9 ng/ml. Na podstawie powyższego wyniku wskazano, że w czasie pobrania krwi, skarżąca znajdowała się pod wpływem działania substancji psychotropowej, w rozumieniu medycznym, w postaci amfetaminy. Z protokołu badania wynika, że oddziaływanie amfetaminy na ośrodkowy układ nerwowy skutkuje upośledzeniem sprawności psychofizycznej człowieka równoważne ze stanem nietrzeźwości (stężenie alkoholu powyżej 0,5 promila we krwi), zachodzi przy stężeniu na poziomie amfetaminy 10-25 ng/ml. Zatem stwierdzone stężenie amfetaminy odpowiadało wartościom przekraczającym próg stężeń narkotycznie aktywnych co niewątpliwie skutkowało ograniczeniem sprawności psychofizycznej (zaburzenie funkcji zmysłów, skłonność do podejmowania ryzykownych zachowań, ograniczenie właściwej reakcji na bodźce zewnętrzne, ograniczenie funkcji narządu wzroku).
Pismem z 21 maja organ I instancji poinformował skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia jej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p..
W dniu 27 maja 2024 r. doręczono do organu I instancji pismo pełnomocnika skrzącej, w którym zgłosiła swój udział w sprawie a ponadto wniosła o:
1) zawiadamianie o czynnościach w toku postępowania dowodowego celem umożliwienia stronie udziału w nich,
2) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań osoby, od której jednostka Policji otrzymała informację o możliwości stawienia się przez skarżącej do pełnienia, służby w stanie po spożyciu amfetaminy, a jeżeli osoba ta nie jest znana organowi prowadzącemu niniejsze postępowanie, o ustalenie tożsamości tej osoby poprzez ustalenie adresu IP komputera, z którego wysłana została wiadomość obejmującą ww. in formację - fakt skąd świadek posiada wiedzę na temat możliwości pozostawania przez skarżącą z pod wpływem amfetaminy, czy świadek widział, aby skarżąca zażywała amfetaminę albo czy świadek widział, aby inna osoba udostępniała pod niewiedzę skarżącej amfetaminę.
3) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na fakt niezażywania przez skarżącą środków psychoaktywnych w postaci amfetaminy w dniach bezpośrednio poprzedzających zdarzenie będące podstawą wszczęcia niniejszego postępowania, zaskoczenia A. I. wynikiem badania na zawartość substancji w organizmie, nieposzlakowanej opinii na temat A. I. w bezpośrednim jej otoczeniu, realizacji służby w Policji z poświęceniem.
Uzasadniając niniejsze pismo, skarżąca wskazała, że istnieją powody do uznania,
iż zdarzenie z dnia [...] maja 2024 r. nie było przez skarżącą zamierzone i świadome,
a zawnioskowani świadkowie to osoby, które przebywały w towarzystwie skarżącej w dniach bezpośrednio poprzedzających stawienie się do pełnienia służby i są w stanie potwierdzić czy faktycznie doszło do zażywania jakichkolwiek substancji psychoaktywnych mogących ujawnić się w wykonanym badaniu.
Pełnomocnik skarżącej do ww. pisma dołączył również złożone na piśmie wyjaśnienia skarżącej co do ww. okoliczności. Skarżąca w piśmie z 22 maja 2024 r. wskazała, że w dniu [...] maja .2024r. w godzinach nocnych przebywałam w miejscu publicznym, tj. na rejsie statkiem po [...], jak również w Hali [...] w [...], gdzie odbywały się imprezy przy udziale znacznej ilości osób a ponadto wyjaśniła, że podczas tej imprezy mogło dojść do wykorzystania mojej osoby i podania mi przez osobę nieznaną określonej substancji.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] po przeanalizowaniu niniejszej sprawy, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 u.p. rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2024 r nr [...] zwolnił skarżącą ze służby
z dniem [...] czerwca 2024 r. ze względu na ważny interes, oraz nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji.
Organ I instancji uzasadniając rozkaz przytoczył treść art. 25 ust. 1 ustawy o policji. Ponadto wskazał, że zachowanie skarżącej godzi w wizerunek, honor i dobre imię służby, przyczyniając się do obniżenia zaufania społecznego do Policji. Wymieniona funkcjonariuszka utraciła bowiem nieposzlakowaną opinię, a to obniża powagę zawodu
i zaufanie do służby narażając formację na utratę dobrego imienia i wiarygodności społecznej.
Organ I instancji w uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] maja 2024 r. bez wątpienia znajdowała się pod wpływem narkotyków - amfetaminy, tj. substancji prawnie zakazanej, natomiast twierdzenie skarżącej, że sama nie zażywała amfetaminy,
a mogła ona zostać jej podana w dniu [...] maja 2024r. w czasie rejsu po [...] lub imprezy odbywającej się w Hali [...] w [...] organ uznał za niewiarygodne.
Ponadto organ wskazał, że każdy policjant jest uprawniony w określonych okolicznościach do właściwego stosowania środków przymusu bezpośredniego
(np. kajdanek, siły fizycznej, pałki służbowej) i broni w zakresie pełnienia służby zarówno patrolowej, interwencyjnej, jak i kryminalnej. W związku z tym pełnienie służby wymaga pełnej sprawności psychomotorycznej i psychofizycznej umożliwiającej sprawne i trafne podejmowanie i wykonywanie decyzji, odpowiedzialnych działań, czy samokontrolowania się w zakresie emocji. Skarżąca znajdując się pod wpływem amfetaminy, porównanym przez biegłych specjalistów do stanu nietrzeźwości, miała ograniczoną sprawność psychofizyczną a mimo to stawiła się w służbie.
W związku z powyższym organ uznał, iż skarżąca nie może dalej pełnić służby, ponieważ samo podejrzenie, że weszła w posiadanie substancji zakazanych i używała je, to w myśl art. 25 ust. 1 u.p. utraciła nieposzlakowaną opinię, czyli jeden z przymiotów, którymi winny być obdarzone osoby wykonujące zawód policjanta. Nadto zażywając substancję psychoaktywną, uzależniającą i prawnie zakazaną stworzyła realne zagrożenie dla zdrowia i życia innych osób, a ponadto uznał, że to uchybiło obowiązkom i godności wykonywanego zawodu. Policjant, jako członek umundurowanej i uzbrojonej formacji mającej służyć społeczeństwu podejrzany o pozostawanie pod wpływem substancji odurzających nie może nadal służyć społeczeństwu. Nie daje bowiem gwarancji prawidłowej realizacji zadań związanych z ochroną bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymaniem porządku publicznego.
W ocenie organu I instancji, postawa i zachowanie skarżącej naruszyło zasady wynikające z przepisów prawa oraz świadczy o jej niskim morale. Funkcjonariuszka ta służąc w Policji winna zapobiegać i zwalczać przestępczość, a swoją postawą nie tylko w służbie, ale również poza nią winna stanowić przykład praworządności, podczas gdy swoim zachowaniem zaprzeczyła takiej postawie, bowiem status funkcjonariusza Policji w państwie prawa w nierozerwalny sposób łączy się z koniecznością pilnego przestrzegania standardów praworządności i etyki zawodowej. Sprzeniewierzenie się przez policjanta obowiązkom wynikającym z roty złożonego ślubowania, to czyn godzący w prestiż i dobre imię instytucji, która ze względu na specyfikę realizowanych zadań publicznych powinna cieszyć się szacunkiem i zaufaniem społecznym. Zdaniem organu I instancji skarżąca nie może dalej pełnić służby, ponieważ nie sposób zaufać osobie reprezentującej postawę człowieka postępującego w sposób prowadzący do powstawania patologii. W związku z powyższym organ nie odstąpił od procedury rozwiązania stosunku służbowego.
Pismem z 12 czerwca 2024 r., reprezentujący skarżącą pełnomocnik, złożył odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]
nr [...]..
Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania strony skarżącej z [...] czerwca 2024 r. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji
w [...] z dnia [...] maja 2024 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) rozkazem personalnym nr [...] z [...] sierpnia 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
W ocenie Komendanta Głównego Policji okoliczności niniejszej sprawy stanowią wystarczającą przesłankę do uznania, że skarżąca nie powinna pełnić służby w Policji.
Organ II instancji w uzasadnieniu wskazał, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ w sposób prawidłowy wyjaśnił dlaczego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki przemawiające za zwolnieniem skarżącej ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p, a ponadto że Komendant Wojewódzki Policji w [...] przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W ocenie organu II instancji, brak jest również podstaw do kwestionowania prawidłowości badania chemicznotoksykologicznego krwi pobranej od skarżącej w dniu [...] maja 2024 r. Nie ma również wątpliwości, że strona w chwili przeprowadzenia badania śliny oraz pobrania krwi do dalszych badań, pełniła służbę.
Ponadto Komendant Główny Policji uzasadniając wydany rozkaz personalny uznał, że organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności i brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji.
Pełnomocnik skarżącej skargą z 2 października 2024 r., zaskarżył w całości rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2024 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:
a. art 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art 78 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym w szczególności nieprzeprowadzenie zawnioskowanych przez skarżącą dowodów o przesłuchanie skarżącej w charakterze strony oraz świadków, pomimo tego że dowody te mają istotne znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji naruszającej słuszny interes skarżącej,
b. art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie stron do władzy publicznej i przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady równości stron,
c. art. 81a k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie w przedmiocie wartości, ilości, rodzaju i metabolizowania amfetaminy w oderwaniu od konkretnego przypadku, pomimo że wskazane okoliczności wymagają wiadomości specjalnych, a tym samym organ powinien przeprowadzić dowód z opinii biegłego odpowiedniej specjalności,
d. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowodnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie ustaleń faktycznych co do wprawienia się przez skarżącą w stan po spożyciu amfetaminy, podczas gdy nie zostały w sprawie przeprowadzone wystarczające dowody na wskazane okoliczności.
2) Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. poprzez jego błędną interpretację polegającą na uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka "ważnego interesu służby", podczas gdy organ dokonał interpretacji w oderwaniu od konkretnego przypadku.
Pełnomocnik skarżącej uzasadniając skargę wskazał, że zarówno organ I instancji jak również organ II instancji nie sprostał obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i doprowadzenia do wydania decyzji zgodnej z interesem społecznym, jak również słusznym interesem strony. W postępowaniu przed Komendantem Wojewódzkim Policji w [...] zaistniały naruszenia proceduralne, które pomimo ich zarzucenia w treści odwołania zostały powielone przez Komendanta Głównego Policji.
W ocenie skarżącej skandaliczne wręcz wydaje się rozstrzyganie o jej losie jako funkcjonariusza policji z wieloletnim stażem, jedynie w oparciu o wynik badania na zawartość substancji psychotropowych, bez analizy okoliczności w jakich miało dojść do wprawienia jej w taki stan. Zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak i Komendant Główny Policji dokonali ustaleń faktycznych będących podstawy rozkazu wyłącznie w oparciu o wynik badania oraz o wyjaśnienia skarżącej jako strony złożonych na piśmie, którym de facto nie przyznali nawet waloru wiarygodności.
Komendant Główny Policji odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając skarżony rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należało, iż rozstrzygniecie to winno się ostać w obrocie prawnym.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy, istniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącej ze służby. Na ową okoliczność powołuje się bowiem art.41 ust.2 pkt.5 ustawy o policji, będący podstawą wydania skarżonego rozkazu.
W myśl powyższego przepisu, można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony.
Co się tyczy pojęcia "ważnego interesu służby", to zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury należy je odczytywać łącznie z treścią art.25 ust.1 u.p., który to przepis stawia warunek, aby służbę w policji pełniły tylko osoby
o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd więc osoby egzekwujące przestrzeganie prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem
w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą tym samym znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo.
Materię nieskazitelności charakteru należy odnosić również do stanu
psycho-fizycznego w jakim funkcjonariusz stawia się do służby i podejmuje ją.
Nie wymaga dowodu to, że funkcjonariusz może w sposób poprawny i bezpieczny pełnić służbę wyłącznie wtedy, gdy nie ma ograniczonego owego stanu organizmu, co nabiera szczególnej wagi gdy weźmie się pod uwagę to, że pełni służbę mając dostęp do broni palnej. Niespornym pozostaje również fakt, że obecność w organizmie alkoholu lub substancji narkotycznych upośledza zarówno zdolności motoryczne jak tez zdolności do jasnego i klarownego oceniania sytuacji. Skoro więc funkcjonariusz pełni służbę znajdując się w stanie po spożyciu w/w substancji psychoaktywnych, to uprawnione są twierdzenia, że pozbawia się przymiotów charakteru opisanych w art. 25 u.p. Takim zachowaniem zaprzecza bowiem zasadom sformalizowanym w rocie przysięgi którą składał będąc przyjmowanym do służby.
Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut czy który swym zachowaniem złamał prawo czy zasady etyczne obowiązujące funkcjonariuszy, określane mianem "słusznego interesu strony".
Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością nie budzącą wątpliwości organów jak i tut. Sądu był fakt, że zwolniona funkcjonariuszka w dniu [...] maja 2024 r. pełniła służbę będąc w stanie po spożyciu amfetaminy. Okoliczności tej nie sposób uznać za budzącą wątpliwość, skoro została potwierdzona w drodze specjalistycznego badania krwi przeprowadzonego w Zakładzie Toksykologii Klinicznej i Sądowej Katedry Medycyny Sądowej [...] Uniwersytetu Medycznego w [...]. Poza wszelkimi wątpliwościami pozostaje także to, że amfetamina jest substancją zakwalifikowaną do grupy substancji psychotropowych II-P (w myśl ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii), jak tez to, że ustalone w badaniu krwi stężenie amfetaminy odpowiadało wartościom przekraczającym próg stężeń narkotycznych aktywnych skutkując ograniczeniem sprawności psychofizycznej.
Nie wymaga zaś dowodu okoliczność, że policjant może pełnić służbę tylko będąc w pełni sprawnym psycho-fizycznie. Żaden przepis ustawy pragmatycznej nie przewiduje jakichkolwiek wyjątków od tej oczywistej dla racjonalnie myślącego człowieka zasady.
W świetle powyższego zasadne były wnioski organu, iż dla ustalenia stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla wyniku niniejszej sprawy, zbędnym jest przeprowadzanie dalszego postępowania dowodowego zwłaszcza w sytuacji,
gdy skarżąca wyniku owego badania krwi nie kwestionowała w trakcie trwania postępowania podnosząc jedynie, iż w sposób nieświadomy przyjęła omawianą substancję psychoaktywną. Stąd więc na organie nie ciążył obowiązek weryfikacji prawidłowości przywołanego wyniku badania krwi.
Brak było też konieczności prowadzenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących kwestii metabolizowania amfetaminy w organizmie strony. Przede wszystkim opinia w tym przedmiocie została wyrażona w protokole z badania krwi sporządzonym przez profesjonalny podmiot zajmujący się omawianą problematyką. Nadto, w sytuacji gdy poziom zabronionej substancji w organizmie skarżącej przekraczał próg stężeń narkotycznych aktywnych, kwestia szybkości jego metabolizowania nie wpływała na rozstrzygnięcie. Podstawą zwolnienia ze służby był przecież fakt pełnienia służby przez policjantkę będącą pod wpływem substancji psychoaktywnej a nie moment wprowadzenia owej substancji do jej organizmu.
Słusznie też postąpił organ, że nie uwzględnił wniosków dowodowych
z przesłuchania strony i powołanych przez nią świadków na okoliczność "niezażywania środków psychoaktywnych". Żadna z procedur (cywilna, karna i administracyjna) nie przewiduje możliwości dowodzenia okoliczności negatywnych co jest w pełni zrozumiałe z logicznego punktu widzenia biorąc pod uwagę to, że dowody mogą wyłącznie potwierdzać zdarzenia które miały miejsce. Z tego więc już choćby punktu widzenia tak sformułowany wniosek dowodowy jako zmierzających do wykazania okoliczności negatywnych, a więc niemożliwych do udowodnienia, nie mógł zostać uwzględniony. Niezależnie od powyższego strona nie wskazywała na okoliczność, by któryś ze świadków (lub wszyscy), w ciągu kilku dni przed ujawnieniem w organizmie strony amfetaminy, przebywał cały czas ze skarżącą. Tym samym świadkowie nie mogliby rozwiać wątpliwości co do okoliczności podlegających dowodzeniu.
Na marginesie dodać należało, iż bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawało podejrzenie strony, iż zabronioną substancję podała jej nieznana osoba w czasie gdy nie pełniła służby. Policjant w czasie wolnym od służby nie przestaje bowiem być funkcjonariuszem. Nadal więc musi postępować tak, by nie narazić się na ryzyko utraty przymiotu nieskazitelności charakteru. Powinien więc unikać wszelkich sytuacji, które mogłyby narazić na szwank jego dobre imię a w rezultacie odbić się negatywnie na wizerunku formacji w której pełni służbę. Okolicznością nie wymagającą dowodzenia było zaś to, iż charakter i rodzaj zachowania jakiego dopuściła się skarżąca, miał znaczny ciężar gatunkowy jak również nie mógł wpływać pozytywnie na wydźwięk społeczny, oceniany z punktu widzenia przesłanki nieskazitelności charakteru. Organ zasadnie więc uznał, że powyższe sprawiło, iż policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed policją, leży wydalenie skarżącej z szeregów służby. Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o podejmowanie działań sprzecznych z prawem. Samo już zaś ustalenie, że policjant stawia się do służby w stanie niesprawności psycho-fizycznej (będąc pod wpływem amfetaminy) sprawia, iż traci on niejako automatycznie autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania.
Na marginesie wskazać należało, że na ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby w zwolnieniu z niej skarżącej nie wpływa okoliczność, że jak wynika z akt osobowych funkcjonariusza, jego zwierzchnicy nie mieli zastrzeżeń do jego pracy przed zaistnieniem spornego zdarzenia. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności, poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącą cech charakteru umożliwiających jej służbę w szeregach policji. Stąd zbędnym było prowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego przez organy policji.
Brak było też przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym. Przedmiotowa kwestia była już wielokrotnie przedmiotem wykładni sądów administracyjnych m. in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 27 lutego 2002r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA 2972/01, w którym to rozstrzygnięciu wskazano, że decyzje podejmowane na podstawie przepisu art.41 ust.2 pkt.5 ustawy o policji, powinny uwzględniać zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes skarżącego. Z samej więc już treści tezy powyższego orzeczenia wynika, iż interes służby pozostaje ścisłym związku z szeroko rozumianym interesem społecznym. Na "dobro służby" należy bowiem patrzeć przez pryzmat zadań przed nią stawianych, i wyników w zakresie dobra społecznego – jakie ma realizować. Tak zdefiniowane dobro służby należy zaś oceniać jako przewyższające słuszny interes strony upatrywany w pozostaniu w służbie.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zwartych w rozpoznawanej skardze, oraz uznając iż skarżony rozkaz personalny nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jego eliminacji z obrotu prawnego, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).