II SA/Wa 1761/24

II SA/Wa 1761/24 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Kube /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. G. na pismo Rzecznika Praw Dziecka z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
A. G. (dalej jako: skarżąca) wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2024 r. zwróciła się do Biura Prasowego Rzecznika Praw Dziecka (dalej jako: organ)
o przesłanie na potrzeby artykułu dla "[...]" :
- zarządzenia RPD o powołaniu Społecznego Zastępcy Rzecznika Praw Dziecka;
- powołania J. G. na Społecznego Zastępcę Rzecznika Praw Dziecka;
- wszystkich umów z J. G. i jego mamą, S. K.;
- powołań na stanowiska ekspertów RPD oraz umów z ekspertami i ich rodzicami;
- składu komisji oceniającej kandydatów na członków Rady Dzieci i Młodzieży;
- informacji, ile osób jest zatrudnionych w poszczególnych komórkach organizacyjnych biura RPD, z wyszczególnieniem na działy, sekcje i samodzielne stanowiska pracy;
- Regulaminu Organizacyjnego Biura Rzecznika Praw Dziecka.
Wystąpiła również o informację, dlaczego Regulamin Organizacyjny Biura RPD nie jest opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej BRPD.
Do wniosku dołączyła legitymację prasową.
W odpowiedzi na wniosek, organ – w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r.
o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.) - pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r., udzielił skarżącej odpowiedzi na część pytań, tj. w zakresie Statutu, Regulaminu oraz zarządzenia o powołaniu J. G. na eksperta Rzecznika Praw Dziecka. Jednocześnie wskazał, że z uwagi na szeroki zakres wniosku odpowiedź na wniosek w pozostałym zakresie zostanie udostępniona w terminie do dnia 11 października 2024 r., stosownie do treści art. 13 ust. 1 p.p.s.a.
Natomiast pismem z dnia [...] października 2024 r. nr [...] organ – ustosunkowując się kolejno do wszystkich żądań skarżącej - poinformował stronę, m.in., że przedmiot wniosku w zakresie umów zawartych z J. G. i jego mamą S. K., powołań na stanowiska ekspertów RPD oraz umów z ekspertami i ich rodzicami, a także składu komisji oceniającej kandydatów na członków Rady Dzieci i Młodzieży, nie stanowi informacji publicznej
w rozumieniu u.d.i.p.
Skarżąca, pismem z dnia 18 października 2024 r. wniosła skargę na pismo Rzecznika Praw Dziecka z dnia [...] października 2024 r. nr [...], uznając je za decyzję administracyjną.
W skardze zarzuciła organowi naruszenie:
1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,
2) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP,
3) art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na niepoprawnym przyjęciu, że udostępnienie żądanej informacji naruszyłoby prywatność osoby fizycznej,
4) art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., poprzez błędne zastosowanie polegające na niepoprawnym przyjęciu, że osoba, której informacja dotyczy, nie pełni funkcji publicznej,
5) art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poprzez brak zastosowania i nieudostępnienie informacji mimo przedłużenia terminu.
Równocześnie wniosła o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji Rzecznika Praw Dziecka, z dnia [...] października 2024 r. (znak sprawy: [...]) i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia,
2) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że nie wydał w sprawie decyzji odmownej w rozumieniu art. 16 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważy, co następuje:
Rozpoznając wniesioną skargę, Sąd ma obowiązek przede wszystkim zbadać, czy jest ona dopuszczalna.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.) – dalej jako: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym - art. 58 § 3 p.p.s.a.
Granice kognicji rzeczowej sądów administracyjnych sprecyzowane zostały
w przepisach art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., jak również wynikają ze szczególnych przepisów, zawartych w innych aktach prawnych. Wyszczególnienie w powyższym przepisie aktów i czynności oraz spraw ma charakter wyczerpujący i stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż w nim wskazanych, nie podlega właściwości sądów administracyjnych.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela
o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane
w indywidualnych sprawach;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego
i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających
z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W myśl art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także
w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 p.p.s.a., oraz w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
W niniejszej sprawie skarżącą złożyła wniosek o udostępnienie wskazanych informacji, jako dziennikarka, na potrzeby artykułu prasowego.
Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1914, dalej jako: P.p.) przewiduje dwa tryby udzielania prasie wnioskowanych informacji. Zgodnie z art. 3a P.p., w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 1 P.p., dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji w zakresie, o którym mowa w art. 4.
W myśl art. 4 ust. 1 P.p., przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności.
W przypadku odmowy udzielenia informacji – o czym stanowi art. 4 ust. 3 P.p. - na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji
w formie pisemnej, w terminie trzech dni; odmowa powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której pochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej jej przedmiotem oraz powody odmowy. Zatem, z jednej strony przytoczony przepis zawiera szerszy zakres podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji, które nie zostały uwzględnione w u.d.i.p., z drugiej zaś określa inny, odrębny tryb weryfikacji wywiązywania się
z obowiązku udzielenia prasie informacji publicznej.
Jednak, aby skutecznie powołać się na art. 4 P.p., konieczne jest udokumentowanie, że strona posiada upoważnienie redaktora naczelnego redakcji lub występuje jako redaktor naczelny redakcji.
W niniejszej sprawie organ rozpoznał wniosek skarżącej z dnia 13 sierpnia 2024 r. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W świetle tej ustawy, podmiot zobowiązany powinien:
• udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.);
• wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego
w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16
i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.);
• poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);
• poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.);
• poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
Wyjaśnić również należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje
w drodze decyzji.
W ocenie Sądu, pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia [...] października 2024 r. nr [...], będące przedmiotem skargi, nie stanowi decyzji ani innego aktu lub czynności organu, podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jest natomiast pismem, w którym organ ustosunkował się do wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2024 r., tj. w części udzielono żądanych informacji, uznając je za informacje publiczne, a w odniesieniu do pozostałych żądań wskazano, że nie stanowią one informacji publicznej.
Powyższego pisma nie sposób też potraktować jako ułomnej decyzji administracyjnej. Nie zawiera ono bowiem niezbędnego dla bytu prawnego każdej decyzji elementu, tj. rozstrzygnięcia.
W sytuacji, gdy organ nie załatwił sprawy w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p., wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania złożonego wniosku.
W związku z powyższym, niniejsze pismo ma wyłącznie charakter informacyjny i w konsekwencji nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Skarga na pismo informacyjne jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu przez Sąd.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.