III OSK 528/23

III OSK 528/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Zbigniew Ślusarczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Wa 807/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-11-04
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone orzeczenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 par 1 pt 1 lit a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 2 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 807/22 w sprawie ze skargi K.K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 14 marca 2022 nr [...] w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżone orzeczenie i utrzymane nim w mocy orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej [...] z dnia 7 grudnia 2021 r. nr [...], 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych na rzecz K.K. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 listopada
2022 r., sygn. akt II SA/Wa 807/22, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z 14 marca 2022 nr [...] w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że orzeczeniem z 14 marca 2022 r. Centralna Komisja Lekarska (dalej: "CKL"), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od wydanego 7 grudnia 2021 r. orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej [...] (dalej: "RKL[...]") nr [...], uchyliła w całości skarżone rozstrzygnięcie i ustaliła, że u skarżącej występuje schorzenie podstawowe - napadowe zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii, wymagające dalszej obserwacji (§ 84 p.l, kol.5, kat. B) i schorzenia współistniejące tj. krótkowzroczność obu oczu (§ 7 p.2, kol. 5, kat. B) i zaburzenia lękowe w remisji (bez §). W efekcie powyższego organ II instancji uznał, że K. K. jest trwale niezdolna do służby w Policji (kat. C).
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał że schorzenie opisane w pkt. 1 rozpoznania tj. napadowe zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii, ze względu na swój stopień zaawansowania (kilkukrotne incydenty w okresie 2019 -lipiec 2021 r. z częstotliwością do 1 razu w miesiącu, z utratą świadomości, niektóre również z towarzyszącymi drgawkami, skutkujące m.in. spowodowaniem kolizji drogowej) w ocenie komisji kwalifikują skarżącą jako niezdolną do służby. Zdaniem organu, wystąpienie incydentów zaburzeń świadomości znajduje potwierdzenie w dostępnej dokumentacji medycznej oraz notatkach służbowych. Odnośnie uwag z odwołania dotyczących zgody skarżącej na obserwację w przedmiocie leczniczym CKL wskazała na treść ust. 3 art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U.
z 2020 r., poz. 398 ze zm.): "W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną." Według organu, w rozpatrywanej sprawie zgromadzona dokumentacja była zaś wystarczająca do wydania orzeczenia i w sposób jednoznaczny potwierdzała występowanie u skarżącej zaburzeń świadomości.
Orzeczenie CLK z 14 marca 2022 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten uznając, że orzeczenie nie narusza prawa i oddalając skargę uznał, że organ poczynione rozpoznanie zakwalifikował do poprawnie dobranych przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Organ sporządził też prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia wyjaśniając w sposób wyczerpujący motywy swego postępowania, w szczególności odniósł się do całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Dalej WSA w Warszawie wyjaśnił, że do wyłącznej kompetencji Komisji należy dobór badań zlecanych osobie ocenianej, czy decydowanie o konieczności przeprowadzenia konsultacji przez lekarzy specjalistów z określonej dziedziny medycyny. Na tę okoliczność powołał treść przepisu art. 32 ust. 3 ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych: "w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację".
W tym zakresie Sąd I instancji podkreślił, że nie może wypowiadać się co do trafności zarzutu dotyczącego braku skierowania skarżącej na obserwację w podmiocie leczniczym. Komisja Lekarska podejmuje decyzję w powyższym zakresie na podstawie posiadanej wiedzy medycznej, której Sąd I instancji nie ma możliwości zweryfikowania. Dodatkowo Sąd I instancji stwierdził, że uwzględniając swoistą autonomię Komisji lekarskiej w zakresie stosowania wiedzy medycznej, nie była ona związana wnioskiem strony (nieposiadającej przecież wiedzy medycznej)
o skierowanie na obserwację. Z tego powodu Sąd przyjął, że brak takiego skierowania, nie może stanowić skutecznego zarzutu co do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tylko komisja jest bowiem kompetentna do samodzielnego oceniania stanu zdrowia badanego i decydowania o stosowanych metodach badania. Bez wpływu na poprawność rozstrzygnięcia pozostał też zarzut braku ustalenia przez organ etiologii ustalonego schorzenia. Ta okoliczność nie uniemożliwia bowiem oceny materii zdolności do służby. Występujące w treści § 84 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa sformułowanie o "wymaganiu dalszej obserwacji" odnosi się właśnie do materii ustalenia etiologii schorzenia a nie ustalenia tego, czy stwierdzone schorzenie umożliwia stronie dalsze pełnienie służby.
Sąd uznał także, że, wbrew twierdzeniom skargi, bez znaczenia pozostawało też to, czy do omdleń dochodziło u skarżącej podczas pełnienia służby czy poza nią. Organ bada bowiem w sposób całościowy stan zdrowia funkcjonariusza, nie ograniczając się tylko do stanu zdrowia w czasie służby. Nie sposób też czynić organowi skutecznego zarzutu z tego, że w poczet materiału dowodowego załączył m.in. notatki służbowe funkcjonariuszy, zawierające opis objawów występujących u skarżącej podczas utraty przez nią świadomości. Brak wiedzy medycznej autorów tych notatek nie uniemożliwiał im opisania zdarzenia, którego są świadkami.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżyła wyrok w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie orzeczenia Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w Łodzi z 14 marca 2022 r., a także uchylenie poprzedzającego go Orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych [...] z 7 grudnia 2021 r. Wniosła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. Oświadczyła, że nie wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:
1. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu orzeczenia CKL oraz poprzedzającego go orzeczenia, pomimo nierozpatrzenia całego materiału dowodowego skutkującego wadliwym ustaleniem trwałej niezdolności skarżącej do służby w Policji na podstawie schorzenia zdiagnozowanego jako napadowe zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii wymagające dalszej obserwacji (§ 84 p.1, kol. 5, kat. B) podczas gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego (zarówno prywatnej dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącą
w tym m.in. z zaświadczenia neurologa [...] z [...] grudnia 2021 r. wprost wynika, że jest brak wskazań do podjęcia leczenia z punktu neurologicznego i nie potwierdzono żadnych jednostek chorobowych, jak i z wyników badań neurologicznych przeprowadzonych na poszczególnych etapach postępowania przez Komisje Lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w tym m.in. badań EEG) nie wynika nawet podejrzenie w/w schorzenia, a tym bardziej jego jednoznaczna diagnoza, co czyni ustalenia Komisji, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowymi i niekorespondującymi z całokształtem okoliczności sprawy wynikających z materiału dowodowego, szczególnie, w sytuacji w której skarżąca na etapie postępowania sądowego przedłożyła zaświadczenie lekarskie diagnozujące u niej hiperglikemię reaktywną, co uzasadniało chociażby przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w związku z koniecznością uwzględnienia stwierdzonej jednostki chorobowej;
2. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu orzeczenia CKL oraz poprzedzającego go orzeczenia, przez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - m.in. zaniechał skierowania skarżącej na obserwację w podmiocie leczniczym czy też skierowania na badanie EEG przed wydaniem orzeczenia z 14 marca 2022 r., w sytuacji w której zgromadzona dokumentacja medyczna nie wskazywała na ustaloną przez Komisję jednostkę chorobową, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikały żadne schorzenia o podłożu neurologicznym, a tym bardziej ustalone przez Komisję napadowe zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii wymagające dalszej obserwacji, co pozostaje w rażącej sprzeczności z jednoznacznym ustaleniem w orzeczeniu z 14 marca 2022 r., iż zgromadzona dokumentacja jest wystarczająca do potwierdzenia występowania u skarżącej zaburzeń świadomości, gdy w rzeczywistości ustalenie takiej wprost jej przeczy.
II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w postaci:
1. naruszenia art. 31 ust. 3 w zw. z art. 47 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych przez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż w ramach przedmiotowej sprawy organ nie miał podstaw do jego zastosowania i nieskierowania skarżącej na obserwację w podmiocie leczniczym mimo zgody ze strony skarżącej, w sytuacji w której z dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach sprawy nie wynikają jakiekolwiek zaburzenia neurologiczne, skarżąca w ramach badania przez CKL nie była poddana specjalistycznemu badaniu neurologicznemu, co w świetle dyspozycji art. 32 ust. 3 w/w ustawy oraz zadeklarowanej przez skarżącą gotowości do poddania się obserwacji oraz rozbieżności w zakresie stanowiska Komisji oraz informacji wynikających z dokumentacji medycznej, uzasadniało jej zastosowanie;
2. naruszenia § 84 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa oraz szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności do w/w przepisu zgodnie, z którymi kwalifikacja orzecznicza powinna opierać się na dokumentacji leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej poprzez wadliwe uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż nie doszło do jego naruszenia przez CKL, w sytuacji w której, organ dokonał jego niewłaściwej interpretacji skutkującej ustaleniem trwałej niezdolności skarżącej do służby w Policji na podstawie schorzenia na tle neurologicznym podczas gdy dokumentacja medyczna mająca być podstawą ustaleń w tym zakresie jednoznacznie wskazuje na brak jakiegokolwiek rozpoznania schorzenia o podłożu neurologicznym, brak wskazań z punktu neurologicznego do podjęcia leczenia, prawidłowy stan neurologiczny skarżącej oraz mieszczące się w przewidzianych normach wyniki przeprowadzonych badań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ponieważ Sąd I instancji niezasadnie oddalił skargę pomimo niezebrania i nierozpatrzenia przez Centralną Komisję Lekarską (dalej CKL) całego materiału dowodowego, skutkujących wadliwym ustaleniem trwałej niezdolności skarżącej do służby w Policji na podstawie schorzenia zdiagnozowanego jako napadowe zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii wymagające dalszej obserwacji (§ 84 p.1, kol. 5, kat. B).
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że organ odniósł się do całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i poczynione rozpoznanie zakwalifikował do poprawnie dobranych przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (dalej rozporządzenie w sprawie wykazu chorób i ułomności). Prawidłowa ocena działania organu przez Sąd I instancji, powinna doprowadzić Sąd do ustalenia nieprawidłowości w zakresie zastosowania przepisów postępowania dotyczących zarówno sfery gromadzenia materiału dowodowego, jaki i jego oceny. CLK gołosłownie wskazała, że orzeczenie wydane zostało na podstawie całej niezbędnej dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej przez organ I instancji do wydania zaskarżonego orzeczenia i w wyniku zleconej konsultacji specjalistycznej. Tymczasem zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja medyczna, zarówno przedłożona przez skarżącą jak i zgromadzona przez Komisje – m.in. wyniki badań, w tym informacja z konsultacji neurologicznej przeprowadzonej w lipcu 2021 r. przez [...] Rejonową Komisję Lekarską [...], nie potwierdzają jednoznacznie istnienia jednostki chorobowej ustalonej jako schorzenie podstawowe w zaskarżonym orzeczeniu, powodującej niezdolność skarżącej do pełnienia służby. W żadnym z wielu zgromadzonych w aktach sprawy dokumencie medycznym nie ma wzmianki, która sugerowałby tak jednoznaczną diagnozę. Przeciwnie, z zaświadczenia neurologa [...] z [...] grudnia 2021 r. wprost wynika brak wskazań do leczenia z punktu widzenia neurologicznego i prawidłowy stan zdrowia skarżącej w tym aspekcie. Co więcej również ustalenia lekarzy w ramach konsultacji podjętych przez [...] RKL [...], które także stanowiło podstawę ustaleń w zaskarżonym orzeczeniu CKL, a którzy wydawali zaświadczenie m.in. na podstawie badań EEG, nie wskazują na schorzenie o podłożu neurologicznym. Wskazane wyżej dowody nie zostały w żaden sposób podważone przez CKL. Jednak Sąd I instancji nie dostrzegł tego naruszenia. Dowody te zostały całkowicie pominięte przy rozpoznawaniu sprawy, a pozwalają na wysnucie wniosków odmiennych do tych do jakich doszła CKL. Nie można też pominąć tego, że Sąd I instancji nie odniósł się do wniosku dowodowego złożonego przez skarżącą w postaci zaświadczenia lekarskiego z 26 września 2022 r. diagnozującego u skarżącej hiperglikemię reaktywną, którego w świetle objawów tej choroby zbieżnych ze stwierdzonymi przez CKL napadowymi zaburzeniami świadomości nie można całkowicie nie dostrzegać.
Co prawda słusznie Sąd I instancji zwrócił uwagę na ograniczoną możliwość ingerencji Sądu w merytoryczną treść orzeczenia komisji lekarskiej, to jednak skarżąca nie zmierzała do wypowiedzenia się przez Sąd co do merytorycznej poprawności rozpoznania jej stanu zdrowia przez Komisję, lecz wskazywała na nieprawidłowości w sferze zbierania i oceny materiału dowodowego przez organy, prowadzące w konsekwencji do wadliwych ustaleń. W tym zakresie Sąd administracyjny jest nie tylko uprawniony ale zobowiązany do oceny działania komisji lekarskich. Z tego obowiązku Sąd I instancji nie wywiązał się. Sąd ten nie dostrzegł wskazanych wyżej nieprawidłowości. W istocie, Komisje Lekarskie orzekające w sprawie postawiły skarżącą w sytuacji, w której zmuszona była wykazać, iż nie zapadła na jednostkę chorobową, którą jej "przypisano", a na potwierdzenie której, de facto nie ma żadnej dokumentacji, bowiem ta będąca w posiadaniu Komisji, zdaje się prowadzić do całkowicie odmiennych konkluzji. Skarżąca wbrew twierdzeniom CKL sprostała powyższemu obowiązkowi przedstawiając dokumentację medyczną, w której zdaje się próżno szukać schorzenia, które czyniłoby ją trwale niezdolną do służby w Policji.
Jak to zasadnie podniosła skarżąca zgodnie ze szczegółowymi objaśnieniami i zalecanymi czynnościami do § 84 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności kwalifikacja orzecznicza powinna opierać się na dokumentacji leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej. Wskazane w tym przepisie wytyczne wprost określają podstawy ustaleń w tym przedmiocie, odwołując się do konkretnej dokumentacji. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie dokumentacja przedstawiona przez skarżącą, wskazując wprost na brak wskazań do leczenia neurologicznego i pochodząca właśnie od specjalisty z tej dziedziny, nie dowodzi jednostki chorobowej na podstawie której, uznano skarżącą za trwale niezdolną do służby w Policji. Nie istnieje zatem dokument medyczny, który w/w rozporządzenie traktuje jako niezbędny do stwierdzenia schorzenia napadowego zaburzenia świadomości o nieustalonej etiologii, co podczas analizy materiału dowodowego zostało przez Komisję lekarską całkowicie nie uwzględnione. Ustalenia organu wobec w/w wytycznych wskazują na ich naruszenie, tj. ustalenie jednostki chorobowej niewynikającej z dokumentacji medycznej. Świadczy to o naruszeniu § 84 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności. Tymczasem Sąd I instancji tej nieprawidłowości nie dopatrzył się.
Zasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 31 ust. 3 w zw. z art. 47 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ponieważ Sąd I instancji nietrafnie uznał, że organy nie miały podstaw, do zastosowania tych przepisów i nieskierowania skarżącej na obserwację w podmiocie leczniczym mimo zgody policjantki. Z dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach sprawy, nie wynikają w sposób jednoznaczny stwierdzone przez organy zaburzenia neurologiczne. Skarżąca w ramach badania przez CKL nie był poddana specjalistycznemu badaniu neurologicznemu, co w świetle dyspozycji art. 32 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich oraz zadeklarowanej przez skarżącą gotowości poddania się obserwacji oraz rozbieżności w zakresie stanowiska komisji obu instancji, uzasadniało jego zastosowanie.
Nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że w ramach niniejszej sprawy zgromadzona dokumentacja i przeprowadzone badania pozwalają na wydanie orzeczenia bez konieczności skierowania skarżącej na obserwację. W niniejszej sprawie, w szczególności w sytuacji, w której skarżąca przedłożyła dokumentację medyczną z różnego zakresu specjalności wskazującą na brak podstaw do leczenia neurologicznego, możliwość oceny stanu zdrowia skarżącej nie była tak jednoznaczna w oparciu o zgromadzony już materiał dowodowy, bowiem nie wynikały z niego konkretne schorzenia, a co winno determinować decyzję o zastosowaniu takiej – tj. skierowania na obserwację – możliwości. Komisja błędnie powołała się przy tym na jednoznaczność materiału dowodowego, który w rzeczywistości prowadzi do diametralnie innych wniosków niż te przez nią wysnute.
Nie bez znaczenia jest, iż skarżąca wprost wyraziła zgodę i gotowość do poddania się obserwacji. Skarżąca przedstawiła dokumentację medyczną, z której nie wynikało podejrzenie jednostki chorobowej, ustalonej przez Komisję czy też inne jakiekolwiek schorzenia, które nawet w części mogłyby czynić ją niezdolną do służby w Policji, to dla rozwiania takich wątpliwości w zakresie neurologicznych aspektów własnego zdrowia, wnioskowała o poddanie się obserwacji.
Co prawda zawnioskowane przez skarżącą dowody w postaci wyników badań nie mogą być bezpośrednią podstawą podważenia stanowiska CKL, ze względu na to, że jej orzeczenie jest kontrolowane według stanu faktycznego mającego miejsce na dzień jej wydania, a zawnioskowane dowody przedstawiają stan zdrowia skarżącej po wydaniu zaskarżonej decyzji, to jednak nie sposób nie dostrzec, że mogą one wskazywać z dużym prawdopodobieństwem, że stwierdzone przez Komisję napadowe zaburzenia świadomości u skarżącej, są wynikiem innych chorób tj. hiperglikemii reaktywnej lub tężyczki. Zatem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezbędne jest przeprowadzenie obserwacji skarżącej w podmiocie leczniczym, ponieważ zachodzi przypadek, że przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie prawidłowego jednoznacznego orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego na mocy art. 188 p.p.s.a. ją uwzględnił i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę.
Z powyższych wywodów wynikają naruszenia Komisji Lekarskich obu instancji mające istotny wpływ na wynik sprawy, powodujące konieczność wyeliminowania ich orzeczeń z obrotu prawnego. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie Komisji Lekarskiej I instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę komisja lekarska stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. zastosuje się do oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego i wynikających z niej wskazań co do dalszego postępowania.
O kosztach postępowania od Centralnej Komisji Lekarskiej na rzecz skarżącej, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.