II SA/Wa 1723/04

II SA/Wa 1723/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Kwiecińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia: WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2005 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia uposażenia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
II SA/Wa 1723/04
UZASADNIENIE
W dniu [...] maja 2004r. wydana została decyzja personalna nr [...]. [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej ustalająca [...] M. S., w związku z przeniesieniem na wyższe stanowisko służbowe — [...], uposażenie miesięczne. Decyzja ta doręczona została stronie w dniu 17 maja 2004r.
W dniu 4 czerwca 2004r. M. S. wniósł osobiście w Komendzie Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w K. odwołanie od ww. decyzji personalnej. W wyniku rozpatrzenia odwołania w dniu [...] czerwca 2004r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż uposażenie miesięczne określone zostało zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.) oraz § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 lipca 1997r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 94, poz. 575 ze zm.). Ustalenie uposażenia zasadniczego nastąpiło, w ocenie organu, z zachowaniem przez stronę stawki uposażenia zasadniczego przewidzianej dla stanowiska naczelnika wydziału, czyli pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, tj. według 13 grupy, co jest zgodne z art. 89 ust. 1 w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Jednocześnie, stosownie do postanowień § 10 pkt 3 cyt. rozporządzenia, zachowano na okres roku wysokość aktualnie pobieranego dodatku służbowego.
Decyzja ta doręczona została stronie w dniu 6 lipca 2004r.
W dniu 2 sierpnia 2004r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, skargę na powyżej opisaną decyzję. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2004r. i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
W skardze podniesiono, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 6-14, art. 61, art. 97 § 1 pkt 4, art. 107 § 1 i § 3, art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, § 5 oraz § 10 rozporządzenia MSWiA w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej, a także art. 91 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem.
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej przepisów należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienia, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli podnosi skarżący.
Podkreślić należy, iż organ odwoławczy winien we wstępnym postępowaniu podjąć czynności mające na celu ustalenie między innymi czy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu do wniesienia odwołania. Warunkiem bowiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania, co wynika z art. 129 § 2 w związku z art. 134 kpa.
Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa).
W rozpatrywanej sprawie decyzja organu I instancji doręczona została stronie, było to doręczenie zastępcze, w dniu 17 maja 2004r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 1 czerwca 2004r., a w dniu 2 czerwca 2004r. decyzja stała się ostateczną. Wniesienie przez stronę odwołania w dniu 4 czerwca 2004r. nastąpiło zatem z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. W takiej zaś sytuacji organ odwoławczy winien był wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 134 kpa).
Wskazać należy, iż wprawdzie w art. 58 kpa przewidziana jest możliwość przywrócenia terminu, między innymi również do wniesienia odwołania, ale jest ona uwarunkowana prośbą zainteresowanego, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 kpa), przy czym sama możliwość wniesienia takiej prośby jest uwarunkowana terminem, którego przywrócenie jest niedopuszczalne (art. 58 § 2 i § 3 kpa).
W ocenie Sądu, stan sprawy w dniu wydania zaskarżonej decyzji wskazywał na potrzebę wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania - ale organ tego nie uczynił, rozpatrując wniesione odwołanie, przez co w sposób rażący naruszył prawo, a mianowicie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 129 § 2 kpa.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 119 pkt 1, art. 120, art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 129 § 2 kpa, orzekł jak w sentencji.