II SA/Wa 1703/17

II SA/Wa 1703/17 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-07-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-10-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Joanna Kube /przewodniczący/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Sygn. powiązane
III OSK 759/21 - Wyrok NSA z 2022-01-28
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. S., P. F., S. F., L. K., A. F., J. M. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę.
Uzasadnienie
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22 w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 922), zwanej dalej u.o.d o., po rozpatrzeniu skargi P. F., A. F., K. S., S. F., L. K., J. M. na opublikowanie na stronie internetowej BIP Gminy O. przez Wójta Gminy O. ich danych osobowych oraz udostępnienie ich danych osobowych na łamach Tygodnika Z. "[...]" przez W. W., E. M. Oficyna Wydawnicza [...] Spółka Cywilna z siedzibą w [...], w punkcie 1. odmówił uwzględnienia wniosku wymienionych w zakresie udostępnienia ich danych osobowych na łamach Tygodnika Z. [...] "" przez W. W., E. M. Oficyna Wydawnicza [...] Spółka Cywilna z siedzibą w[...]; w punkcie 2. w pozostałym zakresie umorzył postępowanie.
W uzasadnieniu GIODO wskazał, że w treści skargi skarżący wskazali, iż W. W., E. M. Oficyna Wydawnicza [...] Spółka Cywilna z siedzibą w [...] oraz Wójt Gminy O. udostępnili ich dane osobowe bez podstawy prawnej. Skarżący w treści skargi wskazali, że Wójt poprzez brak anonimizacji naruszył ich prawo do ochrony danych osobowych.
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych ustalił, że: 1) na stronie internetowej BIP Gminy O. zostało zamieszczone zawiadomienie o wniesieniu przez skarżących odwołania od decyzji wydanej przez Wójta wraz ze wskazaniem ich imienia i nazwiska, 2) od dnia [...] stycznia 2017 r. dane skarżących nie są przetwarzane na stronie internetowej BIP Gminy O.. Zawiadomienie o wniesieniu odwołania od decyzji zostało usunięte ze strony BIP (wydruk ze strony BIP Gminy O. znajduje się w aktach sprawy), 3) W. W., E. M. Oficyna Wydawnicza [...] Spółka Cywilna z siedzibą w [...] jest wydawcą Tygodnika Z. "[...]", 4) wydawca umieścił w Tygodniku Z. "[...]" w publikacji pt. "Decyzja wójta zaskarżona do SKO" dane osobowe skarżących, w tym ich imiona i nazwiska wraz z informacją, że wnieśli oni odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego od decyzji Wójta dotyczącej lokalizacji [...].
GIODO odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego udostępnienia ich danych osobowych na łamach Tygodnika Z. "[...]", wskazał, że zgodnie z art. 3a ust. 2 u.o.d.o., ustawy z wyjątkiem przepisów art. 14-19 i art. 36 ust. 1, nie stosuje się do prasowej działalności dziennikarskiej w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz. U. poz. 24, z późn. zm.) oraz do działalności literackiej lub artystycznej, chyba że wolność wyrażania swoich poglądów i rozpowszechniania informacji istotnie narusza prawa i wolności osoby, której dane dotyczą. GIODO wskazał, że oznacza to, iż u.o.d.o. nie stosuje się do prasowej działalności dziennikarskiej w rozumieniu ustawy Prawo prasowe (a więc do zbierania, opracowywania i przygotowywania, a także publikacji materiałów w prasie), chyba że wolność wyrażania swoich poglądów i rozpowszechniania informacji istotnie narusza prawa i wolności osoby, której dane dotyczą. Organ podał, że skarżący w skardze wskazali, że publiczne udostępnienie ich danych osobowych (imienia i nazwiska) bez anonimizacji w ww. artykule naruszyło ich prawo do prywatności.
Organ wskazał, że upublicznione przez wydawcę zostały jedynie imię i nazwisko skarżących w kontekście informacji, że wnieśli oni odwołanie od decyzji Wójta. Poza wyżej wymienionymi informacjami nie zostały upublicznione dane dotyczące ich życia rodzinnego czy osobistego. GIODO wskazał, że upublicznione informacje dotyczyły jedynie działalności publicznej skarżących. W ocenie organu ujawnienie danych osobowych skarżących jedynie w zakresie ich imion i nazwisk wraz z informacją dotyczącą ich odwołania od decyzji Wójta dotyczącej lokalizacji [...] nie narusza istotnie ich praw i wolności. Organ podał, że nie zostały upublicznione żadne dane osobowe skarżących, które dotyczyłyby ich życia prywatnego. Informacja o tym, że skarżący wnieśli odwołanie od decyzji Wójta w sprawie lokalizacji [...] należy traktować jako sprawę należącą do szeroko pojętej sfery publicznej. W związku z powyższym GIODO stwierdził, że na podstawie art. 3a ust. 2 u.o.d.o., ustawy tej nie stosuje się. Organ wskazał też, że zgodnie z art. 14 ust. 6 Prawa prasowego, nie wolno bez zgody osoby zainteresowanej publikować informacji oraz danych dotyczących prywatnej sfery życia, chyba że wiąże się to bezpośrednio z działalnością publiczną danej osoby. Jak wskazuje art. 37 ustawy Prawo prasowe, do odpowiedzialności za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego stosuje się zasady ogólne, chyba że ustawa stanowi inaczej. Oznacza to, że, jeśli w odczuciu skarżących publikacja artykułu prasowego naruszyła ich prywatność oraz dobra osobiste mogą dochodzić swoich praw na drodze postępowania przed sądem powszechnym stosownie do przepisów ustawy Kodeks postępowania cywilnego.
Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego udostępnienia ich danych osobowych na stronie internetowej BIP Gminy O. organ wskazał, że wydając decyzję administracyjną zobowiązany jest do rozstrzygania w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili wydania tej decyzji. GIODO wskazał, że decydującym z punktu widzenia rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii jest fakt, iż dane osobowe skarżących zostały usunięte z BIP-U Gminy O. GIODO stwierdził, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, w związku z czym uznał, że należy je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. GIODO podał, że zgodnie z art. 18 u.o.d.o., w przypadku naruszenia przepisów ww. ustawy, Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Ocena dokonywana przez Generalnego Inspektora w każdym przypadku służy bowiem zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu nakazu odpowiadającego dyspozycji art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, służącego przywróceniu stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych - jest więc ona uzasadniona i potrzebna tylko o tyle, o ile proces kwestionowanego przetwarzania danych trwa. W przedmiotowej sprawie proces ten nie jest kontynuowany przez Wójta, bowiem zaprzestał on kwestionowanego udostępniania danych osobowych skarżących. Oznacza to, iż poprzez usunięcie danych osobowych skarżących z BIP został przywrócony stan zgodny z prawem.
Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi A. F., P. F., J. M., K. S., S. F. i L. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnieśli o jej uchylenie. Zażądali spowodowania przez Sąd, aby wydawca przeprosił ich w związku z naruszeniem ustawy o ochronie danych osobowych oraz ustawy Prawo prasowe poprzez zamieszczenie w terminie 14 dni w wydaniu Tygodnik Z. przeprosin o następującej treści: "Przepraszamy wszystkie osoby fizyczne wymienione z imienia i nazwiska w publikacji "Decyzja wójta zaskarżona do SKO" za ujawnienie ich danych osobowych, a tym samym naruszenia ich prawa do prywatności w świetle obowiązujących przepisów ustawy.", dokonania wpłaty w kwocie 5.000 - złotych (słownie: pięć tysięcy złotych) na rzecz Stowarzyszenia [...] w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania tytułem naruszenia ich dóbr osobistych.
W dalszej części w odniesieniu do Wójta Gminy O. skarżący zażądali stwierdzenia, iż Wójt Gminy O. rażąco naruszył przepisy prawa poprzez publikację ich danych osobowych w obwieszczeniach o odwołaniu od decyzji. Wnieśli o wydanie rozstrzygnięcia celem zapobieżenia w przyszłości naruszania przepisów prawa na szkodę obywateli Gminy O. (w tym ich samych). Wnieśli też o zobowiązanie Wójta Gminy O. do dokonania wpłaty w kwocie 5.000;- złotych (słownie: pięć tysięcy złotych) na rzecz Stowarzyszenia [...] tytułem naruszenia ich dóbr osobistych oraz zobowiązanie Wójta Gminy O. do zamieszczenia na swój koszt przeprosin w Tygodniku Z. "[...]" o następującej treści: "Wójt Gminy O. przeprasza wszystkie osoby fizyczne wymienione z imienia i nazwiska w obwieszczeniach dotyczących odwołania od decyzji za ujawnienie ich danych osobowych, a tym samym naruszenia ich prawa do prywatności w świetle obowiązujących przepisów ustawy". Wnieśli o zobowiązanie Wójta Gminy O. do przedłożenia przed sądem administracyjnym w oryginale całości akt postępowania administracyjnego związanego z publikacją ich imion i nazwisk. Ponadto wskazali, że GIODO podał w decyzji ich adresy i wnieśli o rozpatrzenie tego faktu pod kątem naruszenia ustawy o ochronie danych osobowych oraz wnieśli jednocześnie o "zasądzenie kosztów postępowania od Gminy O. według norm przepisanych".
W uzasadnieniu skarżący wskazali, że Gmina O. to mała liczebnie gmina, w praktyce w zasadzie wszyscy się znają. Zdaniem skarżących konsekwencją udostępnienia ich danych jest to, że w ten sposób wskazano ich jako przeciwników "władzy", co zdaniem skarżących prowadzi m.in. do naruszenia art. 1 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z art. 51 Konstytucji RP. Skarżący wskazali, że nie pełnią funkcji publicznej i w związku z tym przysługuje im prawo do prywatności i prawo do krytyki. Skarżący podnieśli, że wbrew obowiązującym przepisom ustawy Prawo prasowe dziennikarz reprezentujący wydawnictwo nie poinformował ich o prawie do autoryzacji wypowiedzi, nie zapytał, czy wyrażają zgodę na ujawnienie imion i nazwisk. Skarżący stanowisko GIODO uznali za wadliwe. Podnieśli, że sam fakt zaprzestania w pewnym momencie upubliczniania ich danych nie wyczerpuje przesłanek bezprzedmiotowości, co legło u podstaw umorzenia.
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do wniosku o zobowiązanie Wójta oraz "Tygodnika Z.
" do "przeproszenia Skarżących" oraz "dokonania wpłaty pieniężnej na cele społeczne", wskazał, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie posiada kompetencji w ww. zakresie. Zgodnie z art. 18 ustawy, w przypadku naruszenia przepisów ustawy, Generalny Inspektor w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Poza kompetencją Generalnego Inspektora jest nakazanie "przeproszenia Skarżących" czy "zobowiązanie do wpłacenia pieniędzy na cele społeczne".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r., na podstawie art. 106 § 3 ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze. Organem, którego działanie zaskarżono w niniejszej sprawie jest GIODO. Przedmiotem skargi jest bowiem decyzja GIODO z dnia [...] sierpnia 2017 r. Niezależnie od powyższego, w sprawie tej nie powstały istotne wątpliwości, które wymagałyby przeprowadzenia dowodów uzupełniających, na podstawie powołanego przepisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie podlegała uwzględnieniu. W sprawie tej organ nie naruszył ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu była zaskarżona decyzja i postępowanie administracyjne prowadzone przez GIODO, w ramach którego została wydana. Kwestie ewentualnego naruszenia dóbr osobistych skarżących, co podniesione zostało w skardze, nie są przedmiotem oceny i badania sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Niezrozumiałe są tym samym wszelkie żądania skargi dotyczące "przeproszenia" skarżących, czy "dokonania wpłaty w kwocie 5.000; - złotych na rzecz Stowarzyszenia [...] (...) w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania tytułem naruszenia naszych dóbr osobistych".
W sprawie niniejszej GIODO zasadnie w odniesieniu do kwestii ujawnienia danych osobowych skarżących na stronie internetowej BIP umorzył postępowanie administracyjne. W sprawie nie jest sporne, że na stronie internetowej BIP Gminy O. było zamieszczone zawiadomienie o wniesieniu przez skarżących odwołania od decyzji wydanej przez Wójta ze wskazaniem imion i nazwisk. Nie jest także kwestionowane, że od dnia [...] stycznia 2017 r. dane skarżących nie są przetwarzane na stronie BIP Gminy O.
Zgodnie z art. 18 u.o.d.o., w przypadku naruszenia przepisów u.o.d.o., Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Trafnie GIODO wskazał, że ocena dokonywana przez Generalnego Inspektora służy badaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu nakazu odpowiadającego dyspozycji art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, mającego na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych.
GIODO stwierdził, że poprzez usunięcie danych osobowych skarżących z BIP został przywrócony stan zgodny z prawem. Organ ochrony danych osobowych prawidłowo stwierdził, że nie ma podstaw w tej sytuacji do zastosowania wobec Wójta nakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.o.d.o. i zasadnie umorzył w tym zakresie (punkt 2 decyzji) postępowanie, stosując przepis art. 105 § 1 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1974/10, wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1087/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Generalny Inspektor wydając decyzję administracyjną obowiązany był wziąć pod uwagę stan faktyczny istniejący w chwili wydawania decyzji.
W ocenie Sądu także rozstrzygniecie zawarte w punkcie 1 zaskarżonej decyzji jest trafne. Organ nie naruszył art. 3a ust. 2 u.o.d.o.
Zgodnie z tym przepisem, ustawy z wyjątkiem przepisów art. 14-19 i art. 36 ust. 1, nie stosuje się do prasowej działalności dziennikarskiej w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz. U. poz. 24, z późn. zm.) oraz do działalności literackiej lub artystycznej, chyba że wolność wyrażania swoich poglądów i rozpowszechniania informacji istotnie narusza prawa i wolności osoby, której dane dotyczą. Ustawy o ochronie danych osobowych nie stosuje się zatem do prasowej działalności dziennikarskiej w rozumieniu ustawy Prawo prasowe (a więc do zbierania, opracowywania i przygotowywania, a także publikacji materiałów w prasie), chyba że wolność wyrażania swoich poglądów i rozpowszechniania informacji istotnie narusza prawa i wolności osoby, której dane dotyczą.
Prasa, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy Prawo prasowe, oznacza publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską.
W sprawie jest bezsporne, że W. W., E. M. Oficyna Wydawnicza [...]Spółka Cywilna z siedzibą w [...] jest wydawcą Tygodnika Z. "".
W ocenie Sądu, w stanie faktycznym tej sprawy, nie ma podstaw do podważenia stanowiska GIODO, że u.o.d.o. nie znajduje zastosowania w tej sprawie w odniesieniu do publikacji prasowej zamieszczonej w Tygodniku Z. "[...]". Przepis art. 3a ust. 2 u.o.d.o. stanowi swoistą klauzulę ochronną gwarantującą wolność wypowiedzi na łamach wydawnictw prasowych i stanowi próbę pogodzenia naturalnego konfliktu dwóch wartości konstytucyjnie chronionych, a mianowicie prawa do ochrony danych osobowych lub szerzej rozumianej prywatności osoby fizycznej (art, 51 Konstytucji RP) oraz wolności wyrażania poglądów, pozyskiwania i rozpowszechniania informacji (art. 54 ust. 1 Konstytucji RP). W piśmiennictwie przyjmuje się, że istnienie klauzuli prasowej ma na celu ułatwienie działalności prasy, która korzystając z wolności wypowiedzi urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnego informowania, jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej (art. 1 Prawa prasowego). Zwraca się jednak także uwagę na to, że zwolnienie mediów ze znacznej części rygorów ustawy stanowi wyjątek, którego nie można interpretować rozszerzająco, a wyłączenia przewidziane w art. 3a ust. 2 ustawy dotyczyć mogą jedynie celów dziennikarskich, czyli pracy nad publikacją tzw. materiału prasowego (tak: M. Sakowska i A. Młynarska- Sobaczewska "Klauzula prasowa z ustawy o ochronie danych osobowych jako gwarancja wolności wypowiedzi - Państwo i Prawo z 2005 r., nr 1, str. 68 i nast.). W piśmiennictwie zwraca się uwagę na to, że użyte przez ustawodawcę kryterium dopuszczające ingerencję organu ochrony danych osobowych ("istotne naruszenie praw i wolności") może być rozumiane jako synonimiczne do sformułowania "poważne naruszenie praw i wolności", a zatem odnieść je można do ciężaru owego naruszenia. Przy tym w każdym przypadku stopień naruszenia oceniać trzeba indywidualnie (por. M. Sakowska, A. Młynarska-Sobaczewska, op. cit. str. 75). Trzeba zatem wziąć pod uwagę rodzaj danych osobowych, które zostały ujawnione i okoliczności dotyczące ich ujawnienia. W sprawie tej chodziło o ujawnienie imion i nazwisk skarżących jako osób, które wniosły środek zaskarżenia od decyzji Wójta Gminy. Nie chodziło zatem o ujawnienie danych wrażliwych (np. o stanie zdrowia, nałogach, czy poglądach politycznych), nie ma też mowy o ujawnieniu informacji o życiu rodzinnym. Zasadnie GIODO stwierdził, że podanie imion i nazwisk skarżących w aspekcie wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej lokalizacji [...] nie narusza istotnie praw i wolności, o czym jest mowa w art. 3a ust. 2 u.o.d.o., a tym samym wyłącza stosowanie u.o.d.o.
Trafnie GIODO odmawiając uwzględnienia wniosku skarżących, co do wydania nakazu w odniesieniu do wydawcy Tygodnika "[...]" wskazał, że przepisy ustawy Prawo prasowe zobowiązują m.in. do zachowania szczególnej staranności i rzetelności przy zbieraniu i wykorzystywaniu materiałów prasowych (art. 12 ust. 1 pkt 1), a także do zachowania w tajemnicy m.in. wszelkich informacji, których ujawnienie mogłoby naruszać chronione prawem interesy osób trzecich (art. 15 ust. 2 pkt 2). Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 6 Prawa prasowego, nie wolno bez zgody osoby zainteresowanej publikować informacji oraz danych dotyczących prywatnej sfery życia, chyba że wiąże się to bezpośrednio z działalnością publiczną danej osoby. Jak wskazuje art. 37 ustawy Prawo prasowe, do odpowiedzialności za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego stosuje się zasady ogólne, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Trafnie GIODO wskazał też w decyzji, że jeśli w ocenie skarżących publikacja artykułu prasowego naruszyła ich prywatność oraz dobra osobiste mogą dochodzić swoich praw na drodze postępowania przed sądem powszechnym stosownie do przepisów ustawy Kodeks postępowania cywilnego. Zgodnie bowiem z art. 23 ustawy Kodeks cywilny, niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach, dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Zgodnie z art. 24 § 1 Kodeksu cywilnego ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w Kodeksie cywilnym może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Sądem właściwym w tym zakresie jest sąd powszechny.
Z tego względu także wszelkie żądania skargi skierowanej do sądu administracyjnego w przedmiocie nakazania "przeproszenia", jak i "dokonania wpłaty w kwocie 5.000; - zł (...) na rzecz Stowarzyszenia [...] (...) w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania tytułem naruszenia naszych dóbr osobistych", nie mogły zostać uwzględnione.
Odnosząc się do wskazania skargi, że GIODO w decyzji podał adresy skarżących, zauważyć należy, że GIODO podał adresy wszystkich stron postępowania. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja zawiera oznaczenie strony lub stron. Kwestia ta nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w wyroku.