II SA/Wa 1695/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę J.P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy odmawiającą jej zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej w lokalu po zmarłym dziadku. Organ administracji odmówił przyznania pomocy, powołując się na § 18 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy, który wymaga pisemnej zgody miasta na zamieszkiwanie lub uprawnienia wynikającego z odrębnych przepisów, a także nieprzerwanego zamieszkiwania w lokalu, gdy najemca zmarł, a osoba nie wstąpiła w najem na podstawie art. 691 k.c. Organ ustalił, że skarżąca nie uzyskała zgody miasta i nie wykazała nieprzerwanego zamieszkiwania, wskazując również na możliwość zabezpieczenia jej potrzeb mieszkaniowych przez rodzinę. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów uchwały oraz k.p.a., twierdząc, że mieszka w lokalu od urodzenia i nie ma możliwości zamieszkania u matki. Sąd administracyjny oddalił skargę, uznając wniosek organu o odrzucenie skargi za niezasadny, gdyż sprawa zakwalifikowania do pomocy mieszkaniowej należy do kognicji sądów administracyjnych. Merytorycznie sąd stwierdził, że skarżąca nie spełniła kluczowych przesłanek z uchwały: nie uzyskała pisemnej zgody miasta na zamieszkiwanie, a także nie wykazała nieprzerwanego zamieszkiwania w lokalu. Sąd uznał, że brak kluczy do lokalu przez skarżącą świadczy o braku stałego zamieszkiwania, a przedłożone przez nią dokumenty miały jedynie charakter deklaratoryjny lub potwierdzały okazjonalne przebywanie w lokalu. Sąd uznał również, że okoliczności dotyczące możliwości zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych przez rodzinę nie miały znaczenia wobec niespełnienia podstawowych przesłanek.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający