II SA/Wa 1695/24

II SA/Wa 1695/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący/
Mateusz Rogala /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 725
art.  21 ust 1 pkt 2 i ust. 3,
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi J.P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałą z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] [...] W., działając m.in. na podstawie § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 2 pkt 12, § 9 ust. 1 pkt 2, § 18 ust. 2 pkt 1, § 18 ust. 5, § 32 ust. 1 pkt 1 i 6 w związku z ust. 8 uchwały Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...]w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r., poz. 14836 ze zm.), odmówił zakwalifikowania J. P. do udzielenia pomocy mieszkaniowej (§ 1 uchwały).
W uzasadnieniu uchwały organ podniósł, że J. P. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pomocy mieszkaniowej poprzez regulację tytułu prawnego do lokalu nr [...]przy ul. C. [...] po śmierci dotychczasowego najemcy. Najemcą lokalu był A. M. (dziadek wnioskodawczyni), który zmarł w dniu [...] listopada 2022 r. Lokal, będący przedmiotem wniosku, składa się z 2 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej [...] m2, w tym powierzchni mieszkalnej [...] m2.
Organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami uchwały Nr [...], pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która za pisemną zgodą Miasta lub na podstawie odrębnych przepisów była uprawniona i nieprzerwanie zamieszkuje w tym lokalu, jeżeli najemca lub były najemca wspólnie zamieszkujący z wnioskodawcą zmarł, a osoba która pozostała w lokalu nie wstąpiła w najem na podstawie art. 691 kodeksu cywilnego.
W rozpoznawanej sprawie wnioskodawczyni nie wstąpiła w stosunek najmu ww. lokalu na podstawie art. 691 k.c., gdyż nie znajdowała się w kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o uzyskanie tytułu prawnego do lokalu po zmarłym najemcy (dziadku), który nie był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych wobec wnioskodawczyni. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że A. M. zamieszkiwał w lokalu do chwili śmierci sam. Ponadto J. P. nie posiadała zgody Miasta na zamieszkiwanie w lokalu.
Zdaniem organu, w przypadku wnioskodawczyni ma zastosowanie § 9 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr [...]stanowiący, że odmawia się pomocy mieszkaniowej gdy faktyczne warunki mieszkaniowe wnioskodawcy lub osób ubiegających się z nim o pomoc mieszkaniową nie potwierdzają sytuacji wykazanej we wniosku, bowiem wnioskodawczyni ma możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, a także § 32 ust. 1 pkt 1 i 6, w myśl których wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie, uwzględniając ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach.
Przeprowadzone postępowanie wykazało, że wnioskodawczyni nie mieszka w ww. lokalu i nie posiada do niego kluczy (klucze posiada natomiast jej matka). Dodatkowo organ wskazał, że matka wnioskodawczyni zamieszkuje przy ul. P. [...] w W. w domu jednorodzinnym, o powierzchni użytkowej [...] m2, w tym powierzchni mieszkalnej [...] m2, którego właścicielem jest ojczym wnioskodawczyni. Zgodnie z oświadczeniem w ww. nieruchomości mieszka 5 osób. Zainteresowana może wiec zabezpieczyć swoje potrzeby mieszkaniowe przy pomocy najbliższej rodziny tj. w nieruchomości, w której mieszka jej matka.
J. P. wniosła na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości, ewentualnie o stwierdzenie, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa, a także o zwrot kosztów postępowania.
Skarżąca zarzuciła organowi mające wpływ na wynik sprawy naruszenie:
1. § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 32 ust. 1 pkt 1 i 6 uchwały nr [...], poprzez nieprawidłową analizę faktycznych warunków mieszkaniowych skarżącej oraz warunków mieszkaniowych jej matki i możliwości zamieszkania skarżącej w lokalu, w którym zamieszkuje jej matka i w konsekwencji skutkujący odmową zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej; błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że skarżąca nie mieszka i nie posiada kluczy do lokalu (które posiada matka), a także na ustaleniu, że skarżąca może zabezpieczyć swoje potrzeby mieszkaniowe przy pomocy najbliższej rodziny i zamieszkać w nieruchomości, w której mieszka jej matka, podczas gdy prawidłowa szczegółowa analiza warunków mieszkaniowych skarżącej oraz warunków mieszkaniowych jej matki powinna prowadzić do przyznania skarżącej pomocy mieszkaniowej w oparciu o ustalenie, że skarżąca zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od urodzenia i nie ma możliwości zamieszkania w lokalu, w którym mieszka jej matka, bowiem po pierwsze w lokalu tym w 4 pokojach mieszka już 5 osób, a ponadto matka skarżącej nie posiada tytułu prawnego do zamieszkiwanej nieruchomości, a właściciel nieruchomości, z którym skarżąca jest skonfliktowana, nie wyraża zgody na zamieszkiwanie skarżącej w jego nieruchomości;
2. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na braku przeprowadzenia wystarczającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy skarżąca mieszka pod adresem ul. C. [...] lokalu nr [...]w Warszawie, nieprzeprowadzenie wywiadu środowiskowego, nierozpytaniu sąsiadów na ten temat, co prowadziło do błędnego uznania, że skarżąca tam nie zamieszkuje, a także braku przeprowadzenia wystarczającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy skarżąca ma obiektywną możliwość mieszkania w domu partnera matki, nieprzeprowadzenie wywiadu środowiskowego, nieprzesłuchanie matki skarżącej i partnera matki, co prowadziło do błędnego uznania, że skarżąca może zamieszkiwać w nieruchomości partnera matki.
Skarżąca wniosła ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci:
1. trzech oświadczeń sąsiadów skarżącej na wykazanie, że zamieszkuje ona w lokalu nr [...]przy ul. C. [...] w W. co najmniej od 20 lat;
2. dziewięciu umów zlecenia zawartych przez skarżącą w dniach: 02.10.2017 r., 10.01.2018 r., 31.03.2018 r., 23.07.2018 r., 22.11.2018 r.; 3.02.2019 r., 19.11.2019 r., 14.03.2020 r., 01.04.2020 r. na wykazanie, że skarżąca co najmniej od 2017 r. zamieszkuje w lokalu nr [...]przy ul. C. [...] i wskazuje ten adres w zawieranych umowach;
3. PIT-11 z 2017 r. na wykazanie, że skarżąca co najmniej od 2017 r. rozlicza się w Urzędzie Skarbowym P.;
4. datowanego na [...] października 2022 r. zaświadczenia dla świadka bierzmowania na wykazanie, że skarżąca co najmniej od 2022 r. zamieszkuje w lokalu nr [...]przy ul. C. [...] ;
5. datowanego na [...] sierpnia 2024 r. pisma Prezydenta [...] W. , 2 kopert oraz zwrotki na wykazanie, że skarżąca w lutym, sierpniu i grudniu 2024 r. zamieszkiwała w lokalu nr [...]przy ul. C. [...] w W. , zaś Prezydent [...] W. kierował tam korespondencję przeznaczoną dla skarżącej;
6. dwóch mandatów karnych otrzymanych przez skarżącą na wykazanie, że skarżąca zamieszkuje w lokalu nr [...]przy ul. C. [...] w .
7. dokumentacji sądowej (doręczenie, wniosek o stwierdzenie nabycia spadku, pismo sądowe) dotyczącej sprawy spadkowej po dziadku skarżącej na wykazanie zamieszkiwania jej w lokalu nr [...]przy ul. C. [...] w W.;
8. oświadczenia składanego przez skarżącą w EON o przejęciu lokalu [...] przy ul. C. [...] w Warszawie po śmierci dziadka, przepisania prądu w lokalu na skarżącą dnia [...] stycznia 2023 r.,
9. rachunków za media kierowanych do skarżącej na adres ul. C. [...] począwszy od 2023 r.;
10. zawiadomień o wysokości czynszu za lokal kierowanych do skarżącej na adres ul. C. [...] w W. począwszy od 2022 r.;
11. kopii zaświadczenia lekarskiego J. P. na wykazanie miejsca zamieszkania skarżącej w 2023 r., a także problemów kardiologicznych skarżącej i nadciśnienia, przewlekłej farmakoterapii, życia w stresie;
12. dokumentacji medycznej siostry skarżącej H. P. na wykazanie, iż małoletnia siostra skarżącej mieszkająca z matką u partnera matki ma zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania, była kilkukrotnie hospitalizowana ze względu na swój stan psychiatryczny, podejmowała próby samobójcze, kłóci się z matką.
W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że mieszka od urodzenia w lokalu nr [...]przy ul. C., zaś jej matka wyprowadziła się z ww. lokalu, kiedy skarżąca miała 17 lat i od tego czasu skarżąca mieszkała w tym lokalu razem z A. M., który zmarł dnia [...] listopada 2022 r., a który był najemcą lokalu.
Zdaniem skarżącej, przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nie daje żadnych podstaw do stwierdzenia, że skarżąca nie zamieszkuje w spornym lokalu. Fakt, że w momencie sporządzania protokołu na potrzeby niniejszej sprawy klucze do lokalu posiadała matka skarżącej nie dowodzi, że skarżąca nie mieszka w mieszkaniu przy ul. C.. Okoliczność ta mogła bowiem wynikać z wielu rozmaitych przyczyn, chociażby z tego powodu, że skarżąca omyłkowo zostawiła u matki te klucze przy wizycie lub zostawiła je celowo, np. w celu podlania kwiatów pod jej nieobecność czy nakarmienia kotów. Zasady doświadczenia życiowego i prawidłowej oceny dowodów nie pozwalają, aby z samego faktu nieposiadania przez skarżącą kluczy do mieszkania w momencie spisywania protokołu wysnuć wniosek, że skarżąca nie zamieszkuje w lokalu. Skarżąca podkreśliła, że wszelka korespondencja w niniejszej sprawie kierowana była do niej właśnie na adres ul. C. [...] lok. [...], zaś skarżąca w protokołach podpisywanych z pouczeniem o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań wskazywała, że od urodzenia mieszka przy ul. C. [...] lok. [...]w W., początkowo razem z matką, ojcem, siostrą i dziadkami, następnie tylko z dziadkiem, a aktualnie sama wraz z dwoma kotami, które wymagają codziennego karmienia i opieki.
Ponadto, skarżąca stwierdziła, że w jej ocenie organ błędnie uznał, że ma ona możliwość zabezpieczenia swoich potrzeb mieszkaniowych przy pomocy najbliższej rodziny. Jak skarżąca wyjaśniała w toku postępowania, nieruchomość, w której zamieszkuje jej matka, stanowi własność męża matki, a skarżąca nie ma zgody na zamieszkanie w tym domu i jest skonfliktowana z mężem matki, który jest dla niej de facto obcą osobą i nie ma obowiązku zabezpieczać jej potrzeb mieszkaniowych. Skarżąca podkreśliła, że fakt posiadania przez męża jej matki domu nie jest równoznaczny z tym, że skarżąca ma możliwość zamieszkania z rodziną i zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., z uwagi na okoliczność, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie o jej oddalenie w całości. Ponadto organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2025 r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i podniosła, że w jej ocenie niniejsza sprawa należy do właściwości sądów administracyjnych, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.
W piśmie z dnia [...] kwietnia 2025 r. organ podtrzymał wszystkie dotychczasowe twierdzenia i wnioski wyrażone w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy określa, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 725), uchwała rady gminy.
Przyznawanie pomocy mieszkaniowej w postaci zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego [...] W. zostało uregulowane w uchwale Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...]w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.
Zgodnie z § 4 tej uchwały, pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz warunki określone w § 7, z zastrzeżeniem § 8 i 9. W myśl zaś § 18 ust. 2 pkt 1 uchwały pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która za pisemną zgodą Miasta lub na podstawie odrębnych przepisów była uprawniona do zamieszkiwania i nieprzerwanie zamieszkuje w tym lokalu, jeżeli najemca lub były najemca wspólnie zamieszkujący z wnioskodawcą zmarł, a osoba, która pozostała w lokalu nie wstąpiła w najem na podstawie art. 691 kodeksu cywilnego.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku organu o odrzucenie skargi, Sąd stwierdza, że wniosek ten okazał się niezasadny. Jak podkreśla się w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienie z dnia 25 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 807/24, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), § 18 ust. 2 uchwały Nr [...](a więc przepis mający zastosowanie w niniejszej sprawie) reguluje kwestie udzielania pomocy mieszkaniowej. Powołany przepis odnosi się w sposób bezpośredni do kwestii udzielania przez [...] Warszawę pomocy w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Jak wynika z uchwały NSA z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08, sprawy udzielania pomocy mieszkaniowej przez jednostki samorządu terytorialnego realizowane są w dwóch etapach. Etap dotyczący zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej, a tego właśnie dotyczący zaskarżona uchwała, ma charakter administracyjnoprawny, a zatem sprawa zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej jest sprawą z zakresu władztwa publicznego, podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Rozstrzyga ona bowiem kwestię możliwości udzielenia skarżącej pomocy w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych poprzez zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego w oparciu o przesłanki, o których mowa w § 18 ust. 2 uchwały nr [...], co zresztą zostało wprost stwierdzone w jej treści (por. również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 1140/22).
Z tych przyczyn, w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, brak było podstaw do odrzucenia skargi z powodu braku kognicji sądu administracyjnego, ponieważ zaskarżona uchwała rozstrzyga kwestię zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu mieszkaniowego [...] W.. Tryb, w którym owo uprawnienie ma zostać zrealizowane, jest natomiast kwestią wtórną i pozostaje bez wpływu na właściwość sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.
Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały, należy wskazać, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną uchwałą nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, niemniej jednak w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2021 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej. Nie można zatem stwierdzić, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. W szczególności zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. pozostaje w korelacji z § 32 ust. 1 uchwały Nr [...]z dnia [...] grudnia 2019 r., który nakazuje organowi poddać wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową szczegółowej analizie uwzględniającej przesłanki określone w punktach 1 - 6.
W ocenie Sądu, wniosek skarżącej został prawidłowo rozpatrzony w oparciu o przepisy ww. uchwały. Organ ustalił bowiem wszystkie okoliczności faktyczne kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego.
Jak już wskazano, materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie stanowił wyżej przytoczony § 18 ust. 2 pkt 1 uchwały Nr [...]. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by zostały spełnione wskazane w tym przepisie dwie przesłanki warunkujące przyznanie pomocy mieszkaniowej, bowiem po pierwsze, skarżąca nie uzyskała pisemnej zgody Miasta do zamieszkiwania w spornym lokalu, a do takiego zamieszkiwania nie była też uprawniona na podstawie odrębnych przepisów. Po drugie, z akt administracyjnych nie wynika, by skarżąca nieprzerwanie zamieszkiwała w lokalu.
Jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca nigdy nie uzyskała pisemnej zgody Miasta na zamieszkiwanie w spornym lokalu. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, tego rodzaju zgoda musi mieć charakter jednoznaczny. Zgoda taka nie może więc być jedynie dorozumiana i polegać na niepodejmowaniu czynności w celu usunięcia osoby zamieszkującej lokal (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa [...]). Nie jest w istocie sporne, że w niniejszej sprawie skarżąca tego rodzaju zgody od Miasta nie uzyskała, a w toku postępowania nie powoływała się również na uzyskanie wyraźnej zgody na zamieszkiwanie w lokalu. Powyższa przesłanka, której spełnienie jest wymagane do przyznania wnioskowanej pomocy mieszkaniowej, w rozpoznawanej sprawie zatem nie wystąpiła. Już sama ta okoliczność winna skutkować wydaniem uchwały odmawiającej przyznania pomocy mieszkaniowej.
Niezależnie jednak od powyższego, zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że skarżąca nie zamieszkiwała nieprzerwanie w spornym lokalu. Po pierwsze, jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] lutego 2023 r. (k. 371 akt administracyjnych), w dniu [...] lutego 2023 r. przeprowadzono rozmowy z mieszkańcami budynku przy ul. C. [...] (lokatorzy z lokalu 5 i 12). Z uzyskanych informacji wynika, że A. M. mieszkał przed swoją śmiercią w lokalu sam, a skarżąca była widywana w lokalu czasami. Ponadto sąsiedzi widywali skarżącą po śmierci dziadka, ale nie mogą jednoznacznie potwierdzić jej stałego zamieszkiwania w lokalu nr 9. Informacje te zostały potwierdzone w kolejnych rozmowach z mieszkańcami budynku (vide notatka służbowa z dnia 9 czerwca 2023 r. – k. 408 akt administracyjnych).
Co szczególnie istotne w kontekście ustalenia, czy skarżąca zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. C. [...], skarżąca w trakcie rozmowy przeprowadzonej z pracownikami organu w dniu 11 grudnia 2023 r. (protokół z rozmowy – k. 484-485 akt administracyjnych), oświadczyła, że nie posiada kluczy do tego lokalu, a klucze te znajdują się w mieszkaniu matki przy ul. P. [...] . Przy czym, jak wielokrotnie podkreślała skarżąca, w mieszkaniu przy ul. P. nie mieszka z uwagi na konflikt z mężem matki. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo wywiódł z zasad doświadczenia życiowego, że nieposiadanie kluczy do lokalu świadczy o tym, że skarżąca w tym lokalu nie zamieszkuje na stałe. Wyjaśnienia skarżącej w tym zakresie są niewiarygodne, bowiem skoro – jak twierdzi – zamieszkuje ona w spornym lokalu, trudno przyjąć, by zostawiła klucze u swojej matki, by umożliwić jej podlanie roślin lub nakarmienie kotów. Skarżąca ani na etapie postępowania administracyjnego ani w postępowaniu przed Sądem nie wyjaśniła, gdzie przebywała w dniach, w których klucze do lokalu pozostawały u jej matki. W istocie, jak wskazała w skardze klucze mogła pozostawić "z rozmaitych przyczyn". Trudno jednak przyjąć, by skarżąca nie była w stanie jednoznacznie określić przyczyny, dla której w dniu [...] grudnia 2023 r. nie dysponowała kluczami do lokalu, w którym – jak twierdzi – zamieszkuje. Wszystkie powyższe okoliczności potwierdzają, że o ile skarżąca mogła okazjonalnie przebywać w lokalu nr [...] przy ul. C. [...], zarówno przed śmiercią dziadka, jak i później, to brak jest podstaw do przyjęcia, by jej pobyt miał charakter nieprzerwanego zamieszkiwania.
Powyższych ustaleń – w ocenie Sądu – nie podważają skutecznie dokumenty przedłożone wraz ze skargą. Wynika z nich bowiem jedynie, że skarżąca deklarowała przed różnymi instytucjami swoje zamieszkiwanie w lokalu przy ul. C., a także, że w lokalu tym czasami przebywała. Powyższe deklaracje skarżącej same w sobie nie oznaczają jednak, że nieprzerwanie zamieszkiwała ona w lokalu w rozumieniu § 18 ust. 2 pkt 1 uchwały nr [...]. Takie zamieszkiwanie musi mieć bowiem charakter faktyczny i ciągły, a nie jedynie formalny (deklarowany) lub okazjonalny.
Odnosząc się z kolei do dołączonych do skargi oświadczeń mieszkańców budynku przy C. [...] na okoliczność, że skarżąca zamieszkuje w lokalu co najmniej od 20 lat, należy podnieść, że Sąd ocenia zaskarżona uchwałę z punktu widzenia zebranego przez organ w toku postępowania materiału dowodowego i jego oceny dokonanej przez organ zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ, wydając zaskarżoną uchwałę, dysponował składanymi dwukrotnie oświadczeniami lokatorów budynku przy ul. C., a także brał pod uwagę niebudzącą wątpliwości okoliczność, że skarżąca z niewyjaśnionych przyczyn nie dysponowała kluczami do spornego lokalu w dniu przeprowadzania z nią rozmowy przez pracowników Miasta. Organ miał zatem wszelkie podstawy do przyjęcia, że nie została spełniona przesłanka nieprzerwanego zamieszkiwania w spornym lokalu. Oświadczenia innych mieszkańców budynku nie były znane organowi i nie mogły zostać poddane jego ocenie w toku postępowania pod kątem ich wiarygodności. Ich złożenie przez skarżącą na etapie skargi do sądu administracyjnego należy zatem ocenić jako spóźnione.
W świetle wszystkich wyżej przywołanych okoliczności, nie budzi zatem w ocenie Sądu wątpliwości, że skarżąca nie spełniła dwóch wyżej omówionych przesłanek określonych w § 18 ust. 2 pkt 1 uchwały Nr [...], co oznacza, że organ prawidłowo wydał uchwałę odmawiającą uwzględnienia wniosku skarżącej.
Podnoszone w skardze okoliczności dotyczące braku możliwości zaspokojenia przez skarżącą jej potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie nie mają, w związku z niespełnieniem przesłanek określonych w § 18 ust. 2 pkt 1 uchwały Nr [...], znaczenia dla ustalenia uprawnienia skarżącej do uzyskania pomocy mieszkaniowej we wnioskowanym trybie.
Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 tej ustawy.