II SA/Wa 1675/24

II SA/Wa 1675/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Pośpiech-Kłak
Sławomir Antoniuk
Sławomir Fularski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , Protokolant starszy specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] lutego 2024 r. nr [...] Prezydent miasta [...] (dalej jako "Prezydent" lub "organ I instancji") działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 10, art. 7 ust. 1 oraz art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 26 sierpnia 2013 r. poz. 966 z późn. zm., dalej jako "ustawa o dodatkach mieszkaniowych") oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 z późn. zm.) przyznał R. C. (dalej jako "strona", "wnioskodawca" lub "skarżący") dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy, tj. od [...] września 2023 r. do [...] lutego 2024 r., w wysokości 413 zł. 60 gr. miesięcznie.
Z ww. rozstrzygnięcia wynika, że sprawa dotyczy przyznania przedmiotowego dodatku w wyniku wniosku wniesionego przez stronę w dniu [...] sierpnia 2023 r. Prezydent w dniu [...] listopada 2023 r. wydał bowiem decyzję przyznającą na rzecz strony dodatek mieszkaniowy. Wskutek wniesionego przez skarżącego odwołania od powyższej decyzji została ona uchylona przez organ II instancji, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że przysługujące stronie świadczenie obliczono na podstawie art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6a ustawy
o dodatkach mieszkaniowych. Udokumentowane przez stronę wydatki na podstawie których wyliczono wysokość dodatku mieszkaniowego wynoszą zaś 604,37 zł. Nadto Prezydent przytoczył treść przepisów ww. ustawy mających zastosowanie
w niniejszej sprawie.
Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji podnosząc, że została ona wydana z mogącymi mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniami przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Wnosząc o jej uchylenie
i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji zarzucił naruszenie:
1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego poprzez pominięcie dowodów przedstawionych przez skarżącego oraz dokonanie dowolnych, błędnych ustaleń faktycznych w przedmiocie:
- sumy wydatków ponoszonych przez skarżącego w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu
i rozpatrzeniu materiału dowodowego poprzez niezebranie niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego a także pominięcie dowodów przedstawionych przez skarżącego, oraz dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych
w przedmiocie:
- sumy wydatków ponoszonych przez skarżącego w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego liczonych według art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych,
3) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego poprzez pominięcie niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy dowodów przedstawionych przez skarżącego oraz niedokonanie niezbędnych ustaleń
w przedmiocie:
- jakiego rodzaju wydatki i opłaty i w jakiej wysokości ponosi skarżący w związku
z zajmowaniem lokalu mieszkalnego,
4) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego poprzez niezebranie niezbędnego materiału dowodowego oraz niedokonanie niezbędnych ustaleń faktycznych w przedmiocie:
- jakiego rodzaju wydatki ponosiłby w ramach czynszu skarżący oraz jakie ponosiłby opłaty poza czynszem, gdyby lokal skarżącego wchodził w skład mieszkaniowego zasobu gminy,
- jaka byłaby wysokość czynszu za lokal skarżącego, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy,
5) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu oraz rozpatrzeniu materiału dowodowego poprzez niezebranie niezbędnego materiału dowodowego, pominięcie dowodów przedstawionych przez skarżącego oraz niedokonaniu niezbędnych ustaleń faktycznych w przedmiocie:
- jakie wydatki ponosi skarżący, które w wypadku gdyby lokal skarżącego wchodził
w skład mieszkaniowego zasobu gminy, ponosiłby w ramach czynszu,
- jakie skarżący ponosi opłaty, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy - poza czynszem - gdyby lokal skarżącego wchodził w skład tego zasobu.
6) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niesporządzeniu uzasadnienia decyzji w sposób zgodny z wymogami wskazanego przepisu poprzez zupełny brak wskazania
w uzasadnieniu dowodów, na których oparł się organ, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,
7) art. 6 ust. 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, polegające na nierzetelnym ustalenie kwoty dodatku mieszkaniowego poprzez ustalenie jego wysokości pomimo nieposiadania/nieustalenia danych umożliwiających obliczenie wysokości tego dodatku, czyli ustalenie dodatku w sposób całkowicie uznaniowy,
w sytuacji gdy dodatek mieszkaniowy nie jest ustalany uznaniowo, lecz według ścisłych kryteriów normatywnych.
Ponadto skarżący zarzucił organowi I instancji niezastosowanie się do wskazania zawartego w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z [...] lutego 2024 r., że sposób wyliczenia kwoty wydatków o jakich mowa w art. 6 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych powinien się znaleźć w uzasadnieniu skierowanej do strony decyzji.
Decyzją z [...] lipca 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") działając m in. na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu ww. odwołania utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu SKO w pierwszej kolejności przedstawiło stan faktyczny sprawy. Wskazało, że skarżący w dniu [...] sierpnia 2023 r. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego do lokalu będącego przedmiotem umowy najmu, a położonego
w [...] przy ul. [...]. Do wniosku dołączono oświadczenie wynajmującego – E. .C że wydatki jakie poniósł wnioskodawca związane z zajmowaniem lokalu wynoszą 619,83 zł. Ponadto w dniu [...] listopada 2023 r. strona załączyła ostatnie zawiadomienie o wysokości opłat na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] oraz rozliczenie wody z dnia [...] lipca 2023 r. z którego wynika zwiększenie się opłaty za zw. i kanaliz. oraz za c.w. Decyzją z [...] listopada 2023 r. Prezydent przyznał wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy tj. od [...] września 2023 r. do [...] lutego 2024 r. w wysokości 329,66 zł. W dniu [...] grudnia 2023 r. skarżący wniósł odwołanie w którym zakwestionował ustaloną przez organ I instancji kwotę wydatków 484,65 zł, wskazując że za miesiąc lipiec 2023 r. kwota ta wynosiła 619,83 zł, co potwierdziła wynajmująca. W dniu [...] lutego 2023 r. Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania organowi I instancji, który wydał wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzję z [...] lutego 2024 r. o przyznaniu skarżącemu dodatku mieszkaniowego.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę prawną decyzji organu I instancji stanowi art. 2 ust. 1 pkt. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zgodnie z art. 6 ust. 3
i 4 ww. ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe
w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wydatkami, o których mowa w ust. 3, są m.in. czynsz, opłaty za energię cieplną, wodę, ścieki, odpady i nieczystości ciekłe. Sumę przysługującego skarżącemu dodatku ustalono w oparciu o poniższe wyliczenie :
1. Liczba osób w gospodarstwie domowym: 1
2. Powierzchnia użytkowa lokalu: 35,80 m2
3. Powierzchnia normatywna dla 1 osoby wynosi /art. 5 ust 1/: 35,00 m2. Dopuszcza się przekroczenie powierzchni lokalu 0 30% t.j. 45,50 m2
4. Udokumentowane wydatki wynoszą: 604,37 zł. Wydatki liczone wg art. 6 ust. 6 ustawy wynoszą: 604,37 zł. Udokumentowane wydatki nie przekraczają wydatków liczonych wg art. 6 ust. 6 ustawy. Do dalszych obliczeń będą brane udokumentowane wydatki : 604,37 zł.
5. Ponieważ powierzchnia (2) przekracza powierzchnię normatywną (3), wydatki na powierzchnię normatywną (5) oblicza się wg zasady: wydatki normatywne (5) wydatki (4) / powierzchnia (2) * powierzchnia normatywna (3), co czyni kwotę wydatków na powierzchnię normatywną (5): 590,86 zł.
6. Razem dochody wg deklaracji (suma za 3 miesiące) 2.883,27 zł.
7a. Średni miesięczny dochód gospodarstwa wynosi: 961,09 zł.
7b. Średni miesięczny dochód na osobę (7b) oblicza się jako miesięczny dochód (7a) / liczbę osób (1), co daje: 961,09 zł.
8. Dla gospodarstwa 1 - osobowego norma dochodu wynosi 40% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, tj.: 2.538,46 zł.
9. Dochód na osobę (7b) nie przekracza normy dochodu na osobę (8).
10. Lokal jest wyposażony w centralne ogrzewanie.
11. Lokal jest wyposażony w ciepłą wodę.
12. Lokal jest wyposażony w instalację gazu przewodowego.
13. W lokalach wyposażonych w gaz, ciepłą wodę i centralne ogrzewanie, suma wydatków (13) jest równa wydatkom (5), tj. 590,86 zł.
14. Dla 1 - osobowego gospodarstwa wydatki stanowią 15% dochodu gospodarstwa (7a), tj.: 144,16 zł.
15. Ponieważ nie wystąpiło przekroczenie normy dochodu na osobę, dodatek mieszkaniowy (15) oblicza się jako: różnicę między sumą wydatków (13), a wydatkami gospodarstwa (14), co wynosi: 446,70 zł. 16a. Wskaźnik maksymalnej wysokości dodatku wynosi 70% * wydatki (13), tj. 413,60 zł.
16b. Dodatek obliczony (15) nie może przekraczać 70% wydatków (16a).
Dodatek należny równa się 70% wydatków (16a) t.j. 413,60 zł.
SKO wskazało, że sposób wyliczenia udokumentowanych dochodów (winno być: wydatków - uwaga Sądu) znajduje się w karcie 20 akt administracyjnych i składają się na nie :
- czynsz na rzecz Spółdzielni [...] w wysokości 379,27 zł na który jak wskazała wynajmująca lokal E. C. składają się opłata z tytułu eksploatacji i konserwacji - 164,71 zł , odpis na fundusz remontowy - 110,98 zł , odpis na remont lokalu - 103,58 zł.
- opłaty poza czynszem w łącznej kwocie 225,10 zł , na które składają się opłaty z tytułu zużycia zimnej wody 11,60 zł, ciepłej wody 18,85 zł, centralnego ogrzewania 94,87 zł , wywóz odpadów - 85,00 zł, rozliczenie zimnej i ciepłej wody -14,68 zł.
W konkluzji Kolegium wskazało, że powyższe wyliczenia są poprawne.
Pismem z [...] września 2024 r. skarżący wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na ww. decyzję organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1) przyjęcie "udokumentowanych wydatków" skarżącego ponoszonych w związku
z zamieszkiwaniem w lokalu w wysokości niższej niż wynika z przedłożonych przez skarżącego i znajdujących się w aktach sprawy dokumentów,
2) pominięcie części ponoszonych przez skarżącego wydatków przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego, w sytuacji gdy pominięte wydatki powinny być przyjmowane dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego,
3) zastosowanie nieprawidłowego sposobu obliczania wysokości dodatku mieszkaniowego,
4) sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób zgodny z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu dowodów, na których oparł się organ, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, a także brak odniesienia się do zarzutów skarżącego wskazanych w odwołaniu.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji
w całości i przekazanie sprawy SKO do ponownego rozpatrzenia ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu skargi, jej autor wskazał, że organy obu instancji przyjęły, że udokumentowane wydatki skarżącego na lokal, którego dotyczy wniosek o dodatek wynoszą 604,37zł. W aktach sprawy są jednak dowody: wniosek o dodatek mieszkaniowy, w którym skarżący wskazał, że łączna kwota wydatków na lokal za ostatni miesiąc wynosi 619,83 zł, co zostało we wniosku potwierdzone przez wynajmującą, oraz pismo wynajmującej z [...] listopada 2023 r., w którym ponownie potwierdziła, że kwota wydatków na mieszkanie za miesiąc przyjmowany do obliczania wysokości dodatku wynosi 619,83 zł. Według dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, udokumentowane wydatki skarżącego na lokal wynoszą zatem 619,83 zł, a nie 604,37 zł jak przyjęły to organy obu instancji.
Zauważył, że ze wskazanego przez organ odwoławczy zestawienia uwzględnionych wydatków wynika, iż nie zostały uwzględnione wydatki m.in. na: energię elektryczną budynku - podczas gdy nie ulega żadnej wątpliwości, że wydatek ten powinien zostać uwzględniony przy obliczaniu dodatku - energię elektryczną terenu zewnętrznego a także jedynie część wydatków z tytułu eksploatacji i konserwacji, tj. 164,71 zł, podczas gdy koszty te faktycznie wynoszą 168,71 zł. Przy czym nie ma takiej kombinacji wydatków cząstkowych z tytułu eksploatacji i konserwacji, które po zsumowaniu dawałyby kwotę 164,71 zł. Oznacza to, że (co najmniej) jeden z wydatków cząstkowych z tytułu eksploatacji i konserwacji został częściowo uwzględniony, zaś częściowo nieuwzględniony przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego. Jednak nie wiadomo którego (ewentualnie których) wydatku to dotyczy.
Skarżący wskazał, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych rozróżnia dwa rodzaje wydatków uwzględnianych przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego: wydatki ponoszone "w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego" (art. 6 ust. 3 ustawy) oraz wydatki "za ten lokal" (art. 5 ust. 4) i tylko w odniesieniu do tych drugich ("za lokal") przewiduje ich przeliczanie (korygowanie) do wysokości przypadającej na tzw. normatywną powierzchnię lokalu. Tymczasem organ I instancji oraz SKO ww. zasadę przeliczania zastosowały także do wydatków będących wydatkami ponoszonymi "w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego" jednak nie będącymi wydatkami "za lokal", tj. np. do opłaty za gospodarowanie odpadami, opłat licznikowych z tytułu zimnej wody i kanalizacji oraz z tytułu podgrzania wody, co przełożyło się na zaniżenie wysokości dodatku mieszkaniowego.
Skarżący wskazał, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami nie jest zależna od powierzchni mieszkania - naliczana jest (w Warszawie) od gospodarstwa domowego. Także wysokość opłat licznikowych z tytułu zimnej wody i kanalizacji oraz
z tytułu podgrzania wody nie jest obliczana w zależności od powierzchni mieszkania, lecz w zależności od wielkości zużycia - na podstawie odczytu z liczników.
W ocenie skarżącego korygowanie w oparciu o powierzchnię normatywną wydatków naliczanych nie w zależności od powierzchni lokalu lecz "od lokalu", tj. od każdego lokalu w jednakowej wysokości albo od wielkości zużycia na podstawie odczytu liczników, jest sprzeczne z ratio legis przepisów ustawy, przewidujących przeliczanie (korygowanie) wydatków do wysokości przypadającej na normatywną powierzchnię lokalu. Zatem, zarówno z uwagi, że omawiane wydatki są wydatkami ponoszonymi "w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego" jednak nie są wydatkami "za lokal", jak również z uwagi, że korygowanie w oparciu o powierzchnię normatywną wydatków naliczanych nie w zależności od powierzchni lokalu lecz "od lokalu", tj. od każdego lokalu w jednakowej wysokości albo od wielkości zużycia na podstawie odczytu liczników, jest sprzeczne z ratio legis przepisów ustawy, decyzja SKO i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji powinny zostać uchylone, gdyż dodatek mieszkaniowy został ustalony w nieprawidłowej - zaniżonej - wysokości.
Skarżący wskazał również, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a., i w zasadzie sprowadza się do przytoczenia sposobu obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego przedstawionego w decyzji organu I instancji
i dodaniu stwierdzenia, że powyższe wyliczenia są poprawne. SKO w żaden sposób nie odniosło się do zarzutów skarżącego wskazanych w odwołaniu, w tym w szczególności do zarzutu przyjęcia przez organ I instancji wysokości udokumentowanych wydatków
w wysokości niezgodnej (zaniżonej) w stosunku do wysokości tych wydatków wynikającej z dowodów zgromadzonych w sprawie. W tym stanie sprawy zaskarżona decyzja SKO, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, powinny zostać uchylone.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku przez Sąd, skarżący podtrzymując swoją skargę zakwestionował zaskarżoną decyzję w części przyznanego dodatku mieszkaniowego poprzez zaniżenie go o kwotę 7,34 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno bowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik niniejszej sprawy. Tylko zaś w takiej sytuacji sąd administracyjny może uchylić decyzję organu.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta o przyznaniu skarżącemu dodatku mieszkaniowego na okres sześciu miesięcy, tj. od [...] września 2023 r. do [...] lutego 2024 r., w wysokości 413 zł. 60 gr. miesięcznie. Skarżący w swojej skardze kwestionuje kwotę ustalonych przez organy obu instancji udokumentowanych przez niego wydatków, co w konsekwencji jego zdaniem skutkuje zaniżeniem przyznanego mu ww. świadczenia.
Zasady i tryb przyznawania dodatków mieszkaniowych określa powołana już wyżej ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje:
1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,
2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,
3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych,
4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego
i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem,
5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.
Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.
Na podstawie ust. 4 ww. artykułu wydatkami, o których mowa w ust. 3, są:
1) czynsz;
1a) koszty, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114);
2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej;
3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną;
4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego;
5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego;
6) opłaty za energię cieplną, wodę, ścieki, odpady i nieczystości ciekłe;
7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.
W myśl art. 6 ust. 4a ww. ustawy nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu:
1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów; 1a) rocznych opłat przekształceniowych, o których mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2023 r. poz. 904)
2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe.
Jak stanowi art. 7 ust. 1 powoływanej ustawy, dodatek mieszkaniowy, przyznaje na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz dokumenty potwierdzające wysokość ponoszonych w miesiącu poprzedzającym dzień złożenia wniosku wydatków związanych z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.
W ocenie Sądu organy obu instancji, pomimo dość lakonicznych uzasadnień swoich rozstrzygnięć, prawidłowo jednak ustaliły wysokość przysługującego skarżącemu dodatku mieszkaniowego wskazując w swoich decyzjach stosowne wyliczenia. Przede wszystkim trafnie przyjęły, że udokumentowane przez skarżącego rzeczywiste wydatki o których mowa w art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynoszą 604,37 zł. i uwzględniły ich wysokość do dalszych obliczeń.
Podstawę do ustalenia kwoty przysługującego skarżącemu dodatku mieszkaniowego stanowi bowiem dowód z dokumentu potwierdzającego wysokość ponoszonych w miesiącu poprzedzającym dzień złożenia wniosku wydatków związanych z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Takim dokumentem jest zaś
w pierwszej kolejności znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy (k.19) zawiadomienie Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" o wysokości miesięcznych opłat z [...] marca 2023 r., a nie pisemne oświadczenie osoby wynajmującej skarżącemu lokal mieszkalny.
Organy obu instancji słusznie uznały, że w wyniku istniejących rozbieżności pomiędzy oświadczeniem osoby wynajmującej lokal mieszkalny skarżącemu,
a zawiadomieniem Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" o wysokości miesięcznych opłat z [...] marca 2023 r., przyjąć należy wydatki wskazane
w przedmiotowym zawiadomieniu - jako dowodzie z dokumentu o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Organy obu instancji wyjaśniły przy tym w swoich rozstrzygnięciach, że
w lokalach wyposażonych w gaz, ciepłą wodę i centralne ogrzewanie, suma wydatków (pkt 13) jest równa wydatkom (pkt 5), tj. 590,86 zł. Dla 1 - osobowego gospodarstwa wydatki stanowią 15% dochodu gospodarstwa (pkt 7a), tj.: 144,16 zł. Ponieważ nie wystąpiło przekroczenie normy dochodu na osobę, dodatek mieszkaniowy (pkt 15) oblicza się jako: różnicę między sumą wydatków (pkt 13), a wydatkami gospodarstwa (pkt 14), co wynosi: 446,70 zł. Wskaźnik maksymalnej wysokości dodatku wynosi 70% * wydatki (pkt 13), tj. 413,60 zł. Dodatek obliczony (pkt 15) nie może przekraczać 70% wydatków (pkt 16a). Dodatek należny równa się zaś 70% wydatków (pkt 16a), t.j. 413,60 zł.
W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, skarżący w swojej skardze kwestionuje zaś de facto samą metodę wyliczenia przez ww. Spółdzielnię kosztów wskazanych w zawiadomieniu związanych z użytkowaniem lokalu mieszkalnego co nie ma znaczenia dla ustalenia przez organy przysługującego mu dodatku mieszkaniowego.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak
w sentencji wyroku.