II SA/Wa 1625/23

II SA/Wa 1625/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-04-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-08-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Lucyna Staniszewska
Piotr Borowiecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. 15 ust. 3 oraz art. 58 ust. 2 lit. c)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
Dz.U. 2019 poz 1781
art. 7 ust. 1
Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 104 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Lucyna Staniszewska, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Polskiego [...] z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją wydaną [...] czerwca 2024 r. [...] Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "PUODO", "organ") działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781; dalej: "u.o.d.o."), a także 15 ust. 3 oraz art. 58 ust. 2 lit c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016 r., str. 1; Dz. Urz. UE L 127 z 23 maja 2018 r., str. 2; Dz. Urz. UE L 74 z 4 marca 2021 r., str. 35; dalej: "RODO"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi P.G. (dalej: "uczestnik postępowania", "P. G.") nakazał Polskiemu Związkowi Łowieckiemu (dalej: "skarżący", "PZŁ", "Związek") dostarczenia uczestnikowi postępowania kopii danych osobowych podlegających przetwarzaniu, o której mowa w art. 15 ust. 3 RODO, stosownie do jego wniosków z [...] września 2018 r. i z [...] listopada 2018 r.
Zaskarżona decyzja Prezesa UODO została wydana w następującym stanie faktycznym.
Pismem z [...] grudnia 2018 r. P.G. złożył skargę do na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Polski Związek Łowiecki.
W skardze podniósł, że zwrócił się do PZŁ, którego jest członkiem od 1969 r., pismem z dnia [...] września 2018 r. o przekazanie mu jego danych osobowych, celem ustalenia czy dane te nie wymagają poprawienia lub usunięcia. Ponieważ do listopada 2018 r. nie otrzymał danych oraz odpowiedzi na ww. pismo, ponownie zwrócił się w dniu 22 listopada 2018 r. do administratora danych osobowych w PZŁ drogą emaliową, na adres [...], o przekazanie mu jego danych osobowych celem ustalenia czy dane te nie wymagają poprawienia lub usunięcia wskazując, że na pismo z dnia [...] września 2018 r. – w tej sprawie – nie dostał odpowiedzi. Wskazał, że również e – mail pozostał bez odpowiedzi.
W dalszej części skargi podniósł, że w dniu 22 sierpnia 2018 r. zarząd koła, do którego przynależy powiadomił go, że zgodnie z komunikatem Zarządu Okręgowego PZŁ w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. członkowie Związku zobowiązani są do wymiany legitymacji. Do komunikatu dołączony został kwestionariusz zatytułowany "Dane osobowe myśliwego", który miał wypełnić i ze zdjęciem odesłać, żeby otrzymać nową legitymację. Wskazał, że w kwestionariuszu było szereg rubryk, których tytuły wskazywały, że dane w nich wpisane nie mają żadnego związku z legitymacją, na której oprócz imienia nazwiska i numeru PESEL nie ma innych informacji, których wymagał kwestionariusz.
Jak podkreślił PZŁ zawsze wymaga: daty urodzenia, miejsca urodzenia, imienia ojca, obywatelstw, płci. Żadne z podanych wyżej danych osobowych nie jest potrzebna dla ustalenia tożsamości ani nie jest drukowana na legitymacji, więc ich podawanie nie ma związku z wydaniem nowych legitymacji. Dodał także, że kwestionariusze przywołane wyżej wskazują, że jeżeli członkowie PZŁ wypełnili je opierając się na zawartej w nich informacji, że "dane będą przetwarzane w celach zgodnych ze statutem Polskiego Związku Łowieckiego przez administratora danych" to należy– w ocenie uczestnika postępowania – przeanalizować te dane pod kątem ich związku ze statutem PZŁ.
P.G. w skardze zażądał:
- "spowodowania" udostępnienia mu jego danych osobowych, którymi administruje Związek, ale na żądanie nie udostępnia;
- ustalenia czy żądanie Związku danych osobowych związane z wydaniem nowej legitymacji członkowskiej są danymi, które Związek ma prawo gromadzić i nimi administrować
- ustalenie, czy wszystkie żądanie przez Związek dane osobowe potrzebne są w celach zgodnych ze statutem PZŁ.
Z przesłanego przez Związek pisma wyjaśniającego z dnia 5 sierpnia 2019 r., wynikało, że po otrzymaniu wniosków P. G. z [...] września 2018 r. oraz [...] listopada 2018 r. osoby odpowiedzialne za ochronę danych w Związku przystąpiły do czynności celem rozpoznania i realizacji żądania. Po uzyskaniu odpowiednich informacji oraz dokumentów od poszczególnych jednostek pozostających w strukturze Związku, 20 grudnia 2018 r. Związek wypełnił wobec uczestnika postępowania obowiązek informacyjny bowiem wysłano odpowiedź ze wskazaniem, że kopię danych wnioskodawca może uzyskać osobiście bądź elektronicznie. Tego samego dnia P. G. wskazał, że wnosi o przesłanie danych na adres zamieszkania wskazany na jego legitymacji. Wobec powyższego, 22 stycznia 2019 r. wysłało na właściwy adres pismo z wykazem jego danych. Przesyłka ta została doręczona uczestnikowi postępowania w dniu 24 stycznia 2019 r. Związek przedstawił potwierdzenie nadania przesyłki listowej zaadresowanej do uczestnika oraz wydruk ze strony operatora pocztowego. Związek zaznaczył, że P. G. nie ustosunkował się do treści ww. pisma, nie wskazywał również chęci zmiany zakresu oraz poprawności danych.
W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych - działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. oraz w zw. 15 ust. 3 oraz art. 58 ust. 2 lit c) RODO – nakazał Polskiemu Związkowi Łowieckiemu dostarczenia uczestnikowi postępowania kopii danych osobowych podlegających przetwarzaniu, o której mowa w art. 15 ust. 3 RODO, stosownie do jego wniosków z [...] września 2018 r. i z [...] listopada 2018 r.
W uzasadnieniu wydanej decyzji PUODO zauważył na wstępie, że postępowanie prowadzone przez organ ma na celu ustalenie czy w sprawie doszło do naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, a w razie stwierdzenia tego naruszenia, skorzystanie z uprawnień naprawczych, o których mowa w art. 58 ust. 2 RODO.
W decyzji organ zauważył, że uczestnik postępowania kwestionował nieudzielanie odpowiedzi przez Związek na jego ww. wniosek w przedmiocie udostępnienia kopii jego danych osobowych przetwarzanych przez Związek, stosownie do art. 15 ust. 3 RODO, zgodnie z którym administrator dostarcza osobie, której dane dotyczą, kopię danych osobowych podlegających przetwarzaniu. Za wszelkie kolejne kopie, o które zwróci się osoba, której dane dotyczą, administrator może pobrać opłatę w rozsądnej wysokości wynikającej z kosztów administracyjnych. Jeżeli osoba, której dane dotyczą, zwraca się o kopię drogą elektroniczną i jeżeli nie zaznaczy inaczej, informacji udziela się w powszechnie stosowanej formie elektronicznej.
Następnie PUODO wskazał, że jako organ administracji publicznej, przeprowadzając postępowanie w oparciu o przepisy k.p.a., ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowodami w postępowaniu mogą być w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.).
Organ wyjaśnił, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizację powyższego zapewniają zwłaszcza gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 1984 r. (sygn. II SA 1205/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 98) orzekł: "Z art. 7 i 77 § 1 Kpa wynika, że obowiązek wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony". Po wyczerpaniu możliwości dokonania niezbędnych dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych organ prowadzący postępowanie jest uprawniony, a nawet zobowiązany do przyjęcia takiej wersji zdarzeń, która odpowiada logicznie pozostałemu materiałowi dowodowemu.
Ponadto PUODO zaznaczył, że organ administracyjny może uznać stan faktyczny rozstrzyganej sprawy za ustalony jedynie na podstawie niebudzących wątpliwości dowodów i nie może poprzestać w tym zakresie na uprawdopodobnieniu chyba, że przepisy k.p.a. stanowią inaczej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lipca 1999 r., w sprawie o syg. akt III SA 5417/98 (cyt.) "organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności". W tym samym wyroku Sąd orzekł także, że w postępowaniu administracyjnym również obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne.
Motywując swoje rozstrzygnięcie, organ uznał, że przeprowadzone postępowanie nie wykazało w sposób jednoznaczny i bezsporny, by Związek udostępnił P. G. kopię jego danych podlegających przetwarzaniu, zgodnie z jego ww. wnioskami z dnia [...] września 2018 r. i [...] listopada 2018 r. Jakkolwiek Związek oświadczył w toku postępowania, że żądaną kopię danych przekazał pismem z dnia 22 stycznia 2019 r., które zostało mu doręczone w dniu 24 stycznia 2019 r., to wzywany do przedłożenia kopii tego pisma, Związek przesłał pismo, z którego w istocie nie wynika, by było pismem skierowanym w ww. dacie do uczestnika postępowania, w szczególności, że pismo to nie zawierało danych osobowych P. G. jako jego adresata tylko zwrot cyt.: "szanowny Panie P.", ani wskazanej daty 22 stycznia 2019 r., ani też podpisu osoby, która miałaby ww. pismo do niego skierować. Dalej PUODO ocenił, że jego treść, jak i załączniki do niego, mogły wskazywać, że pismo to stanowi odpowiedź Związku na ww. wnioski z dnia [...] września 2018 r. i [...] listopada 2018 r.
W tej sytuacji PUODO stwierdził, że nie ma ono waloru dowodowego i nie dał mu wiary w kontekście prawidłowego spełnienia żądania uczestnika postępowania.
Ustosunkowując się do zarzutu niewypełnienia wobec uczestnika postępowania obowiązku informacyjnego, organ przypomniał, że Związek wbrew wskazaniom zawartym w piśmie z dnia 5 sierpnia 2019 r., nie przedłożył potwierdzenia nadania ww. pisma Związku do uczestnika postępowania oraz wydruku ze strony [...] mimo że wnioskował o przeprowadzenie dowodów z tych dokumentów zarówno na okoliczność potwierdzenia daty nadania przesyłki, jak i na okoliczność doręczenia uczestnikowi postępowania pisma PZŁ z dnia 22 grudnia 2018 r.
Pismem z 14 lipca 2024 r. Związek zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisaną wyżej decyzję organu, zarzucając naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 58 ust. 2 lit. c) RODO poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu i przyjęcie, że skarżący nie zrealizował żądania uczestnika dot. wydania kopii jego danych osobowych, stosownie do jego wniosków z [...] września i [...] listopada 2018 r., podczas gdy skarżący wykazał, że wydał uczestnikowi kopie jego danych osobowych niedatowanym pismem nadanym 22 stycznia 2019 r., a doręczonym uczestnikowi 24 stycznia 2019 r., zaś uczestnik wezwany przez Organ nie wypowiedział się co do przywołanej okoliczności;
2) przepisów postępowania, mające wpływ na wynik postępowania, tj.:
a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i bezsporny, że skarżący udostępnił uczestnikowi kopię jego danych, podczas gdy z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że do uczestnika dnia 22 stycznia 2019 r. zostało nadane niedatowane pismo wraz z załącznikami - kopiami dokumentów zawierających dane osobowe uczestnika, zaś przesyłka ta została doręczona uczestnikowi 24 stycznia 2019 r., a skarżący przedstawił potwierdzenie nadania przesyłki listowej zaadresowanej do uczestnika oraz wydruk ze strony operatora pocztowego, zaś uczestnik wezwany przez organ nie wypowiedział się co do przywołanej okoliczności;
b) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadka uczestnika, a to z uwagi na nieudzielanie odpowiedzi na wezwanie organu co do przesłania przez skarżącego niedatowanego pisma wraz z załącznikami - kopiami dokumentów zawierających dane osobowe uczestnika i jego doręczenie uczestnikowi 24 stycznia 2019 r.;
c) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej polegające na wydaniu decyzji noszącej cechy dowolności, przyjęcia, że skarżący mimo przedstawienia potwierdzenia nadania oraz kopii pisma wraz z załącznikami nie wykazał w sposób bezsporny, że zrealizował żądanie uczestnika;
d) art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia decyzji w sposób wewnętrznie sprzeczny, a polegający na przyjęciu w części dot. faktów, że 22 stycznia 2019 r. skarżący wysłał na właściwy adres uczestnika odpowiedź na ww. wnioski uczestnika, a pismo to zostało doręczone uczestnikowi 24 stycznia 2019 r., zaś w części dot. uzasadnienia prawnego przyjęcie, że przeprowadzone postępowanie nie wykazało w sposób jednoznaczny i bezsporny by skarżący udostępnił uczestnikowi kopię jego danych; zaniechanie wyjaśnienia, jakie znaczenie organ nadał zaniechaniu udzielenia odpowiedzi przez uczestnika na wezwanie do zajęcia stanowiska co do wyjaśnień skarżącego w zakresie udzielenia odpowiedzi.
W oparciu o powyższe zarzuty Związek wniósł o uchylenie decyzji PUODO w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Ponadto wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji w zaskarżonym zakresie na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "P.p.s.a.") z uwagi na fakt, że Związek zrealizował żądanie.
W uzasadnieniu skargi skarżący zauważył na wstępie, że zrealizował wnioski uczestnika postępowania i przesłał do niego kserokopie dokumentów zawierających jego dane osobowe. Skarżący podkreślił to, że pismo przewodnie nie zawierało daty, a odpis pisma, który był złożony do akt sprawy nie był podpisany nie oznacza, że dopuścił się naruszenia przepisów prawa. Skarżący stwierdził również, że zarzut dotyczący braku wskazania w przedmiotowym piśmie adresata jest niezasadny. Związek przedstawił bowiem potwierdzenie nadania listu poleconego do uczestnika postępowania oraz wydruk z serwisu operatora publicznego. List zawierał te dokumenty, które zostały przez skarżącego dołączone do akt sprawy w trakcie niniejszego postępowania. Dodał, że do okoliczności tych w ogóle nie odniósł się uczestnik postępowania, mimo że odebrał wezwanie do zajęcia stanowiska. Nie jest dla skarżącego Związku jasne, dlaczego uczestnik postępowania nie udzielił odpowiedzi. Nie ma też żadnych wątpliwości – w ocenie skarżącego – że uczestnik postępowania powinien być przesłuchany w charakterze świadka na okoliczność realizacji przez Związek jego wniosków.
W tej sytuacji skarżący stwierdził, że organ nie ustalił w sposób kompletny stanu faktycznego, a swoje wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść skarżącego.
Następnie Związek powołując się na przepisy ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896 ze zm.) wskazał "(...) dowód nadania przesyłki rejestrowanej stanowi domniemanie doręczenia jej adresatowi, który może je obalić, wykazując, że nie miał możliwości zapoznania się z jej treścią. Należy zwrócić uwagę, że regułą jest, iż przesyłki pocztowe, zwłaszcza rejestrowane, są doręczane. Na adresacie oświadczenia spoczywa ciężar ewentualnego wykazania, że pomimo zaistnienia okoliczności wskazanych przez nadawcę nie miał on możliwości zapoznania się z treścią wysłanego mu oświadczenia [np. pomimo doręczenia przesyłki pocztą nie mógł jej podjąć w terminie wskazanym na awizo z uwagi na chorobę lub inne zdarzenie, leżące poza swobodą decyzji adresata]. Dowód taki jednak w sprawie nie został przeprowadzony (...)".
W ocenie Związku stanowisko organu jest również wewnętrznie sprzeczne. W części dotyczącej faktów organ przyjął, że przesyłka została uczestnikowi doręczona, a w części dotyczącej uzasadnienia prawnego, że już nie. Organ nie uzasadnił takiej oceny materiału dowodowego. Związek podniósł również, że przedmiotowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest daleko niewystarczające, w szczególności – w ocenie skarżącego – organ nie zdecydował się w obliczu braku stanowiska uczestnika postępowania do jego wezwania w charakterze świadka.
Zdaniem Związku potwierdzenie nadania oraz wydruk ze strony operatora publicznego pozwalają na przyjęcie, że udzielił odpowiedzi uczestnikowi. Odmienna konstatacja wymagałaby przeciwdowodu, który nie został przeprowadzony. Nienależyte uzasadnienie decyzji, w tym brak wyczerpującego wyjaśnienia jej podstawy prawnej, jest dowodem na nieprawidłowy proces stosowania prawa, poprzedzający samo wydanie decyzji i stanowi naruszenie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na koniec uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Związek wskazał jest on usprawiedliwiony, bowiem skarżący wykazał w postępowaniu, że wnioski uczestnika zostały zrealizowane, skarga zaś jest konieczna i ma usprawiedliwione podstawy.
W odpowiedzi na skargę PUODO wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy skarżący udowodnił, że dopełnił obowiązku udostępnienia na rzecz P. G. kopii Jego danych osobowych podlegających przetwarzaniu, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urż. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), stosownie do Jego wniosków z dnia [...] września 2018 r. i z dnia [...] listopada 2018r.
W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi.
Zgodzić należy się z organem, że znajdujące się w aktach administracyjnych pismo, które jak twierdzi Związek było wykonaniem na rzecz strony obowiązku informacyjnego nie stanowi skutecznego dowodu na ową okoliczność. Mimo bowiem wskazania w jego treści, iż załącznikami do niego jest "pismo przewodnie skierowane do Skarżącego z załącznikami z dnia 22 stycznia 2019 r.", Związek przesłał do organu wyłącznie pismo, z którego w istocie nie wynika, by było pismem skierowanym w ww. dacie do Skarżącego. Pismo to bowiem w szczególności nie zawiera danych osobowych Skarżącego jako jego adresata tylko zwrot cyt.: "Szanowny Panie P., Realizując Pana wniosek, w załączniku nr 1 znajdują się Pana dane przetwarzane w ramach systemu ŁwP", ani wskazanej daty 22 stycznia 2019 r., ani znaku pisma (L.dz. [...]), ani też podpisu osoby, która miałaby ww. pismo do Skarżącego skierować.
Uprawnione są więc konkluzje organu, że z uwagi na brak adresata, pismo to mogłoby być pismem skierowanych do kogokolwiek kto używa imienia "P.". Z pisma tego nie wynika, iż jego adresatem był Skarżący i że jest to pismo Związku z dnia 22 stycznia 2019 r. (L.dz. [...]), za którym to kopia danych miała być Skarżącemu dostarczona, a przede wszystkim, że zostało w ogóle wysłane do Skarżącego.
Nie sposób przecież abstrahować od tego, że w aktach sprawy znajduje się fragment z książki pocztowej nadawczej zawierający co prawda dane osobowe Skarżącego w postaci jego imienia i nazwiska oraz adresu, a także Stempel pocztowy z datą 22 stycznia 2019 r. (k. 79), jednakże do tych danych nie jest przypisany żaden numer przesyłki listowej poleconej, w szczególności nr przesyłki [...], za którą to ww. pismo miało być do Skarżącego wysłane. Tym samym tego rodzaju dowód nie wykazuje ani nawet nie uwiarygadnia stanowiska Związku, by pismo o konkretnej, wskazanej treści, faktycznie zostało wysłane do Skarżącego i to w dacie wskazanej w książce nadawczej.
Reasumując, materiał dowodowy zgromadzony w aktach postępowania nie potwierdza tego, aby Związek dopełnił obowiązku udostępnienia na rzecz P.G. kopii Jego danych osobowych podlegających przetwarzaniu, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urż. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), stosownie do Jego wniosków z dnia 12 września 2018 r. i z dnia 22 listopada 2018r.
Na marginesie wyjaśnić też należało stronie skarżącej, iż uzasadnienie decyzji nie zawiera sprzeczności co do ustaleń faktycznych. Co prawda nie uszło uwadze Sądu, że sposób formułowania treści uzasadnienia decyzji przez organ daleki jest od ideału (zwłaszcza część określana mianem ustaleń faktycznych) nie mniej jednak nie ma wątpliwości co do tego, że przytoczenie przez organ stanowiska zaprezentowanego w trakcie postępowania przez Związek, nie stanowiło przecież prezentacji stanowiska samego organu.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz.935).