II SA/Wa 1621/13

II SA/Wa 1621/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-08-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska /sprawozdawca/
Iwona Dąbrowska /przewodniczący/
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 101 par. 3,  art. 144
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 97 § 1 i art. 98 § 1 K.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia J. K. pozwolenia na broń palną myśliwską.
Do wydania powyższych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r., J. K. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.
W dniu [...] maja 2012 r. zostało wszczęte przez organ z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Powyższe związane było z tym, iż w dniu [...] maja 2012 r. do organu wpłynęła informacja z Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...], że przeciwko ww. prowadzone jest postępowanie karne.
W toku postępowania organ uzyskał informacje, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w [...],[...] Zamiejscowy Wydział [...] z siedzibą w [...], sygn. akt [...]z dnia [...] października 2012 r. J. K. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 53 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo Łowieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 z późn. zm.), a Sąd Okręgowy w [...][...] Wydział [...] wyrokiem – sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy ww. wyrok. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem [...] grudnia 2012 r.
Dnia 2 kwietnia 2013 r. J. K. wystąpił do Komendanta [...] Policji z wnioskiem o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W przedmiotowym wniosku poinformował, że w jego ocenie Sąd Rejonowy w [...],[...] Zamiejscowy Wydział [...] z siedzibą w [...] w wyroku o sygn. akt [...], a następnie Sąd Okręgowy w [...][...] Wdział [...] w wyroku o sygn. akt [...]pominął, dopuszczając się obrazy prawa, istotne dla sprawy fakty.
W związku z powyższym została wniesiona przez niego w dniu 25 lutego 2013 r. kasacja do Sądu Najwyższego. Wniósł w związku z tym o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Najwyższy.
Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 § 1 oraz art. 123 K.p.a. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż w prowadzonej sprawie brak jest podstaw prawnych do zawieszenia postępowania z mocy art. 98 § 1 K.p.a. Postępowanie w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską toczy się bowiem z urzędu – zostało wszczęte przez organ Policji, a nie na wniosek strony.
Jednocześnie organ stwierdził, iż w sprawie tej nie zaszły także przesłanki do zawieszenia powyższego postępowania administracyjnego z urzędu – na mocy art. 97 § 1 K.p.a. Organ zaznaczył przy tym, iż przesłanki wymienione w trzech pierwszych punktach tego przepisu oczywiście nie zachodzą, a zatem rozważenia wymagało jedynie, czy nie zaszła przesłanka określona w pkt 4 tego przepisu.
Dokonując tej oceny, organ stwierdził, iż w sprawie brak jest zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione byłoby rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej. Jest bowiem faktem, że strona jest osobą prawomocnie skazaną wyrokiem Sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego.
Komendant [...] Policji uznał zatem, iż zebrany dotychczas w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy, pozwala na wydanie decyzji w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Organ podkreślił przy tym, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń, w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób, wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, że organ Policji, po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest zobowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń.
W konkluzji organ stwierdził, iż zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić, że w niniejszej sprawie występuje zagadnienie wstępne, od którego uzależnione byłoby rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej.
Na powyższe postanowienie J. K. złożył zażalenie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i zawieszenie prowadzonego postępowania, ewentualnie o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Wydanemu postanowieniu zarzucił obrazę art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie oraz naruszenie art. 123 w zw. z art. 124 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 7, 8 i 11 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela. Wskazał również, iż organ I instancji sporządził uzasadnienie wydanego postanowienia w sposób uniemożliwiający odtworzenie procesu myślowego tego organu. Podniósł też, iż organ I instancji nie docenił zasady prejudycjalności oraz roli prejudykatu w rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, tymczasem taki właśnie charakter ma kasacja wniesiona przez niego do Sądu Najwyższego. Na poparcie swojego stanowiska przywołał orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2008 r., sygn.. akt II SA/Kr 1256/07, Lex 485817 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2164/07, Lex 477571, w którym Sąd wyraził stanowisko, iż przepis art. 97 K.p.a. wymaga zależności bezpośredniej pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a zagadnieniem wstępnym.
Skarżący wskazał także, iż organ I instancji odmawiając uwzględnienia jego wniosku nie wykazał się dostateczną wrażliwością na interes jednostki. Nie wziął pod uwagę takich wartość, jak jego negatywne przeżycia wewnętrzne związane z wykluczeniem, brakiem możliwości uczestniczenia w życiu środowiska, z którym się identyfikuje, brakiem możliwości odczuwania satysfakcji z sukcesów łowieckich oraz koniecznością zwrotu pozwolenia na broń oraz samej broni. Podniósł też, że postępowanie karne, w wyniku którego został skazany, zawiera liczne błędy, do których szeroko odniósł się w kasacji.
Komendant Główny Policji w wyniku rozpoznania powyższego zażalenia postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 97 § 1 i art. 98 § 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż podstawy prawne zawieszenia postępowania określają przepisy art. 97 § 1 K.p.a. i art. 98 § 1 K.p.a. Pierwszy z przywołanych przepisów prawa ma charakter obligatoryjny i wystąpienie którejkolwiek z przesłanek w nim wskazanych (pkt 1-4) skutkuje zawieszeniem postępowania z urzędu, natomiast drugi z nich jest fakultatywny i jego zastosowanie wymaga łącznego wystąpienia wszystkich określonych w nim warunków.
Oceniając kwestię zawieszenia postępowania z urzędu, stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 K.p.a., organ odwoławczy stwierdził, iż nie widzi podstaw do takiego działania. Niewątpliwie bowiem określone w pkt 1-3 tego przepisu przyczyny nie występują, natomiast w myśl pkt 4 zawiesza się postępowanie, jeżeli wydanie decyzji administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia wstępnego. Zatem na przeszkodzie w rozpatrzeniu sprawy stać musi problem prawny, który wyłonił się w toku postępowania administracyjnego, a jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu i dopóki nie zostanie rozstrzygnięty, niemożliwe jest zastosowanie przepisów prawa materialnego, a tym samym wydanie decyzji merytorycznej w sprawie administracyjnej. Musi więc istnieć zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.
Komendant Główny Policji podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w przywołanym przez stronę w zażaleniu wyroku z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2164/07, Lex 477571, w myśl którego przepis art. 97 K.p.a. wymaga zależności bezpośredniej pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a zagadnieniem wstępnym.
Organ podkreślił jednak, iż w przedmiotowej sprawie kwestia złożenia przez stronę kasacji od prawomocnego wyroku skazującego ją za popełnienie przestępstwa nie ma waloru zagadnienia wstępnego, bowiem zagadnienie wstępne to problem prawny o charakterze materialnym, bez którego rozstrzygnięcia nie jest możliwe zastosowanie norm prawa materialnego.
W niniejszej sprawie strona została natomiast skazana prawomocnym wyrokiem sądu [...] za popełnienie przestępstwa umyślnego, co umożliwia zakończenie prowadzonego postępowania.
W związku z powyższym nie ma podstaw do zmiany lub uchylenia postanowienia organu I instancji. J. K. popełnił bowiem umyślne przestępstwo określone w przepisach art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, w myśl których pozwolenie na broń cofa się osobie skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Przesłanki tego przepisu prawa stanowią podstawę obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń, co oznacza, iż interes społeczny ma dla ustawodawcy priorytetowe znaczenie. Brak rozstrzygnięcia postępowania stanowiłby zaś poważną szkodę dla interesu społecznego z tytułu dalszego posiadania broni przez J. K., skoro istnieją podstawy do zaliczenia go do osób mogących stworzyć zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
Komendant Główny Policji stwierdził ponadto, iż w przedmiotowej sprawie brak jest także podstaw do zawieszenia postępowania na mocy art. 98 § 1 K.p.a., gdyż postępowanie w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską toczy się z urzędu. Zostało wszczęte przez Komendanta [...] Policji, nie zaś na wniosek strony, a dyspozycja tego przepisu prawa wymaga, aby warunki w nim wymienione spełnione były łącznie.
W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. zarzucił organowi:
1. naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. interpretowanego przez pryzmat dyrektyw wynikających z art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a., polegające na braku stwierdzenia zależności pomiędzy niniejszą sprawą administracyjną, a rozpoznaniem przez Sąd Najwyższy kasacji od wyroku sądu karnego wydanego wobec skarżącego, podczas gdy treść orzeczenia wydanego w postępowaniu kasacyjnym pełni kluczowe znaczenie pod kątem rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia administracyjnoprawnego, co w konsekwencji rodzi poważne ryzyko przedwczesności procedowania organu przekładającej się na rażącą szkodliwość dla interesu skarżącego;
2. naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 123 § 2 w zw. z art. 124 § 1 i 2 K.p.a. interpretowanych przez pryzmat dyrektyw wynikających z art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a., polegające na posłużeniu się przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia argumentem obligatoryjności wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską, a tym samym rażące wykroczenie poza ramy postępowania incydentalnego stanowiące ujawnienie skarżącemu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej, podczas gdy jedyną okolicznością podlegającą ocenie organu była ocena wpływu rozpoznania kasacji przez Sąd Najwyższy na bieg przedmiotowego postępowania administracyjnego, co w konsekwencji pozbawia skarżącego zaufania do funkcjonowania administracji publicznej w zakresie jego uprawnień w postępowaniu administracyjnym;
3. naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 123 § 2 w zw. z art. 124 § 1 i 2 interpretowanych przez pryzmat dyrektyw wynikających z art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a., polegające na braku ustalenia słusznego interesu skarżącego i poprzestaniu na daniu pierwszeństwa interesowi społecznemu, podczas gdy wybór prymatu jednego ze wskazanych interesów powinien być poprzedzony ustaleniem treści każdego z nich, co w konsekwencji stanowiło przejaw pominięcia udziału skarżącego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym;
4. naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 123 § 2 w zw. z art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. interpretowanych przez pryzmat dyrektyw wynikających z art. 8 i art. 11 K.p.a., polegające na braku zasięgnięcia przez organ informacji o etapie rozpoznawania kasacji przez Sąd Najwyższy, podczas gdy zbadanie wskazanej okoliczności było decydujące pod kątem słusznego rozstrzygnięcia kwestii proceduralnej w postaci zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie administracyjnej.
W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniósł, iż nie podlega wątpliwości, że orzeczenie wydane w postępowaniu kasacyjnym w sposób ostateczny przesądzi o wystąpieniu podstaw lub ich braku do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podkreślił, iż wniesienie przez niego kasacji było przejawem niebezpodstawnego stanowiska o rażącej niesłuszności zapadłego wobec niego wyroku sądu karnego. Wskazana niesprawiedliwość dotyka również niniejszego postępowania, stąd trudno mówić o braku wzajemnej zależności. Pod kątem dyspozycji wskazanych norm prawnych, rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego ma charakter stricte materialnoprawny, co pozwala na nadanie mu statusu zagadnienia wstępnego w myśl art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.
W ocenie skarżącego wskazana podstawa prawna zawieszenia postępowania administracyjnego nie powinna być interpretowana w oderwaniu od art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. Wyrażone w nich zasady postępowania administracyjnego zobowiązywały natomiast organ do zestawienia interesu skarżącego z interesem społecznym. W rozpatrywanym przypadku, ów interes wyrażał się w podjęciu kroków prawnych w celu wzruszenia niesprawiedliwego dla niego wyroku sądu karnego. Ponieważ zaś skorzystał z dopuszczalnej metody zaskarżenia orzeczenia sądu karnego ma prawo oczekiwać, że organ administracji publicznej powstrzyma się przed dalszym procedowaniem do chwili kategorycznie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy karnoprawnej przekładającej się na odpowiedzialność administracyjnoprawną. Stanowi to bowiem formę pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej, a także formę uwzględnienia interesu społecznego w drodze zapewnienia kompatybilności pomiędzy działalnością sądów powszechnych i organów administracji publicznej. Niezachowanie tych gwarancji procesowych względem skarżącego pozbawi go natomiast na długi czas możliwości realizacji pasji życiowej jaką jest myślistwo.
Zdaniem skarżącego, bez krytyki nie można pozostawić też faktu "wydania merytorycznego rozstrzygnięcia" w drodze postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Świadczy o tym dobitnie przedstawianie interpretacji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Nie usprawiedliwia tego powoływanie się na formę ukazania rozmiaru interesu społecznego w przedmiotowej sprawie administracyjnej. Przy mnogości podstaw cofnięcia pozwolenia na broń powołanie się na tą konkretną przesłankę jest niezaprzeczalnie rażącym naruszeniem uprawnień strony postępowania oraz formy załatwiania sprawy administracyjnej określonej w art. 104 K.p.a.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi, organ podkreślił, iż wbrew stanowisku skarżącego, fakt wniesienia kasacji od prawomocnego i wykonalnego wyroku sądu karnego nie stanowi przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie administracyjnej o cofnięcie pozwolenia na broń. Wynik tego postępowania kasacyjnego należy bowiem do sfery zagadnień nie prawnych, a faktycznych w postępowaniu administracyjnym. Kwestia na jakim etapie znajduje się sprawa kasacyjna skarżącego nie miała w związku z tym żadnego znaczenia merytorycznego dla zbadania zasadności żądania o zawieszenia postępowania, a tym samym i dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy incydentalnej w postępowaniu administracyjnym.
Organ zaznaczył też, iż w przypadku zastosowania dyspozycji art. 97 § 1 K.p.a. rozstrzygnięcie nie zapada w drodze uznania administracyjnego, bo przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, przy czym ustawodawca ustalił zamknięty katalog przesłanek, które przerywają bieg postępowania i – co istotne – ich cechą wspólną jest właśnie ochrona słusznego interesu strony w postępowaniu administracyjnym. Organ prowadzący postępowanie jest więc zobligowany do zawieszenia postępowania zawsze i tylko wtedy, jeżeli któraś z nich wystąpi. Nie ma przy tym prawa do rozszerzania, tj. do uwzględniania innych, niż wymienione w tym przepisie prawa podstaw takiego działania. Organ nie naruszył więc dyspozycji wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania tylko dlatego, że w wyniku ustalenia braku przesłanek do zastosowania art. 97 § 1 K.p.a. i art. 98 § 1 K.p.a., rozstrzygnął sprawę biegu postępowania niezgodnie z żądaniem i oczekiwaniem skarżącego.
Nie jest też trafny zarzut skarżącego, iż zaskarżonym postanowieniem organ II instancji orzekł co do istoty sprawy poprzez przedstawienie interpretacji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy ustala bowiem jako przesłankę obligatoryjnej odmowy wydania, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 – cofnięcia pozwolenia na broń skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za określone przestępstwa. Stąd oceniając kwestię zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy w obrocie prawnym znajduje się zapadły wobec skarżącego prawomocny i wykonalny wyrok sądu karnego skazujący go za przestępstwo umyślne, organ Policji był zobowiązany wyjaśnić w świetle przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o broni i amunicji, adekwatnych do znajdujących się w aktach sprawy dowodów. Przedstawiając więc swoje stanowisko w powyższym zakresie organ odwoławczy nie wyszedł – wbrew zarzutom skargi – poza ramy przedmiotu postępowania i nie naruszył powołanych w skardze przepisów prawa procesowego, a zaskarżone postanowienie spełnia wymogi określone w art. 123 i art. 124 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga J. K. zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż powołane w skardze.
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie dotknięte jest kwalifikowaną wadą prawną, gdyż wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).
Dostrzec bowiem należy, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia art. 101 § 3 K.p.a., w brzmieniu ukształtowanym art. 1 pkt 17 lit. "b" ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), zawierał następującą treść: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Warto też zaznaczyć, że przed ww. nowelizacją rzeczony przepis stwierdzał, że: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie".
Jak zauważa się w orzecznictwie, po wskazanej nowelizacji K.p.a., aktualną treść art. 101 § 3 K.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2013 r. o sygn. akt II OSK 2296/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku, skoro w omawianym przepisie posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Za koniecznością takiej interpretacji art. 101 § 3 K.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a. było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać przede wszystkim należy w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.) wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady, postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 K.p.a. Zauważyć przy tym trzeba, iż taki był też cel nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a., którą m.in. wprowadzono do porządku prawnego nowy rodzaj środka zaskarżenia, tj. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Cel ten został również niejako wzmocniony nawiązującą do tej skargi ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173).
Z przedstawionych wyżej przyczyn uznaje się za uzasadnione wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Trudno bowiem przyjmować, aby racjonalny ustawodawca z jednej strony wprowadzał mechanizmy udrażniające przebieg postępowania, a z drugiej strony utrzymywał te, które mogą służyć jego przedłużaniu. Podkreślić przy tym należy, iż strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli. Zgodnie, bowiem z art. 142 K.p.a., strona wskazane wyżej rozstrzygnięcie może kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Na takie też przyczyny uzasadniające wykluczenie zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wskazywano w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Sejm RP VI kadencji, nr druku: 2987). Ten sam argument przemawia także za wykluczeniem możliwości zaskarżenia postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.
Ponadto, należy zwrócić uwagę na podobne regulacje dotyczące możliwości zaskarżenia postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania, które zawarto w procedurze sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Nie budzi żadnych wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że uregulowanie to nie dotyczy postanowień o odmowie zawieszenia postępowania (por. postanowienie z dnia 15 września 2008 r. o sygn. akt II OZ 856/08, publ. "Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych" 2009 r., nr 2, poz. 22; z dnia 13 stycznia 2009 r. o sygn. akt II GZ 301/08, publ. LEX nr 551916; z dnia 18 maja 2010 r. o sygn. akt II OZ 407/10, publ. LEX nr 663658).
Zaznaczyć też trzeba, iż przedstawiona powyżej argumentacja stanowi odzwierciedlenie kształtujących się na tle przedmiotowego zagadnienia poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2921/12 oraz sygn. akt II OSK 2991/12; wyrok z dnia 8 maja 2013 r. o sygn. akt I OSK 2148/11, dostępne pod adresem: publ. http://orzecznia.nsa.gov.pl). W znacznej części także orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych, prezentuje zbieżny z powyższym pogląd odnośnie sposobu odczytania art. 101 § 3 K.p.a. (por.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 lutego 2012 r. o sygn. akt II SA/Bk 513/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2012 r. o sygn. akt II SA/Gd 112/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 września 2012 r. o sygn. akt II SA/Ke 464/12; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 września 2012 r. o sygn. akt II SA/Gd 715/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 1443/12; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2012 r. o sygn. akt II SA/Gd 208/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2013 r. o sygn. akt IV SA/Po 991/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lutego 2013 r. o sygn. akt II SA/Gl 1165/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Gl 1134/13 – dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie budzi zatem wątpliwości orzecznictwa, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 września 2011 r. o sygn. akt II SA/Bk 466/11, publ. LEX nr 1122843; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II SA/Gd 630/12; LEX nr 1235827; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Kr 159/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Konkludując, w świetle art. 101 § 3 K.p.a. i art. 144 K.p.a. zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego jest niedopuszczalne. Wydane zatem na skutek takiego niedopuszczalnego zażalenia postanowienie jest obarczone wadą nieważności, stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 126 K.p.a., jako wydane bez podstawy prawnej.
Powyższa konstatacja ma pełne zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy. Od postanowienia Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską – wbrew zawartemu w nim pouczeniu – J. K. nie przysługiwało zażalenie do Komendanta Głównego Policji. Postanowienie to zostało bowiem wydane już po wejściu w życie omówionej wcześniej nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a. Organ błędnie zatem przyjął zażalenie do rozpoznania i w konsekwencji utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r., bowiem obowiązany był, na podstawie art. 134 w związku z art. 144 K.p.a. i art. 101 § 3 K.p.a. stwierdzić niedopuszczalność zażalenia. Tym samym, zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.
W oparciu o art. 152 ww. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.