II SA/Wa 1615/23

II SA/Wa 1615/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Iwona Maciejuk /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 735
art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 2, art. 75, art. 104a-105
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1465
art. 174 par. 1
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy ( t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2024 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę
Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2023 r. poz. 735), zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, z późn.zm.), zwanej dalej k.p.a. uznał W. P. z dniem [...].04.2023 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku.
W uzasadnieniu wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji W, P, spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust.1 i 2 ww. ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, lub podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.
W. P. w odwołaniu z dnia [...] maja 2023 r. wniosła o zmianę decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazała, że zgodnie z informacją na stronie internetowej istnieje możliwość rejestracji osoby bezrobotnej elektronicznie, z czego skorzystała rejestrując się w Urzędzie. Podała, że rejestracja w Urzędzie Pracy z dniem [...] kwietnia 2023 r. uprawniałaby ją jako osobę bezrobotną do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, gdyż spełniała warunki wynikające z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wyjaśniła, że rejestracja w w/w dniu nie była możliwa, z uwagi na fakt, iż świadectwo pracy uzyskała od pracodawcy w dniu [...] kwietnia 2023 r. i w tym samym dniu dokonała rejestracji on-line. Wskazała, że próbowała zarejestrować się z dniem [...] kwietnia 2023 r. jako osoba bezrobotna, jednakże system, z uwagi na brak załącznika, jakim było ostatnie świadectwo pracy, uniemożliwiał jej rejestrację i przejście do dalszej części formularza rejestracji. Zatem nie miała możliwości rejestracji w urzędzie w terminie wcześniejszym, niż w dniu otrzymania od pracodawcy świadectwa pracy tj. [...] kwietnia 2023 r. Zdaniem odwołującej się okoliczność braku możliwości rejestracji w dniu [...] kwietnia 2023 r., winna zostać potraktowana jako przez nią niezawiniona. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, w której osoba bezrobotna przez nieprawidłowo działający system rejestracji, nie może w wybranym przez siebie terminie dokonać rejestracji i w wyniku tego, ponosić negatywne konsekwencje, w tym przypadku - odmowy przyznania zasiłku. Wniosła o zmianę decyzji i przyznanie zasiłku dla bezrobotnych.
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania W. P. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku, decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...].
Wojewoda w uzasadnieniu odwołał się do art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i zaznaczył, że powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Wojewoda [...] po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego ustalił, że suma okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji W. P. w Urzędzie Pracy [...] jest krótsza niż 365 dni. Okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, w którym należy udokumentować co najmniej 365 dni zaliczanych do okresów uprawniających do zasiłku, w przypadku skarżącej to okres od [...].10.2021 r. do [...].04.2023 r. Na podstawie akt zgromadzonych w sprawie ustalono, iż rejestrując się w Urzędzie Pracy [...] W. P. przedstawiła świadectwo pracy wystawione w dniu [...].04.2023 r. przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] potwierdzające, iż od [...].04.2018 r. do [...].03.2023 r. była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy. W okresie tego zatrudnienia korzystała z urlopu bezpłatnego udzielonego na pisemny wniosek pracownika na podstawie art. 174 § 1 Kodeksu pracy, w okresie od [...].09.2022 r. do [...].02.2023 r. tj. przez 181 dni, którego to okresu nie można zaliczyć do uprawnień zasiłkowych, gdyż łączny okres urlopu bezpłatnego trwał dłużej niż 30 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku został zaliczony okres zatrudnienia od [...].10.2021 r. (od pierwszego dnia badanego okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji) do [...].08.2022 r. i od [...].03.2023 do [...].03.2023 r. tj. 363 dni.
Wojewoda wskazał, że okresy zatrudnienia przypadające przed analizowanym okresem tj. przed [...].10.2021 r., zgodnie z przepisami ustawy o promocji, nie mogą zostać zaliczone do okresu warunkującego nabycie prawa do zasiłku. Staż pracy uwzględnia się jedynie przy ustalaniu wysokości przyznawanego świadczenia oraz okresu na jaki świadczenie to ma przysługiwać. Zaś w przypadku przyznania prawa do zasiłku brany jest pod uwagę okres ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy. Odnosząc się do argumentów przedstawionych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że brak świadectwa pracy nie stanowił przeszkody w rejestracji jako osoba bezrobotna. Dokument ten ma znaczenie dla ustalenia prawa do zasiłku, które jest odrębnym postępowaniem, a udokumentowanie okresu uprawniającego do zasiłku może nastąpić w każdym okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej.
Organ wskazał, że bezrobotnym jest osoba, która oprócz spełnienia innych przesłanek wynikających z przepisów ustawy o promocji zarejestrowała się we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego urzędzie pracy. Urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i inne osoby poszukujące pracy na zasadach równości i dobrowolności. Do czasu faktycznej rejestracji, urzędy pracy nie wiedzą o pozostawaniu konkretnej osoby bez pracy oraz nie mogą oceniać jej uprawnień do posiadania statusu i prawa do zasiłku. Nie mają również uprawnień do negowania chęci zarejestrowania się jako poszukujący pracy ani jako bezrobotny oraz danych potwierdzonych przez osobę rejestrującą się. Osoba dążąca do uzyskania statusu osoby bezrobotnej wyraża taką wolę wprost w chwili rejestracji. Musi to wyrazić jednoznacznie nie tylko w sposób dorozumiany oraz w konkretnej formie, poprzez podpisanie w obecności pracownika urzędu pracy oświadczenia znajdującego się na karcie rejestracyjnej, bądź poprzez złożenie wniosku o dokonanie rejestracji jako bezrobotny opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym, tak aby uzewnętrznić wolę zarówno rejestracji, jak też podjęcia i świadczenia pracy. Uprawnień do zasiłku i innych świadczeń dla bezrobotnych nie można nabyć bez wcześniejszej rejestracji, bowiem ustawodawca nie przyznał organom administracji publicznej, uprawnień do rozstrzygania o tym kto i kiedy podlega rejestracji. Przepisy odnośnie rejestracji bezrobotnych są jasne i nie pozostawiają w tym zakresie miejsca na ich swobodną interpretację.
Wojewoda zaznaczył, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14.04.2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy datą rejestracji może być jedynie data złożenia wniosku potwierdzonego podpisem kwalifikowanym lub profilem zaufanym; data stawienia się w urzędzie pracy po złożeniu wniosku elektronicznego, który nie został podpisany; data zgłoszenia się w siedzibie urzędu pracy w celu rejestracji lub data przeprowadzenia rozmowy telefonicznej, po złożeniu wniosku niepotwierdzonego podpisem kwalifikowanym lub profilem zaufanym. Tym samym skarżąca została zarejestrowana jako osoba bezrobotna z dniem złożenia wniosku potwierdzonego profilem zaufanym, który pozwalał na przyznanie statusu bezrobotnego.
Wojewoda wyjaśnił ponadto, że decyzja o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie ma charakteru uznaniowego. Przepisy ustawy o promocji są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie dają możliwości odstąpienia od zasad w nich określonych. Organ nie może przyznać prawa do zasiłku osobie, która nie spełnia warunków wynikających z regulacji prawnych obowiązujących w tym przedmiocie. Organ prowadzący postępowanie administracyjne jest zobowiązany do ustalenia, czy osoba bezrobotna spełnia określone w przepisach prawa warunki do uzyskania prawa do zasiłku i wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia. Organy administracji nie mogą wydawać decyzji błędnych merytorycznie zgodnych z żądaniami, postulatami i oczekiwaniami strony. W. P. nie udokumentowała wymaganej liczby dni uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, zatem organ odwoławczy nie miał możliwości prawnych wyjątkowego uznania, że skarżąca taki zasiłek może otrzymać. Przyznanie w takim przypadku zasiłku, w ramach wyjątku, byłoby złamaniem prawa i w konsekwencji prowadziłoby do stwierdzenia nieważności decyzji. Jak wykazano w art. 71 ustawy o promocji, zasiłek dla bezrobotnych może uzyskać jedynie osoba, dla której nie ma propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, a także która w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania wykaże co najmniej 365 dni uprawniających do przyznania prawa do zasiłku. Zatem okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do nabycia prawa do zasiłku w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony tylko od dnia rejestracji w urzędzie pracy, przy czym decyzja o rejestracji osoby jako bezrobotnej należy zawsze do bezrobotnego. Nawet w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje kilku lub nawet jednego dnia do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do zasiłku, to organ, związany treścią obowiązujących przepisów, zobowiązany jest do odmowy jego przyznania.
Wojewoda podniósł, że uzasadnianie decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w ogóle nie zawiera uzasadnienia prawnego, a uzasadnienie faktyczne jest zbyt lakoniczne i nie wskazuje dowodów, na których oparł się organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję. Strona ma prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie ma możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym oraz sądem administracyjnym. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał, które okresy zaliczył do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku, a których nie i z jakich przyczyn. Powyższe uchybienie zostało jednakże usunięte przez organ odwoławczy w ramach uzasadnienia decyzji.
Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] oraz decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych i przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji Wojewody [...], zarzuciła niezbadanie istoty sprawy oraz błędne zastosowanie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i nieuwzględnienie przepisów rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. 2020 poz. 667)
Skarżąca w uzasadnieniu podtrzymała dotychczasowe stanowisko twierdząc,
iż gdyby system pozwolił jej zarejestrować się w dniu [...] kwietnia 2023 r., wymagane 365 dni uprawniające do zasiłku zostałyby udokumentowane, a zasiłek przyznany. Wyjaśniła, że według art. 33 ustawy, rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Jednakże w myśl § 8 ust. 5 rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 2020 r. w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta, mając na uwadze obiektywne okoliczności lub przeszkody uniemożliwiające przedłożenie kompletu dokumentów oraz przekazanie wymaganych danych, może wyrazić zgodę na rejestrację jako bezrobotnego albo poszukującego pracy osoby nieposiadającej kompletu dokumentów lub która nie przekazała wymaganych danych. Organ nie uwzględnił tego przepisu w prowadzonych rozważaniach prawnych. Przepis ten jednoznacznie wskazuje na obiektywne okoliczności lub przeszkody uniemożliwiające starającemu się o zarejestrowanie jako bezrobotny przedłożenie wszystkich wymaganych dokumentów. Skarżąca podniosła, że bezsporny jest fakt, iż brak świadectwa pracy był przeszkodą uniemożliwiającą zarejestrowanie się on-line jako osoba bezrobotna w dniu [...] kwietnia 2023 r.
Skarżąca zarzuciła ponadto, że organy nie wyjaśniły w sposób należyty stanu faktycznego sprawy oraz nie zbadały wszystkich okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego oraz że nie uwzględniono nieprawidłowo działającego systemu (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Powołała się przy tym na wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 653/20, wskazując, że zaniechanie przez organ administracji podjęcia wszystkich dopuszczalnych prawem czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, powodującym wadliwość wydanej decyzji.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu dodał, że wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawę prawną, przytaczając przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie oraz wskazał dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie i je uzasadnił.
W kwestii nie zastosowania postanowień § 8 ust. 5 rozporządzenia o rejestracji stwierdził, że skarżąca nie wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem/podaniem o wyrażenie zgody na rejestrację jako bezrobotnej osoby nieposiadającej kompletu dokumentów. Zatem Prezydent [...] nie miał wiedzy, iż W. P. nie posiada kompletu dokumentów tj. świadectwa pracy. Wyjaśnił również, że skarżąca mogła stawić się osobiście w UP [...] w najbliższym dniu roboczym po nieudanej próbie i bezpośrednio wyjaśnić sytuację braku świadectwa pracy składając wniosek o rejestrację bez dokumentów.
Skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] września 2023 r. podtrzymała skargę i wyrażone w niej stanowisko. W nawiązaniu do odpowiedzi na skargę podniosła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem, że z uwagi na brak możliwości rejestracji przez portal praca.gov.pl powinna lub mogła stawić się osobiście w Urzędzie Pracy [...] w najbliższym dniu roboczym, celem wyjaśnienia sprawy. Wskazała, że nie ma przepisu prawnego, który ją do tego obliguje, a zatem nie ma obowiązku stawiania się osobiście, celem wyjaśniania spornych kwestii. Co więcej, to organ dając możliwość wyboru formy rejestracji ma obowiązek aby system działał prawidłowo, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca i uniemożliwiło rejestrację bez świadectwa pracy.
Skarżąca w piśmie z dnia [...] października 2023 r. odnosząc się do wniosku organu
o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy
w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził w szczególności, po dokonaniu oceny przeprowadzonego przez organ postępowania, aby organ naruszył art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., czy art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy. W ocenie Sądu organ odwoławczy wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. w zakresie rozstrzygnięcia o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podkreślenia wymaga, że skarżąca odwołała się od decyzji organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i w tym przedmiocie rozpoznawał sprawę i rozstrzygnął Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. Decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. w części dotyczącej uznania za osobę bezrobotną stała się decyzją ostateczną. W sprawie jest zatem bezsporne, że skarżąca posiada status osoby bezrobotnej od dnia [...] kwietnia 2023 r.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Wojewody [...] rozstrzygającej o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej stanowiły przepisy art. 71 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (lit. a). Przepis art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia określa jakie okresy nadto zalicza się do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 ustawy.
Warunkiem, od którego spełnienia zależy nabycie zasiłku, jest zatem m.in. opłacanie w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.
W sprawie niniejszej jest bezsporne, że okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w Urzędzie Pracy, czyli dzień [...] kwietnia 2023 r., to okres od [...] października 2021 r. do [...] kwietnia 2023 r. Rejestrując się w Urzędzie Pracy [...] skarżąca przedstawiła świadectwo pracy z dnia [...] kwietnia 2023 r. wystawione przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji [...], z którego wynika, że od [...] kwietnia 2018 r. do [...] marca 2023 r. była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy.
Jednocześnie ze świadectwa pracy jednoznacznie wynika, że w okresie tego zatrudnienia skarżąca korzystała z urlopu bezpłatnego udzielonego na pisemny wniosek pracownika na podstawie art. 174 § 1 Kodeksu pracy, w okresie od [...] września 2022 r. do [...] lutego 2023 r. tj. przez 181 dni.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z powołanym wyżej art. 71 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy o promocji zatrudnienia okresów urlopów bezpłatnych trwających dłużej niż 30 dni nie uwzględnia się do okresu zasiłkowego.
Prawidłowo zatem zdaniem Sądu organ do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczył okres zatrudnienia od [...] października 2021 r. (od pierwszego dnia badanego okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji) do [...] sierpnia 2022 r. i od [...] marca 2023 r. do [...] marca 2023 r., a zatem 363 dni.
Trafnie też Wojewoda podniósł, że okresy zatrudnienia przypadające przed analizowanym okresem tj. przed [...] października 2021 r., zgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia, nie mogą zostać zaliczone do okresu warunkującego nabycie prawa do zasiłku, a staż pracy uwzględnia się jedynie przy ustalaniu wysokości przyznawanego świadczenia oraz okresu na jaki świadczenie ma przysługiwać.
Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia jednoznacznie stanowią, że w przypadku ustalania prawa do zasiłku brany jest pod uwagę okres ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy.
Wojewoda prawidłowo zastosował zatem przepisy prawa materialnego stwierdzając, że brak było podstaw do przyznania skarżącej prawa do zasiłku. Suma okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w Urzędzie pracy [...] jest bowiem krótsza niż 365 dni. Prawidłowo organ wskazał, że przywołane wyżej przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają możliwości dowolnej interpretacji.
Wojewoda [...] nie naruszył też przepisów postępowania administracyjnego. Jak wskazano już wyżej, organ odwoławczy dokonał pełnych i bezspornych ustaleń faktycznych co do okresów zatrudnienia, okresów urlopu bezpłatnego trwających dłużej niż 30 dni, których nie uwzględnia się do okresu zasiłkowego i sumy okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku.
Wojewoda [...] odnosząc się do zarzutów odwołania, w którym skarżąca podnosiła, że próbowała zarejestrować się on-line [...] kwietnia 2023 r. jednakże system, z uwagi na brak świadectwa pracy, uniemożliwiał rejestrację w tym dniu, wyjaśnił stronie, że brak świadectwa pracy nie stanowił przeszkody w rejestracji jako osoba bezrobotna. Zgodzić należy się z organem, że świadectwo pracy ma znaczenie dla ustalenia prawa do zasiłku, a nie rejestracji jako osoba bezrobotna.
W odniesieniu do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że decyzja Prezydenta [...] o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną z dniem [...] kwietnia 2023 r. jest ostateczna i nie jest przedmiotem niniejszej sprawy.
Podnoszona przez skarżącą argumentacja próby rejestracji on-line w dniu [...] kwietnia 2023 r. nie może być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie. Nie mogły być tym samym uwzględnione w tym zakresie zarzuty naruszenia przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy. Wskazać można jedynie, że uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych nie można nabyć bez wcześniejszej rejestracji jako osoba bezrobotna, a o samym zarejestrowaniu w charakterze osoby bezrobotnej decyduje osoba dążąca do uzyskania tego statusu. Nadto, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w pierwszej kolejności, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, a dodatkowo, gdy suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania wynosi co najmniej 365 dni.
W związku z niespełnieniem warunku określonego w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy o promocji zatrudnienia, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa, że decyzja organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymogi art. 107 § 3 k.p.a., jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy. Okres 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...) może być liczony tylko od dnia rejestracji w urzędzie pracy. Rozstrzygnięcie organu w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych było zatem prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w wyroku.