II SA/Wa 1604/04

II SA/Wa 1604/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej
Janusz Walawski /sprawozdawca/
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Asesor WSA Andrzej Kołodziej Asesor WSA Janusz Walawski (spraw.) Protokolant: apl. prok. Izabela Wereśniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2005 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę
Uzasadnienie
M. S., decyzją Starosty R. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] nabył status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Od tej decyzji w/w złożył odwołanie do Wojewody [...], w którym podał, że do niezachowania terminu rejestracji jako bezrobotnego doszło nie z jego winy.
Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że odwołujący się w dniu ostatniej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy legitymował się okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych – odbywania zawodowej – kontraktowej służby wojskowej od dnia 1 października 1998 r. do dnia 30 września 2003 r. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy, jeżeli:
1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz
2) w okresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składek na niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54 ; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.
Ustalono, że okres uprawniający do zasiłku na dzień rejestracji M. S. wynosi 335 dni, a tym samym nie spełnia on warunku określonego powyżej przytoczonym przepisem, tj. 365 dni.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi złożonej przez M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej "odrzucenie w całości" i wydanie wyroku o przyznaniu statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu skargi ponownie podniósł, że nie zachował przewidzianego w ustawie terminu, gdyż został wprowadzony w błąd przez pracowników Urzędu Pracy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w art. 1 § 1 i 2 stanowi, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy, jeżeli:
1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz
2) w okresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składek na niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54 ; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.
W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo ustalił, że skarżący nie spełnił warunku określonego w pkt 2 przytoczonego powyżej przepisu, a tym samym nie mógł zostać mu przyznany zasiłek dla bezrobotnych.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego stwierdzić należy, że nie zostały one poparte żadnymi dowodami i z tej przyczyny nie mogły zostać uwzględnione.
Z przytoczonych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.