II SA/Wa 1596/23

II SA/Wa 1596/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-04-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 104 poz 710
art. 39 ust. 1 i 2; art. 106 ust. 1 i 2 pkt 3; art. 38; art. 140; art. 118; art. 117 ust. 1, 2, 3 i 4
Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. M. na orzeczenie Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę.
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco.
1. Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego (zwany dalej "Szefem SKW") w orzeczeniu z [...] maja 2023r. nr [...] o uznał M. M. (zwana dalej "Skarżącą") za winną popełnienia przewiniń dyscyplinarnych polegających na niedopełnieniu obowiązków służbowych określonych w przepisach prawa oraz wymierzył Skarżącej karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Szef SKW wskazał, że przewinienia dyscyplinarne polegały na:
1) nie zdeponowaniu legitymacji służbowej w macierzystej jednostce organizacyjnej SKW przed wyjazdem do Republiki I. od [...] czerwca do [...] września 2022r. - naruszenie § 15 ust. 1 zarządzenia Szefa SKW nr Pf-148/SKW z 3 grudnia 2015r. w sprawie bezpieczeństwa wewnętrznego Służby Kontrwywiadu Wojskowego (zwane dalej "Zarządzeniem") i popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 106 ust. 2 pkt 3 ustawy z 9 czerwca 2006r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2022r., poz. 1328, ze zm., zwana dalej u.s.f.SKW);
2) podejmowaniu zajęcia zarobkowego poza służbą bez wymaganego przepisami zezwolenia Szefa SKW w okresie od [...] czerwca do [...] września 2022r. - naruszenie art. 39 ust. 1 u.s.f.SKW i popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 106 ust. 2 pkt 3 u.s.f.SKW;
3) nie przestrzeganiu podstawowego rozkładu czasu służby od [...] maja do [...] listopada 2022r. - nie wykonywaniu obowiązków przez 8 godzin codziennie od poniedziałku do piątku, w godzinach od 7.30 do 15.30 - naruszenie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 25 września 2006r. w sprawie rozkładu czasu służby funkcjonariusza SKW (Dz.U. 2006r. Nr 188, poz. 1391, zwane dalej "rozporządzeniem") i popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 106 ust. 2 pkt 3 i 10 u.s.f.SKW.
2. Skarżąca w związku z doręczeniem 16 maja 2023r. ww. orzeczenie Szefa SKW, złożyła [...] maja 2023r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (k. 213-219 akt administracyjnych).
3. Szef SKW w orzeczeniu z [...] czerwca 2023r. nr [...] utrzymał w mocy ww. własne orzeczenie z [...] maja 2023r., powołując się w podstawie prawnej m.in. na art. 137 ust. 4 pkt 1 u.s.f.SKW (k. 225 - 242 akt administracyjnych).
4. Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawną A. K., w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 lipca 2023r. zarzuciła organowi naruszenie:
- art. 137 ust. 4 pkt 1 u.s.f.SKW - przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy ww. orzeczenia dyscyplinarnego z [...] maja 2023r., gdy z materiału dowodowego sprawy wynikało, że Skarżącej nie można przypisać deliktu na podstawie art. 133 ust. 1 u.s.f.SKW opisanego w pkt 2 ww. orzeczenia, a w przypadku pkt 1 ww. orzeczenia zachodzą okoliczności łagodzące, zaś wymierzona kara dyscyplinarna jest niewspółmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych, zważywszy choćby na dotychczasowy przebieg służby Skarżącej, brak negatywnych konsekwencji dla służby w wyniku ich popełnienia, a także wobec braku wystąpienia okoliczności zaostrzających odpowiedzialność funkcjonariusza;
- art. 106 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 39 ust. 1 u.s.f.SKW - przez ich nieuprawnione zastosowanie i przyjęcie, że Skarżąca popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na podjęciu, bez zezwolenia Szefa SKW, zajęcia zarobkowego poza służbą, co miało miejsce podczas pobytu w Republice I. od [...] czerwca do [...] września 2022r., gdy z materiału dowodowego wynika, że wyjazd nie miał charakteru zarobkowego, a Skarżąca za czynności podejmowane w gospodarstwie rolnym nie pobrała wynagrodzenia, a rekompensatą za pomoc w gospodarstwie było nieodpłatne zamieszkanie i możliwość korzystania z jazdy konnej, a zatem brak było przesłanki do ubiegania się o zezwolenie na podjęcie pracy zarobkowej poza służbą;
- art. 106 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.s.f.SKW w związku z § 4 rozporządzenia – przez ich nieuprawnione zastosowanie i przyjęcie, że Skarżąca popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na niedopełnieniu obowiązków służbowych przez nieprzestrzeganie w okresie od [...] maja do [...] listopada 2022r. podstawowego rozkładu czasu służby - 8 godzin w ciągu dnia, licząc od poniedziałku do piątku w godzinach od 7.30 do 15.30, gdy od [...] czerwca do [...] września 2022r. Skarżąca przebywała na urlopie i zwolnieniu lekarskim i Jej nieobecność w służbie była usprawiedliwiona, a w pozostałym okresie realizowała obowiązki służbowe poza służbą, co było podyktowane zajmowanym stanowiskiem w Gabinecie Szefa SKW i charakterem realizowanych obowiązków, w tym poza siedzibą organu i nierzadko poza podstawowymi godzinami służby;
- art. 130 ust. 1 i 2 w zw. z art. 160 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 39 ust. 1 u.s.f.SKW, § 4 rozporządzenia i § 15 ust. 1 Zarządzenia - przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na:
- pominięciu wyjaśnień Skarżącej za niewiarygodne, kiedy dostarczyły one informacji istotnych do wyjaśnienia faktów związanych z zarzutem rzekomego podjęcia przez Skarżącą pracy zarobkowej, na poparcie lub zanegowanie, których organ nie zgromadził innych dowodów, mimo, że rzecznik obowiązany był uwzględnić zarówno dowody przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść Skarżącej;
- rozstrzygnięciu na niekorzyść Skarżącej wątpliwości dotyczących podjęcia przez Skarżącą zajęcia zarobkowego poza służbą - nieodpłatnego charakteru wykonywanych czynności w gospodarstwie rolnym, gdy niedające się usunąć wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść Skarżącej;
- pominięciu, że Skarżąca z własnej inicjatywy poinformowała organ o niezdeponowaniu legitymacji służbowej na czas wyjazdu zagranicznego, jeszcze przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, a natychmiast po powrocie stosownym dokumentem, co winno być potraktowane jako okoliczność łagodzącą, gdy nie można było w tym przypadku przypisać Skarżącej winy umyślnej, a co najwyżej lekkomyślność, co winno mieć znaczenie przy ocenie przewinienia dyscyplinarnego oraz wpłynąć na wymiar kary, co nie miało miejsca;
- sformułowanie przez rzecznika dyscyplinarnego pod adresem Skarżącej zrzutu dotyczącego niedopełnienia przez nią obowiązków w zakresie nieprzestrzegania podstawowego czasu służby od [...] maja do [...] listopada 2022r., gdy od [...] czerwca do [...] września 2022r. Skarżąca przebywała na planowanym urlopie i zwolnieniu lekarskim, więc zarzut nieprzestrzegania czasu służby jest chybiony i służył stworzeniu wrażenia rozległości okresu, w którym Skarżąca miała dopuszczać się naruszania, a tym samym fałszować rzeczywistość i działać na niekorzyść,
- oparciu się przez rzecznika dyscyplinarnego, przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jedynie na notatce Biura I SKW, kiedy Skarżąca odnosząc się do jej treści wielokrotnie podważała zawarte w niej zapisy jako nieprawdziwe i będące wynikiem nadinterpretacji jej autora;
- art. 117 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i 4 u.s.f.SKW – przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przy wymiarze Skarżącej najsurowszej kary - wydalenia ze służby, tzw. "dyrektyw wymiaru kary" a także okoliczności łagodzących, które winny mieć wpływ na wymiar kary, gdy w sprawie okoliczności te bezspornie istniały, choćby w postaci nieumyślności, i dobrowolnego poinformowania o niezdeponowaniu przed wyjazdem za granicę legitymacji służbowej, zgodnie z przepisami, a także występowały ogólne pozytywne przesłanki, jak wysokie wyniki w służbie, czy bardzo dobre opinie służbowe;
- art. 133 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 117 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i 4 w zw. z art. 109 ust. 1 pkt 10 u.s.f.SKW - przez sporządzenie uzasadnienia orzeczenia dyscyplinarnego o ukaraniu najsurowszą z kar dyscyplinarnych bez analizy dyrektyw wymiaru kary, a także bez wyjaśnienia dlaczego jedynie adekwatną karą było wydalenie Skarżącej ze służby, skoro: w przypadku zarzutu 1 "braku zdeponowania legitymacji służbowej", przewinienie popełniono nieumyślnie – przez zwyczajne zapomnienie, a nadto zaszła okoliczność łagodząca, bo Skarżąca zawiadomiła przełożonego o popełnionym przewinieniu natychmiast po powrocie do służby, a w przypadku zarzutów 2 - "podjęcia zajęcia zarobkowego poza służbą bez zgody przełożonego" - nie wyjaśniono wątpliwości co do charakteru pobytu i czynności realizowanych przez Skarżącą w gospodarstwie rolnika (praca "wolontariat"), kwestii odpłatności i rozliczenia za ich realizację, czy istnienia w ogóle zobowiązania finansowego w tym zakresie, wobec braku dowodów potwierdzających wykonywanie przez Skarżącą pracy zarobkowej poza służbą we wskazanym okresie, należało przyjąć, że przewinienie to nie zostało jej udowodnione, zaś w przypadku zarzutu 3 - nieprzestrzegania przez Skarżącą podstawowego czasu służby od [...] maja do 16 lipca 2022r. - wobec faktu, że Skarżąca większość tego okresu (od [...] czerwca do [...] września 2022r.) przebywała na urlopie i zwolnieniu lekarskim (nieobecność usprawiedliwiona), a ustaleń dotyczących pozostałego okresu dokonano w oparciu o brak wpisów Skarżącej w książce wyjść w celach prywatnych, nie uwzględniając charakteru służby Skarżącej i wynikającej z niego konieczności realizowania czynności służbowych poza siedzibą.
Skarżąca wniosła o uchylenie obu ww. orzeczeń Szefa SKW: zaskarżonego z [...] czerwca 2023r. nr [...] i poprzedzającego go orzeczenia z [...] maja 2023r. nr [...], zasądzenie od organu na Jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego, dopuszczenie i przeprowadzenie, na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a. dowodu z dokumentu w postaci oświadczenia osoby, u której Skarżąca przebywała od [...] czerwca do [...] września 2022r. w Republice I. na fakt braku odpłatności za czynności podejmowane przez Skarżącą w gospodarstwie rolnym podczas pobytu we wskazanym okresie.
4. Szef SKW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ, odnosząc się do wniosku Skarżącej dotyczącego przeprowadzenia przez Sąd dowodu z dołączonego do skargi ww. dokumentu wskazał, że Skarżąca przedłożyła ten dowód dopiero na etapie skargi i stanowi nową okoliczność nieznaną organowi w toku postępowania dyscyplinarnego. Z uwagi na całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym, dowód ten nie stanowi na okoliczności istotnej, mającej wpływ na treść rozstrzygnięcia, lecz wyłącznie gołosłowne twierdzenia pozostające w całkowitej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym również w kontekście okoliczności faktycznych ustalonych w toku poprzedniego postępowania dyscyplinarnego. Celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez Sąd w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej (wyrok NSA z 4 marca 2015r. sygn. akt II FSK 1935/13, LEX nr 1666133).
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. skarga jest zasadna.
2. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r. poz. 1634 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wynika, że Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym zaskarżone akty mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa albo procesowego w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.
Sąd w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
3. Sąd wskazuje ponadto, że postanowieniem wydanym na rozprawie [...] kwietnia 2024r. odmówił dopuszczenia dowodu z załączonego do skargi oświadczenia osoby fizycznej z [...] czerwca 2023r.
Po pierwsze dlatego, że dowód ten powstał już po wydaniu ww. orzeczenia dyscyplinarnego Szefa SKW z [...] maja 2023r. oraz po wydaniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego Szefa SKW z [...] czerwca 2023r. W istocie wniosek ten zmierzał więc do zakwestionowania ustaleń merytorycznych dokonanych przez organy. Warto podkreślić, że istota kontroli sądowoadministracyjnej sprowadza się do kontroli na podstawie akt (art. 133 § 1 P.p.s.a). Odstępstwem od tej reguły jest możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Przepis 106 § 3 P.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 sierpnia 2009r., sygn. akt II FSK 861/08 uznał, że Sądy administracyjne orzekają co do zasady na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.), a własnych ustaleń dokonują wyjątkowo. Nawet wówczas postępowanie to ma charakter postępowania dowodowego uzupełniającego (art. 106 § 3 P.p.s.a.). Jego celem jest realizacja kontroli działania administracji publicznej, a w tym zakresie sprawdzenie, czy stan faktyczny został przez te organy ustalony prawidłowo. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 czerwca 2008r. sygn. akt I FSK 688/07, w którym wskazał, że uzupełniające postępowanie dowodowe przed Sądem administracyjnym jest dopuszczalne w celu umożliwienia temu sądowi dokonania ustaleń służących ocenie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a nie w celu dokonania ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej załatwionej zaskarżoną decyzją. NSA wyjaśnił, że często w praktyce pełnomocnicy stron przedstawiają dowody z dokumentów powstałych po wydaniu zaskarżonej decyzji lub po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji. Nie mogą one odnieść pożądanego skutku, gdyż Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonych aktów lub czynności pod kątem uchybień wskazań (M. Ciecierski, Glosa do uchwały NSA z 17 grudnia 2007r. sygn. akt I FPS 5/07, Glosa 2008, nr 3, s. 134, por. wyrok NSA z 17 stycznia 2006r. sygn. akt I FSK 508/05, LexPolonica nr 2141421. LexPolonica nr 2077292. LexPolonica nr 2441663).
Po drugie należały wskazać, że z dotychczasowego orzecznictwa wypracowanego na gruncie art. 106 § 3 P.p.s.a. wynika, że nie jest dopuszczalne przeprowadzenie dowodów innych niż dowody z dokumentów, np. dowodów z zeznań świadka, przesłuchania stron, opinii biegłego czy też oględzin. Zgłaszanie tego typu wniosków dowodowych przez pełnomocników stron świadczy o braku znajomości procedury sądowoadministracyjnej (por. wyrok NSA z wyroku z 30 sierpnia 2022r. sygn. akt I FSK 1689/20). Warto też wskazać, że w judykaturze wielokrotnie wskazywano, że Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów zarówno z urzędu, jak i na wniosek, ale przez wnioskowanie o dopuszczenie dowodu z dokumentu prywatnego, które zawiera oświadczenie strony lub świadka, nie można dążyć do obejścia zakazu dowodowego przesłuchania świadka lub strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 sierpnia 2022r. sygn. akt I OSK 1454/19 wskazał, że dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. Zdaniem Sądu wszystkie wyżej wskazane powodu wskazywały, że niezasadne było uwzględnienie wniosku dowodowego Skarżącej z dokumentu załączonego do skargi, stanowiącego dowód z zeznań świadka, który nie był dopuszczony na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a.
4. Sąd, mając powyższe przepisy oraz okoliczności na względzie, uznał, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne, którym utrzymano w mocy ww. orzeczenie dyscyplinarne z [...] maja 2023r. odpowiadało prawu, a podniesione w skardze zarzuty, w świetle całokształtu okoliczności faktycznych wynikających ze zgromadzonych w sprawie materiałów (k. 42-196 akt administracyjnych), nie mogły być uznane za zasadne.
Sąd, odnosząc się do postawionych przez Skarżącą w skardze zarzutów naruszenia art. 137 ust 4 pkt 1, art. 106 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 39 ust. 1, art. 130 ust. 1 i 2 w zw. z art. 106 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 39 ust 1 u.s.f.SKW i § 4 rozporządzenia, art. 117 ust. 1 i 3 pkt 1 i 4 u.s.f.SKW w związku z art. 133 ust. 2 pkt 6 i art. 109 ust. 1 pkt 10 u.s.f.SKW uznaje je za niezasadne.
Z okoliczności faktycznych ustalonych przez organ i mających odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy wynika, że Szef SKW prawidłowo ustalił, że Skarżąca podczas ww. pobytu zagranicznego w okresie od [...] czerwca do [...] września 2022r. podjęła zajęcie, które wyczerpuje przesłankę wynikającą z art. 39 ust. 1 u.s.f.SKW - "pracy z końmi", na co jasno wskazuje Jej oświadczenie (k. 42 akt administracyjnych). Z przepisu art. 39 ust. 1 u.s.f.SKW wynika, że funkcjonariuszowi, z zastrzeżeniem ust. 2, nie wolno podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą. Stosownie natomiast do art. 39 ust. 2 u.s.f.SKW Szef SKW albo Szef SWW może zezwolić funkcjonariuszowi na wykonywanie zajęcia zarobkowego poza służbą, jeśli nie koliduje to z wykonywaniem przez niego zadań służbowych oraz nie narusza honoru, godności lub dobrego imienia służby.
Z okoliczności sprawy nie wynikało, aby Skarżąca przed przyjęciem oferty pracy uzyskała zgodę, o której mowa w art. 39 ust. 2 u.s.f.SKW, a ponadto Szef SKW wyraźnie podkreślił, że analogiczna sytuacja miała miejsce w 2018r., więc nie sposób uznać, że doszło do nieumyślnego naruszenia dyscypliny służbowej przez Skarżącą. Skoro bowiem Skarżąca przed wyjazdem zagranicznym (przed [...] czerwca 2022r.), podczas którego przyjęła ofertę pracy, nie wystąpiła ze stosownym wnioskiem do Szefa SKW o zezwolenie na wykonywanie zajęcia zarobkowego poza służbą, należało uznać, że trafnie Szef SKW przyjął, że działanie Skarżącej powodowało naruszenie art. 39 ust. 1 u.s.f.SKW i wypełniało przesłanki popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 106 ust. 2 pkt 3 u.s.f.SKW.
Sąd uznał ponadto, że zasadna była ocena dokonana przez Szefa SKW w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym, że zwrócenie się przez Skarżącą dopiero [...] września 2022r. z wnioskiem o zgodę na przyjęcie zapłaty za ww. zajęcie poza służbą (k. 46 akt administracyjnych) należy potraktować jako działanie post factum, już po podjęciu przez Skarżącą zajęcia zarobkowego, na które należało uzyskać uprzednią zgodę Szefa SKW, co w sprawie nie miało miejsca. Skoro organ przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia dysponował oświadczeniem Skarżącej, że oprócz wyżywienia i zakwaterowania, zaoferowano Jej wynagrodzenie finansowe w szacunkowej wysokości 30.000 zł, które miała otrzymać w terminie późniejszym, należało uznać, że Szef SKW miał podstawy do przyjęcia, że w takim przypadku Skarżąca, jako funkcjonariusz z wieloletnim stażem i doświadczeniem, który zobowiązany był do znajomości przepisów prawa związanych z pełnioną służbą, miała pełną świadomość, w jaki sposób w służbie uzyskuje się zgodę na dodatkowe zajęcie zarobkowe. Nie stanowi to także o rozstrzyganiu przez organ wątpliwości na niekorzyść Skarżącej, która jako wieloletni funkcjonariusz SKW, sprawujący odpowiedzialne funkcje była świadoma przepisów z zakresu dyscypliny służbowej, tym bardziej, że Skarżącą w 2018r. ukarano za analogiczne przewinienie dyscyplinarne (k. 127-144 akt administracyjnych). W tych okolicznościach faktycznych przyjęcie przez Szefa SKW, że Skarżąca nie działała w nieświadomości ani nie można przypisać jej przesłanki działania w zapomnieniu – należało uznać za prawidłowe, tym bardziej, że SKW jednym z podstawowych warunków wykonywania zadań nałożonych na funkcjonariuszy SKW jest zdyscyplinowanie oraz obowiązek podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Każdy funkcjonariusz, stosownie do art. 6 u.s.f.SKW, składa przysięgę: "Ja, Obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza Służby Kontrwywiadu Wojskowego (Służby Wywiadu Wojskowego), przysięgam: służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej i stać na straży Konstytucji. Przysięgam sumiennie i bezstronnie wykonywać obowiązki funkcjonariusza, w potrzebie z narażeniem życia, a także strzec honoru, godności i dobrego imienia Służby." Dodatkowo funkcjonariusz SKW, na mocy art. 38 u.s.f.SKW, jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z ww. roty ślubowania.
Sąd wskazuje ponadto, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że jakkolwiek zatarcie kary dyscyplinarnej niweczy skutki związane z tym ukaraniem w tym sensie, że nie jest możliwe powoływanie się na fakt ukarania, ale uznanie kary dyscyplinarnej za niebyłą nie wyklucza możliwości powoływania się na okoliczności stanowiące podstawę wymierzonej kary. Okoliczności, które stanowiły podstawę wymierzonej kary dyscyplinarnej, która następnie została uznana za niebyłą, mogą i muszą być wzięte pod uwagę przy ocenie przestrzegania dyscypliny służbowej (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2007r. sygn. akt I OSK 1628/06). Warto też stwierdzić, że analogiczne stanowisko przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2018r. sygn. akt II GSK 1791/16, wskazując, że uznanie ukarania za niebyłe nie uniemożliwia dokonania oceny zdarzeń, będących podstawą ukarania, pod kątem nieskazitelnego charakteru oraz dotychczasowego zachowania, dającego rękojmię należytego wykonywania zawodu. Na gruncie postępowania administracyjnego zatarcie skazania określone w art. 106 k.k. nie oznacza, szczególnie przy badaniu przesłanki rękojmi należytego wykonywania zawodu publicznego, że czyn nie został popełniony, a wyrok skazujący nie został wydany (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014r. sygn. akt II GSK 279/13).
Zdaniem składu orzekającego, powyższe uwagi są aktualne i zasadne także w odniesieniu do art. 140 u.s.f.SKW. To, że karę orzeczoną wobec Skarżącej w 2018r. uznano za niebyłą nie oznacza, że Szef SKW nie miał możliwości dokonania oceny zdarzeń, będących podstawą ukarania karą dyscyplinarną, gdy Skarżąca ponownie nie przestrzegała dyscypliny służbowej, a nie doszło do przedawnienia karalności, o którym mowa w art. 118 u.s.f.SKW.
Sąd w świetle akt sprawy nie znalazł też podstaw do zakwestionowania stanowiska Szefa SKW w zakresie oceny wyjaśnień Skarżącej, jako formy dopuszczalnej obrony, mającej na celu uchronienie się od odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zdaniem Sądu wymiar kary w związku z ww. przewinieniem dyscyplinarnym oraz okolicznościami go poprzedzającymi a także z innymi przewinieniami przypisanymi Skarżącej w ww. orzeczeniu dyscyplinarnym był prawidłowy w świetle powoływanych w skardze dyrektyw kary. Skoro Skarżąca nie posiadała zgody Szefa SKW na podjęte zajęcie zarobkowe w okresie od [...] czerwca do [...] września 2022r. i było to już kolejne przewinienie dyscyplinarne z tego zakresu, to nie można było przyjąć, że naruszenie w tym zakresie przez Skarżącą dyscypliny miało charakter nieświadomego działania, którego należało unikać, z uwagi na możliwość zaostrzenia kary dyscyplinarnej popełnionej w analogicznych okolicznościach faktycznych. Należy ponadto podkreślić, że wbrew twierdzeniom Skarżącej, w sprawie dyscyplinarnej nie pozostały niewyjaśnione jakiekolwiek wątpliwości rzutujące na ocenę winy Skarżącej, w tym dotyczące faktu podjęcia przez Skarżącą zajęcia zarobkowego poza służbą w czasie ww. pobytu zagranicznego oraz charakteru wykonywanych przez nią czynności w gospodarstwie rolnym. Przeczą temu ustalenia faktyczne znajdujące w aktach sprawy. Szef SKW dokonał w sposób należyty ocen całokształtu materiału dowodowego sprawy, mając na względzie obowiązujące przepisy.
Sąd, za zasadny nie uznał też zarzutu pominięcia przez Szefa SKW poinformowania przez Skarżącą z własnej inicjatywy organu, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, po powrocie z zagranicy, o niezdeponowaniu legitymacji służbowej na czas wyjazdu zagranicznego. W ocenie Sądu okoliczność ta, z uwagi na korelacja zachodzącą między poszczególnymi okolicznościami faktycznymi, wynikającymi z akt sprawy nie mogła być potraktowana przez Szefa SKW jako okoliczność łagodząca, czy też jako okoliczność niewypełnienia przesłanki winy umyślnej, albo jedynie za lekkomyślne działanie. Po pierwsze Sąd podziela stanowisko organu o znajomości przez Skarżącą przepisów, w tym wewnętrznych, dotyczących obowiązku deponowania legitymacji służbowej (k. 16, 49 akt administracyjnych), które Skarżąca stosowała przed poprzednimi wyjazdami za granicę i dopełniała obowiązku zdeponowania legitymacji służbowej. Po drugie Sąd przyznaje rację organowi, co do charakteru planowych przez Skarżącą działań w związku z wyjazdem zagranicznym. Tym samym uznaje za prawidłowe stanowisko Szefa SKW, że niewykonanie przez Skarżącą obowiązku zdeponowania legitymacji służbowej nie mogło zostać potraktowane jako lekkomyślność czy "zapomnienie" Skarżącej. Zdaniem Sądu organ prawidłowo, w świetle okoliczności wynikających z akt sprawy, przyjął, że sekwencja zdarzeń opisanych w postępowaniu dyscyplinarnym mogła i powinna mieć wpływ na wymiar kary, a nie na jej złagodzenie, tym bardziej, że Skarżącej znane były konsekwencje dyscyplinarne, w przypadku zajścia faktów opisanych w stanie faktycznym sprawy.
Nie można zgodzić się również z kolejnym zarzutem Skarżącej, jakoby Szef SKW naruszył art. 106 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.s.f.SKW w zw. z § 4 rozporządzenia przez ich nieuprawnione zastosowanie i przyjęcie, że Skarżąca popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na niedopełnieniu obowiązków służbowych przez nieprzestrzeganie od [...] maja do [...] listopada 2022r. podstawowego rozkładu czasu służby - 8 godzin w ciągu dnia, licząc od poniedziałku do piątku w godzinach od 7.30 do 15.30, gdy od [...] czerwca do [...] września 2022r. przebywała kolejno na urlopie i zwolnieniu lekarskim, a zatem nieobecność Skarżącej w służbie była usprawiedliwiona, a w pozostałym okresie Skarżąca realizowała obowiązki służbowe poza służbą, co było podyktowane zajmowanym stanowiskiem w Gabinecie Szefa SKW i charakterem realizowanych obowiązków, w tym również poza siedzibą organu i nierzadko poza podstawowymi godzinami służby.
W tym zakresie należy podkreślić, że Szef SKW w postępowaniu ustalił, badając czas służby Skarżącej w okresie od maja do listopada 2022r., że Skarżąca w czasie, gdy pełniła służbę nie wypełniała normy określonej w § 4 rozporządzenia, który stanowi, że funkcjonariusz pełni służbę w podstawowym rozkładzie czasu służby przez 8 godzin codziennie od poniedziałku do piątku, w godzinach od 7.30 do 15.30. Zgromadzone dowody w postaci raportu z Systemu Kontroli Dostępu SKW (k. 43-45 akt administracyjnych), protokołu przesłuchania przełożonego Skarżącej z 12 stycznia 2023r. (k. nr 18 akt administracyjnych), protokół przesłuchania Skarżącej z [...] stycznia 2023r. (k. 50 akt administracyjnych) i "Książka wyjść w godzinach służbowych" (k. 117-118 akt administracyjnych) nie pozostawiają wątpliwości, że czas pełnionej przez Skarżącą służby (poza dniami, gdy przebywała Ona na zwolnieniu lekarskim i na urlopie wypoczynkowym i korzystała z innych dni wolnych od służby) pozostawał poniżej wymaganego przez ustawodawcę czasu służby. Dowody znajdujące się w aktach sprawy wykazały, że w każdym z ww. miesięcy, w których Skarżąca była zobowiązana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa do przestrzegania czasu służby, nie dochowywała tego obowiązku – bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia. Tym samym możliwe było uznanie przez Szefa SKW, że Skarżąca w tym zakresie działała świadomie i z zamiarem bezpośrednim, co przekładało się też na zastosowaną wobec Skarżącej karę.
Sąd wskazuje ponadto, że choć organ objął analizą znajdujący się w aktach administracyjnych materiał dowodowy dotyczy szerszego okresu niż ten, w którym Skarżąca przebywała zagranicą, na urlopie wypoczynkowym i na zwolnieniu lekarskim, to nie stanowiło to wadliwości, uzasadniającej uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. Szef SKW w orzeczeniu dyscyplinarnym z [...] maja 2023r. oraz w zaskarżonym orzeczeniu z [...] czerwca 2023r., odwołując się do dat od [...] czerwca do [...] września 2022r., uzasadnił bowiem postawiony zarzut oraz wyraźnie uwypuklił czas przebywania przez Skarżącą na zwolnieniach lekarskich oraz na urlopie wypoczynkowym i na dodatkowym urlopie wypoczynkowym (k. 21 akt administracyjnych), które obrazują sekwencję zdarzeń, oraz uwypuklają zamiar i plany Skarżącej związane z wyjazdem zagranicznym, co nie mogło być pominięte w sprawie. Wskazano też wskazać, że organ na podstawie znajdujących się w sprawie dowodów wskazał, jak kształtował się rzeczywisty czas pracy Skarżącej z uwzględnieniem ośmiogodzinnego czasu pracy. Okoliczności te uwzględniono przy ocenie materiału dowodowego i wymierzaniu kary dyscyplinarnej. Na tej podstawie należało przyjąć, że postawiony Skarżącej w orzeczeniu dyscyplinarnym zarzut z tego zakresy był uzasadniony w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca nie kwestionuje ponadto winy w zakresie złamania dyscypliny służbowej w związku z nieprzestrzeganiem czasu służby, podnosząc jedynie, że czas przebywania na urlopie wypoczynkowym i zwolnieniu lekarskim nie mogły być brane pod rozwagę, czego Szef SKW nie kwestionował, wskazując jedynie, że badaniem objął okres, w którym Skarżąca korzystała z urlopu wypoczynkowego i innych dni wolnych od służby oraz przebywała na zwolnieniu lekarskim.
Sąd wskazuje, że nie poparto dowodami zarzutów i twierdzeń Skarżącej, jakoby Szef SKW, dokonując rozliczenia podstawowego czasu służby, nie uwzględnił charakteru realizowanych przez Skarżącą obowiązków służbowych i związanych z ich realizacją czynności podejmowanych poza siedzibą organu, niejednokrotnie również poza podstawowymi godzinami czasu służby. Przeczą temu także znajdujące się w aktach sprawy dowody oraz ustalenia wynikające ze stanu faktycznego sprawy. W aktach administracyjnych nie ma ponadto dowodów potwierdzających, że Skarżąca miała kilkuset "nadgodzin" w związku z pełnieniem obowiązków w obszarze realizowania przez służbę kontaktów międzynarodowych, wymagających wielu spotkań, wyjazdów i konsultacji, w tym poza siedzibą organu. Takich dokumentów nie złożono także w postępowaniu przed organem prowadzącym postępowanie ani w postępowaniu sądowym. Należy podkreślić ponadto, że u.s.f.SKW nie przewiduje instytucji nadgodzin. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.s.f.SKW czas służby funkcjonariuszy SKW określany jest wymiarem ich obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Dodatkowo postawiony Skarżącej zarzut nieprzestrzegania podstawowego rozkładu czasu służby, dotyczył konkretnego okresu wskazanego w ww. orzeczeniu dyscyplinarnym i w tym zakresie organ wykazał winę Skarżącej, przedkładając do akt stosowne dokumenty, w tym m.in. informacje wynikające z systemu kontroli dostępu, jak i "Książkę wyjść w godzinach służbowych" funkcjonariuszy, w której powinny być odnotowywane wyjścia służbowe i prywatne, a także powinien być podany ich powód. Skoro w ww. dokumencie uwzględniane były wszystkie wyjścia funkcjonariusza, w tym służbowe, to prawidłowe było przyjęcie przez Szefa SKW, że nie można podzielić twierdzenia Skarżącej, że w dokumencie tym wpisywano jedynie wyjścia prywatne, podczas czasu służby, a nie uwzględniono wyjść służbowych, które miały być odnotowywane jedynie - zdaniem Skarżącej - w Systemie Kontroli Dostępu. Skarżąca w tym zakresie również nie potwierdziła swojego stanowiska żadnym dowodem. Z tych względów Sąd za bezzasadny uznał zarzut skargi, że Szef SKW oparł swoje ustalenia o wybiórcze dowody, w tym wyłącznie na podstawie notatki służbowej. Organ uznając, że Skarżąca nie dopełniła obowiązków służbowych w zakresie nieprzestrzegania ośmiogodzinnego czasu pracy w poszczególnych dniach, w których czynnie pełniła służbę uwzględnił dokumenty znajdujące się na k. 21, 43-45, k. 18, 50, 117-118 akt administracyjnych).
Zdaniem Sądu w postępowaniu dyscyplinarnym, wbrew zarzutom skargi, wykazano na podstawie znajdujących się w aktach dowodów, że Skarżąca dokonała przypisanych jej przewinień dyscyplinarnych z zamiarem bezpośrednim, wynikającym z zaplanowanych działań, których skutkiem było naruszenie zarówno przepisów wewnętrznych obowiązujących w SKW, jak i przepisów u.s.f.SKW dotyczących niedopełnienia obowiązków w zakresie przypisanych Skarżącej deliktów dyscyplinarnych. Przyjęta ponadto przez Szefa SKW kwalifikacja prawna nie budzi wątpliwości w świetle stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy, a wymierzona Skarżącej kara dyscyplinarna jest zgodna z art. 117 ust. 1 u.s.f.SKW oraz adekwatna do postawionych Skarżącej zarzutów i jednocześnie współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia ich zawinienia. Świadczą o tym uzasadnienia wydanych w sprawie orzeczeń dyscyplinarnych Szefa SKW z [...] maja 2023r. i z [...] czerwca 2023r. Organ, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, uwzględnił okoliczności popełnionych przewinień i ich skutki, w tym następstwa dla służby oraz rodzaj i stopień naruszenia ciążących na Skarżącej obowiązków, pobudki działania Skarżącej oraz Jej zachowanie przed i po popełnieniu przewinień, jak również dotychczasowy przebieg służby.
Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. W sprawie miało to miejsce. Warto też zauważyć, że Skarżącej zagwarantowano czynny udział w postępowaniu (m.in. k. 47-51, k. 195-266 akt administracyjnych). Sąd stwierdza ponadto, że nie może ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. Stanowisko z tego zakresu ugruntowane jest w orzecznictwie i dotyczy funkcjonariuszy wszystkich służb. Innymi słowy organy administracyjne, wymierzając karę dyscyplinarną konkretnemu funkcjonariuszowi, winny wziąć pod uwagę wszystkie dyrektywy wymiaru kary określone w obowiązujących przepisach prawa.
Z art. 117 ust. 1 u.s.f.SKW wynika, że wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.
W art. 117 ust. 2 u.s.f.SKW wskazano, że na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:
1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po spożyciu alkoholu lub użyciu innego podobnie działającego środka;
2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej;
3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań SKW albo SWW lub naruszenie dobrego imienia SKW albo SWW;
4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.
Przepis art. 117 ust. 3 u.s.f.SKW stanowi, że na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego:
1) nieumyślność jego popełnienia;
2) podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie jego skutków;
3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;
4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.
Z art. 117 ust. 4 u.s.f.SKW wynika, że przy wymierzeniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności, o których mowa w ust. 1-3, wyłącznie w stosunku do funkcjonariusza, którego one dotyczą.
Sąd w świetle okoliczności wynikających z akt sprawy, uznał, że Szef SKW, rozpatrując sprawę dyscyplinarną Skarżącej – wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze wziął pod rozwagę w szczególności art. 117 ust. 1 i 3 pkt 1 i 4 u.s.f.SKW oraz ocenił także podnoszone przez Skarżącą okoliczności z punktu widzenia całokształtu dowodów wynikających z akt sprawy oraz dokonał w tym zakresie racjonalnych ocen, które nie mogły być uznane za niegodne z doświadczeniem, czy logiką. Należy wskazać, że w materiale dowodowym znajdują się dowody odnoszące się bezpośrednio do deliktów dyscyplinarnych popełnionych przez Skarżącą, jak również do wszystkich innych okoliczności sprawy, których uwzględnienie było niezbędne do prawidłowego wydania ww. orzeczeń dyscyplinarnych, w tym w zakresie wymierzonej Skarżącej kary dyscyplinarnej. Wskazać też należy, że ustawodawca pozostawił organowi ocenę zastosowania konkretnej kary dyscyplinarnej w odniesieniu do każdej indywidualnej sprawy. Zdaniem Sądu, Szef SKW, po dokonaniu analizy całego zebranego materiału dowodowego oraz po uwzględnieniu dyrektyw wymiaru kary w zakresie wskazanym w zaskarżonym orzeczeniu, orzekł o wymierzeniu Skarżącej kary wydalenia ze służby jako najbardziej adekwatnej do popełnionych deliktów dyscyplinarnych i stopnia zawinienia. Do wymierzonej Skarżącej kary odniesiono się na k. 190-193, k. 209-214 akt administracyjnych, wskazując przesłanki, którymi kierował się Szef SKW, wydając i utrzymując w mocy orzeczenie dyscyplinarne.
Zdaniem Sądu organ nie pominął okoliczności, które zdaniem Skarżącej, miały charakter łagodzący, lecz wyjaśnił dlaczego podawanych przez Skarżącą okoliczności nie można uznać za mające wpływ na złagodzenie kary, odwołując się do sekwencji zdarzeń i okoliczności, które miały miejsce, zarówno przed, jak i po wystąpieniu zdarzeń bezpośrednio wpływających na toczące się postępowanie dyscyplinarne. Dokonanie przez Szefa SKW ocen, z którymi nie zgadza się Skarżąca, nie może być uznane za wadliwość, która uzasadniała sama w sobie potrzebę wyeliminowania z obrotu prawnego ww. orzeczeń dyscyplinarnych Szefa SKW, szczególnie, gdy z orzeczeń tych wynikają konkretne ustalenia faktyczne, jak również racjonalne i spójne oceny, których dokonano, mając na względzie twierdzenia Skarżącej i prezentowane przez Nią oświadczenia, a także sekwencję zdarzeń, wskazujących na zaplanowany sposób działania Skarżącej, jej lekceważącą postawę w kontekście wcześniej zarzuconych przewinień, które zdaniem organu, wskazywały na potrzebę zastosowania najsurowszego wymiaru kary dyscyplinarnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 października 2017r. sygn. akt I OSK 3209/15 stwierdził, że zastosowanie najsurowszej kary dyscyplinarnej może być wynikiem tylko takich ustaleń faktycznych organów dyscyplinarnych, w których w sposób pozbawiony jakichkolwiek wątpliwości zostało stwierdzone, że nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności przemawiające na korzyść obwinionego, albo że zaistniały okoliczności przemawiające na jego niekorzyść o takiej skali, której nie są w stanie złagodzić zaistniałe okoliczności przemawiające na jego korzyść (LEX nr 2401642).
Zdaniem Sądu w stanie faktycznym sprawy wykazano, że uzasadnione było zastosowanie wobec Skarżącej najsurowszej kary.
Sąd, reasumując, stwierdza, że biorąc pod uwagę ustalenia faktyczne organu, które mają odzwierciedlenie w dowodach zawartych w aktach administracyjnych sprawy, na podstawie których wydano ww. orzeczenie dyscyplinarne z [...] maja 2023r. oraz utrzymujące je w mocy zaskarżone orzeczenie Szefa SKW z [...] czerwca 2023r. - nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Skoro bowiem w toku postępowania dyscyplinarnego wykazano winę Skarżącej (funkcjonariusza z długoletnim stażem, pozostającego w służbie na wysokim, kierowniczym stanowisku służbowym, nagradzanego i pozytywnie opiniowanego - k. 206 akt administracyjnych) co do zarzucanych jej czynów, z uwagi na zaplanowany sposób działania oraz świadomość działania, także w kontekście okoliczności wiążących się ponownym nieprzestrzeganiem dyscypliny służbowej, w analogicznych okolicznościach faktycznych, a ponadto wzięto pod rozwagę rodzaj i stopień naruszenia ciążących na Skarżącej obowiązków, pobudki jej działania oraz zachowanie się przed popełnieniem poszczególnych przewinień dyscyplinarnych i po ich popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby, to należało uznać, że - wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze – możliwe było orzeczenie przez Szefa SKW kary dyscyplinarnej wskazanej w ww. orzeczeniu z [...] maja 2023r., utrzymanym w mocy ww. orzeczeniem z [...] czerwca 2023r. (wydalenia Skarżącej ze służby), która uwzględniała wszystkie dyrektywy wymiaru kary określone w u.s.f.SKW oraz co do której organ wykazał, że była uzasadniona w okolicznościach faktycznych sprawy.
5. Sąd, mając powyższe okoliczności na w ględzie uznał, że zasadne było oddalenie skargi, na mocy art. 151 P.p.s.a.