II SA/Wa 1591/24

II SA/Wa 1591/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski. /sprawozdawca/
Iwona Maciejuk /przewodniczący/
Joanna Kruszewska-Grońska
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.145§1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odsetek za opóźnienie w wypłacie uposażenia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz A. M. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] Prokurator Generalny, powołując się na 124 ust. 1 i art. 434 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248) oraz art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178, z późn. zm.), odmówił przyznania [...]. A. M. (dalej "skarżący") odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie uposażenia należnego w 2019 r. z uwagi na przedawnienie roszczenia odsetkowego.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Prokurator Rejonowy [...] w [...] na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia [...] stycznia 2019 r., a na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] września 2019 r. przyznał dodatek wyrównawczy od dnia 12 września 2019 r. W wyniku postępowań sądowoadministracyjnych ze skarg skarżącego na decyzje Prokuratora Okręgowego w [...], utrzymujące w mocy decyzje Prokuratora Rejonowego [...] w [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, stwierdził nieważność przywołanych powyżej decyzji organu i i II instancji. Potwierdził to następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2023 r. W wykonaniu orzeczeń Sądów Prokurator Generalny na podstawie decyzji administracyjnych z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] i nr [...] przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 11 września 2019 r. oraz od dnia 12 września 2019. R. do dnia 31 grudnia 2019 r. w należnych oficerowi kwotach.
Dalej organ podał, że w dniu 15 marca 2024 r. wpłynął wniosek skarżącego, reprezentowanego przez pełnomocnika, o wydanie decyzji w przedmiocie wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie należnego uposażenia. Pełnomocnik strony powołując się na treść art. 434 ustawy o obronie Ojczyzny wniosła o przyznanie odsetek ustawowych, wskazując daty płatności uposażenia w poszczególnych miesiącach 2019 r. jako daty początkowe do liczenia odsetek ustawowych.
Prokurator Generalny podniósł, że żądanie strony nie może zostać spełnione
z uwagi na przedawnienie roszczenia odsetkowego. Skarżący zarówno na etapie postępowania odwoławczego od decyzji Prokuratora Rejonowego [...] w [...] w 2019 r., jak też kolejno na etapie postępowania sądowoadministracyjnego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu i Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie wnosił żądania odsetkowego za opóźnienie w wypłacie uposażenia. Dokonał tego w dniu 15 marca 2024 r. (data wpływu wniosku do Prokuratury Krajowej).
Organ stwierdził, że wymagalność roszczenia odsetkowego (data płatności uposażenia na styczeń 2019 r.) nastąpiła 2 stycznia 2019 r., oraz kolejno w następnych miesiącach 2019 r., aż do 2 grudnia 2019 r. (data płatności uposażenia na grudzień
2019 r.). Zgodnie zaś z treścią art. 124 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, roszczenia wynikające z przepisów ustawy przedawniają się z upływem 3 lat od dnia, w którym stały się wymagalne, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Prokurator Generalny stwierdził, że prawo dochodzenia odsetek za określony wyżej okres uległo zatem przedawnieniu z dniem 2 grudnia 2022 r.
Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.", Prokurator Generalny:
1) uchylił zaskarżoną decyzję w całości;
2) przyznał skarżącemu odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie uposażenia:
a) liczone od kwoty 746,88 zł brutto za okres od dnia 15 marca 2021 r. do dnia 14 lutego 2024 r. od uposażenia za styczeń – sierpień 2019 r.,
b) liczone od kwoty 750,88 zł brutto za okres od dnia 15 marca 2021 r. do dnia 14 lutego 2024 r. od uposażenia za wrzesień 2019 r.,
c) liczone od kwoty 753,21 zł brutto za okres od dnia 15 marca 2021 r. do dnia 14 lutego 2024 r. od uposażenia za październik – grudzień 2019 r.
W uzasadnieniu organ na wstępie opisał przebieg postępowania w sprawie.
Następnie Prokurator Generalny wskazał, że Prokurator Rejonowy [...] w [...] mocą decyzji administracyjnej z dnia [...] stycznia 2019 r. przyznał [...]. A. M. dodatek wyrównawczy od dnia 1 stycznia 2019 r. w kwocie 5276,71 zł miesięcznie brutto, a mocą decyzji administracyjnej z dnia [...] września
2019 r. przyznał dodatek wyrównawczy od dnia 12 września 2019 r. w kwocie
5 383,40 zł. Z decyzji tych wynikało, że łączna kwota uposażenia należna oficerowi od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 11 września 2019 r. wynosiła 12 590,31 zł miesięcznie brutto, a łączna kwota uposażenia należna oficerowi od dnia 12 września 2019 r. (do dnia 31 grudnia 2019 r.) wynosiła 12 697,00 zł miesięcznie brutto. Na podstawie dokumentów finansowych Prokuratury Okręgowej w [...] stwierdzono, że skarżący otrzymał w 2019 r. uposażenie w wysokości: za miesiące od stycznia do sierpnia 2019 r. - 12 590, 31 zł, za wrzesień 2019 r. - 12 657,85 zł a za miesiące od października do grudnia
2019 r. – 12 697,00 zł.
Dalej organ podał, że w wyniku postępowań sądowoadministracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność przywołanych powyżej decyzji administracyjnych Prokuratora Rejonowego [...] w [...]. W wykonaniu orzeczeń Sądów Prokurator Generalny mocą decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] stycznia
2024 r. przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 11 września 2019 r. w kwocie 6 023,59 zł miesięcznie brutto, a mocą decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. przyznał dodatek wyrównawczy od dnia 12 września 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. w kwocie 6 136,61 zł. Z decyzji tych wynika, że łączna kwota uposażenia należna oficerowi od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 11 września 2019 r. wynosiła 13 337,19 zł miesięcznie brutto, a łączna kwota uposażenia należna oficerowi od dnia 12 września 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. wynosiła 13 450,21 zł miesięcznie brutto.
Organ stwierdził, że w związku z powyższym skarżącemu w poszczególnych miesiącach 2019 r. przysługiwało uposażenie w wysokości: za miesiące od stycznia do sierpnia 2019 r. - 13 337,19 zł, za wrzesień 2019 r. - 13 408,73 zł, a za miesiące od października do grudnia 2019 r. – 13 450,21 zł.
Następnie organ wskazał, że w oparciu o dokumenty finansowo-księgowe Prokuratury Okręgowej w [...] stwierdzono, iż w dniu 14 lutego 2024 r. skarżącemu wypłacone zostało wyrównanie uposażenia w łącznej kwocie 9 053,18 zł brutto, stanowiącej sumą różnic pomiędzy uposażeniem należnym temu oficerowi
w poszczególnych miesiącach 2019 r., a uposażeniem wypłaconym na podstawie unieważnionych decyzji Prokuratora Rejonowego [...] w [...]. Organ przedstawił również tabelę obrazującą kwoty należnego skarżącemu wynagrodzenia w poszczególnych miesiącach 2019 r., kwoty wypłaconego wynagrodzenia za ten okres oraz kwotę należnego wyrównania za poszczególne miesiące 2019 r.
Końcowo organ podniósł, że żądanie strony zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy., tj. orzeczenie w przedmiocie przyznania odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie uposażenia za 2019 rok może zostać spełnione poprzez przyznanie odsetek ustawowych za okres od dnia 15 marca 2021 r. do dnia 14 lutego 2024 r. Zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny, roszczenia wynikające z przepisów ustawy przedawniają się z upływem 3 lat od dnia, w którym stały się wymagalne, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W ocenie organu świadczenie odsetkowe uległo częściowemu przedawnieniu, tj. przedawnieniu uległ okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 14 marca 2021 r. Żądanie bowiem wniesiono 15 marca 2024 r. Organ podał, że uwzględniając powyższe skarżącemu przyznano odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie uposażenia wskazane jak w sentencji decyzji
Na powyższą decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] lipca 2024 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wskazał, że zaskarża tę decyzję w części decyzję, tj. w zakresie odmawiającym przyznania mu odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie uposażenia w 2019 r. za okres przed dniem 15 marca 2021 r.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1) art. 123 § 1 pkt 1 Kodeksu cywilnego, art. 124 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez błędne przyjęcie, że bieg terminu przedawnienia za zwłokę w wypłacie dodatku wyrównawczego (a w konsekwencji w wypłacie uposażenia) biegnie w czasie trwania postępowania sądowego, którego przedmiotem jest ocena zgodności z prawem decyzji administracyjnej ustalającej wysokość tegoż dodatku wyrównawczego podczas gdy na czas trwania postępowania sądowego bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu i nie biegnie do czasu zakończenia tego postępowania;
2) art. 434 ustawy o obronie Ojczyzny i art. 440 ustawy o obronie Ojczyzny
w zw. z art. 124 § 2 Kodeksu cywilnego in fine poprzez błędne przyjęcie, że roszczenie
o odsetki ustawowe za opóźnienie za zwłokę w wypłacie skarżącemu uposażenia w
2019 r. uległo przedawnieniu za okres przed dniem 15 marca 2021 r. podczas gdy doszło przerwania biegu przedawnienia (co najmniej na czas trwania postępowań przed WSA i NSA, zakończonych wyrokami NSA z 22 marca 2023 r.) i w konsekwencji odsetki ustawowe za zwłokę w wypłacie skarżącemu należnego w 2019 r. uposażenia należne są od dnia kiedy uposażenie za dany miesiąc 2019 r. stało się wymagalne.
Skarżący wniósł o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji w części, tj. w zakresie nieprzyznania mu odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie uposażenia w 2019 r. za okres przed dniem 15 marca 2021 r;
2) zasądzenie od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który
w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Oznacza to, że w granicach badanej sprawy sąd zobowiązany jest z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi, dokonać pełnej oceny co do zgodność z prawem zaskarżonego aktu i w przypadku skargi na decyzję uwzględnia wszystkie zaistniałe w sprawie naruszenia, na które wskazano w art. 145 § 1 p.p.s.a. Skutkiem tego, jeżeli zaistnieją okoliczności z art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w całości lub w części.
Kontrola zgodności z prawem decyzji administracyjnej musi przebiegać
w określonej kolejności, bowiem stwierdzenie istnienia danego typu naruszeń może eliminować potrzebę ustalania istnienia innych wad. Stąd, w pierwszej kolejności sąd przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia istotnych wad powodujących jej nieważność. Ustalenie istnienia wady powodującej nieważność decyzji czyni bowiem dalszą kontrolę zbędną.
Przeprowadzona według wskazanych kryteriów ocena zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta obarczona jest wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wedle tego przepisu sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Zauważyć należy we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie skarżący domagał się wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od 2 stycznia 2019 r. do 14 lutego 2024 r. od kwoty stanowiącej różnicę miedzy należną a wypłaconą mu kwotą wynagrodzenia za poszczególne miesiące 2019 r. W decyzji z dnia [...] maja 2024 r. Prokurator Generalny pierwotnie odmówił przyznania skarżącemu odsetek ustawowych od opisanej wyżej kwoty. Odmowa przyznania odsetek ustawowych dotyczyła całego żądania skarżącego, a więc całego okresu od 2 stycznia 2019 r. do 14 lutego 2024 r.
Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. organ, powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w pkt 1 uchylił w całości decyzję z dnia [...] lipca 2024 r., zaś w pkt 2 zawarł rozstrzygnięcie reformatoryjne, na mocy którego przyznał skarżącemu odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie uposażenia:
a) liczone od kwoty 746,88 zł brutto za okres od dnia 15 marca 2021 r. do dnia 14 lutego 2024 r. od uposażenia za styczeń – sierpień 2019 r.,
b) liczone od kwoty 750,88 zł brutto za okres od dnia 15 marca 2021 r. do dnia 14 lutego 2024 r. od uposażenia za wrzesień 2019 r.,
c) liczone od kwoty 753,21 zł brutto za okres od dnia 15 marca 2021 r. do dnia 14 lutego 2024 r. od uposażenia za październik – grudzień 2019 r.
Zauważyć należy, że w pkt 2 sentencji decyzji organ nie rozstrzygnął w żaden sposób o żądaniu skarżącego dotyczącego wypłaty odsetek za okres od 2 stycznia
2019 r. do 14 marca 2021 r. Mimo zatem, że w pkt 1 zaskarżonej decyzji Prokurator Generalny wskazał, że uchyla zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2024 r. w całości, to w pkt 2 tej decyzji nie rozstrzygnął o całości żądania skarżącego. Zakres rozstrzygnięcia zawarty w punkcie 1 zaskarżonej decyzji nie pokrywa się z zakresem rozstrzygnięcia sprawy zawartym w pkt 2 tej decyzji. Skoro bowiem organ postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w całości, to wydane w miejsce zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie reformatoryjne powinno załatwiać żądanie skarżącego w całości.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo
3) umarza postępowanie odwoławcze.
Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 k.p.a.).
Przepis art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego, określając w sposób wyczerpujący zakres możliwych rozstrzygnięć, w związku z czym organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie.
Z opisanych wyżej względów rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ uchylił bowiem zaskarżoną decyzję w całości ale jednocześnie nie orzekł co do istoty sprawy w całym jej zakresie. W ocenie Sądu brak tych elementów rozstrzygnięcia uzasadnia wniosek, że organ odwoławczy nie orzekł
o całości sprawy, lecz jedynie o jej części. Rozstrzygnięcia organu administracji nie można bowiem domniemywać, w związku z tym orzeczenie o uchyleniu decyzji z dnia [...] maja 2024 r. w całości wymaga aby organ wypowiedział się jednocześnie o pozostałym zakresie sprawy rozstrzyganej uchyloną decyzją (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 98/10 i z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 607/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 109/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W sytuacji, gdy organ odwoławczy nie ustosunkował się do całości rozstrzygnięcia przyjętego w decyzji organu I instancji, to w tych granicach zachodzi brak ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie mogą być bowiem interpretowane jako odrębne normy prawne i nie można przyjąć domniemania utrzymania w mocy w pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia (B. Adamiak i J. Borkowskiego, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, wydawnictwo C.H.BECK, 10 wydanie, str. 490-491).
Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie organ uchylając decyzję z dnia [...] maja 2024 r. w całości i orzekając reformatoryjnie zobligowany był do wypowiedzenie się w osnowie rozstrzygnięcia co do całości żądania skarżącego. Jeżeli organ uznaje zaś, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] maja 2024 r. było częściowo prawidłowe, to winien on uchylić tę decyzję jedynie w części i w tym zakresie orzec co do istoty, zaś w pozostałej części utrzymać tę decyzję w mocy. Zaniechanie orzeczenia w całym zakresie sprawy nie może być usprawiedliwione tym, że organ odniósł się do tej kwestii w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem nie jest dopuszczalne orzeczenie
o części sprawy w osnowie rozstrzygnięcia, a o pozostałej w jego uzasadnieniu. Rozstrzygnięcia nie można jak wyżej wskazano domniemywać z treści uzasadnienia, lecz winno być ono wyraźnie wskazane w sentencji decyzji.
Powyższe prowadzić więc musiało do wniosku, że zaskarżona decyzja jest wadliwa w świetle art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wydanie przez organ, w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzji, której sentencja nie odpowiada w pełni żadnemu z rodzajów rozstrzygnięć określonych wyczerpująco w art. 138 § 1 i 2 k.p.a., stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 1993 r., IV SA 1245/92; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 19 września 2007 r., II SA/Rz 410/07, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stwierdzone przez Sąd rażące naruszenie prawa uniemożliwiło dokonanie oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi.
Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem powyższych uwag.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania w pkt 2 sentencji wyroku, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, Sąd orzekł w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023 r., poz. 935, z późn. zm.).