II SA/Wa 159/06

II SA/Wa 159/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Grochowska-Jung
Przemysław Szustakiewicz
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA - Ewa Grochowska – Jung Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz Protokolant - Monika Niewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, - zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2005 r. skarżący J. G. zgłosił się w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w W. Filia w P. z wnioskiem o zarejestrowanie się jako bezrobotny i przyznanie prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych.
Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r., mając za podstawę art. 97 § 1 k.p.a., zawiesił postępowanie w sprawie i w uzasadnieniu podał, że w dniu [...] marca 2005 r. organ wystąpił do [...] o określenie daty, od której będzie się odbywał transfer zasiłku, zaś po otrzymaniu tej informacji, postępowanie zostanie bezzwłocznie podjęte.
Następnie Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 8 ust.1 pkt 8c oraz ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. Nr 219, poz. 2222) i art. 69 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 149 z dnia 5 lipca 1971 r. ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., przyznał J. G. prawo do transferu zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia [...] lutego 2005 r. do dnia [...] kwietnia 2005 r. i zlecił wypłatę świadczenia przez Powiatowy Urząd Pracy w P. w łącznej kwocie [...] zł netto. W uzasadnieniu podał, że skarżący, obywatel polski, zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w dniu [...] lutego 2005 r., tj. po upływie 7 dni uprawniających do zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia wyjazdu i przedstawił formularz E 303. W dniu zgłoszenia się zatem do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. Filia w P., nie spełniał wszystkich warunków uprawniających do przyznania prawa do zasiłku zgodnie z zasadą transferu, co potwierdziło postępowanie wyjaśniające oraz stanowisko [...], zaś przyznany zasiłek wynoszący dziennie [...] € przeliczono na PLN wynoszący [...] PLN, stosując kurs podany przez Komisję Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących.
W odwołaniu do Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] września 2005 r., skarżący nie zgodził się z powyższym stanowiskiem i uznał, że prawo do transferu zasiłku przysługuje mu od dnia [...] stycznia 2005 r., kiedy to zgłosił się do organu. Ponieważ nie posiadał w tym dniu formularza E 303, który następnie odebrał osobiście w N. (przedłożony w urzędzie w dniu [...] lutego 2005 r.) i w którym stwierdzono, że zasiłek przysługuje mu od dnia [...] stycznia 2005 r., przeto powyższa decyzja jest dla niego krzywdząca.
Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], mając za podstawę art. 8 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2005 r. i w uzasadnieniu, w głównej mierze, powołał się na argumenty podane już przez organ pierwszej instancji. Dodał jednocześnie, że wypłata świadczenia z tytułu bezrobocia byłaby możliwa od dnia [...] stycznia 2005 r., gdyby [...] przedłużył, zgodnie z art. 69 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady /EWG/ nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, termin dokonania rejestracji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i w uzasadnieniu – poza argumentami przedstawionymi już w odwołaniu – podał, że zgodnie z informacją uzyskaną ze strony [...], organ winien go zarejestrować w dniu [...] stycznia 2005 r. i oczekiwać tylko na formularz E 303. Zatem to nie obowiązek dostarczenia formularza w określonym dniu decyduje o prawie transferu, lecz sam fakt zarejestrowania się w urzędzie. W tej sytuacji wniósł również o odszkodowanie za poniesione straty wraz z odsetkami.
W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podnosi skarżący. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego także wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę na podstawie powyższych kryteriów stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkującym stwierdzeniem ich nieważności. Postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. bowiem, zawieszono postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia kwestii daty, od której będzie odbywał się transfer zasiłku, o co Marszałek Województwa [...] zwrócił się do [...] w dniu [...] marca 2005 r.
Podkreślenia wymaga fakt, że w świetle art. 102 k.p.a., w okresie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej nie podejmuje zwykłych czynności proceduralnych. Może podejmować, zgodnie z art. 100 § 1 i 3 k.p.a., jedynie czynności zmierzające do usunięcia przyczyn zawieszenia. Natomiast według 102 k.p.a., w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Oznacza to, że w trakcie zawieszonego postępowania, sprawa nie ma biegu, zaś organ administracji publicznej obowiązany jest, oprócz czynności mających na celu usunięcia przeszkód do prowadzenia postępowania, określonych w art. 100 k.p.a., podejmować tylko te czynności, które są dopuszczalne w zawieszonym postępowaniu.
Z kolei ustanie przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania, powoduje obowiązek organu administracji publicznej do jego podjęcia. Organ nie może zatem wydać rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, bez uprzedniego podjęcia zawieszonego postępowania z urzędu lub na żądanie strony. Obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie, wynika wprost z brzmienia art. 97 § 2 k.p.a., zaś formą realizacji tego obowiązku jest postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, stosownie do treści art. 101 § 1 k.p.a., na które, zgodnie z § 3 tego przepisu, przysługuje zażalenie.
Niedopełnienie obowiązku podjęcia postępowania należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W myśl bowiem poglądów doktryny, "naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażana stanowią zaprzeczenia stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy" (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7 wydanie, C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 738).
Skoro zatem nie podjęto zawieszonego postępowania, a wydano decyzję z dnia [...] września 2005 r. nr [...], to stwierdzić należy, iż decyzja ta została wydana w trakcie zawieszenia postępowania, a zatem z rażącym naruszeniem prawa, zaś Minister Pracy i Polityki Społecznej wydając w dniu [...] listopada 2005 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] września 2005 r., także rażąco naruszył prawo, bowiem utrzymał w mocy decyzję obarczoną taką wadą.
Wobec treści powyższego rozstrzygnięcia, zbędnym jest ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 132 w zw. z art. 152 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.