II SA/Wa 1577/22

II SA/Wa 1577/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-06-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Ewa Radziszewska-Krupa
Tomasz Szmydt /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Sygn. powiązane
III OSK 3127/23 - Wyrok NSA z 2025-01-16
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant ref. staż. Marta Stec, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Rady Dyscypliny Naukowej Historia Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz J. W. kwotę 1177 zł (słownie: tysiąc sto siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
J. W. (dalej "Skarżący") złożył skargę na decyzję Rady Doskonałości Naukowej (dalej "Organ", "RDN") z dnia [...] kwietnia 2022r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego.
Dr hab. J. A. W., emerytowany profesor Uniwersytetu G. przygotował pod kierunkiem prof. dr hab. W. O. rozprawę doktorską pt. "[...]". Na podstawie tej dysertacji w dniu [...] kwietnia 1986 r. otrzymał stopień doktora nauk humanistycznych nadany mu przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...]. W 2001 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy pt. "[...]". W latach 2002-2005 był prodziekanem Wydziału [...] ds. studentów i kształcenia, a w latach 2005-2008 dziekanem tego Wydziału. Przez dwie kadencje, w latach 2008-2016 pełnił też funkcję prorektora Uniwersytetu [...] ds. studenckich.
W dniu [...] lutego 2019 r. prof. dr hab. E. K. wystosował pismo do członków
Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...], w którym złożył zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia plagiatu przez dr. hab. J. A. W., emerytowanego profesora U[...] w jego pracy doktorskiej pt. "[...]". O piśmie tym ówczesny dziekan Wydziału [...] prof. dr hab. W. D. niezwłocznie powiadomił ówczesnego rektora Uniwersytetu [...] dr hab. J. G.
W marcu 2019 r. pełnomocnik dr hab. J. A. W., radca prawny M. G. zwróciła się z pismem do dziekana Wydziału [...] U[...], w którym stwierdziła, że sprawa ta uległa przedawnieniu i nie powinna być badana przez wspomnianą Radę. W piśmie tym zawarła także konstatację, że podjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia tej sprawy będzie stanowiło naruszenie dóbr osobistych jej Mandanta, który może zażądać zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i odszkodowania, jeśli wskutek naruszenia dóbr osobistych poniesie szkodę majątkową. W wyniku tego wystąpienia, pełnomocnik Skarżącego była odtąd informowana o wszelkich czynnościach podejmowanych przez Uniwersytet [...] w omawianej sprawie.
Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na posiedzeniu w dniu 27 maja 2019 r. zapoznało się z zawiadomieniem prof. dr hab. E. K. o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przez dr. hab. J. W. plagiatu w rozprawie doktorskiej i przyjęło wniosek o zalecenie Radzie Wydziału [...] U[...] rozpoczęcia postępowania w trybie art. 29a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stwierdzenie nieważności przewodu doktorskiego dr. hab. J. W., zakończonego uchwałą z dnia [...] kwietnia 1986r. o nadaniu mu stopnia doktora.
W dniu [...] lipca 2019 r. na posiedzeniu Rady Wydziału [...] U[...] podjęto decyzję o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z dnia [...] kwietnia 1986 r. o nadaniu stopnia doktora dr. hab. J. W.
W skład Rady Wydziału [...] wchodziło wówczas 49 samodzielnych pracowników naukowych. Na posiedzeniu obecnych było 33, a w głosowaniu udział wzięło 32. Za wszczęciem postępowania opowiedziało się 19 członków Rady z tej grupy, 10 się wstrzymało, a 3 było przeciw. Na tym samym posiedzeniu Rada Wydziału [...] powołała Komisję Wydziałową w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą o nadaniu stopnia doktora dr. hab. J. A. W. W skład tej Komisji weszli: dr hab. S. K., dr hab. G. B., dr hab. D. K., dr hab. P. P. i dr hab. S. S.
Dnia [...] sierpnia 2019 r. Komisja Wydziałowa zakończyła prace nad protokołem swoich czynności. Znalazło się w nim stwierdzenie, że w doktoracie J. A. W. przejęto zarówno w formie dosłownej, jak i po niewielkich tylko zabiegach modyfikacyjnych obszerne fragmenty (około 53 strony maszynopisu) obronionej w 1979 r. pracy doktorskiej J. M. B. pt. "[...]", Szczegółowy wykaz zabronionych zapożyczeń zamieszczono w ujętym w formie tabel obszernym załączniku (w sumie 112 stron wydruku komputerowego). W konkluzji protokołu z czynności Komisji Wydziałowej znalazło się następujące stwierdzenie: "Udowodniony tak obszerny zakres zapożyczeń w formie jawnego i ukrytego plagiatu, jak również świadome zacieranie śladów kopiowania cudzych sformułowań muszą prowadzić do wniosku o daleko posuniętej niesamodzielności przedstawionego jako dysertacja doktorska w/w dzieła. Komisja stwierdza zatem, że istnieją uzasadnione podstawy do uznania nieważności postępowania doktorskiego z 1986 r. o nadaniu stopnia doktora em. prof. nadzw. U[...] J. W. i rekomenduje Radzie Wydziału [...] poddanie pracy doktorskiej prof. em. U[...] LA. W. dalszym analizom w ramach wznowionego postępowania doktorskiego. Postuluje zatem powołanie dwóch nowych, niezależnych recenzentów spoza U[...]".
W dniu [...] września 2019 r. dziekan Wydziału [...] U[...] przekazał kancelarii prawnej "P." reprezentującej dr. hab. J. W. "Protokół czynności" Komisji Wydziałowej wraz z załącznikami z prośbą o ustosunkowanie się do jego treści w ciągu 14 dni od daty otrzymania dokumentacji. W dniu [...] września radca prawny M. G. przesłała na ręce dziekana Wydziału [...] U[...] prof. dr hab. W. D. uwagi do "Protokołu czynności" Komisji Wydziałowej. W konkluzji swojego pisma wniosła w imieniu dr hab. J. W. "o uchylenie wszystkich dotychczasowych czynności podjętych w sprawie przez Radę Wydziału oraz Komisję Wydziałową, jako w sposób rażący naruszające obowiązujące przepisy i tym samym dobra osobiste Jej Mandanta". Do pisma załączono odpowiedź dr. hab. J. W. na ustalenia zawarte w protokole Komisji Wydziałowej.
W dniu 1 października 2019 r. wszedł w życie nowy statut Uniwersytetu [...]. Na mocy jego postanowień organami właściwymi do zajmowania się sprawami naukowymi stały się rady dyscyplin naukowych. W związku z tym, w dniu [...] października 2019 r. dziekan Wydziału [...] prof. dr hab. W. D. podjął decyzję o przekazaniu wszystkich materiałów dotyczących sprawy stwierdzenia nieważności postępowania zakończonego uchwałą o nadaniu stopnia doktora dr hab. J. W. Radzie Dyscypliny Naukowej [...] (RDN[...]) po jej ukonstytuowaniu się i powołaniu przez rektora U[...] jej przewodniczącego.
Dnia [...] kwietnia 2020 r. RDN[...] powierzyła Komisji Wydziałowej powołanej w dniu [...] lipca 2019 r. przez Radę Wydziału [...] U[...] zadanie, aby w tym samym składzie personalnym zbadała i ustaliła, czy w pracy doktorskiej dr hab. J. W., emerytowanego prof. U[...] doszło do przypisania sobie istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. W dniu [...] czerwca 2020 r. radca prawny M. G. wystąpiła z wnioskiem o zmianę składu osobowego wspomnianej Komisji z uwagi na istnienie okoliczności, które wywołują uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności i braku obiektywizmu je członków.
Dnia [...] października 2020 r. ukonstytuowała się RDN[...] U[...] na kadencję 2020-2024. Jej przewodniczącym został dr hab. S. K., prof. U[...]. W dniu [...] października 2020r. nowy przewodniczący RDN[...] podjął decyzję o wyłączeniu się ze sprawy stwierdzenia nieważności postępowania zakończonego uchwałą o nadaniu stopnia doktora. dr. hab. J. W. Bezpośrednim powodem tego kroku było pismo prof. dr hab. B. G. z dnia [...] października 2020 r., w którym sugerował on, że dr hab. S. K., jako pracownik Zakładu [...] U[...], kierowanego przez prof. dr hab. E. K. mógłby nie zachować bezstronności w procedowaniu tej sprawy przez RDN[...].
W dniu [...] grudnia 2020 r. Komisja doraźna powołana przez RDN[...] U[...] sporządziła Protokół Czynności. Stwierdzono w nim, że J. W. przejął dosłownie lub też jedynie z niewielkimi modyfikacjami 53 strony z doktoratu J. M. B., co stanowi blisko 11% całej dysertacji doktorskiej dr. hab. J. W., em. prof. U[...]. Komisja ustaliła ponadto, że J.W. znalazły się bezpośrednie zapożyczenia z tekstów innych badaczy: K. G., B. C., L. D., S. H., J. W., J. M., J. T., J. G., A. G., A. S. i J. P. (w sumie 17 stron znormalizowanego maszynopisu). Szczegółowy zakres zapożyczeń Komisja przedstawiła w 14 bardzo obszernych załącznikach do swojego Protokołu Czynności (135 stron wydruku komputerowego). Ogółem zapożyczenia z tekstów innych badaczy stanowią 57% wstępu, 22% rozdziału I, 5% rozdziału II i 9% rozdziału III, Komisja zawarła również konstatację, że "przejmowane przez J. W. zwarte formy narracyjne obejmujące całe grupy zdań, pełne akapity lub nawet ciągi następujących po sobie akapitów noszą wszelkie cechy plagiatu, bowiem zapożyczane były bezpośrednio lub poddawane przezeń najwyżej nieznacznym modyfikacjom, najczęściej o charakterze stylistycznym bądź redakcyjnym, polegającym niejednokrotnie także na zmianach dostosowujących kopiowany passus do problematyki i ram chronologicznych własnej pracy".
W dniu [...] marca 2021 r. RDN[...] U[...] przyjęła uchwałę w sprawie przyjęcia i zatwierdzenia stanowiska Komisji doraźnej z dnia [...] marca 2021 r. w sprawie pism dr hab. J. W. z [...] września 2019 r. i [...] stycznia 2021 r. W głosowaniu wzięło udział 19 osób. Na "tak" oddano 12 głosów, na "nie" nie oddano żadnego głosu, a 7 osób wstrzymało się od wyrażenia własnej opinii w tej sprawie. Na tym samym posiedzeniu Rada Dyscypliny Naukowej [...] Uniwersytetu [...] podjęła decyzję o stwierdzeniu nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z dnia [...] kwietnia 1986 r. o nadaniu stopnia doktora J. W. Spośród uprawnionych do głosowania 24 członków Rady, obecne były 23 osoby. Dwie osoby zostały wyłączone z głosowania na własną prośbę, a 2 następne nie wzięły udziału w głosowaniu. Ogółem głosowało 19 osób. Oddano 10 głosów na "tak", 1 głos na "nie" i 8 głosów "wstrzymuję się".
W dniu [...] maja 2021 r. do Uniwersytetu [...] (na podstawie dostarczonej dokumentacji można ustalić, że nastąpiło to w terminie wskazanym w pouczeniu uchwały, jak i w terminie ustawowym) wpłynęło bardzo obszerne (41 stron) odwołanie pełnomocniczki J.A. W. od uchwały nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. W odwołaniu sformułowano 6 zarzutów, przede wszystkim natury procesowej, opartych na odwoływaniu się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej określanego jako "k.p.a."), które, zdaniem Skarżącej, powinny być zastosowane, a nie zostały zastosowane (zarzuty 1 oraz 3-6).
W petitum odwołania w pierwszej kolejności sformułowany został wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały - jako mającej być podjętą bez podstawy prawnej (zdaniem Skarżącej, podstawą taką nie może być art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku 2 art. 186 ust. 6 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, s. 4-5 odwołania), przy zaznaczeniu, że z art. 156 § 2 k.p.a. powinna wynikać niedopuszczalność stwierdzenia decyzji (uchwały o nadaniu stopnia doktora), ponieważ uchwała ta wywołała nieodwracalne skutki prawne (s.4-6).
Rada Doskonałości Naukowej na skutek wniesionego odwołania stwierdziła, że Rada Dyscypliny Naukowej [...] Uniwersytetu [...] miała wszelkie kompetencje do podjęcia wspomnianej wyżej uchwały. W jej skład wchodzi bowiem 24 samodzielnych pracowników legitymujących się tytułem profesora lub stopniem doktora habilitowanego. Rada posiada uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...]. W skład Rady wchodzi też czworo pracowników specjalizujących się w [...]: prof. dr hab. E. K., dr hab. G. M., prof. U[...], dr hab. D. K., prof. U[...] i dr hab. S. K., prof. U[...].
RDN[...] U[...] podjęła swoją decyzję na podstawie ustaleń powołanej przez siebie Komisji doraźnej, której powierzono zadanie zbadania, czy w rozprawie doktorskiej J. A. W. doszło do przypisania sobie autorstwa istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. W dniu [...] grudnia 2020 r. Rada zatwierdziła opracowany przez tę Komisję Protokół Czynności, w którym przedstawiono ogromną skalę nieuprawnionych zapożyczeń w rozprawie doktorskiej dr. hab. J. W. W poddanym badaniu doktoracie wykazano łącznie 1985 wersów, czyli w przeliczeniu 66 stron znormalizowanego maszynopisu, zapożyczeń z tekstów innych badaczy (głównie z doktoratu J.M. B.), co stanowi 14,5% całości dysertacji Skarżącego. Komisja zwróciła również uwagę na fakt, że przejęte i nieoznaczone cudzysłowem fragmenty opracowań innych autorów znalazły się we wszystkich częściach rozprawy, a zwłaszcza we wstępie (ponad połowa jego treści, w tym tezy dysertacji) oraz rozdziale pierwszym (ponad 20% objętości tej części pracy). Komisja podkreśliła także, że wszystkie części rozprawy (w tym wstęp i rozdział wprowadzający) należy uznać za jej niezbędne, o równorzędnej wadze elementy składowe, a zatem "istotne" dla klarowności wywodu autora. W ustaleniach Komisji znalazły się również liczne przykłady przejęcia przez J. W. dorobku także innych, nie tylko J.M. B., autorów. Zdaniem członków Komisji doraźnej: "świadomy i bezpośredni zamiar przypisania sobie cudzego utworu można zwłaszcza w odniesieniu do doktoratu J.M. B." Członkowie RDN[...] U[...] przed podjęciem decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z dnia [...] kwietnia 1986 r. o nadaniu stopnia doktora J. W. zapoznali się również z przywołanym wyżej pismem radcy prawnego M. G. z dnia [...] stycznia 2021 r. oraz załączonymi do niego uwagami merytorycznymi do wykazu zapożyczeń zawartych w poszczególnych załącznikach do protokołu Komisji doraźnej z dnia [...] grudnia 2020 r. sporządzonymi przez dr. hab. J. A. W.
Rada Doskonałości Naukowej wskazał, iż zgodnie z art. 187 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.). Postępowania w sprawach, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 2, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. W okresie od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, do dnia 30 września 2019 r. postępowania w sprawach, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 2, wszczyna się i prowadzi na podstawie przepisów dotychczasowych. Od dnia 1 października 2019 r. postępowania, o których mowa w ust. 5 i 6, są prowadzone przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów lub podmiot wskazany w art. 178 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, a od dnia 1 stycznia 2021r. kompetencje Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przejmuje Rada Doskonałości Naukowej. Zatem, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania o awans naukowy mogły być wszczęte najpóźniej do dnia 30 września 2019 r.
W sprawie zastosowano właściwe przepisy tj. art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych. W ocenie RDN, nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że skoro w ustawie z dnia 31 marca 1965 r. o stopniach naukowych i tytułach naukowych (obowiązującej w dniu nadania dr. hab. J. W. stopnia doktora), nie posługiwano się pojęciem "przypisania sobie istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu naukowego" i wynikających z tego konsekwencji prawnych w postaci pozbawienia stopnia naukowego, to ustawodawca milcząco godził się na takie postępowanie.
Ustawodawca w art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789 z późn. zm. dalej jako usntn) wprowadził dodatkową możliwość wzruszenia w nadzwyczajnym trybie uchwały o nadaniu stopnia lub tytułu. Zgodnie z tym przepisem rada właściwej jednostki organizacyjnej lub odpowiednio Centralna Komisja, w drodze decyzji, stwierdza nieważność postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Jak wskazuje się w literaturze instytucja ta jest nieznana k.p.a., który odnosi się do instytucji stwierdzenia nieważności decyzji (H. Izdebski, J. Zieliński, Ustawa o stopniach...., s. 127). Nie należy jej przy tym utożsamiać ze stwierdzeniem nieważności postępowania, które występuje na gruncie postępowania cywilnego, jak i sądowoadministracyjnego. tak wskazuje J. P. Tamo za J. Borkowskim, uchwała w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania o awans naukowy powinna być podejmowana w trybie nadzwyczajnym, który jest właściwy i odpowiedni dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w świetle przepisów kpa (J. P. Tamo, Rola odpowiedniego stosowania..., s. 32). W doktrynie wyrażany jest także pogląd, z którym należy się zgodzić, że odmiennie niż w przypadku innych trybów nadzwyczajnych, stwierdzenie nieważności postępowania odnosi się do całego postępowania, a nie jedynie danej decyzji administracyjnej, co w konsekwencji skutkuje pozbawieniem mocy prawnej wszystkich uchwał i czynności podjętych w postępowaniu o awans naukowy (P. Dańczak, Decyzja administracyjna..., s. 373). Nie sposób jest zatem wyprowadzić bezpośredniej analogii z instytucji stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodzić się natomiast trzeba, że decyzja administracyjna wydana w wyniku przeprowadzenia omawianego postępowania nadzwyczajnego, jest decyzją nową, w stosunku do danego postępowania o awans naukowy, co niesie ze sobą uznanie, iż jest to rozstrzygnięcie podjęte w pierwszej instancji ze wszystkimi tego konsekwencjami .
W ocenie RDN na gruncie przytoczonego przepisu można wyodrębnić dwie przesłanki, których zaistnienie warunkują możliwość orzeczenia sankcji, o której w nim mowa.
Mianowicie są to:
1) osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora przypisała sobie autorstwo
fragmentu cudzego utworu lub ustalenia naukowego;
2) fragment ten jest istotny.
Jednocześnie wskazane wyżej przesłanki muszą być spełnione koniunkcyjnie. Jeśli brak jest którejkolwiek z przesłanek wymaganych przez art. 29a ust. 1 usntn, brak jest podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności decyzji nadającej stopień doktora. W ocenie RDN wykładnia art. 29a ust. 1 usntn prowadzi do wniosku, że zarówno plagiat jak i przypisanie sobie ustalenia naukowego, stanowią równorzędne przesłanki wynikające z tego przepisu. Aby zastosować art. 29a ust. 1 usntn konieczne jest wyraźne ustalenie, że w danej pracy doszło do przypisania autorstwa cudzego utworu lub ustalenia naukowego.
W ocenie RDN przepis art. 156 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, należy uznać za bezzasadny. Przepis ten odnosi się do enumeratywnego katalogu przesłanek dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, nie zaś stwierdzenia nieważności postępowania, o którym mowa w art. 29a ust. 1 usntn. Z tej przyczyny przepis ten nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zaistnienie przesłanek, o których mowa w tym przepisie nie ulega przedawnieniu. Organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował przepisy prawa.
Rada Doskonałości Naukowej wskazuje, że uzasadnienie uchwały nr [...] Rady Dyscypliny Naukowej [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2021 r. w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z [...] kwietnia 1986 r. o nadaniu stopnia doktora em. dr. hab. J. A. W. emerytowanemu profesorowi nadzwyczajnemu Uniwersytetu [...] jednoznacznie wskazuje, iż organ orzekający w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, dokonał jego oceny i ustalił, iż doszło do przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego w ocenianej rozprawie doktorskiej. Organ ten w sposób prawidłowy dokonał ustalenia zaistnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności postępowania. Nie naruszono także przepisów dotyczących ustalenia stanu faktycznego, czy zebrania materiału dowodowego, a na pewno nie w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
J. W. złożył skargę na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] kwietnia 2022r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego.
Skarżący zarzucał:
1. Naruszenie przepisu art. 107§1 pkt 8 k.p.a. w związku z §7 ust. 1 pkt 2 Statutu RDN, stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] października 2020 r., poprzez podpisanie zaskarżonej decyzji przez osobę nieupoważnioną.
2. Naruszenie 107§1 pkt 5 i 8 k.p.a. poprzez brak podpisania osnowy zaskarżonych uchwały i decyzji, co oznacza, iż nie zawierają one rozstrzygnięcia.
3. Naruszenie art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym poprzez zastosowanie oraz art. 156 § 2 k.p.a. zdanie II poprzez niezastosowanie.
4. Naruszenie § 28 ust. 2 w związku z § 21 Statutu RDN poprzez błędne zastosowanie polegające na powołaniu na recenzenta prof. H. I., który nie reprezentuje dyscypliny [...] oraz naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i w związku z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i zaniechanie zebrania oraz rozważenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.
5. Naruszenie art. 7, w związku z art. 75§1, w związku z art. 77§1, w związku z art. 80 oraz w związku z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i zaniechanie zebrania oraz rozważenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym pominięcie oceny opinii recenzentów oraz brak wezwania prof. H. I. do uzupełnienia wydanej w sprawie opinii. Także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji nie zawiera z powyższych przyczyn wskazania faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
6. Naruszenie art. 29a ust. 1 Ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spełnione zostały przesłanki naruszonego przepisu, czyli że w pracy doktorskiej doszło do przypisania przez Skarżącego autorstwa istotnego fragmentu cudzego utworu lub ustalenia naukowego w związku z art. 7 oraz z art. 77§1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego w tym zakresie oraz sprzeczność istotnych ustaleń Organu odwoławczego z treścią zebranego materiału dowodowego.
7. Naruszenie art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., w związku z art. 29a ust. 1 Ustawy poprzez brak podpisów na zaskarżonej decyzji wszystkich członków Prezydium RDN oraz braku zaparafowania każdej ze stron tejże decyzji.
8. Naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niespełnienie wymogów rzetelności przygotowania dokumentów postępowania administracyjnego.
8. Naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niespełnienie wymogów rzetelności przygotowania dokumentów postępowania administracyjnego.
9. Naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie nieprawidłowej struktury wymaganej dla uzasadnienia decyzji.
10. Naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutu błędu w podanym wyniku głosowania.
11. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie w związku z art. 77§1 i art. 7 k.p.a.
Skarżący wnosił:
1. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o stwierdzenie nieważności decyzji Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] kwietnia 2022r. (Nr [...]) oraz poprzedzającej jej uchwały Rady Dyscypliny Naukowej [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2021 r. (nr [...]) w całości jako wydanych bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa;
2. ewentualnie o uchylenie w całości decyzji i uchwały wymienionych w pkt 1 powyżej;
3. ewentualnie o uchylenie w całości decyzji i uchwały wymienionych w pkt 1 powyżej oraz o umorzenie postępowania w obu instancjach ze względu na jego bezprzedmiotowość w przypadku uznania, iż w stosunku do zarzucanego czynu, zastosowano sankcję nieobowiązującą w dniu uzyskania przez Pana J. W. stopnia doktora.
Pełnomocnik skarżącego w obszernym uzasadnieniu przedstawił argumentację do ww. zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu Sąd jest obowiązany do badania jego zgodności z prawem w pełnym zakresie, nie ograniczając się do zarzutów skargi.
Przy czym, Sąd nie jest uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją (jej następcą jest Rada Doskonałości Naukowej) nie naruszono norm postępowania wynikających z przepisów ustawy i Statutu Centralnej Komisji, a także przepisów k.p.a. (por. np. wyrok NSA z 30 maja 2008r. sygn. akt I OSK 212/08, LEX nr 505357).
W pierwszej kolejności należy się odnieść do najdalej idącego zarzutu skargi polegającego na podpisaniu decyzji w obu instancjach przez nieupoważnioną do tego osobę, a mianowicie przez Sekretarza RDN, podczas gdy powinny być podpisane – zdaniem skarżącego - przez Przewodniczącego RDN, co skutkuje stwierdzeniem nieważności tych aktów na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Sąd stwierdza, że zarzut ten jest nietrafny. Stosownie do treści art. 179 ust. 10 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669 ze zm., dalej "p.s.w.n."), z dniem 1 stycznia 2021 r. RDN wstąpiła w prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Na podstawie art. 232 ust. 2 p.s.w.n. RDN w zakresie prowadzonych postępowań pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej. Według art. 238 ust. 1 pkt 5 p.s.w.n. do zadań RDN należy (m.in.) podejmowanie czynności w postępowaniu w sprawie nadania tytułu profesora, o których mowa w art. 228 i art. 230. Zgodnie z przepisami art. 228 ust. 7-9 p.s.w.n., RDN rozpatruje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 6 miesięcy od dnia jego doręczenia (ust. 7). W postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy RDN może zasięgać opinii recenzentów, o których mowa w ust. 3 (ust. 8). W postępowaniach w sprawie nadania tytułu profesora, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. (ust. 9).
W myśl art. 235 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 p.s.w.n. RDN działa przez swoje organy, którymi są: przewodniczący i prezydium, zaś w skład prezydium wchodzą: przewodniczący; sekretarz RDN oraz przewodniczący zespołów, o których mowa w ust. 5. Przepis art. 235 ust. 4 p.s.w.n. wskazuje, że przewodniczącego RDN powołuje spośród jej członków i odwołuje minister. Z kolei wedle przepisów art. 236 p.s.w.n., statut RDN, który uchwala RDN na posiedzeniu plenarnym, a zatwierdza go minister, określa: organizację i sposób działania RDN; szczegółowy tryb przeprowadzenia wyborów do RDN; szczegółowy zakres zadań organów RDN oraz szczegółowy tryb wyznaczania recenzentów.
Zarządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie statutu Rady Doskonałości Naukowej określono pierwszy statut RDN, stanowiący załącznik do ww. zarządzenia (Dziennik Urzędowy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 4 stycznia 2019 r., poz. 2 ze zm.; dalej: "Statut"). Z § 3 ust. 3 Statutu wynika, że RDN - co do zasady - podejmuje rozstrzygnięcia na posiedzeniu plenarnym w głosowaniu jawnym, zwykłą większością głosów, w obecności co najmniej połowy członków RDN. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego RDN. Natomiast § 7 ust. 1 pkt 2 Statutu przewiduje, iż Przewodniczący RDN podpisuje rozstrzygnięcia RDN lub prezydium RDN, a - jak stanowi § 7 ust. 3 Statutu - w przypadku nieobecności Przewodniczącego RDN zastępuje wyznaczony przez niego członek RDN. Nadto, zgodnie z § 7 ust. 4 Statutu, Przewodniczący RDN może upoważnić innego członka prezydium RDN do wykonywania, w zakresie określonym w upoważnieniu, czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 12–14 oraz w ust. 2 pkt 4 i 5. Powyższe zarządzenie zostało zmienione zarządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 lutego 2020 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie nadania statutu RDN (Dziennik Urzędowy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 5 lutego 2020 r., poz. 6), jednakże w zakresie przedstawionych wyżej zapisów utrzymano dotychczasowe rozwiązania.
Przewodniczący RDN – prof. dr hab. G. W., na podstawie § 7 ust. 3 Statutu, udzielił upoważnienia prof. dr hab. B. S. m.in. do podpisywania rozstrzygnięć podejmowanych przez organy RDN oraz podpisywania innych pism, których wydanie należy do właściwości Przewodniczącego RDN (przedmiotowe upoważnienie znajduje się w aktach administracyjnych). W tym stanie rzeczy należy uznać, iż wydane w niniejszej sprawie decyzje RDN zostały podpisane przez właściwą osobę, tj. prof. dr hab. B. S., reprezentującą organ na podstawie udzielonego upoważnienia przez Przewodniczącego RDN.
Natomiast zasadny okazał się równie ważki zarzut naruszenia przez Organy art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1789 ze zm.).
Przepis art. 29a ustawy z 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki ustanawia szczególny sposób wzruszenia prawomocnej uchwały o nadaniu stopnia naukowego, polegający na stwierdzeniu nieważności postępowania, w którym została ona wydana. Sankcja ta nie dotyka uchwały, lecz całego postępowania. Oznacza to, że decyzja wydana na podstawie art. 29a ww. ustawy będzie pozbawiać mocy prawnej wszystkie czynności i uchwały podjęte w przewodzie habilitacyjnym. Postępowanie to obejmuje wszystkie czynności przewodu od momentu jego wszczęcia, aż do podjęcia uchwały o nadaniu stopnia. Stwierdzenie nieważności postępowania skutkować będzie zniesieniem całego postępowania o nadanie stopnia, a zatem także wszystkich dokonanych w tym postępowaniu czynności w postaci podjętych uchwał oraz powrót do stanu prawnego sprzed wniosku o wszczęcie postępowania (P. Kledzik, Kilka uwag w zakresie przesłanek i trybu wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego, [w:] Specyfika postępowań administracyjnych w sprawach z zakresu szkolnictwa wyższego i nauki, red. J.P. Tarno, A. Szot, P. Pokorny, Lublin 2016, s. 147).
Natomiast, art. 29 ust. 2 ww. ustawy ustanawia dodatkową, w stosunku do przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., przesłankę wznowienia postępowania o nadanie stopnia lub tytułu, w przypadku ujawnienia okoliczności, które wskazywałyby, że stopnień lub tytuł został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w świecie nauki. Podkreślić należy, że wymieniona przesłanka wznowienia postępowania ma charakter samodzielny, a zatem przeprowadzona na tej podstawie weryfikacja decyzji ostatecznej nie jest ograniczona terminami wynikającymi z art. 146 § 1 k.p.a. Brak jest możliwości przedawnienia uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji o nadaniu stopnia naukowego z powodu naruszenia prawa lub dobrych obyczajów w nauce ma zapobiec korzystaniu z owoców czynu niedozwolonego (v. J. P. Tarno, "Rola odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniach w sprawach stopni naukowych, wybrane zagadnienia"; Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 6 (39)/2011; wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 1537/06; wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 249/11; publ. CBOSA).
Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 25.11.2014r., I OSK 1774/14, wskazując, że do weryfikacji wadliwych, a zarazem ostatecznych decyzji w sprawach stopni naukowych i tytułu naukowego mogą mieć zastosowanie trzy nadzwyczajne tryby postępowania, uregulowane w odrębnych przepisach: a) wznowienie postępowania (art. 145 – 152 k.p.a. i art. 29 ust. 2 i 3 ustawy o stopniach), b) stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 – 159 k.p.a.); i c) stwierdzenie nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia (art. 29a ustawy o stopniach). Każdy z tych trybów jest odrębnym postępowaniem, toczonym w sprawie wzruszenia decyzji ostatecznej, i kończy się decyzją, wywierającą odmienne skutki prawne. W pierwszym i trzecim z tych trybów przepisy k.p.a. mają jedynie odpowiednie zastosowanie, co m.in. oznacza, że nie mają one zastosowania w szczególności w kwestiach, które zostały inaczej uregulowane w art. 29 ust. 2 i 3 lub art. 29a ustawy o stopniach, albo gdyby ich zastosowanie prowadziło do wypaczenia istoty danego trybu weryfikacji ostatecznych decyzji w sprawach stopni naukowych i tytułu naukowego. Z tego powodu w trybie wznowienia postępowania z przyczyny wskazanej w art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach nie ma zastosowania art. 146 § 1 k.p.a.
Podsumowując, wskazane w art. 29 ust. 2 i 29a ust. 1 ustawy o stopniach przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności tego postępowania są przesłankami autonomicznymi względem regulacji k.p.a. Dodatkowo, w przeciwieństwie do przesłanek wymienionych w art. 145 k.p.a., regulacja przepisu art.29 ust. 2 ustawy nie jest ograniczona terminem przedawnienia a ponadto najszerzej zakreśla ona podstawy wznowienia jako "ujawnione okoliczności wskazujące, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce.
Natomiast, z uwagi na fakt, że przesłanka stwierdzenia nieważności postępowania administracyjnego z art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytułach jest przesłanką szczególną (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.), termin przedawnienia w tym zakresie wynosi, zgodnie z przepisem art. 156 § 2 k.p.a. 10 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (tak też: Piotr Ochman w opracowaniu "Prawne konsekwencje plagiatu naukowego", s.155).
Podobne stanowisko wyraził Jan Paweł Tarno w opracowaniu "Rola odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniach w sprawach stopni naukowych (wybrane zagadnienia)", publ. ZNSA 2011/6/18-35 wskazując, iż : "Jak już wcześniej wspomniano, art. 29a u.s.n. jako okoliczność uzasadniającą stwierdzenie nieważności postępowania wskazuje przypisanie sobie autorstwa istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego w pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia. Oznacza to, że zarzut popełnienia plagiatu w pracy doktorskiej czy habilitacyjnej stanowi podstawę uruchomienia tego trybu, który jest całkowicie nowy na gruncie postępowania administracyjnego. O ile bowiem instytucja stwierdzenia nieważności decyzji od dawna istnieje na gruncie postępowania administracyjnego, o tyle tryb stwierdzenia nieważności postępowania występował dotychczas tylko w postępowaniu cywilnym oraz sądowoadministracyjnym.
Najogólniej rzecz ujmując, zarówno nieważność postępowania cywilnego, jak i sądowoadministracyjnego wywołana jest nieprawidłowościami leżącymi po stronie sądu (np. nieprawidłowy skład sądu). Nieważność postępowania nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż nie następuje z mocy prawa, ale skutkuje uchyleniem przez sąd orzeczenia w razie jego zaskarżenia. Uchylenie orzeczenia z powodu wystąpienia jednej z przyczyn nieważności odbywa się w wyniku rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym. W następstwie zastosowania tej instytucji dochodzi do zniesienia wszystkich skutków postępowania, sprawa zaś wraca do początku.
Rodzi się pytanie, czy stwierdzenie nieważności postępowania, o którym mowa w art. 29a u.s.n., to nowy nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, wzorowany na postępowaniach sądowych, czy może sformułowanie użyte w powyższym przepisie to nieszczęśliwa pomyłka ustawodawcy, któremu w istocie nie chodziło o nieważność postępowania, ale o stwierdzenie nieważności decyzji. Za przyjęciem tej drugiej tezy przemawiałby fakt, że przesłanka z art. 29a u.s.n. mieści się w katalogu podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, do którego odsyła art. 157 § 1 pkt 7 k.p.a. Natomiast przeciwko tej tezie przemawia to, że pozbawienie strony stopnia naukowego ze skutkiem ex tunc mogłoby prowadzić do uznania, że od początku nie była ona zdolna do prowadzenia określonych zajęć dydaktycznych, co stawiałoby pod znakiem zapytania legalność np. prac magisterskich napisanych pod kierunkiem osoby pozbawionej w tym trybie stopnia naukowego.
Z kolei przeciwko wykładni gramatycznej art. 29a u.s.n. przemawia to, że nie może tu chodzić o instytucję nieważności postępowania znaną np. postępowaniu sądowoadministracyjnemu, gdyż w postępowaniu przed sądem nieważność stwierdza się w postępowaniu odwoławczym. Natomiast wymieniona w tym przepisie podstawa stwierdzenia nieważności postępowania jest okolicznością uzasadniającą wszczęcie i prowadzenie nowego postępowania w trybie nadzwyczajnym. Ponadto okoliczności tej nie można zaliczyć do wadliwości leżących po stronie organu prowadzącego postępowanie, jako że plagiat popełniany jest z winy umyślnej.
Przytoczone wątpliwości nie wyczerpują wszystkich kontrowersji, jakie występują na tle tego uregulowania, niemniej ich szczegółowe omówienie wykracza poza ramy niniejszego opracowania. W mojej ocenie za racjonalne i znajdujące uzasadnienie w przepisach należałoby uznać rozwiązanie zaproponowane przez J.Borkowskiego, że decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego powinna być podejmowana w trybie nadzwyczajnym, właściwym dla stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej (art. 156-159 k.p.a.). Skutkiem tej decyzji byłoby pozbawienie mocy prawnej wszystkich czynności przewodu i kończących je uchwał oraz przywrócenie stanu prawnego sprzed wniosku o wszczęcie postępowania." (pkt 7.3 opracowania).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w niniejszym składzie, przychyla się do stanowiska zgodnie, z którym decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego powinna być podejmowana w trybie nadzwyczajnym, właściwym dla stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej (art. 156-159 k.p.a.). Nie powielając przedstawionych wyżej argumentów należy wskazać, iż przesłanka z art. 29a u.s.n. mieści się w katalogu podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, do którego odsyła art. 157 § 1 pkt 7 k.p.a. Zgodnie z wolą ustawodawcy wywiera jednak inny skutek. Stwierdzenie nieważności postępowania skutkować będzie zniesieniem całego postępowania o nadanie stopnia, a zatem także wszystkich dokonanych w tym postępowaniu czynności w postaci podjętych uchwał oraz powrót do stanu prawnego sprzed wniosku o wszczęcie postępowania. Kolejno, pozbawienie strony stopnia naukowego ze skutkiem ex tunc mogłoby prowadzić do uznania, że od początku nie była ona zdolna do prowadzenia określonych zajęć dydaktycznych, co stawiałoby pod znakiem zapytania legalność np. prac magisterskich napisanych pod kierunkiem osoby pozbawionej w tym trybie stopnia naukowego.
Zestawiając zatem skutki stwierdzenia nieważności postępowania doktorskiego z konstrukcją oraz wykładnią art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach i tytułach Sąd uznał, iż należy w sprawie stosować art. 156 § 2 k.p.a. Określając natomiast datę postępowania doktorskiego zakończonego uchwałą z dnia [...] kwietnia 1986r. o nadaniu stopnia doktora J. W. (obecnie dr hab. emerytowany profesor nadzwyczajny Uniwersytetu [...]) należało stwierdzić, iż z uwagi na termin określony w art. 156 § 2 k.p.a. organy nie miały podstaw do stwierdzenia nieważności ww. postępowania.
Na marginesie warto odnotować, iż nie stwierdza się nieważności decyzji (z przyczyn wymienionych w § 1 – zatem w każdym przypadku), jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Wcześniejsze brzmienie przywołanego przepisu (do 15.9.2021 r.) wskazywało na to, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art 156 § 1 pkt 1, 3, 4 i 7 k.p.a., jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Obecnie zatem, ustawa wprowadza przeszkodę dla stwierdzenia nieważności decyzji w postaci upływu czasu dla wszystkich podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, a nie przesłanek wybranych. Ponadto do tej pory nie było ograniczeń czasowych co do wszczęcia i prowadzenia postępowania nieważnościowego. Przeszkoda w stwierdzeniu nieważności decyzji z uwagi na upływ czasu (10 lat dla wybranych przesłanek) nie przeszkadzała temu, by organ wydał decyzję, którą stwierdził wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a. w brzmieniu do dnia 15 września 2021 r.). Od 16 września 2021 r., sytuacja uległa zmianie, będzie to niemożliwe w odniesieniu do wszystkich decyzji sprzed 30 lat (termin liczony od doręczenia bądź ogłoszenia decyzji).
Warto też odnotować, że do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem 15 września 2021 r. ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy k.p.a. w brzmieniu nowym. Innymi słowy, postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Zmienione przepisy k.p.a. dotyczą zatem wszystkich decyzji i postępowań – decyzji dotychczas wydanych i postępowań w toku (T. Lewandowski, Stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, LEX/el. 2013.).
W ocenie Sądu uznać zatem należy, że doszło do naruszenia art. 26a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych oraz o stopniu i tytule w zakresie sztuki w zw. z art. 156 § 2 k.p.a., co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Rady Dyscypliny Naukowej Uniwersytetu G. z dnia [...] marca 2021r. W punkcie 2 wyroku Sąd umorzył postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.).
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł w jak w sentencji (pkt 1 i 2 wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 200 powołanej ustawy.