II SA/Wa 1564/05

II SA/Wa 1564/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-11-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Mierzejewska
Eugeniusz Wasilewski /sprawozdawca/
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący/
Symbol z opisem
650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2005 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości
Uzasadnienie
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu wniosku J.D. o przyznanie renty rodzinnej po zmarłym ojcu w drodze wyjątku, decyzją z dnia [...] maja 2005 r., odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż przyznanie świadczenia na podstawie art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) jest możliwe, jeżeli wnioskodawca spełnia następujące warunki:
” jest lub był osobą ubezpieczoną lub jest członkiem rodziny pozostałym po
ubezpieczonym,
” nie spełnia warunków do uzyskania świadczeń wskutek szczególnych okoliczności,
” nie może podjąć pracy zawodowej ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek,
” nie ma niezbędnych środków utrzymania.
Do przyznania świadczenia w drodze wyjątku wszystkie przesłanki, o jakich mowa wyżej, powinny być spełnione łącznie, a brak choćby jednej z nich wyklucza możliwość przyznania świadczenia.
Prezes ZUS wyjaśnił, że renta rodzinna jest pochodną świadczenia osoby zmarłej. W związku z tym w pierwszej kolejności bada się uprawnienia, jakie przysługiwałyby osobie zmarłej. Również szczególna okoliczność, o której mowa w art. 83 ustawy odnosi się do osoby zmarłej.
Z dokumentacji znajdującej się w aktach rentowych wynika, że ojciec wnioskodawczyni na przestrzeni 56 lat życia posiadał wprawdzie okres ubezpieczenia wynoszący 28 lat i 23 dni, jednak w 10-leciu przed zgonem (nagłym) tylko 3 lata 6 miesięcy i 23 dni. Ostatnio udowodniony okres ubezpieczenia przypada na dzień 15 kwietnia 1999 r. i od tej daty do orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy, przez okres 5 lat 5 miesięcy i 23 dni, nie został wykazany jakikolwiek okres zatrudnienia poparty opłacaniem składki na ubezpieczenie społeczne.
W ocenie organu, nie zostały wykazane szczególne okoliczności uniemożliwiające podjęcie zatrudnienia i kontynuowanie ubezpieczenia.
Powyższa decyzja została doręczona wnioskodawczyni w dniu 13 maja 2005 r., zaś w dniu 8 czerwca 2005 r. złożyła ona wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., utrzymał w mocy swoją decyzję odmawiającą przyznania świadczenia, nie znajdując nowych okoliczności mających wpływ na zmianę rozstrzygnięcia.
Na powyższą decyzję J.D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc, iż została pokrzywdzona przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który odmówił jej prawa do renty po zmarłym ojcu, została też pozbawiona świadczenia alimentacyjnego otrzymywanego z Funduszu Alimentacyjnego. Wskazała też na swoją trudną sytuację materialną.
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł też, iż skarżąca jest pełnoletnią studentką zdolną do pracy, co wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia skierowanego wyłącznie dla osób całkowicie niezdolnych do pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zaskarżona decyzja jest dotknięta kwalifikowaną wadą rażącego naruszenia prawa skutkującą stwierdzeniem jej nieważności.
Decyzja odmawiająca przyznania świadczenia w drodze wyjątku została skarżącej doręczona w dniu 13 maja 2005 r. i zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, strona niezadowolona z rozstrzygnięcia mogła zwrócić się do Prezesa ZUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zainteresowana wniosła 8 czerwca 2005 r. (data stempla pocztowego), a zatem po upływie 14-dniowego terminu zakreślonego przepisem art. 129 § 2 kpa.
Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest więc zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem badać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie.
Wniesienie odwołania po terminie może prowadzić do wystąpienia dwojakiego rodzaju skutków procesowych, a mianowicie:
” jeżeli wnoszący odwołanie nie zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu (art. 134 kpa), wówczas organ odwoławczy jest obowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania,
” jeżeli ze spóźnionym odwołaniem został złożony wniosek o przywrócenie terminu (art. 58 § 2 kpa), wówczas organ odwoławczy obowiązany jest wydać postanowienie w sprawie z wniosku o przywrócenie terminu (art. 59 § 1 kpa).
Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa).
Stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji, Sąd nie odnosił się do kwestii będących przedmiotem skargi.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.