II SA/Wa 1510/24

II SA/Wa 1510/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący/
Danuta Kania
Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 61 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 8 ust. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), , Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi J. P. i J. P. wspólników M. s.c. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] marca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 t.j.), art. 3 ust. 1 i art. 17 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 j.t), art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 1199 j.t.), po rozpatrzeniu wniosku J. P. i J. P. wspólników M. s.c., odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie ilości złożonych skarg na kierowników Biur Powiatowych ARiMR, ilości rozpatrzonych przez Prezesa ARiMR skarg na kierowników BP ARiMR przy pomocy Departamentu Audytu i Kontroli lub innych komórek organizacyjnych ARiMR oraz ilości przypadków rozpatrzenia skarg przez Prezesa ARiMR za pomocą innych komórek organizacyjnych ARiMR.
Prezes ARiMR w uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] stycznia 2024 r. do ARiMR wpłynął wniosek M. s.c. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
"1. Wskazanie, w okresie listopad 2020 r. - luty 2022 r.: zasad rozpatrywania przez Prezesa ARiMR skarg na Kierowników Biur Powiatowych (BP) ARiMR, w tym wskazanie istnienia przepisów wewnętrznych obowiązujących wewnątrz ARiMR, względnie zarządzeń lub instrukcji w tym zakresie.
Proszę o przesianie uwierzytelnionych kopii, wskazanych w odpowiedzi dokumentów, jako załączników do odpowiedzi na niniejsze pismo.
2. Odpowiedź na pytanie: Kiedy i jakim dokumentem kompetencja rozpatrywania skarg na Kierowników BP ARiMR została przypisana do Biura Prezesa ARiMR i jakiej komórce organizacyjnej Centrali ARiMR ta kompetencja była wcześniej przypisana?
3. Odpowiedź na pytanie: Kiedy i jakim dokumentem kompetencja rozpatrywania skarg na Kierowników BP ARiMR została odebrana Departamentowi Audytu i Kontroli (Centrali) ARiMR?
4. Ile etatów (przedział liczbowy jeśli następował zmiany liczby na przestrzeni wymienionych lat) było przypisanych do Biura Prezesa w okresie listopad 2020 r.- 2023 r. - w zakresie obowiązków w których znajdowała się kompetencja rozpatrywania skarg na Kierowników BP ARiMR?
5. Ile etatów (przedział liczbowy jeśli następował zmiany liczby na przestrzeni wymienionych lat) liczył Departament Audytu i Kontroli w okresie listopad 2020 r.- 2023 r.?
6. Odpowiedź na poniższe pytania odnośnie okresu listopad 2020 r. - 2023 r. : a) Ile wpłynęło skarg na Kierowników BP ARiMR? b) w ilu przypadkach Prezes ARiMR odmówił rozpatrzenia skargi na Kierownika BP ARiMR i skierował sprawę do rozpatrzenia przez tego samego Kierownika BP ARiMR - na którego ta skarga została złożona? c) w ilu przypadkach Prezes ARiMR rozpatrzył skargi na Kierownika BP ARiMR przy pomocy Departamentu Audytu i Kontroli lub innych komórek organizacyjnych (jakich komórek organizacyjnych?)? d) w ilu przypadkach Prezes ARiMR rozpatrzył skargi za pomocą innej komórki organizacyjnej? Jeśli tak to jakiej i na jakiej podstawie prawnej? (...)".
Organ wskazał, że zakres żądania wskazany w pkt 6 a, c, oraz d) stanowi informacje nowe, nieistniejące dotychczas w przyjętej treści i postaci. ARiMR nie posiada gotowych i jednoznacznych danych, a ich pozyskanie oraz późniejsze opracowanie byłoby procesem pracochłonnym i czasochłonnym. Przygotowanie odpowiedzi, we wnioskowanym zakresie, wymaga analizy Rejestru Skarg, Wniosków i Petycji (RSW), która sprowadza się do przygotowania zapytania bazodanowego, a następnie manualnej obróbki danych wygenerowanych z rejestru. W okresie wskazanym przez wnioskodawcę, tj. od 1 listopada 2020 r. do 31 grudnia 2023 r. do ARiMR wpłynęło 1 555 skarg. Zarówno z aplikacji RSW jak i z raportu, który jest generowany z RSW nie ma możliwości wyselekcjonowania danych pod kątem osoby, na którą kierowana jest skarga. Wobec powyższego, aby wykazać skargi, które wpłynęły na Kierowników Biur Powiatowych ARiMR konieczna jest analiza akt każdej sprawy odrębnie (niezależnie, czy skargę wniesiono w wersji papierowej, czy elektronicznie). Podkreślenia wymaga, fakt iż skargi są rozpatrywane zarówno w Centrali ARiMR, jak w szesnastu Oddziałach Regionalnych ARiMR. Centrala dysponuje trzema pracownikami rozpatrującymi skargi, natomiast w każdym OR pracuje od dwóch do pięciu pracowników, do zadań których poza rozpatrywaniem skarg, należy przeprowadzanie kontroli wewnętrznych. Przygotowanie wnioskowanych informacji wymagałoby zaangażowania po jednej osobie z każdego OR oraz jednego pracownika Centrali. W efekcie czego, co najmniej 17 pracowników musiałoby zostać wyłączonych z bieżących zadań na czas około tygodnia, aby dokonać wymaganej analizy poprzez manualne przejrzenie wszystkich 1 555 skarg ze wskazanego okresu.
Prezes ARiMR wyjaśnił, że w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., stwierdzone wyżej działania stanowią przetworzenie informacji, którymi dysponuje organ. Jej pozyskanie nakłada konieczność podjęcia ponadprzeciętnych działań. Przygotowanie informacji byłoby wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy pracowników Centrali i OR ARiMR. Wymagałoby użycia dodatkowych sil, środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez ARiMR danych. Powyższe czynności mogą zdezorganizować bieżącą pracę ARiMR, w tym negatywnie wpływać na realizację pozostałych działań. Prezes ARiMR przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące m.in., że informacją przetworzoną będzie taka informacja, co do której podmiot zobowiązany do jej udzielenia nie dysponuje taką "gotową" informacją na dzień złożenia wniosku, ale jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności. Informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej w sytuacji, gdy jej udostępnienie co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych itp. połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych oraz, że udostępnienie informacji przetworzonej będzie możliwe, gdy wnioskodawca wykaże, iż uzyskanie informacji przetworzonej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Prezes ARiMR wskazał, że pismem z dnia 24 stycznia 2024 r. wezwano wnioskodawcę do wykazania, w terminie 14 dni, iż zakres żądanych danych o charakterze przetworzonym będzie miał szczególne znaczenie dla interesu publicznego.
Wnioskodawca pismem z dnia 29 lutego 2024 r., wyjaśnił, iż powyższe jest niezbędne dla zdefiniowania nieprawidłowości w zakresie rozpatrywania oraz odmowy rozpatrywania skarg na Kierowników BP ARiMR przez Prezesa ARiMR w w/w okresie. To z kolei potrzebne jest do zawnioskowania o poprawę działania ARiMR w zakresie rozpatrywania skarg na Kierowników BP ARiMR przez Prezesa ARiMR. Dla rolników z całej Polski ma ogromne znaczenie czy skargi na Kierowników BP ARiMR są rozpatrywane przez zwierzchników lub powołane do tego organy nadzoru i czy odnoszą jakikolwiek skutek na poprawę funkcjonowania ARiMR.
Prezes ARiMR zaznaczył, że żądane informacje w żaden sposób nie wyjaśniają sposobu rozpatrzenia skarg. Przedmiotowe dane swoim zakresem obejmują wskazanie ilościowe dotyczące skarg na Kierowników BP ARiMR, rozpatrzenia skarg na Kierownika BP ARiMR przy pomocy Departamentu Audytu i Kontroli lub innych komórek organizacyjnych oraz rozpatrywania skarg w ogóle przez inne komórki organizacyjne w ARiMR. Takie informacje nie pozwalają na zdefiniowanie nieprawidłowości, ponieważ każda skarga w ARiMR rozpatrywana jest indywidualnie, według obowiązujących przepisów prawa – k.p.a., rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz.U.2002.5.46) - oraz aktów wewnętrznych ARiMR. W celu ustalenia nieprawidłowości należałoby każdą sprawę w zakresie, której został złożony wniosek o informację publiczną przeanalizować kompleksowo ze wszystkimi dokumentami zebranymi w danym konkretnym przypadku. Dopiero taka analiza pozwalałaby na stwierdzenie nieprawidłowości w rozpatrywaniu skarg. Wniosek o poprawę rozpatrywania skarg przez ARiMR wnioskodawca mógłby złożyć na podstawie szczegółowego przeanalizowania kompletnej dokumentacji, jednakże w tym zakresie kontrola dotycząca sposobu rozpatrywania w ARiMR skarg jest sprawowana przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wobec powyższego Prezes ARiMR uznał, że nie sposób stwierdzić, aby wnioskowane dane miały szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego.
J. P. i J. P. wspólnicy spółki cywilnej M. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 104, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p., art. 8 ust. 2 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2024 r. nr [...].
Prezes ARiMR po dokonaniu ponownej analizy sprawy stwierdził, że zakres żądania stanowi informacje nowe, nieistniejące dotychczas w przyjętej treści i postaci. ARiMR me posiada gotowych i jednoznacznych danych we wnioskowanej postaci, zaś ich pozyskanie oraz późniejsze opracowanie byłoby procesem pracochłonnym i czasochłonnym. Fakt, iż ARiMR dysponuje wnioskowanymi informacjami, jednak ich przygotowanie we wnioskowanym zakresie, wymaga analizy Rejestru Skarg, Wniosków i Petycji (RSW) która sprowadza się do przygotowania zapytania bazodanowego, a następnie manualnej weryfikacji danych na podstawie raportu wygenerowanego bezpośrednio z RSW (łącznie wpłynęło do ARiMR 1555 skarg we wskazanym przez wnioskodawcę okresie) oraz treści posiadanej dokumentacji, gdyż RSW nie posiada funkcjonalności umożliwiającej wyselekcjonowanie danych pod kątem osoby (w tym zajmowanego przez nią stanowiska w ARiMR), na którą kierowana jest skarga. Stwierdzone wyżej działania stanowią przetworzenie informacji, którymi dysponuje organ. Jej pozyskanie nakłada konieczność podjęcia ponadprzeciętnych działań. Przygotowanie informacji byłoby wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy pracowników Centrali i OR ARiMR. Wymagałoby użycia dodatkowych sił, środków oraz zaangażowania intelektualnego. Powyższe czynności mogłyby zdezorganizować bieżącą pracę ARiMR. W przypadku uwzględnienia wniosku, dane dla wnioskodawcy przygotowywałoby co najmniej 17 pracowników w oparciu o analizę dostępnej dokumentacji ze wskazanego okresu (łącznie 1 555 skarg), a następnie scalenie ich w spójne zestawienie. Prezes ARiMR powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Go 560/23. Prezes ARiMR podkreślił, mając na uwadze treść art. 254 k.p.a., że nie jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji wpływających skarg ze względu na ich przedmiot. W związku z tym żądanie stanowi prośbę o przygotowanie (przetworzenie) danych "specjalnie dla wnioskodawcy we wnioskowanej postaci. Odnosząc się do treści art. 3 u.d.i.p. wskazał, że pojęcie "interesu publicznego" nie jest zdefiniowane i funkcjonuje jako pojęcie niedookreślone, jednakże w swej istocie odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem podstawowych struktur państwowych i innych podmiotów publicznych. Działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z realną możliwością wpływania na funkcjonowanie instytucji państwa.
J. P. i J. P. wspólnicy M. s.c. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] wnieśli o uchylenie obu decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] lipca 2024 r. oraz z dnia [...] marca 2024 r. oraz nakazanie organowi administracji udostępnienie informacji publicznej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucili naruszenie art. 61 ust. 1 w związku z 31 ust. 3 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz lit d), art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) oraz lit. b) oraz lit. d) oraz lit. f), art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugi u.d.i.p. poprzez bezpodstawną odmowę udostępnienia informacji publicznej określonej w pkt 6 a), b), c), d) wniosku.
W uzasadnieniu wskazali, że skarżone decyzje naruszają przepisy prawa wymienione w petitum.
Prezes ARiMR, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik podtrzymał argumentację zawartą w decyzji i odniósł się do zarzutów skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju
sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli
ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935).
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie podlegała uwzględnieniu. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym Konstytucji RP, jak również u.d.i.p., tj. art. 61 ust. 1 w związku z 31 ust. 3 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz lit d), art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) oraz lit. b) oraz lit. d) oraz lit. f), art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p.
W sprawie nie zostały naruszone również przepisy prawa procesowego. Wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione.
W sprawie jest bezsporne, że organ jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. Nie ma też wątpliwości, że informacje, których udostępnienia odmówiono decyzją, tj. w zakresie ilości złożonych skarg na kierowników Biur Powiatowych ARiMR, ilości rozpatrzonych przez Prezesa ARiMR skarg na kierowników BP ARiMR przy pomocy Departamentu Audytu i Kontroli lub innych komórek organizacyjnych ARiMR oraz ilości przypadków rozpatrzenia skarg przez Prezesa ARiMR za pomocą innych komórek organizacyjnych ARiMR stanowią informację o sprawie publicznej. Dotyczą bowiem działalności organu.
W ocenie Sądu trafnie organ zakwalifikował żądaną informację publiczną jako informację publiczną przetworzoną, a w związku z tym w sprawie tej zachodziła konieczność wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że w sprawie tej nie było przez organ kwestionowane, że żądane informacje stanowią informację publiczną. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 u.d.i.p., albowiem organ nie stosował powołanego przepisu w sprawie. Organ zastosował art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że o informacji przetworzonej można mówić wtedy, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, który negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych elementów i danych, których oczekuje wnioskodawca (por. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, publ. LEX nr 1068557, z 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11, publ.: LEX nr 1149133).
Pojęcie informacji publicznej przetworzonej jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. W orzecznictwie wskazuje się, że informacja publiczna przetworzona nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją. Może ona bowiem obejmować dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te, wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się musi zatem z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (v. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11; orzeczenia.nsa.gov.pl). W pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które zakłócą normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (v. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Prezes ARiMR wykazał w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, że że żądana przez wnioskodawców J. P. i J. P. wspólników M. s.c. informacja stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Argumentacja organu przedstawiona w decyzji w zakresie uznania żądanej informacji za informację przetworzoną jest w ocenie Sądu wystarczająca i nie daje podstaw do zakwestionowania zajętego przez organ stanowiska. Odmienna ocena czy pogląd skarżących, co do możliwości przedłożenia żądanej informacji stanowi polemikę ze stanowiskiem organu.
Organ zobowiązany wskazał w zaskarżonej decyzji, że żądanie dotyczy informacji nowych, nie istniejących dotychczas w przyjętej treści i postaci. Organ wskazał, że nie posiada gotowych i jednoznacznych danych we wnioskowanej postaci, a ich pozyskanie oraz późniejsze opracowanie byłoby procesem pracochłonnym i czasochłonnym.
Organ nie kwestionował, że dysponuje wnioskowanymi informacjami, jednak ich przygotowanie w formie i zakresie żądanych we wniosku wymaga analizy Rejestru Skarg, Wniosków i Petycji (RSW). Organ wskazał na czym ta analiza miałaby polegać. Wskazał, że konieczne jest przygotowanie zapytania bazodanowego, a następnie dokonanie manualnej weryfikacji danych na podstawie raportu wygenerowanego bezpośrednio z RSW oraz treści posiadanej dokumentacji, gdyż RSW nie posiada funkcjonalności umożliwiającej wyselekcjonowanie danych pod kątem osoby (w tym zajmowanego przez nią stanowiska w ARiMR), na którą kierowana jest skarga. Jak wskazał organ, w interesującym wnioskodawców okresie wpłynęło łącznie do ARiMR 1555 skarg.
Zgodzić należy się z organem, że wykazane w decyzji działania, w tym konieczność weryfikacji danych na podstawie wygenerowanego raportu, weryfikacja treści dokumentacji 1555 skarg, wskazują na przetworzony charakter żądanej informacji.
Brak jest podstaw do podważenia stanowiska organu, że przedstawienie wnioskodawcom informacji, o których mowa w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji wymaga od organu podjęcia ponadprzeciętnych działań. Organ zwrócił uwagę, że przygotowanie informacji byłoby wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy pracowników Centrali i OR ARiMR. Wymagałoby użycia dodatkowych sił, środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez ARiMR danych. Biorąc pod uwagę ilość skarg, których dotyczy wniosek, podzielić należy twierdzenia organu o przetworzonym charakterze żądanych informacji.
Niewątpliwie czynności, które należałoby podjąć w sprawie mogłyby zdezorganizować bieżącą pracę ARiMR, na co wskazywał organ w decyzji, czy choćby negatywnie wpływać na realizację pozostałych działań. Skoro przygotowanie wnioskowanych informacji wymagałoby zaangażowania (tj. wyłączenia z bieżących zadań) na czas około tygodnia po jednej osobie z każdego oddziału regionalnego ARiMR oraz jednego pracownika Centrali ARiMR, posiadających dostęp do przedmiotowych danych zgodnie z kompetencjami, to brak podstaw do podważenia stwierdzeń organu o ewentualnej dezorganizacji pracy w zakresie innych zadań organu. Zresztą organ wprost wskazał, że dane dla wnioskodawców w oparciu o analizę dostępnej dokumentacji ze wskazanego okresu (łącznie 1 555 skarg), a następnie scalenie ich w spójne zestawienia, przygotowywałoby co najmniej 17 pracowników ARiMR.
Skoro ARiMR nie prowadzi ewidencji wpływających skarg ze względu na ich przedmiot, to ten zakres działań organu, który został przedstawiony w decyzji, nakazywał przyjąć, że informacja ma charakter przetworzony.
Już sama ilość skarg wymagająca dokonania ustaleń z uwzględnieniem kryteriów wniosku, wskazuje na konieczność podjęcia ponadstandardowych działań w celu wytworzenia żądanej informacji publicznej.
Argumentacja organu pozwala na stwierdzenie, że ocena co do przetworzonego charakteru żądanej informacji publicznej, nie jest dowolna.
Zdaniem Sądu organ w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia tej sprawy wykazał, że udostępnienie żądanej informacji wiązałoby się z podjęciem przez organ szeregu ponadstandardowych czynności. W sprawie nie ma przy tym wątpliwości, że realizacja wniosku wymagałaby zaangażowania wielu pracowników. Wniosek dotyczący poszczególnych informacji prostych wymaga wysiłku ze strony podmiotu zobowiązanego w celu ich wyszukania, zebrania i opracowania, co przesądza o charakterze informacji jako informacji przetworzonej.
W ocenie Sądu przedstawione w decyzji stanowisko organu co do tego, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, jest wystarczająco uzasadnione. Sąd nie znalazł podstaw do podważenia tych ustaleń organu.
Wnioskodawcy zasadnie wezwani zostali do wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, o czym jest mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Informacja publiczna przetworzona podlega bowiem udostępnieniu w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Za prawidłowe Sąd uznał ustalenie organu, że w sprawie tej nie została spełniona przez wnioskodawcę przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego.
Pojęcie interesu publicznego jest pojęciem szerokim i nieostrym. Niewątpliwie jednak obejmuje ono interes ogółu (określonej wspólnoty), nie zaś interes indywidualny (v. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1068/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Każde działanie w interesie ogółu jako określonej wspólnoty publicznoprawnej jest działaniem w interesie publicznym, zatem działanie "szczególnie istotne" musi charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia interesu ogółu. Wyjątkowość tej kwalifikacji przejawia się w tym, że dla udostępnienia informacji publicznej przetworzonej nie tylko nie jest wystarczające stwierdzenie, że udostępnienie to uzasadnione jest interesem publicznym, a nawet że jest ono dla tego interesu istotne, lecz konieczne jest stwierdzenie, że udostępnienie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (v. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2721/13).
Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem Państwa oraz innych ciał publicznych. W art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. chodzi m.in. o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego społeczności (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. 2016 r., str. 81).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1068/16 wskazał, że zasadniczo obowiązek realizowania interesu publicznego charakteryzuje kompetencje szeroko rozumianych organów państwa. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika jednak, że kategoria "szczególnej istotności" dla interesu publicznego kształtuje prawo indywidualnego podmiotu stojącego na zewnątrz wobec podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej. Należy w konsekwencji przyjąć, że zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Pogląd ten w pełni podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę.
W art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. mowa jest o kwalifikowanym interesie publicznym. Istotne jest zatem wykazanie, że żądana informacja stwarza konkretną możliwość wykorzystania dla poprawy funkcjonowania Państwa, czy danej instytucji.
Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. J. P. i J. P. wspólnicy M. s.c. nie wykazali konkretnych możliwości wykorzystania wnioskowanej informacji przetworzonej dla dobra ogółu, w tym dla poprawy funkcjonowania organu. Wnioskodawcy ogólnie powołali się na niezbędność dla zdefiniowania nieprawidłowości w zakresie rozpatrywania oraz odmowy rozpatrywania skarg na Kierowników BP ARiMR przez Prezesa ARiMR we wskazanym we wniosku okresie.
Na tej podstawie wnioskodawcy chcieliby zawnioskować o poprawę działania ARiMR w zakresie rozpatrywania skarg na Kierowników BP ARiMR przez Prezesa ARiMR. Ogólnie wskazano w toku postepowania, że dla rolników z całej Polski ma ogromne znaczenie czy skargi na Kierowników BP ARiMR są rozpatrywane przez zwierzchników lub powołane do tego organy nadzoru i czy odnoszą jakikolwiek skutek na poprawę funkcjonowania ARiMR.
W świetle powyższego, wnioskodawcy nie wykazali szczególnej istotności dla interesu publicznego, albowiem nie wykazali konkretnych możliwości wykorzystania wnioskowanej informacji przetworzonej dla poprawy funkcjonowania ARiMR.
Uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji zawiera wymagane prawem elementy i w sposób wystarczający, dla oceny jej zgodności z prawem, wskazuje, z jakich powodów żądana we wniosku informacja publiczna nie podlega udostępnieniu wnioskodawcom.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.