II SA/Wa 1509/04

II SA/Wa 1509/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Kwiecińska
Iwona Dąbrowska /przewodniczący/
Joanna Kube /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6337 Zatrudnianie cudzoziemców
Skarżony organ
Minister Gospodarki Morskiej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Joanna Kube (spr.), Protokolant Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2005 r. sprawy ze skargi "[...]"- spółki z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia przyrzeczenia wydania zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzją nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Ministra Gospodarki i Pracy na rzecz skarżącej "[...]" spółki zo.o. z siedzibą w S. kwotę 555 (pięćset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 26 listopada 2003 r. pełnomocnik spółki z o. o. "[...]" złożył wniosek do Wojewody [...] o udzielenie cudzoziemcowi S. P. obywatelce [...] zezwolenia na wykonywanie pracy na terytorium RP w charakterze viceprezesa zarządu spółki z o.o. "[...]". Wojewoda [...] w dniu 1 grudnia 2003 r. zwrócił się do wymienionej spółki o uzupełnienie wniosku przez udzielenie informacji co do miejsca wykonywania pracy przez cudzoziemca oraz posiadania wizy - zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Pełnomocnik spółki pismem z dnia 3 grudnia 2003 r. podał, że współwłaściciel spółki S. P. przebywa w Polsce na podstawie wizy turystycznej i nie posiada zezwolenia na pobyt w Polsce na czas określony ani zezwolenia na osiedlenie się. Wyjaśnił, że wnioskujący o wydanie przyrzeczenia i zezwolenia tymczasowo wykonywać będą pracę w siedzibie firmy w S. przy ul. [...].
W dniu 20 stycznia 2004 r. pełnomocnik "[...]" spółki z o. o. dołączył do wniosku tłumaczenie książeczki pracy i oświadczenie lektora języka angielskiego o znajomości języka przez cudzoziemca, informację o prowadzeniu działalności przez spółkę pod adresem spółki przedkładając deklaracje skarbowe [...]. Złożono także umowę najmu z dnia [...] października 1999 r. przy ul. [...] oraz o nieodpłatnym użyczeniu części przedmiotowego lokalu z dnia [...] stycznia 2004 r., jak również umowę przedwstępną najmu lokalu w S. przy ul. [...] z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej. Przedstawiono także pismo spółki z dnia 1 lipca 2003 r. o zawieszeniu działalności, zawiadomienie o zmianie właściwości naczelnika urzędu skarbowego z dnia 27 stycznia 2004 r. W zgłoszeniu wolnego miejsca pracy do PUP w S. wskazano jako miejsce zatrudnienia cudzoziemca S. ul. [...] i wskazano następujące wymagania: wykształcenie średnie, staż pracy - [...] lat, biegłą znajomość języka rosyjskiego i angielskiego, umiejętność zarządzania spółką, biegłą obsługę komputera, znajomość procedur w obrocie artykułami spożywczymi.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] odmówił udzielenia przyrzeczenia wydania zezwolenia na wykonywanie pracy przez S. P. na stanowisku viceprezesa zarządu spółki z o. o. "[...]". Podstawą prawną wydania przedmiotowej decyzji był art. 50 ust. 8 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), powoływanej nadal jako ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w związku z § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1766). Uzasadniając decyzję Wojewoda wskazał, że z przedstawionej dokumentacji wynika, że S. P. obywatelka [...] pełniła funkcję wiceprezesa zarządu bez wymaganego zezwolenia w okresie od 1 kwietnia 2002 r. do 1 lipca 2003 r., przebywając na podstawie wiz turystycznych, które nie uprawniają do prowadzenia działalności gospodarczej ani do podjęcia pracy. W tym okresie bowiem spółka rozliczała się w Urzędzie Skarbowym. W związku z tym, spółka "[...]" naruszyła art. 50 ust. 1 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stosownie, do którego cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium RP, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Wykonywanie zaś pracy przez cudzoziemca w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 22 b powołanej ustawy oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą. Obowiązkiem posiadania zezwolenia na pracę w związku z pełnieniem funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą objęci są cudzoziemcy od dnia 1 stycznia 2002 r. Spółka prowadziła działalność gospodarczą na terytorium RP od 1999 r. i nie została zlikwidowana, ani postawiona w stan upadłości, a jedynie w dniu 1 lipca 2003 r. skierowano do Urzędu Skarbowego w S. pismo o zawieszeniu jej działalności. Wykonywanie zaś pracy przez cudzoziemców pełniących funkcję w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą w RP bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę dopuszczalne było do czasu otrzymania decyzji wojewody nie dłużej jednak niż do dnia 31 marca 2002 r., co znajduje podstawę w § 2 pkt 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. Nr 153, poz. 1765).
Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego Wojewoda [...] przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami art. 7 i 8 kpa. Ze zgromadzonych przez organ dowodów wynika, że S. P. obywatelka [...] pełniąc funkcję wiceprezesa zarządu spółki w okresie od 1 kwietnia 2002 r. do 25 czerwca 2003 r. naruszyła obowiązujące prawo, a w szczególności art. 51 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, co na podstawie § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r., co w konsekwencji czyni decyzję organu I instancji zgodną z obowiązującym prawem.
W skardze do Sądu, pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 960 zł. Zaskarżonej decyzji zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie art. 2, 32, 45, 64 Konstytucji RP. Zdaniem wnoszącego skargę, naruszono również art. 6, 7, 8, 77 § 1 kpa, a także miała miejsce przewlekłość postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska prawnego zawartego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonana według tego kryterium kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 50 ust.1 zd. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Warunkiem wydania cudzoziemcowi zezwolenia na pracę jest wcześniejsze uzyskanie przez pracodawcę przyrzeczenia i uzyskanie przez cudzoziemca odpowiedniej wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 50 ust. 2).
Decyzja administracyjna jest prawidłowa tylko wtedy, jeżeli została podjęta i wydana przez właściwy organ administracji publicznej, we właściwym trybie i na podstawie właściwych przepisów. Każda decyzja administracyjna winna w całości lub w części jednak kompleksowo w zakresie swego rozstrzygnięcia, załatwić daną sprawę administracyjną przez podanie wszystkich istotnych jej elementów.
Podstawą materialnoprawną decyzji organu I instancji był przepis art. 50 ust. 8 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, według którego przyrzeczenie wydaje pracodawcy wojewoda, uwzględniając sytuację na lokalnym rynku pracy oraz kryteria, o których mowa w art. 6 c ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Należy podkreślić, że przyrzeczenie na wydanie zezwolenia i zezwolenie na zatrudnienie cudzoziemca to dwie różne sfery rozstrzygnięć decyzyjnych, co jednoznacznie wynika z art. 50 ust. 1, 2 i 8 powołanej ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami pracodawca uzyskuje decyzję w przedmiocie przyrzeczenia wydania cudzoziemcowi zezwolenia na pracę, a cudzoziemiec decyzję w sprawie zezwolenia na pracę. W kontrolowanej sprawie brak jest rozdzielenia tych sfer. Minister jako organ II instancji, mimo iż utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, to jednak w treści zarówno sentencji jak i uzasadnienia decyzji odniósł się w istocie do odmowy udzielenia zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca, co w przypadku wydania decyzji o odmowie wydania przyrzeczenia nie powinno mieć miejsca. Również w sprawie brak jest precyzyjnego określenia, co jest przedmiotem wniosku złożonego przez pełnomocnika działającego w imieniu spółki "[...]". Ze zgromadzonego materiału sprawy, nie wynika bowiem jednoznacznie czy chodzi o wydanie przyrzeczenia, czy też o zezwolenie na pracę. Oczywiście w sytuacji wskazanej przepisem art. 50 ust. 2 powołanej ustawy zezwolenie na pracę może być wydane cudzoziemcowi dopiero po uzyskaniu przyrzeczenia jednakże należy stwierdzić, że organ w sprawie tej nie ma uprawnień do działania z urzędu, ani też nie jest władny do zmiany kwalifikacji prawnej żądania strony. Wobec tego stosownie do treści art. 61 § 1 kpa, w razie wątpliwości, co do zakresu żądania wszczęcia postępowania, sprecyzowanie jego przedmiotu należy do strony. Z akt sprawy nie wynika wprost, czy organ wzywał pełnomocnika spółki "[...]" do sprecyzowania wniosku złożonego w dniu 26 listopada 2003 r.
Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozostaje w sprzeczności z jej rozstrzygnięciem, a co najmniej brak jest spójności między rozstrzygnięciem a jego uzasadnieniem. Decyzja administracyjna powinna wskazywać ustalony przez organ stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają, którym normom prawnym zastosowanym w sprawie zgodnie z art. 107 § 1 kpa. Decyzja wydana w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 § 1 kpa. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że organ ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Decyzja wydana w tym trybie powinna odzwierciedlać proces subsumcji prawa w postępowaniu odwoławczym. Ocenie Sądu nie podlega sama osnowa decyzji, ale decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem.
Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, w pkt 1 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 tej ustawy. Natomiast o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.