II SA/Wa 1505/10

II SA/Wa 1505/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-02-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-09-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Iwona Dąbrowska /sprawozdawca/
Janusz Walawski
Symbol z opisem
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 822/11 - Wyrok NSA z 2011-11-30
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 100 poz 919
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i  szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont  zajmowanego lokalu mieszkalnego.
Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
art. 20 i 21 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
art. 6a ust. 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Janusz Walawski, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2011 r. sprawy ze skargi L. H. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego – oddala skargę –
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 2 kpa, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] i umorzył postępowanie organu I instancji w sprawie cofnięcia L. H. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., rr [...] orzekł o cofnięciu L. H., z dniem 1 stycznia 2006 r., uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres od 2006 do 2010 roku. Komendant Główny Policji swoją decyzję uzasadnił wejściem w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266 poz. 2246).
L. H. odwołał się od tej decyzji do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, żądając jej uchylenia oraz przywrócenia mu świadczeń za lata 2006 - 2010 oraz wypłatę odsetek ustawowych. L. H. zarzucił ponadto organowi I instancji, że nie odniósł się w ogóle do treści orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. o sygn. akt I OSK 969/07, dokonał odmiennej interpretacji powołanych przepisów.
Organ odwoławczy uzasadniając swoją decyzję wskazał, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43 poz. 277 ze zm.), policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8 poz. 67 z późn. zm.) w ramach zaopatrzenia emerytalnego, na zasadach określonych w ustawie przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym.
Organ podał, że z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że L. H., będąc funkcjonariuszem Policji otrzymywał równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego od 1977 r., a od 1990 r. do 2005 r. jako emeryt policyjny. W 2005 r. świadczenie pieniężne wypłacane było L. H. na podstawie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] wydanej w oparciu o obowiązujące w dacie jej wydania przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919). Organ powołał też przepis § 8 wymienionego rozporządzenia i wskazał, że przepisy tego rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej. Następnie organ odwoławczy wskazał, że rozporządzeniem z dnia 28 grudnia 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał zmiany rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 266, poz. 2246). Wskazał też, że wejście w życie rozporządzenia zmieniającego spowodowało uchylenie przepisów § 8 i § 9 ust. 2 w rozporządzeniu MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, które pozwalały na stosowanie przepisów tego rozporządzenia MSWiA do emerytów, rencistów policyjnych oraz osób uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej (§ 8,) a także określały organy właściwe do wydawania względem tych osób, decyzji w sprawach przyznawania, odmowy przyznania, cofania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (§ 9 ust. 2).
Organ uznał, że skoro rozporządzenie zmieniające weszło w życie 1 stycznia 2006 r., to z tą datą zniesiona została podstawa prawna do przyznawania emerytom i rencistom policyjnym równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zgodnie z § 6 wymienionego wyżej rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. jeżeli policjant przestał spełniać warunki do wydania przyznanego dotychczas równoważnika, wydaje się decyzję o cofnięciu uprawnienia.
Organ stwierdził, że L. H. przestał zatem spełniać warunki do otrzymywania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego z powodu uchylenia przepisu (§ 8), pozwalającego na stosowanie przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. wobec emerytów i rencistów policyjnych i w tej kwestii podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji, wyrażone w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Nie podzielił jednak stanowiska Komendanta Głównego Policji, wyrażonego w tej decyzji, w kwestii właściwości tego organu do rozpatrzenia omawianej sprawy i wydania decyzji. Wskazał, że art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin stanowi, że do mieszkań emerytów i rencistów (a nie do świadczeń mieszkaniowych jak to dowodzi organ w zaskarżonej decyzji) stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Z uwagi na to, że zmiana przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. objęła również przepis określający właściwość organów uprawnionych do wydawania w stosunku do emerytów i rencistów policji decyzji w spawach przyznawania, odmowy przyznania, cofania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (§ 9 ust. 2) organ, do którego wpłynął wniosek strony zobowiązany był zbadać swoją właściwość do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 19 kpa.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podał, że na podstawie art. 20 kpa właściwość rzeczową organu administracji ustala się według przepisów o zakresie jego działania, a na podstawie art. 21 §1 pkt 3 kpa w spawach innych (niż dotyczących nieruchomości lub prowadzenia zakładu pracy) właściwość miejscową organu ustala się według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju a w przypadku braku zamieszkania w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron. Jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania lub pobytu - według miejsca ostatniego ich zamieszkania lub pobytu w kraju.
Mając na względzie powyższe reguły oraz wobec braku innych szczególnych przepisów kompetencyjnych, które ustalałyby właściwość organów Policji w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy uznał, że w sprawie należało zastosować zasady zawarte w przepisach rozdziału 2 ustawy o Policji pt. "Organizacja Policji". Zgodnie z art. 6a ust.1 tej ustawy w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest Komendant Powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze m. st. Warszawy - Komendant Rejonowy Policji. Oznacza to zatem, zdaniem organu odwoławczego, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości co, pomimo prawidłowego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, skutkować musi jej uchyleniem i umorzeniem postępowania przed tym organem.
Organ odniósł się również do powołanego przez L. H. orzeczenia NSA i stwierdził, że zapadło ono w konkretnej sprawie, w stanie faktyczno-prawnym podobnym ale nie identycznym jak w rozpatrywanym przypadku, a ponadto przed orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r. o sygn. akt nr U 4/08, w którym jednoznacznie stwierdzono jaki rodzaj świadczeń przysługuje emerytom i rencistom policyjnym, a są to prawo do lokalu mieszkalnego i pomocy w budownictwie mieszkaniowym.
Decyzja ta stała się przedmiotem skargi L. H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przywrócenie mu prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007, 2008, 2009 i 2010 oraz ewentualnie na lata następne. Wniósł również o wypłatę wynikającej stąd należności wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że jest ona niezgodna z prawem ponieważ nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia merytorycznego. Wskazał też, że organ do tej pory uporczywie odmawiał wydania decyzji administracyjnej w powyższej sprawie i w ten sposób blokował mu dostęp do skorzystania z przysługującego prawa do złożenia skargi do sądu. Zarzucił również decyzji, że nie respektuje ona stanowiska NSA, który w identycznej sprawie rozstrzygnął ostatecznym wyrokiem w dniu 19 czerwca 2008 r. o sygn. akt I OSK 969/07, dokonując w uzasadnieniu wyroku wykładni przepisów ustawowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odpowiada bowiem prawu.
Na wstępie wskazać należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy (w zależności od potrzeb) może: uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, bądź uchylając zaskarżoną decyzję – umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Druga z wymienionych możliwości zachodzi w sytuacji, gdy dopiero w postępowaniu odwoławczym okaże się, że postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji było bezprzedmiotowe. Sytuacja ta zachodzi zaś m. in., gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed danym organem pierwszej instancji. Sytuacja wymieniona w tym przepisie, tj. rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, zachodziła właśnie w rozpoznawanej sprawie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 20010 r. nr [...] cofnął skarżącemu z dniem 1 stycznia 2006 r. uprawnienie do dotychczas przyznanego mu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Jak wynika z uzasadnienia decyzji L. H., będąc funkcjonariuszem Policji otrzymywał równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego od 1977 r., a od 1990 r. do 2005 r. jako emeryt policyjny. W 2005 r. świadczenie pieniężne wypłacane było L. H. na podstawie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], wydanej w oparciu o obowiązujące w dacie jej wydania przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Rozporządzeniem z dnia 28 grudnia 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał zmiany rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) w następstwie czego uchylony został przepis § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. Przepisy te pozwalały do czasu tej nowelizacji na stosowanie przepisów rozporządzenia MSWiA w stosunku do emerytów, rencistów policyjnych oraz osób uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej (§ 8,) a także określały organy właściwe do wydawania względem tych osób, decyzji w sprawach przyznawania, odmowy przyznania, cofania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (§ 9 ust. 2).
Skoro zatem rozporządzenie zmieniające weszło w życie 1 stycznia 2006 r. to z tą datą zniesiona została podstawa prawna do przyznawania emerytom i rencistom policyjnym równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Podkreślenia wymaga, że nie istnieje obecnie żaden przepis, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego traktować osoby uprawnione do policyjnych świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego w sposób analogiczny jak policjantów w służbie czynnej. Stosownie bowiem do art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, to policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu, prawo do tego równoważnika przysługuje zatem policjantowi, a nie emerytom czy rencistom policyjnym. Także przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie pozwalają traktować emerytów czy rencistów w zakresie tego prawa w sposób tożsamy, jak policjantów w służbie czynnej. Jej art. 29 stanowi jedynie o prawie emeryta i rencisty do lokalu mieszkalnego, a art. 30 – o prawie do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Przepis art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie pozwala rozciągnąć wszystkich dobrodziejstw pomocy mieszkaniowej, wskazanych w ustawie o Policji na emerytów i rencistów policyjnych, lecz tylko tych, które wynikają z art. 88, 92 i 94 ustawy. Stąd też należy wyciągnąć wniosek, że uprawnienie do równoważnika za remont lokalu nie wynika z przepisów rangi ustawy.
Sąd zauważa jednocześnie, że ustawa o Policji nie stanowiła i nadal nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego emerytowi czy renciście policyjnemu. Jej art. 91 ust. 1 w swojej treści jednoznacznie ogranicza prawo do równoważnika wyłącznie do czynnych policjantów, zaś ust. 2 art. 91 upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia wysokości, zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1. Wydane na jego podstawie rozporządzenie wykonawcze w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2006 r. wykraczało więc poza granicę delegacji ustawowej. Konieczne było w związku z tym uchylenie § 8 wyżej powołanego rozporządzenia.
W tej sytuacji, organy orzekające w sprawie powinny wydać decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego skarżącemu równoważnika pieniężnego. Podstawą takiej decyzji powinien być § 6 powołanego już rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Stanowi on, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do wydania dotychczas przyznanego równoważnika wydaje się, jeżeli policjant (a w związku z uchylonym § 8 rozporządzenia – emeryt policyjny ) przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 pkt 1. Uchylony § 8 stanowił niezbędną podstawę pozwalającą analogicznie stosować § 1 ust. 1 rozporządzenia do emerytów policyjnych. Skoro podstawa ta odpadła, to emeryci policyjni nie spełniają warunków określonych w tymże § 1 ust. 1, jako że w ogóle tego przepisu się do nich nie stosuje.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że zgodnie z art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, do mieszkań emerytów i rencistów stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Z uwagi na to, że zmiana przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. objęła również przepis określający właściwość organów uprawnionych do wydawania w stosunku do emerytów i rencistów policji decyzji w spawach przyznawania, odmowy przyznania, cofania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (§ 9 ust. 2) organ, do którego wpłynął wniosek strony zobowiązany był zbadać swoją właściwość do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 19 kpa.
Zgodzić się należy również z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, że na podstawie art. 20 kpa właściwość rzeczową organu administracji ustala się według przepisów o zakresie jego działania, a na podstawie art. 21 §1 pkt 3 kpa w spawach innych (niż dotyczących nieruchomości lub prowadzenia zakładu pracy) właściwość miejscową organu ustala się według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju a w przypadku braku zamieszkania w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron. Jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania lub pobytu - według miejsca ostatniego ich zamieszkania lub pobytu w kraju. Przypomnieć należy, że jak wynika z akt sprawy skarżący pełnił służbę, do czasu przejścia na emeryturę jako Naczelnik Wydziału w Głównym Inspektoracie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Zgodnie zaś z § 9 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. "w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych, których ostatnim miejscem pełnienia służby było Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji (...) wydaje decyzję Komendant Główny Policji". Jak powiedziano wyżej przepis ten został uchylony, co oznacza, że w rozpoznawanej sprawie, wobec braku innych szczególnych przepisów kompetencyjnych, które ustalałyby właściwość organów Policji w przedmiotowej sprawie, że istotnie należało zastosować zasady zawarte w przepisach rozdziału 2 ustawy o Policji pt. "Organizacja Policji". Zgodnie z art. 6a ust.1 tej ustawy w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest Komendant Powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze m. st. Warszawy - Komendant Rejonowy Policji. Oznacza to zatem, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości co, skutkować musi jej uchyleniem i umorzeniem postępowania przed tym organem.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącego, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga sprawy utraty przez niego uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Organ odwoławczy uchylając bowiem decyzję organu I instancji i umarzając postępowanie zarzucił organowi I instancji brak właściwości do rozpoznania tej sprawy. Nie sposób jednak nie zgodzić się z takim stanowiskiem organu odwoławczego. Powołany na wstępie przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy istoty sprawy, pozwalając mu na ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji organu pierwszej instancji.
Zgodzić się należy również z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, że skoro do rozstrzygnięcia wniosku skarżącego w przedmiocie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, uprawnionym do rozstrzygania w tej kwestii nie był Komendant Główny Policji, a mimo to sprawę rozstrzygnął, to obligowało to Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, działającego w trybie odwoławczym, do wydania decyzji o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania prowadzonego przez Komendanta Głównego Policji.
Wyjaśnić ponadto należy, że w myśl art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Oznacza to, że przekazanie wniosku organowi właściwemu jest aktem odrębnym (postanowieniem), od którego stronie przysługuje środek zaskarżenia do instancji odwoławczej w postaci zażalenia, łącznie w dalszej kolejności, ze skargą do sądu administracyjnego. Powyższe przekazanie nie jest składnikiem decyzji organu odwoławczego a stanowi odrębny akt prawny. Warto w tym miejscu przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 1995 r. (sygn. akt SA/Ł 2330-2331/94, niepubl.), w którym Sąd ten stwierdził, że gdy organ pierwszej instancji wydał decyzję w sprawie, w której nie był właściwy, organ odwoławczy, uchylając tę decyzję, powinien umorzyć postępowanie pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. a następnie na żądanie strony przekazać wniosek organowi właściwemu na podstawie art. 65 § 1 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku.