II SA/Wa 1494/25

II SA/Wa 1494/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Pośpiech-Kłak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 a par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 września 2025 r. sprawy ze sprzeciwu J. J. od decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala sprzeciw
Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej, zw. dalej "Ministrem", decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), zw. dalej "k.p.a.", w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2022 r. poz. 902), zw. dalej "u.d.i.p.", uchylił w całości decyzję Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji, zw. dalej "Szefem", z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Powyższe rozstrzygniecie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 24 marca 2023 roku J. J., zwany dalej "skarżącym", złożył drogą mailową wniosek do Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji, zwanego dalej "Szefem", o udostępnienie informacji publicznych w następującym zakresie:
1. skan rozkazu dziennego Szefa CWCR z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...];
2. skan protokołu zdania przez [...] A. K. i objęcia przez [...] M. P. obowiązków na stanowisku Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji [...] z dnia [...] stycznia 2023 r.;
3. skan rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...].
W odpowiedzi na wniosek, dnia [...] kwietnia 2023 roku, Szef poinformował skarżącego (wiadomością mailową), że zakres żądanych informacji nie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ustawy o udostępnianiu informacji publicznych (u.d.i.p.), ponieważ zapytanie dotyczy spraw personalnych żołnierzy Sił Zbrojnych, a dokumenty tego typu – dotyczące stosunków służbowych – nie mają charakteru publicznego. Ponadto, rozkaz dzienny jest wewnętrznym dokumentem, który nie stanowi informacji publicznej.
Dnia 13 kwietnia 2023 roku skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa w zakresie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę, Szef wniósł o jej oddalenie, uzasadniając, że żądane dokumenty – rozkazy i protokół – są dokumentami wewnętrznymi i nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., gdyż nie mają charakteru dokumentu urzędowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 5 września 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 350/23, oddalił skargę. Sąd wskazał, że Szef jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, a jednakże żądana informacja – mimo twierdzeń organu – stanowi informację publiczną. Jednakże, zdaniem sądu, żądana informacja ma charakter kadrowy i jest ewidencją wojskową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2022 r. poz. 2305). Z tego powodu, zgodnie z tymi przepisami, dostęp do takich danych jest ograniczony i niedopuszczalny na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.).
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), wyrokiem z dnia 20 września 2024 r., sygn. akt III OSK 3312/23, uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. NSA podkreślił, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, a Szef jest zobowiązany do jej udzielenia.
W ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 642/24, zobowiązał Szefa CWCR do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2023 r. oraz orzekł, że żądane informacje stanowią informację publiczną i w związku z tym, do ich udostępnienia stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd wskazał, że organ powinien udostępnić informacje zainteresowanemu (zanonimizowane, jeśli zawierają dane podlegające ochronie ze względu na bezpieczeństwo) lub wydać decyzję odmowną.
W odpowiedzi, Szef celem dostosowania się do wyroku, dokonał ponownej analizy wniosku i decyzją z dnia [...] czerwca 2025 roku nr [...] odmówił udostępnienia dokumentu z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...], powołując się na klauzulę "zastrzeżone", gdyż zawiera on dane, których nieuprawnione ujawnienie mogłoby zagrozić wykonywaniu zadań organów w zakresie obrony narodowej RP.
Od tej decyzji, skarżący wniósł odwołanie do Ministra Obrony Narodowej, zarzucając:
• naruszenie art. 63 § 3a k.p.a., art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., w związku z art. 64 § 2, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., dotyczące braku podpisu elektronicznego na wniosku o udostępnienie informacji;
• błędne pouczenie o środkach odwoławczych, mimo zastosowania niewłaściwych przepisów;
• wadliwą kwalifikację rozkazu z dnia [...] lutego 2023 r. jako dokumentu niejawnego.
Skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] czerwca 2025 r. oraz o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem możliwości częściowego udostępnienia rozkazu z zastosowaniem odpowiedniej anonimizacji.
Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. ilekroć w przepisach k.p.a. jest mowa o ministrach, rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4 k.p.a. Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca kategorią ministra objął także kierowników centralnych urzędów administracji rządowej.
Dla zaklasyfikowania organu jako centralnego organu administracji rządowej kluczowa jest sposób jego kreowania oraz usytuowanie prawno-organizacyjne względem organów naczelnych, takich jak Rada Ministrów, Prezes Rady Ministrów czy minister.
Status Szefa określa ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (dalej "uoO"), w szczególności art. 31–35 tej ustawy. Zgodnie z art. 31 uoO: "1. Terenowymi organami wykonawczymi Ministra Obrony Narodowej w sprawach rekrutacji, operacyjno-obronnych i administracji niezespolonej są Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji oraz szefowie wojskowych centrów rekrutacji. 2. W imieniu Ministra Obrony Narodowej czynności nadzoru w sprawach operacyjno-obronnych realizuje Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji. 3. Minister Obrony Narodowej może upoważnić, w formie pisemnej, kierownika jednostki organizacyjnej albo kierownika komórki organizacyjnej do wykonywania w jego imieniu czynności nadzoru w sprawach operacyjno-obronnych, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń oraz do poświadczania za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań."
Z kolei art. 33 uoO stanowi: "1. Szefowie wojskowych centrów rekrutacji podlegają Szefowi Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji. 2. Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji podlega bezpośrednio Ministrowi Obrony Narodowej."
Z powyższych przepisów wynika, że Szef jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów k.p.a. w stosunku do szefów wojskowych centrów rekrutacji (art. 34 ust. 2). Szczegółowy zakres zadań Szefa CWCR określa art. 34 uoO.
Mając na uwadze powyższe przepisy, Minister wskazał, że choć Szefowi można przypisać pewne cechy organu centralnego (utworzenie w drodze ustawy, zakres działania obejmujący teren całego kraju), to ustawodawca wprost i jednoznacznie w art. 31 ust. 1 uoO reguluje, że jest on organem wykonawczym (terenowym) Ministra Obrony Narodowej w sprawach rekrutacji, operacyjno-obronnych i administracji niezespolonej. Szef realizuje therefore zadania z obszaru merytorycznego, powierzonego Ministrowi Obrony Narodowej, nie działając we własnym imieniu, lecz w imieniu Ministra Obrony Narodowej.
Zgodnie z art. 2 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej, do zakresu działania Ministra Obrony Narodowej należy kierowanie terenowymi organami wykonawczymi w sprawach operacyjno-obronnych i rządowej administracji niezespolonej. Jednocześnie art. 33 ust. 2 uoO wskazuje, że Szef podlega bezpośrednio Ministrowi Obrony Narodowej.
W świetle powyższych przepisów, Szef prawidłowo pouczył skarżącego o prawie wniesienia odwołania od decyzji do Ministra Obrony Narodowej.
Organ I instancji ustalił, że w pkt 1 wniosku skarżącego znajduje się dokument oznaczony klauzulą "zastrzeżone", z powodu czego organ odmówił udostępnienia tego dokumentu.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.), odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Stosownie do art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do tego rodzaju decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) z wyjątkiem wyjątków określonych w tym przepisie.
Z powyższych regulacji wynika, że postępowanie w zakresie udostępniania informacji publicznej składa się z dwóch etapów:
1. pierwszy, rozpoczynający się z chwilą wpływu wniosku, w którym organ musi ustalić, czy przedmiot wniosku jest informacją publiczną, czy żądane dane znajdują się w jego posiadaniu, oraz czy wyłączenie z obowiązku udostępnienia nie wynika z tajemnic prawnie chronionych;
2. drugi, gdy istnieją podstawy do wydania decyzji – wówczas wniosek musi spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. i być poprawnie złożony, w tym podpisany (własnoręcznie lub elektronicznie).
Minister podkreślił, że dla wydania decyzji konieczny jest podpis wniosku (podpis własnoręczny lub elektroniczny). W przypadku, gdy wniosek został wysłany pocztą elektroniczną i nie zawiera podpisu, brak jest podstaw do wydania decyzji, co stanowi naruszenie przepisów. Taki wniosek, niepodpisany, należy uznać za podanie w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a., które musi być podpisane, aby móc podjąć legalną decyzję.
W aktach sprawy wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został przesłany drogą elektroniczną, bez podpisu skarżącego. Brak podpisu nie został uzupełniony, co prowadzi do wniosku, że decyzja organu podjęta w tej sprawie została wydana z rażącym naruszeniem art. 104 k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 5 ust. 1 tej ustawy.
Organ II instancji, stwierdzając wadliwość decyzji organu I instancji, nie mógł rozpoznać zarzutu z pkt 3 odwołania, gdyż rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym musi być zgodne z art. 138 k.p.a., który nakłada na odwoławczy obowiązek wydania rozstrzygnięcia. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może co najwyżej stwierdzić nieważność decyzji, nie zaś ją unieważnić. Nie może natomiast rozpoznawać sprawy jako instancja odwoławcza i nadzwyczajna jednocześnie, ponieważ postępowanie odwoławcze musi mieć charakter postępowania zwykłego.
Sprzeciw od decyzji Ministra z dnia [...] lipca 2025 r. wniósł skarżący. Inkryminowanej decyzji skarżący zarzuca naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 19 i art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej przez organ odwoławczy niemający właściwości rzeczowej do rozpoznania odwołania.
Minister uważający się za organ wyższego stopnia w stosunku do Szefa wydał decyzję kasatoryjną, mimo że nie był właściwym rzeczowo do rozpoznania odwołania. Tym samym doszło do rażącego naruszenia przepisów o właściwości organów administracji (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 17-20 k.p.a.), które skutkuje nieważnością zaskarżonej decyzji.
Z tych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra z dnia [...] lipca 2025 r. w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych,
W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący podniósł, że zgodnie z art. 64e p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. To oznacza, że sąd nie bada wszystkich aspektów legalności decyzji jak w klasycznej skardze, lecz ogranicza się do jednoznacznego ustalenia, czy organ odwoławczy miał podstawy prawne do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
Skarżący podnosi, że Minister nie jest organem właściwym do rozpoznania takiego odwołania, ponieważ art. 138 § 2 k.p.a. wymaga, by decyzje kasatoryjne wydawał organ odwoławczy właściwy w sprawie.
Zgodnie z art. 19 k.p.a., właściwość rzeczową i miejscową organów administracji publicznej ustala się na podstawie przepisów prawa. Przepisy te wskazują, że Szef jest organem centralnym rządu, a nie organem terenowym; jego kompetencje obejmują cały terytorium państwa, a nie wyłącznie dany obszar województwa czy regionu.
Ponadto, na podstawie art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., rozumie się przez "ministra" te podmioty, które pełnią funkcje kierujących określonym działem administracji rządowej, w tym także Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów. Szef, będący kierownikiem centralnego urzędu administracji rządowej podporządkowanego bezpośrednio Ministrowi, spełnia te przesłanki.
Dodatkowo, zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., jeśli decyzję wydaje organ będący ministrem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., nie przysługuje odwołanie do organu wyższego, lecz jedynie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku Szefa, którego kompetencje potwierdza art. 34 ust. 2 uoO, Minister nie pełni funkcji organu odwoławczego wobec niego, lecz jest organem wydającym decyzje o charakterze instancyjnym.
W świetle powyższego, Minister nie był właściwy rzeczowo ani miejscowo do rozpoznania odwołania od decyzji Szefa. Wydanie decyzji kasatoryjnej przez nieuprawniony organ narusza zasady wynikające z przepisów prawa, co skutkuje jej nieważnością.
Naruszenie właściwości organu odwoławczego, które spowodowało wydanie decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. przez organ nieuprawniony, stanowi podstawę do uwzględnienia sprzeciwu i uznania decyzji za nieważną.
W odpowiedzi na sprzeciw Minister, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej.
Natomiast zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), zw. dalej "k.p.a.".
Według art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Na podstawie zaś art. 151a § 2 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.
W wyniku przeprowadzenia kontroli decyzji organu odwoławczego - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. Minister Obrony Narodowej uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Podstawę prawną tej decyzji stanowił art. 138 § 2 k.p.a. według którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że jeśli organ pierwszej instancji zamierzał wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, wcześniej powinien wezwać stronę do uzupełnienia wniosku poprzez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia sprawy bez jej rozpatrzenia.
Organ wskazał bowiem, że zgodnie z art. 16 u.d.i.p. do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Podkreślenia przy tym wymagało, że z akt sprawy wynika, iż wniosek z dnia [...] marca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, będący przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, skarżący przesłał na adres Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail), nie używając podpisu elektronicznego.
Wniosek ten został częściowo uwzględniony poprzez udostępnienie przez organ informacji, a co do pozostałej części – organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie sprecyzowanym w rozstrzygnięciu.
W związku z powyższym stanem sprawy podnieść należało, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa - wszystkie przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy bądź podpisu elektronicznego na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1002/09).
Wskazać należało, że wydanie decyzji administracyjnej pomimo niepodpisania wniosku, jest równoznaczne z wydaniem tej decyzji z urzędu, a to oznacza w przedmiotowej sprawie wydanie decyzji z istotnym naruszeniem prawa, uzasadniającym uchylenie decyzji przez organ odwoławczy.
Podkreślenia przy tym wymagało, że – po uchyleniu decyzji – konieczne jest przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji czynności, o której mowa w art. 64 § 2 k.p.a. celem stwierdzenia okoliczności mającej kluczowe znaczenie w sprawie, tj. dotyczącej tego, czy zaistnieją warunki do wydania decyzji, czy też do pozostawienia bez rozpoznania wniosku w stosownej części. Przeprowadzenie tej czynności organu pierwszej instancji ma zatem istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – jak wymaga tego art. 138 § 2 k.p.a.
W niniejszej sprawie zwraca się uwagę na istotny aspekt dotyczący statusu organu wydającego decyzje, a mianowicie, że Minister Obrony Narodowej w stosunku do CWCR posiada status organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym od decyzji wydawanych przez CWCR przysługuje odwołanie do Ministra Obrony Narodowej, a nie wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zgodnie z art. 17 pkt 3 k.p.a. organ wyższego stopnia to odpowiednia instytucja nadrzędna lub właściwy minister w stosunku do organów administracji publicznej, przy czym w sytuacji ich braku – organ państwowy sprawujący nadzór nad ich działalnością. Dodatkowo, zgodnie z art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. ministrem rozumianym w tym kontekście jest między innymi Prezes lub Wiceprezes Rady Ministrów pełniący funkcję ministra kierującego danym działem administracji rządowej, a także ministrowie kierujący określonymi działami, przewodniczący komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierownicy centralnych urzędów administracji rządowej, a także kierownicy innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy wymienione w art. 1 pkt 1 i 4.
W doktrynie podkreśla się, że przy określaniu organu wyższego stopnia, zgodnie z art. 17 pkt 3 Kpa, należy uwzględniać zarówno ustawowe przepisy ustrojowe, jak i materialnoprawne (por. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", 2017, s. 135–136). W kontekście niniejszej sprawy konieczne jest sięgnięcie do przepisów ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025 r. poz. 825).
Stan prawny CWCR, określony w art. 31-35 o obronie Ojczyzny, wskazuje, że Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji bezpośrednio podlega Ministrowi Obrony Narodowej i pełni funkcje nadzorcze w sprawach operacyjno-obronnych. CWCR oraz szefowie wojskowych centrów rekrutacji są terenowymi organami wykonawczymi Ministra Obrony Narodowej w zakresie rekrutacji, obrony i administracji niezespolonej. Zgodnie z art. 31 ust. 1 tej ustawy, CWCR został powołany na podstawie ustawy jako organ wykonawczy (terenowy) Ministra Obrony Narodowej, realizujący zadania powierzone ministrowi, działając w jego imieniu, nie w swoim własnym.
Ponadto, zgodnie z art. 2 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej, zakres działania Ministra obejmuje kierowanie terenowymi organami wykonawczymi w sprawach operacyjno-obronnych oraz administracji niezespolonej.
Należy podkreślić, że fakt podlegania lub nadzorowania jednostki organu kierowanego przez Prezesa Rady Ministrów lub ministra nie musi automatycznie oznaczać, iż jest ona organem centralnym administracji rządowej. Kluczowe dla zakwalifikowania podmiotu jako organu centralnego jest przede wszystkim jego formalny status określony w ustawie. W tym zakresie warto podkreślić, że urzędy centralne obsługują centralne organy administracji rządowej i pełnią funkcje pomocnicze. Podmioty podległe lub nadzorowane przez Prezesa Rady Ministrów lub ministra, choć podobne charakterem do organów centralnych, nie są nimi, ponieważ nie pełnią samodzielnych funkcji administracyjnych (por. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 maja 2023 r. w sprawie stanowisk pracy związanych z obronnością kraju w administracji publicznej.
W konsekwencji przeprowadzenia kontroli decyzji organu odwoławczego w zakresie określonym w art. 64e p.p.s.a. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a wobec tego sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie.
W świetle powyższego - na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. - sprzeciw należało oddalić.