II SA/WA 1481/24

II SA/Wa 1481/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Kozub-Marciniak
Joanna Kruszewska-Grońska
Karolina Kisielewicz-Sierakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zawieszonej części uposażenia oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko W. R., zarzucając mu naruszenie dyscypliny służbowej. Następnie, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r., poz. 2067), zawiesił go w czynnościach służbowych od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] listopada 2018 r. oraz na podstawie art. 124 ust. 1 powołanej ustawy, zawiesił od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.
Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] października 2018 r. nr [...], zaopatrzonym w rygor natychmiastowej wykonalności, zwolnił wymienionego policjanta ze służby w Policji z dniem [...] października 2018 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.
W. R. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2024 r. zwrócił się do organu I instancji o "zwrot i wypłacenie zaległych należności pieniężnych z ustawowymi odsetkami w związku z bezprawnym zwolnieniem go ze służby w Policji (...)". Wyjaśnił, że Sąd Okręgowy w [...] [...] Wydział Kamy wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2022 r. sygn. akt [...] (prawomocnym w dniu jego wydania), zmienił wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2021 r. sygn. akt [...], w ten sposób, że uniewinnił go od popełnienia zarzucanego mu czynu, który stanowił podstawę jego zwolnienia ze służby w Policji.
W tych okolicznościach faktycznych, Komendant Miejski Policji w [...] decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2024 r., poz. 145 ze zm.) odmówił W. R. wypłaty zawieszonej części uposażenia za okres od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] października 2018 r.
W uzasadnieniu organ I instancji podał, że art. 124 ust. 2 ustawy o Policji gwarantuje zawieszonemu w czynnościach służbowych policjantowi, po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, wypłatę zawieszonej część uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w tym okresie, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Jednakże, według organu I instancji, art. 124 ust. 2 ustawy o Policji ma zastosowanie, jeśli przesłanki warunkujące otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia ziściły się kumulatywnie w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie. W sytuacji zwolnienia funkcjonariusza Policji w okresie jego zawieszenia w czynnościach służbowych, decyzja o zwolnieniu ze służby znosi skutek w postaci zawieszenia, poprzez wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Zatem, jeśli do czasu zwolnienia policjanta ze służby nie ustąpią przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, nie ma podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia, choćby po zakończeniu postępowania karnego będącego podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych został on prawomocnie uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu. Taka wykładnia powołanego przepisu znajduje potwierdzenie w treści art. 125 ustawy o Policji.
W. R. złożył odwołanie od tej decyzji. Odwołujący się zarzucił organowi I instancji błędną wykładnię art. 124 ust. 2 ustawy o Policji i stwierdził, że w świetle art. 124 ust. 2 ustawy o Policji warunkiem wypłaty funkcjonariuszowi zawieszonej części uposażenia jest zakończenie postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych. Zdaniem skarżącego, odwołanie się do art. 125 ust. 2 powołanej ustawy, dotyczącego przesłanej wypłaty zawieszonej części uposażenia policjantowi tymczasowo aresztowanemu (w związku z jego uniewinnieniem lub umorzeniem postępowania karnego), nie jest uzasadnione.
Po rozpoznaniu odwołania W. R., Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] w dniu [...] sierpnia 2024 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję Komendant Miejski Policji w [...] z dnia [...] maja 2024 r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 2 K.p.a.
W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że organ I instancji dokonał błędnej wykładni art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Mianowicie, poprzez odwołanie się do art. 125 ust. 2 ustawy, wprowadził dodatkową, nieprzewidzianą przez ustawę, przesłankę skutkującą pozbawieniem policjanta uprawnienia do otrzymania zawieszonych należności, nie uwzględnił funkcji i celu regulacji zawartej w tym przepisie. W sytuacji, gdyby ustawodawca warunkował otrzymanie przez policjanta zawieszonej części uposażenia od pozostawania w służbie, niewątpliwie w omawianym przepisie, z uwagi na jego cel i funkcję, zamieściłby tego rodzaju przesłankę (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1437/14).
W. R. nie zgodził się z tą decyzją i, działając przez pełnomocnika, w piśmie z dnia [...] sierpnia 2024 r. (zatytułowanym "sprzeciw") wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. i stwierdził, że w zaskarżonej decyzji Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] dokonał merytorycznej oceny postawionych w odwołaniu zarzutów, a w konsekwencji nie miał podstaw prawnych do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Z powołanego przepisu wynika bowiem że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] w piśmie procesowym z dnia 4 września 2024 r. podał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wyjaśnił, że decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. doszło do omyłki pisarskiej (powołano art. 138 § 2 K.p.a. zamiast art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie podzielił dokonanej przez organ I instancji wykładni art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Zaskarżonym rozstrzygnięciem uchylił decyzję tego organu i nie przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, lecz zainicjował procedurę wypłaty skarżącemu zawieszonej części uposażenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zaskarżona przez W. R. decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. nie narusza prawa.
Kontrolowaną decyzję organ odwoławczy oparł na stwierdzeniu, że nie ma podstaw prawnych do odmowy wypłaty skarżącemu zawieszonej części uposażenia. Stosując wykładnię językową art. 124 ust. 2 ustawy o Policji przyjął, że otrzymanie przez policjanta zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia determinuje jedynie sposób zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a nie fakt pozostawania policjanta w tym czasie w służbie.
Sąd podziela to stanowisko organu odwoławczego (a zarazem skarżącego). W świetle powołanego przepisu ustawy o Policji, funkcjonariusz traci uprawnienie do wypłaty zawieszonej części uposażenia w przypadku, gdy został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Gdyby ustawodawca warunkował otrzymanie przez policjanta zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia od pozostawania policjanta w służbie, to niewątpliwie z uwagi cel i funkcję tej regulacji prawnej, zamieściłby konieczność spełnienia przez policjanta tego rodzaju przesłanki. Oznacza to, że policjant pozostający poza służbą, który po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, który nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, jest uprawniony do otrzymania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia.
Zauważyć ponadto należy, że w art. 124 ust. 2 ustawy o Policji nie zawarto żadnego odesłania do regulacji zawartej w art. 125 ust. 2 ustawy o Policji i ani wprost ani w sposób pośredni nie przewidziano żadnych ram czasowych mogących ograniczać możliwość realizacji zagwarantowanych przez ustawodawcę uprawnień płacowych.
Tożsame stanowisko wyrażone zostało przez NSA między innymi w wyrokach z dnia 4 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 2749/18, z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 261/17, z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2533/23, z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1437/14, z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 3232/14, z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 93/15, z dnia 12 lipca 2017 sygn. akt I OSK 261/17, z dnia 24 maja 2018 sygn. akt I OSK 2746/17 wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki dostępne w CBOSA).
W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. Wprawdzie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji błędnie powołał jej podstawę prawną, lecz samo jej rozstrzygniecie odpowiada prawu. Można dodać, że nie jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej taka decyzja, w której nie przywołano istniejącej w rzeczywistości podstawy prawnej, albo taką podstawę błędnie powołano. Wadliwość ta nie może stanowić podstawy do jej wzruszenia i powinna być usunięta w drodze sprostowania decyzji.
Na zakończenie Sąd wskazuje, że wbrew wywodom skargi, organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję, nie przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (jak wskazuje art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.), z uwagi na fakt, że wypłata zawieszonej części uposażenia następuje w drodze czynności materialno-technicznej (nie wymaga wydania decyzji w tym przedmiocie). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy (pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. ), w dniu [...] października 2024 r. wypłacono skarżącemu zawieszoną część uposażenia. Wypłata uposażenia funkcjonariusza Policji jest czynnością materialno-techniczną określoną w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zaś odmowa wypłaty tego uposażenia powinna mieć formę decyzji administracyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 1934/15.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.