II SA/Wa 1462/04

II SA/Wa 1462/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-10-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Grochowska-Jung /przewodniczący/
Ewa Pisula-Dąbrowska
Przemysław Szustakiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Sygn. powiązane
I OSK 183/06 - Wyrok NSA z 2006-10-02
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Łukasz Pilip, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2005 r. sprawy ze skargi I. J. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia kary dyscyplinarnej - oddala skargę -
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm.) orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. uznał winnym [...] I. J. tego, że:
1. będąc z racji zajmowanego stanowiska odpowiedzialny za zgodne z przepisami przygotowanie wewnętrznych aktów administracyjnych wydawanych przez Komendanta CSP w L. przekroczył uprawnienia i doprowadził do wydania w dniu [...] czerwca 2003 r. decyzji nr [...] Komendanta Centrum Szkolenia Policji w L. o przydziale lokalu mieszkalnego [...] J. U., posiadającemu w L. lokal mieszkalny odpowiadający przysługującej mu powierzchni mieszkaniowej, nie uwzględniając dłuższego czasu oczekiwania innych kandydatów na przydział lokalu mieszkalnego, powodując przydzielenie lokalu mieszkalnego niespełniającego wymogów należytego stanu technicznego i sanitarnego, w budynku nieoddanym do użytkowania, a także bez uzyskania od [...] J. U. wymaganych dokumentów, czym naruszył przepisy art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469) oraz art. 132 ust 3 pkt 3 cytowanej wyżej ustawy o Policji;
2. w dniach od 30.czerwca 2003 r. do 7 lipca 2003 r. zastępując w obowiązkach służbowych Komendanta Centrum Szkolenia Policji w L., nieprawidłowo wykonując czynności służbowe związane ze sprawowanym przez siebie nadzorem, bezkrytycznie zaakceptował sprawozdanie z postępowania skargowego dotyczące stosowania mobbingu wobec [...] S. M., jak również nietrafne wnioski przedstawione w tym sprawozdaniu, czym naruszył przepisy art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji;
i ukarał karą dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. W uzasadnieniu organ podniósł, iż zebrany w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy w pełni potwierdził popełnienie przez [...] . J. stawianych mu zarzutów. Nie ulega wątpliwości, iż na wymienionym z racji zajmowanego stanowiska, ciążył obowiązek właściwego i rzetelnego prowadzenia gospodarki mieszkaniowej oraz wydawania w tym zakresie odpowiednich decyzji. Zdaniem organu ustalono, że [...] J. U., wobec którego została wydana decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego, na pewno nie był funkcjonariuszem, który w pierwszej kolejności, z przyczyn obiektywnych był uprawniony do poprawy warunków mieszkaniowych. Wręcz przeciwnie, w stosunku do [...] J. U. występowały okoliczności wykluczające go, zwłaszcza, iż na przydział lokalu mieszkalnego oczekiwali funkcjonariusze z rodzinami, mając o wiele trudniejsze warunki lokalowe. Nadto zauważyć należy, iż na całym etapie postępowania w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego nastąpił szereg uchybień przepisów regulujących tę materię, w tym cyt. powyżej rozporządzenia. Również nie budzi wątpliwości wina [...] I. J. w zakresie popełnienia czynu określonego w pkt 2 orzeczenia. Charakter skargi [...] S. M. i przedstawione w niej okoliczności dot. postępowania jego bezpośredniego przełożonego, zobowiązywały obwinionego do wnikliwego jej zbadania i wyjaśnienia stawianych zarzutów. Tym bardziej, iż dotyczyła ona naczelnika wydziału, który był przez niego nadzorowany. Wbrew temu
skarga została potraktowana lekceważąco, a przeprowadzone w tej sprawie postępowanie cechowała powierzchowność i brak obiektywizmu. Nadto we wnioskach sprawozdania kończącego postępowanie skargowe prowadzący wskazał na bezzasadność skargi i podniósł negatywne postępowanie skarżącego. [...] I. J. w dniu 7.07.2003 r. bezkrytycznie zaakceptował to sprawozdanie, a następnie zgodnie z treścią zawartych w nim wniosków udzielił odpowiedzi do [...] S. M. i Zastępcy Dyrektora BOINiL KGP. Ponowne przeprowadzenie w tej sprawie postępowania skargowego, na polecenie [...] W. K., doprowadziło do
diametralnie odmiennych ustaleń i wniosków. W tym przypadku potwierdzono zasadność skargi wniesionej przez [...] S. M. Zatem [...] I. J., pomimo ciążącej na nim odpowiedzialności rzetelnego wyjaśnienia skargi, zaniedbał obowiązkowi i nie dochował należytej staranności jako przełożony przy realizacji tej sprawy. Zdaniem organu, zebrane w postępowaniu dyscyplinarnym dowody pozwały na stwierdzenie, iż zachowanie [...] I. J. w obydwu zarzutach było zawinione i nie dochował on należytej staranności przy wykonywaniu będących w jego zakresie czynności. Nie dopatrzono się przy tym przyczyn łagodzących, bądź też jakichkolwiek innych okoliczności usprawiedliwiających takie postępowanie obwinionego. Komendant Główny Policji zaznaczył przy tym należy, że postawa prezentowana przez [...] I. J. zarówno w trakcie popełnienia zarzucanych mu czynów, jak i w czasie późniejszym, w tym, w toku postępowania dyscyplinarnego, stawia go w negatywnym świetle. Przedstawione okoliczności sprawy wskazują, iż [...] I. J. dopuszczając się przewinień dyscyplinarnych, lekceważąc przy tym obowiązujące procedury i standardy współżycia społecznego, nie daje gwarancji dalszego prawidłowego pełnienia funkcji na stanowisku Zastępcy Komendanta Centrum Szkolenia Policji w L. Dlatego też, nie może pozostać na tym kierowniczym stanowisku w jednostce, która z uwagi na swoją rangę i funkcję dydaktyczną powinna w pełni respektować obowiązujący porządek prawny, kształtować zasady przestrzegania prawa wśród kadry i słuchaczy, a także właściwe relacje międzyludzkie. Komendant główny Policji wskazał, że wymierzając [...] I. J. karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe uwzględniono charakter naruszenia dyscypliny służbowej, skutki i okoliczności popełnienia czynu, a także dotychczasowy przebieg służby wymienionego policjanta.
W dniu 22 lutego 2004 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył [...] I. J.
Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy o Policji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie w sposób jednoznaczny wykazuje winę policjanta, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, co do charakteru czynu i stopnia zawinienia [...] I. J.
W dniu 7 czerwca 2004 r. skargę na powyższą decyzję złożył pan I. J. Skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji:
1. brak podstaw faktycznych i prawnych. Skarżący wskazał bowiem, iż przydział mieszkania [...] U. został pozytywne został zaopiniowany przez zakładową organizację związkową, a sam przydział mieszkania nastąpił w sytuacji, gdy zainteresowany zrzekł się prawa do dotychczasowego lokalu, a jego wniosek był złożony prawidłowo. Natomiast, co do drugiego zarzutu skarżący podkreślił, iż był on na subiektywnych odczuciach oficerów prowadzących postępowanie, a nie na zebranym materiale dowodowym;
2. skarżący zwrócił uwagę na błędy formalne w postępowaniu;
• brak postawy prawnej w postanowieniu nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. o zmianie i rozszerzeniu zarzutów;
• brak przesłuchania obwinionego na okoliczności przedstawione w w/w postanowieniu;
• nie włączeniu do materiału dowodowego przedstawionych przez skarżącego dowodów;
• brak podniesienia do przedstawionych przez skarżącego wniosków dowodowych w tym ich formalnie niedrzucenie;
• nie uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy i dokonanie przez rzecznika dyscyplinarnego oceny nie tylko okoliczności sprawy, ale i osoby samego obwinionego, co wykracza poza jego obowiązki.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą materialnoprawną pierwszego zarzutu wysuniętego wobec pana I. J. są przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji o przydziale, lokal mieszkalny, o którym mowa w art. 90 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, przydziela się policjantowi przy wystąpieniu łącznie następujących okoliczności, z zastrzeżeniem:
1) braku mieszkania albo konieczności poprawy dotychczasowych warunków mieszkaniowych, z uwzględnieniem czasu oczekiwania na przydział lokalu mieszkalnego,
2) kwalifikacji zawodowych, przydatności do służby i okresu służby w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
W wyjątkowych sytuacjach przydział lokalu mógł nastąpić poza wymienionym regułami wtedy, gdy:
1. tymczasową kwaterę w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie obiektu zamkniętego,
2. lokal mieszkalny w budynku stanowiącym własność osoby fizycznej.
W sprawie, jak wynika z akt postępowania, bezspornym jest, iż oficer Policji, któremu przydzielono mieszkanie posiadał mieszkanie trzypokojowe o powierzchni 63,2 m², które zamieszkiwał jedynie z żoną. Tymczasem jak wynika z akt sprawy w jednostce, w której pełnił służbę skarżący o przydział mieszkania służbowego starali się funkcjonariusze posiadający znacznie trudniejsze warunki lokalowe np. jeden z oficerów zajmował mieszkanie typu M-2 o powierzchni niespełna 18 m² z żoną i dwójką małych dzieci. W tej sytuacji organ słusznie zauważył, iż przydział lokalu [...] U. nastąpił w okolicznościach, które wskazują, iż nie był on uprawniony do przydziału nowego lokalu mieszkalnego. Fakt, iż propozycja przydziału lokalu w/w uzyskała pozytywną ocenę organizacji związkowej, nie usprawiedliwia oficera, gdyż opinia związku zawodowego nie miała dla niego charakteru wiążącego. Także w zakresie drugiego zarzutu organ udokumentował w sposób dostarczający fakt popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu i oceny i wnioski oparte są na zebranych w sprawie dowodach.
Nieprawdziwy jest zarzut, iż postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. nie posiada podstawy prawnej. W tym postanowieniu organ przywołał właściwe przepisy ustawy o Policji.
Wbrew twierdzeniom skarżącego rzecznik dyscyplinarny realizował jego wnioski dowodowe. W piśmie z dnia 13 stycznia 2004 r. skarżący zgłosił wniosek dowodowy o włączenia do akt postępowania takich dokumentów jak: kopii opinii służbowej wystawionej mu przez Komendanta CSP z dnia [...] stycznia 2001 r., kopii rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2003 r., o podwyższeniu mu dodatku funkcyjnego oraz kopii rozkazów personalnych wraz z wnioskami o wyróżnienie z lat 2001-2003 r. Rozkazy te znajdują się w aktach (k [...]) We wniosku z dnia 15 stycznia 2004 r. skarżący wniósł o dołączenie do materiału dowodowego oświadczenia J. U. i to oświadczenie zostało włączone do akt sprawy (k [...]). Następnie w dniu 16 stycznia skarżący złożył pismo, w którym wnioskował o włączeni do akt sprawy kompletu materiałów dotyczących postępowania prowadzonego przez Z. B. i W. Z. Te materiały znajdują się w aktach postępowania (k-[...]). Skarżący złożył też wniosek o dołączenie do akt sprawy wykazu uzyskanych przez niego Śródków pozabudżetowych za lata 2001-2003. Ten wykaz również znajduje się w aktach sprawy (k-[...]). W piśmie z dnia 19 stycznia 2004 r. skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy pisma J. U. z dnia 18 stycznia 2004 r. i to pismo zostało dołączone do akt postępowania (k- [...]). Wobec powyższego zarzuty, iż nie uwzględniono wniosków dowodowych skarżącego są bezzasadne.
Organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie, zebrany materiał dowodowy został w prawidłowy sposób oceniony, a w uzasadnieniach obu decyzji organ wskazał także, jakie okoliczności spowodowały, iż wymierzył skarżącemu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.