II SA/Wa 1457/08

II SA/Wa 1457/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-10-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Mierzejewska
Joanna Kube /przewodniczący/
Sławomir Antoniuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2009 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie art. 155 k.p.a. decyzji w sprawie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę -
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] odmawiającą uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2001 r. nr [...].
W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, że Komendant Miejski Policji w S. orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] uznał [...] R. M. winnym tego, iż w dniu [...] w S., będąc funkcjonariuszem Policji Komendy Miejskiej Policji w S. i pełniąc służbę patrolową przekroczył swoje uprawnienia i działał na szkodę interesu publicznego w ten sposób, że [...] i wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komendant Wojewódzki Policji w K. orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W związku z powyższym, Komendant Miejski Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] zwolnił wymienionego funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2001 r. Następnie, w wyniku rozpatrzenia złożonego przez stronę odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w K. wydał w dniu [...] października 2001 r. decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej zwolnienia wymienionego ze służby w Policji i ustalił nowy termin zwolnienia na dzień [...] października 2001 r., w pozostałej zaś części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
Prawidłowość zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji została zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 27 stycznia 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Ka 3371/01 oddalił skargę R. M. Od tego wyroku wymieniony złożył skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 928/04 oddalił.
Równolegle z postępowaniem dyscyplinarnym przeciwko R. M. toczyło się postępowanie karne. W toku postępowania karnego zarzucono wymienionemu popełnienie czynu zabronionego [...], tożsamego z zarzutami postawionymi w postępowaniu dyscyplinarnym.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] r. sygn. akt [...], utrzymanym w mocy przez wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] r. sygn. akt [...], R. M. został uniewinniony od zarzucanego mu czynu przestępczego.
Wnioskiem z dnia 19 grudnia 2007 r. R. M. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji w trybie art. 155 k.p.a. Powyższe uzasadnił uniewinnieniem w postępowaniu karnym od tożsamych co w postępowaniu dyscyplinarnym zarzutów. Dodatkowo argumentując złożony wniosek stwierdził, iż "przemawia za tym interes społeczny, aby każdy niewinny nie ponosił skutków bezpodstawnie zarzucanego mu czynu", jak i jego "słuszny interes, jako strony, bowiem zatrudnienie w Policji daje mu prawo do wykonywania wyuczonego zawodu".
Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] maja 2008 r., wydaną na podstawie art. 154 § 2 w zw. z art. 155 k.p.a., odmówił uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2001 r. oraz własnej decyzji z dnia [...] października 2001 r. Organ wskazał w motywach rozstrzygnięcia, że uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Decyzje w sprawie zwolnienia wnioskodawcy ze służby w Policji są decyzjami związanymi, co wynika z art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.). Uchylenie tych decyzji nie jest zatem możliwe na podstawie art. 155 k.p.a.
W odwołaniu z dnia 16 czerwca 2008 r. od powyższej decyzji pełnomocnik strony — adwokat J. F. zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. oraz brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego sprawy i naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. i art. 155 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię i nieuzasadnioną odmowę zastosowania. Z uwagi na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2001 r. i decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2001 r. oraz przywrócenie R. M. do służby w Policji. Ponadto w dniu 16 czerwca 2008 r. odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2008 r. złożył R. M., w którym podtrzymał stanowisko swojego pełnomocnika zawarte we wniesionym środku zaskarżenia.
Komendant Główny Policji uznał zaskarżone rozstrzygnięcie za prawidłowe i decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Objaśniając motywy podjętej decyzji organ II instancji wskazał, iż indywidualny akt administracyjny w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby jest decyzją administracyjną i do postępowania w sprawach tych decyzji mają zastosowanie przepisy k.p.a. Wyłączenia stosowania przepisów tego kodeksu i odstępstwa od nich mogą być wprowadzone tylko w drodze ustawowej, na zasadzie przepisu szczególnego, przy czym wyjątków od zasad i reguł nie domniemywa się. Ustawa o Policji nie wprowadziła żadnych wyjątków od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych. W myśl tej zasady uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko wówczas, gdy wynika to wprost z przepisów k.p.a., bądź przepisów prawnych szczególnych, do których kodeks odsyła. Jedną z możliwości zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej przewiduje art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli występują łącznie trzy przesłanki: strona wyraża zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej, przepisy szczególne nie sprzeciwiają się temu oraz przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, iż rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2001 r., a także rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. utrzymujący go w mocy i rozstrzygający ostatecznie o zwolnieniu [...] (w stanie spoczynku) R. M. ze służby w Policji jest decyzją prawidłową. Brak kwalifikowanych wad wskazanego rozstrzygnięcia umożliwia zatem jego rozpatrzenie w trybie art. 155 k.p.a.
Wprawdzie przesłanka "zgody strony" w niniejszej sprawie została ziszczona oraz w ustawie o Policji nie zawarto generalnego wyłączenia stosowania art. 155 k.p.a., to jednak uchylenie lub zmiana decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji nie jest możliwa z uwagi za to, że została ona wydana na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Zgodnie z powołanym przepisem policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Bezsporna, w przedmiotowej sprawie, jest okoliczność, iż orzeczeniem z dnia [...] lipca 2001 r. Komendant Miejski Policji w S., utrzymanym następnie w mocy przez orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2001 r., R. M. został uznany winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji. Wskazane ostateczne rozstrzygnięcia pozostają w obrocie prawnym i zgodnie z art. 135r ustawy o Policji brak jest możliwości prawnej do ich weryfikacji, z uwagi na upływ 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.
W tym przypadku uchylenie decyzji Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2001 r. i Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2001 r. i przywrócenie wnioskodawcy do służby w Policji stanowiłoby nadużycie instytucji jaką jest tryb art. 155 k.p.a. i byłoby swoistym obejściem prawa tj. art. 41 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 135r, ustawy o Policji.
Mając powyższe na uwadze, organ II instancji stwierdził, iż w sprawie zaistniała jedna przesłanka pozytywna - zgoda strony. Druga przesłanka pozytywna - zgodność wzruszenia decyzji z interesem społecznym i słusznym interesem strony nie zaistniała. Nastąpił bowiem konflikt tych dwóch interesów. W jasno sformułowanym interesie strony leży dalsze pełnienie służby w Policji. Natomiast w interesie Policji (tożsamym z interesem społecznym) pozostaje, aby wszelkie rozstrzygnięcia miały oparcie w przepisach powszechnie obowiązujących i były z nimi zgodne.
Uwzględniając przedstawione rozważania organ stwierdził ponadto, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych w odpowiednich przepisach prawa materialnego dla żądanego przez stronę sposobu i zakresu modyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej.
Odnosząc się do argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu, organ II instancji podniósł, iż prowadząc postępowanie w sprawie przestrzegano postanowień art. 7, 8 i 11 k.p.a. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy zarzuty podniesione przez pełnomocnika strony w odwołaniu należy uznać za bezzasadne.
Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika R. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji jej wydanie: 1) z naruszeniem art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak należytego wyjaśnienia sprawy, 2) z naruszeniem art. 135r ustawy o Policji poprzez uznanie, iż stanowi on szczególny przepis prawa sprzeciwiający się uchyleniu decyzji w drodze art. 155 k.p.a., 3) z naruszeniem art. 155 k.p.a., poprzez błędną jego wykładnię i błędną analizę zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego w zakresie wystąpienia przesłanek do zmiany decyzji ze względu na interes społeczny oraz słuszny interes strony i z podanych powodów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła m.in., że organ administracji niezasadnie przyjął, iż wskazane przez niego regulacje ustawy o Policji, tj. art. 41 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 135r, stanowią przepisy szczególne sprzeciwiające się uchyleniu prawomocnej decyzji, w rozumieniu art. 155 k.p.a. Wniosek taki nie wynika z brzmienia tych przepisów. Organ ponadto dokonał błędnej wykładni art. 155 k.p.a., w szczególności pojęć interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz przyjął błędne wnioski odnośnie spełnienia tych przesłanek. Przepis art. 155 k.p.a. formułuje wymienione dwie przesłanki w sposób alternatywny, zaś wystąpienie tylko jednej z nich (przy spełnieniu pozostałych) pozwala uchylić decyzję ostateczną w podanym trybie. Decyzje wydawane na podstawie powołanego przepisu procesowego mają charakter uznaniowy, lecz w tym przypadku organ przekroczył granice uznania wyznaczone przesłankami określonymi w tym przepisie. Biorąc pod uwagę lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji w podanym zakresie, można zdaniem strony stwierdzić, iż w świetle przesłanek sprawa nie została należycie rozpoznana, co powinno skutkować uznaniem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 155 k.p.a., co z kolei miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom organu II instancji, interes skarżącego nie pozostaje w kolizji z interesem społecznym. W słusznym interesie całego społeczeństwa leży aby osoba niewinna nie ponosiła negatywnych konsekwencji postawienia jej nieprawdziwych zarzutów, jak również i to, by przewlekłość postępowań i sposób działania wymiaru sprawiedliwości (postępowanie karne przeciwko skarżącemu toczyło się niemal przez 7 lat) nie pozbawiały obywateli możliwości dochodzenia przysługujących im praw.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, iż podstawą wydania decyzji o zwolnieniu strony ze służby w Policji było prawomocne orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze służby. Orzeczenie to nadal pozostaje w obrocie pranym. Fakt ten skutkuje brakiem możliwości uchylenia decyzji o zwolnieniu ze służby, ponieważ powstałaby wówczas sytuacja sprzeczna z prawem. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji prawomocne orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze służby stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia policjanta ze służby. Przepis art. 135r pkt 5 ustawy o Policji ogranicza możliwość wznowienia postępowania dyscyplinarnego do 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia. W przedmiotowej sprawie upłynęło 6 lat. Nie ma więc możliwości wzruszenia orzeczenia dyscyplinarnego i tym samym brak jest możliwości zmiany decyzji o zwolnieniu ze służby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe kryteria oceny zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, iż skarga nie mogła osiągnąć zamierzonego skutku.
W świetle art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.
Powołany przepis art. 155 k.p.a. pozostawia organowi swobodę w zakresie przyznania ochrony prawnej interesowi strony. Jednakże organ nie jest zobligowany a priori do uwzględnienia wniosku strony zgłoszonego w ramach tego przepisu, lecz powinien dokonać oceny, czy za uchyleniem decyzji przemawia interes strony lub interes społeczny i czy szczególna norma prawna nie stoi na przeszkodzie zmiany lub uchylenia decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie przyjmuje się, iż decyzja podejmowana na podstawie art. 155 k.p.a. ma charakter decyzji uznaniowej. Oznacza to, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej pozostaje w gestii uznania organu orzekającego. Nawet w przypadku spełnienia przesłanek z art. 155 k.p.a. organ administracji nie jest zobowiązany do zmiany czy też uchylenia decyzji ostatecznej.
Ponadto wskazać należy, iż art. 155 k.p.a. nie jest przepisem prawa materialnego. Jest to przepis prawa procesowego, regulujący jeden z trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Tryb, o którym mowa w powołanym artykule ma charakter stricte procesowy, zawierający przesłanki, jakimi kieruje się organ prowadząc postępowanie zmierzające do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję wydaną na podstawie tego przepisu, ocenia zgodność postępowania organu z zasadami wynikającymi z tego przepisu. Sąd ocenia, czy w danej sprawie, w jej konkretnym stanie faktycznym i prawnym możliwe jest wdrożenie tego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej. W sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy głównej w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwe. Hipotezą tego przepisu nie zostały objęte decyzje ostateczne, które mają charakter związany. Pogląd ten jest powszechnie prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo w wyroku z dnia 11 października 2005 r. sygn. akt I OSK 815/05 (publik. LEX nr 217423) stwierdzono, że "w sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. (analogicznie w trybie art. 155 k.p.a. – wtrącenie własne) nie jest możliwe". Analogiczne stanowisko NSA zaprezentował w wyroku z dnia 11 października 2005 r. sygn. akt I OSK 815/06 (publik. LEX nr 217423).
Przepis art. 155 k.p.a. stanowi podstawę sformułowanego przez stronę żądania uchylenia ostatecznej decyzji, wydanej na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U z 1997 r. Nr 43, poz. 227 ze zm.), w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na skutek wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Nie jest sporne pomiędzy stronami, iż w obrocie prawnym pozostaje prawomocne orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2001 r. o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji. Z powyższego przepisu wynika obowiązek właściwego organu do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji, wobec którego została prawomocnie wymierzona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby. Innymi słowy, zaistniałe przesłanki w postaci ukarania funkcjonariusza Policji karą wydalenia ze służby bezwzględnie zobowiązują organ do wydania decyzji określonej w art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji – patrz wyrok NSA z dnia 4 listopada 2003 r. sygn. akt II SA 1924/03 (publik. LEX nr 158431).
Zakres możliwości rozstrzygnięcia danego zagadnienia ma bezpośredni wpływ na możliwość późniejszego kształtowania decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Skoro przedmiotem głównego postępowania administracyjnego był rozkaz o zwolnieniu policjanta ze służby podjęty w wyniku wydania prawomocnego orzeczenia o wydaleniu ze służby, to organ nie ma możliwości przyjęcia innych rozstrzygnięć jak tylko zastosować przepis art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Sytuacja taka uniemożliwia późniejszą zmianę na podstawie art. 155 k.p.a. rozkazu personalnego wydanego w takim trybie. Na poparcie tej tezy należy powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 267/06 (publik. LEX nr 326277), w którym Sąd stwierdził, że: "Nie budzi również wątpliwości, iż możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. odnosi się do takich jedynie decyzji, które nie posiadają wad kwalifikowanych, nie zostały jeszcze "skonsumowane" (np. ich cel nie został osiągnięty) oraz przy wydawaniu których organ dysponował (zgodnie z normą prawną) pewnym luzem decyzyjnym. Innymi słowy chodzi tu o sytuacje, w których wydane decyzje administracyjne zawierają rozstrzygnięcia w pewnym zakresie "elastyczne", "widełkowe", a ich ewentualna zmiana (w granicach przewidzianych przepisami prawa materialnego) nie zmieni istoty stosunku prawnego wcześniej nią wykreowanego.".
Dodać także należy, że o interesie społecznym lub słusznym interesie strony można mówić tylko w takich przypadkach jeżeli uwzględnienie tych interesów nie narusza prawa, tzn. nie sankcjonuje stanu niezgodnego z prawem. Takie naruszenie prawa miałoby miejsce w sytuacji uchylenia w trybie art. 155 k.p.a. decyzji związanej, wydanej na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, gdy w obrocie prawnym pozostaje (albowiem z powodu przedawnienia nie można wznowić postępowania dyscyplinarnego) prawomocne orzeczenie organu dyscyplinarnego o wymierzeniu kary wydalenia ze służby w Policji.
Z tych powodów należy stwierdzić, iż organy orzekające w sprawie wydały prawidłowe rozstrzygnięcia, które wbrew stanowisku strony skarżącej, nie zostały obarczone istotnymi wadami procesowymi.
Mając powyższe na uwadze Sąd, z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.