II SA/Wa 1439/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Prezesa ZUS o odmowie przyznania renty w drodze wyjątku z powodu wadliwej proceduralnie formy jej wydania.
Sprawa dotyczyła skargi K. S. na decyzję Prezesa ZUS odmawiającą przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku. Prezes ZUS uznał, że wnioskodawca nie spełnia warunków, wskazując na zbyt krótki okres ubezpieczenia i brak szczególnych okoliczności. Sąd administracyjny stwierdził jednak nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ organ nie miał podstaw prawnych do wydania decyzji o podjęciu zawieszonego postępowania w formie decyzji, a powinien był wydać postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę ze skargi K. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2004 r. odmawiającą przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku. Decyzja Prezesa ZUS z dnia [...] sierpnia 2003 r. odmówiła przyznania świadczenia, wskazując, że wnioskodawca udowodnił jedynie 6 lat 5 miesięcy i 24 dni ubezpieczenia, co jest zbyt krótkim okresem w stosunku do wieku, a brak zatrudnienia w latach 1985-1988 oraz 1994-2002 nie wynikał z okoliczności szczególnych. Postępowanie zostało zawieszone w związku z odwołaniem do Sądu Okręgowego, a następnie podjęte decyzją Prezesa ZUS z dnia [...] kwietnia 2004 r., która utrzymała w mocy poprzednią decyzję. Sąd administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wskazując, że rozstrzygnięcie w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania powinno nastąpić w formie postanowienia, a nie decyzji. Wydanie decyzji o podjęciu postępowania było pozbawione podstaw prawnych, co skutkowało nieważnością całej decyzji.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, rozstrzygnięcie w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego powinno nastąpić w formie postanowienia, a nie decyzji.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że zgodnie z art. 101 § 1-3 kpa, rozstrzygnięcie w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego, które obejmuje również podjęcie postępowania, następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Wydanie decyzji w tej materii jest pozbawione podstaw prawnych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_nieważność
Przepisy (7)
Główne
k.p.a. art. 101
Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania administracyjnego
Pomocnicze
k.p.a. art. 83
Kodeks postępowania administracyjnego
u.e.r.f.u.s.
Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
k.p.a. art. 97 § § 1 pkt 4
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 102
Kodeks postępowania administracyjnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organ wydał decyzję o podjęciu zawieszonego postępowania, podczas gdy powinien był wydać postanowienie.
Godne uwagi sformułowania
Decyzja została wydana bez podstawy prawnej Rozstrzygnięcie w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego następuje w formie postanowienia, na które stronie służy zażalenie.
Skład orzekający
Małgorzata Pocztarek
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów KPA dotyczących formy rozstrzygnięć w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oraz przesłanek nieważności decyzji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej w postępowaniu administracyjnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważną zasadę proceduralną w postępowaniu administracyjnym dotyczącą formy rozstrzygnięć, co jest kluczowe dla praktyków prawa administracyjnego.
“Błąd proceduralny ZUS: decyzja o podjęciu zawieszonego postępowania okazała się nieważna.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Wa 1439/04 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2004-10-20 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-07-30 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Małgorzata Pocztarek /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 650 Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku Skarżony organ Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS Treść wyniku Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji Sentencja W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ E Dnia 20 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2004 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 z późn. zm.), odmówił przyznania p. K. S. renty rodzinnej w drodze wyjątku. W uzasadnieniu decyzji Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odwołał się do treści ww. przepisu, zgodnie z którym ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą - ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek - podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu może przyznać w drodze wyjątku świadczenia w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w oparciu o dokonane ustalenia faktyczne uznał, że p. K. S. nie spełnia warunków do uzyskania świadczenia w drodze wyjątku, ponieważ na przestrzeni 42 lat życia udowodnił okres ubezpieczenia wynoszący zaledwie 6 lat 5 miesięcy i 24 dni, który jest zbyt krótki w stosunku do wieku, aby uzasadniał pozytywne załatwienie wniosku. W latach 1985-1988 oraz 1994-2002 p. K.S., pomimo iż był zdolny do pracy, nie podjął zatrudnienia, nie można zatem było, zdaniem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uznać, że nieuzyskanie przez ww. prawa do świadczeń z ubezpieczenia wynikło z okoliczności szczególnych, niezależnych od zainteresowanego. W dniu 24 października 2003 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie w związku z wniesieniem przez p. K. S. odwołania od decyzji organu rentowego do Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń w K.. Postępowanie zostało podjęte na mocy decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2004 r. Wymienioną decyzją organ oprócz podjęcia postępowania, równocześnie utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2003 r. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi p. K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w uzasadnieniu skargi powołał się na swój stan zdrowia, który uniemożliwia mu podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. Ponowił prośbę o przyznanie renty w drodze wyjątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej - art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z art. 101 § 1-3 kpa rozstrzygnięcie w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego następuje w formie postanowienia, na które stronie służy zażalenie. Pojęcie "sprawa zawieszona" obejmuje także rozstrzygnięcie w przedmiocie podjęcia postępowania, odmowy podjęcia postępowania, odmowy zawieszenia postępowania. Wydanie zatem przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzji o podjęciu zawieszonego postępowania nie znajduje podstaw prawnych i z tych względów jako nieważne, nie może wywołać żadnych skutków prawnych. Konsekwencją powyższego jest także nieważność rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 decyzji. W okresie zawieszenia postępowania, które nie zostało skutecznie podjęte, organ nie może podejmować zwykłych czynności proceduralnych lecz wyłącznie czynności o jakich mowa w art. 102 kpa. Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI