II SA/Wa 1424/06

II SA/Wa 1424/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bronisław Szydło /przewodniczący sprawozdawca/
Janusz Walawski
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Asesorzy WSA Przemysław Szustakiewicz, Janusz Walawski, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2006 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję W. [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2004 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 6c ust. 2 pkt 2, art. 28 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 68, poz. 56), utrzymał w mocy decyzję Starosty R. nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r., wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 28 ust. 1, ust. 2 pkt 1, zobowiązującą W. W. do zwrotu niezależnie pobranego świadczenia w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu podał, że decyzją z dnia [...] maja 2003 r. znak: [...] Starosta R. orzekł o odmowie uznania W. W. za bezrobotnego absolwenta z powodu podjęcia przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia [...] lipca 2002 r. W związku z tym pobrany przez niego zasiłek dla bezrobotnych w okresie od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r. jest nienależny i podlega zwrotowi, stosownie do postanowień powołanego art. 28 ust. 2 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. W. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty R., zarzucając naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2f oraz art. 28 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przyznał, że w okresie pobierania świadczenia (od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r.) miał zarejestrowaną działalność gospodarczą, ale tej działalności nie prowadził. Działalność gospodarczą rozpoczął dopiero [...] maja 2003 r. Podniósł, że uzyskując status bezrobotnego absolwenta decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. i składając oświadczenie o nieprowadzeniu działalności gospodarczej – oświadczył prawdę. Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem, że w okresie od [...] lipca 2002 r do [...] grudnia 2002 r. pobierał nienależne świadczenie wypłacone dla bezrobotnego absolwenta.
Zarzucił ponadto, że decyzja Starosty R. z dnia [...] maja 2003 r., znak [...], o odmowie uznania go za bezrobotnego absolwenta, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 23 września 2005 r. sygn. akt: I OSK 43/05, nie jest prawomocna. Dlatego też, zdaniem skarżącego, brak było podstaw do obciążenia go obowiązkiem zwrotu pobranego świadczenia w okresie od [...] lipca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę W. W. pod tym kątem, Sąd uznał, że jego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialno-prawną wydania zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 28 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z treści tego przepisu wynika, że osoba, która pobrała nienależne świadczenie, obowiązana jest do jego zwrotu. Za nienależnie pobrane świadczenie uważa się świadczenie wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń.
Organ podejmujący decyzję w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, związany jest regułami procedury administracyjnej. Winien więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 3, art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa. W niniejszej sprawie organy nie przestrzegały wszystkich tych reguł procesowych, czego dowodem są przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonych decyzji.
W uzasadnieniach decyzji powołano decyzję Starosty R. z dnia [...] maja 2003 r. znak: [...], odmawiającą uznania W. W. od [...] lipca 2002 r. za osobę bezrobotną. Odwołanie W. W. od tej decyzji Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] pozostawił bez rozpoznania, uznał bowiem, że odwołanie złożone zostało po terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 września 2005 r. sygn. akt OSK 43/05, uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., uznał bowiem, że W. W. odwołanie od decyzji Starosty R. w przedmiocie odmowy uznania skarżącego za osobę bezrobotną wnosi z dniem [...] lipca 2002 r.
Wydając zaskarżone decyzje, organ I instancji, jak i Wojewoda [...] pominęły fakt, że nierozstrzygnięta została ostateczną decyzją kwestia uznania skarżącego za osobę bezrobotną.
Wobec błędnego ustalenia stanu faktycznego, Sąd, na podstawie art. 145 § 1c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.), orzekł jak w sentencji.