II SA/Wa 1421/23

Sprawa dotyczyła skargi J. S. na postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego. Skarżący domagał się wznowienia, ponieważ orzeczenie z lipca 2019 r. miało być wydane na podstawie nieobowiązującego rozporządzenia. Wniosek o wznowienie złożył w marcu 2020 r., wskazując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (nowe okoliczności faktyczne lub dowody). Organy obu instancji odmówiły wznowienia, uznając, że wniosek został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., ponieważ skarżący nie udowodnił daty, w której dowiedział się o podstawie wznowienia. Jako datę tę pełnomocnik skarżącego wskazał luty 2020 r., po analizie dokumentów przez kancelarię. Organy uznały to oświadczenie za niewystarczające, powołując się m.in. na brak daty na pełnomocnictwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji. Sąd uznał, że organy błędnie oceniły terminowość wniosku. Podkreślono, że termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Sąd stwierdził, że organy nie przeprowadziły wystarczającego postępowania dowodowego w celu ustalenia tej daty, a jedynie a priori uznały oświadczenie strony za niewiarygodne. Wskazano, że oświadczenie strony jest zasadniczym dowodem w tej kwestii, a organ powinien samodzielnie ustalić tę okoliczność, jeśli ma wątpliwości co do jej prawdziwości. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający