II SA/Wa 142/25

II SA/Wa 142/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Pośpiech-Kłak
Danuta Kania /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Maciejuk
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne
Straż pożarna
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2025 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi T. L. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "KG PSP") z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] (dalej: "KW PSP w [...]", "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] (dalej: "KP PSP w [...]") z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych.
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lipca 2022 r. do Komendy Powiatowej PSP w [...] wpłynęło postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] lipca 2022 r. sygn. akt [...] w sprawie przeciwko T. L. podejrzanemu o przestępstwo z art. 228 § 1 k.k. i inne (przestępstwo o charakterze umyślnym, ścigane z oskarżenia publicznego). Postanowieniem tym Prokurator zastosował wobec T. L. środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego, dozoru Policji oraz zawieszenia w czynnościach [...] Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej w [...].
Sąd Rejonowy w [...] Wydział Karny postanowieniem z dnia [...] października 2022 r. sygn. akt [...] zmienił zaskarżone postanowienie Prokuratury Okręgowej w [...] w części dotyczącej obniżenia wysokości kwoty poręczenia majątkowego, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Z wyciągu z protokołu z rozprawy głównej przed Sądem Rejonowym w [...] Wydział Karny w dniu [...] października 2024 r. sygn. akt [...] wynika natomiast, że Sąd uchylił środek zapobiegawczy w części zawieszenia T. L. w czynnościach [...] Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej w [...].
W związku z ww. postanowieniem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], z dnia [...] lipca 2022 r. sygn. akt [...], Komendant Powiatowy PSP w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...], na podstawie art. art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1940, ze zm.), dalej: "ustawa o PSP", zawiesił Skarżącego w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] sierpnia 2022 r. do dnia [...] października 2022 r. oraz zawiesił, od najbliższego terminu płatności, 50% należnego uposażenia. Na skutek odwołania Skarżącego, decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] z dnia [...] września 2022r. nr [...].
Następnie, decyzją z dnia [...] października 2022 r. nr [...] Komendant Powiatowy PSP w [...], na podstawie art. 32 ust. 1, art. 39 ust. 3 oraz art. 107 ust. 1 ustawy o PSP, a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000), dalej: "k.p.a.", przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych T. L. od dnia [...] listopada 2022 r. do czasu uzyskania prawomocnego wyroku sądu oraz zawiesił, od najbliższego terminu płatności, 50% należnego uposażenia.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na okoliczność niezakończenia postępowania karnego w sprawie o sygn. akt [...].
Powołał art. 39 ust. 3 ustawy o PSP wskazując, że zawarte w tym przepisie pojęcie "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" przewiduje możliwość zawieszenia strażaka w czynnościach służbowych z powołaniem na szczególny status i zadania straży pożarnej w działaniach ratowniczych oraz rodzaj czynów, których popełnienie strażakowi zarzuca się w postępowaniu karnym.
Uwzględniając powyższe organ wskazał, że T. L. jest podejrzany o popełnienie przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych z art. 228 § 1 k.k. i innych, polegające na przyjmowaniu korzyści majątkowej lub osobistej albo obietnicy, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, co jest niegodne strażaka Państwowej Straży Pożarnej i niezgodne z etyką służby, a zarazem ze złożonym ślubowaniem. Podkreślił przy tym, że Służba w Państwowej Straży Pożarnej jest służbą szczególną, w trakcie której wymagana jest wyjątkowa uczciwość. Przedstawione Skarżącemu zarzuty podważają jego wiarygodność jako nieskazitelnego i sumiennego strażaka, przez co trudno uznać, aby dawał on w chwili obecnej rękojmię uczciwości.
Pismem z dnia [...] czerwca 2024 r. Skarżący, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...]. Wskazał, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa z powodu:
- braku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym,
- nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w sytuacji, gdy kwestionowana decyzja, wydana na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o PSP, jest decyzją uznaniową i ma charakter fakultatywny,
- niedoręczenia stronie tej decyzji.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r., nr [...] [...] Komendant Wojewódzki PSP w [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157, art. 158 § 1 oraz art. 107 k.p.a. w związku z art. 39 ust. 3 ustawy o PSP, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji KPP SP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...] stwierdzając brak podstaw do uznania, że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Pismem z dnia [...] września 2024 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego.
Skarżący zakwestionował stanowisko organu, zgodnie z którym postępowanie dotyczące zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] listopada 2022 r. do czasu uzyskania prawomocnego wyroku sądu, zostało wszczęte w dniu [...] lipca 2022r. Podkreślił, że w świetle art. 104 § 1 k.p.a. wydanie decyzji administracyjnej kończy postępowanie. Postępowanie zainicjowane w dniu [...] lipca 2022 r. zostało zakończone wydaniem decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...]. Postępowanie to dotyczyło przypadku obligatoryjnego zawieszenia Skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych, natomiast kolejna decyzja KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...] dotyczyła fakultatywnego zawieszenia w czynnościach służbowych. Każda z decyzji była podejmowana na dwóch rożnych podstawach prawnych (odpowiednio art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o PSP), których zastosowanie wymagało nie tylko wszczęcia postępowania, ale również zbadania innych przesłanek warunkujących zastosowanie ww. regulacji prawnych. Nie można zatem przyjąć, że kwestionowana decyzja KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...] została podjęta w ramach postępowania wszczętego w dniu [...] lipca 2022 r.
Nadto Skarżący wskazał, że w sprawie zakończonej ww. decyzją organ nie przeprowadził postępowania dowodowego, co powoduje, że decyzja ta ma charakter arbitralny. Przepis art. 39 ust. 3 ustawy o PSP wskazuje na "szczególnie uzasadniony przypadek". Ustalenia w tym zakresie nie mogą opierać się na jednym dokumencie, tj. postanowieniu Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] lipca 2022 r. sygn. akt [...]. Postanowieniem tym Skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych [...] Dowódcy Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej (w zakresie pełnienia funkcji kierowniczej), natomiast nie został zawieszony w wykonywaniu jakichkolwiek czynności.
Podsumowując Skarżący wskazał, iż istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji KPP SP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...] z powodu naruszenia przepisów proceduralnych, które zostały zastosowane nieprawidłowo bądź w ogóle nie zostały zastosowane. Organ nie uwzględnił zasad ogólnych postępowania administracyjnego, nie rozważył słusznego interesu funkcjonariusza oraz interesu społecznego. Organ nie dokonał również wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a ponadto wyciągnął z tego materiału błędne wnioski, co skutkowało nietrafnością podjętej decyzji.
Skarżący zaznaczył również, że ww. decyzja nie została mu doręczona, a zatem nie występuje ona w obrocie prawnym. W związku z powyższym Skarżący wniósł o:
1) zmianę zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...], alternatywnie,
2) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] Komendant Główny PSP, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podzielił stanowisko organu I co do tego, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022r. nr [...].
Podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 k.p.a. i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., co nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie.
Odwołując się do poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych zaznaczył również, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, co oznacza, że z reguły jest ona następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu.
Dalej KG PSP wskazał, że kwestionowana decyzja została wydana w okolicznościach toczącego się przeciwko Skarżącemu postępowania karnego o czyn ścigany z oskarżenia publicznego, w ramach kwalifikacji z art. 228 § 1 k.k., gdzie przedmiotem ochrony jest prawidłowość sprawowania funkcji publicznych. Podstawę prawną ww. decyzji stanowił art. 39 ust. 3 ustawy o PSP, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach, okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu uzyskania prawomocnego wyroku sądu, chyba że zawieszenie nastąpiło z powodu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Jest to decyzja fakultatywna, uznaniowa - pozostająca w sferze luzu decyzyjnego. Organ, wprawdzie lakonicznie, to jednak przedstawił podstawowe tezy decyzji. Z jej uzasadnienia wynika w sposób niebudzący wątpliwości, które aspekty wziął pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy. Wskazał mianowicie na charakter czynu i powiązał go z pełnieniem funkcji publicznej strażaka co do zasady - a nie tylko funkcji kierowniczej. Zaznaczył, że ranga i charakter zarzucanych Skarżącemu czynów przeciwstawiły się możliwości pełnienia służby do czasu rozpoznania sprawy przez uprawniony do tego sąd karny.
Z tych względów, zdaniem KG PSP, nieadekwatny jest zarzut braku zgromadzenia materiału dowodowego w kontekście uznaniowego charakteru decyzji. Dla oceny konieczności kontynuacji zawieszenia strażaka w czynnościach służbowych przełożonym nie jest potrzebna znajomość akt sprawy karnej, czy też poszczególnych czynności postępowania dowodowego w postępowaniu karnym. Nie są oni uprawnieni do oceny materiału gromadzonego w procesie karnym. Dopóty trwa proces karny i zarzut nadal obarcza strażaka, dopóty przełożeni mają prawo (w realiach czasowych wynikających z art. 39 ust. 1 i 3 ww. ustawy o PSP) ocenić tę sytuację w kontekście interesu służby, tj. konieczności kontynuacji zawieszenia w czynnościach służbowych strażaka, z uwagi na funkcję jaką to zawieszenie ma spełniać w służbie (wpływ na realizowanie zadań przez pozostałych strażaków, odziaływanie na zaufanie do Państwowej Straży Pożarnej jako instytucji publicznej zaufania obywatelskiego, dążącej do tego, aby w jej szeregach występowały wyłącznie osoby o nieskazitelnej opinii, wpływ na wydatkowanie środków budżetowych).
Organ II instancji zwrócił również uwagę na różne funkcje zawieszenia jako środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym stosowanego przez prokuraturę i sąd prowadzący sprawę na zasadzie art. 276 k.p.k. oraz zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ustawy o PSP jako aktu władczego w administracyjnym postępowaniu służbowym. W postępowaniu karnym środek ten ma zabezpieczyć prawidłowy tok postępowania karnego, zaś w postępowaniu administracyjnym ma zapewnić prawidłowy tok służby i adekwatne działania na gruncie służbowym. Z tego względu instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych może być odmiennie oceniana i stosowana w postępowaniu karnym i administracyjnym. Sfery te się nie wykluczają, ale wpływają na ocenę zasadności niedopuszczenia do realizacji zadań.
Zdaniem KG PSP, wbrew twierdzeniom Skarżącego, kwestionowana decyzja KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...] została mu skutecznie doręczona i funkcjonuje w obrocie prawnym. Skarżący odmówił przyjęcia decyzji w siedzibie organu, doręczonej przez organ, tj. KP PSP w [...]. Na decyzji wydanej i podpisanej przez KP PSP w [...] jest adnotacja o odmowie jej przyjęcia przez T. L. i określona data tej odmowy. Dodatkowo sporządzona została stosowna notatka służbowa na okoliczności towarzyszące doręczeniu stronie tej decyzji. Wynika z niej, że decyzja została stronie ogłoszona (również w obecności świadka). Adresat decyzji znał jej treść. Odmówił wyłącznie potwierdzenia tego faktu. Tym samym odmowa przyjęcia decyzji zrodziła takie same konsekwencje prawne, jak jej skuteczne doręczenie.
Odnosząc się do zarzutów rażącego naruszenia przepisów postępowania wynikających z braku zawiadomienia Skarżącego o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w związku z wydaniem decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...], organ II instancji podkreślił, że wady wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. muszą tkwić w samej decyzji. Mają one charakter materialnoprawny, nie są więc związane z postępowaniem, w którym wydano decyzję, ale wynikają z samej decyzji.
Postępowanie zakończone wydaniem ww. decyzji nie było odrębne, niezależne, oderwane dowodowo, czy też temporalnie, od decyzji KP PSP z dnia [...] sierpnia 2022r. nr [...], wydanej uprzednio na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o PSP. Nie wymagało odrębnego wszczęcia postępowania i zbierania materiału dowodowego. Materiał ten został skonfrontowany z ówczesnym stanem faktycznym. Jeżeli bowiem na dzień wydania decyzji strażak był nadal obarczony zarzutem karnym i jeżeli zastosowane zawieszenie w czynnościach wówczas trwało, to działając w ramach uznania administracyjnego Komendant Powiatowy PSP w [...] miał prawo wydać decyzję o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych. Uzasadnienie decyzji pozwala poznać motywy podjętego rozstrzygnięcia
KG PSP podkreślił przy tym, że zarzuty postawione Skarżącemu w postępowaniu karnym są związane z pełnieniem służby, w tym z zajmowanym przez niego stanowiskiem kierownika sekcji kontrolno-rozpoznawczej i [...] komendanta powiatowego PSP w [...] oraz wykonywanymi w tym czasie obowiązkami służbowymi (np. rozpoznawanie zagrożeń pożarowych poprzez prowadzenie czynności kontrolno-rozpoznawczych). Istotnym jest, że zajmując stanowisko [...] JRG w Komendzie Powiatowej PSP w [...], a więc w okresie zawieszenia go w czynnościach służbowych (decyzja nr [...]), jak i w czasie przedłużenia okresu tego zawieszenia (decyzja nr [...]) do zakresu obowiązków Skarżącego należało prowadzenie czynności kontrolno-rozpoznawczych, w tym również innych niż pożarowe. Zatem przywrócenie Skarżącego do pełnienia tych zadań w świetle nieosądzonych zarzutów byłoby nieuzasadnione.
Podsumowując KG PSP wskazał, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa musi być bezsporne i pewne. Fakt rażącego naruszenia prawa musi być oczywisty i nie podlegający jakimkolwiek wątpliwościom. W orzecznictwie dominuje pogląd, że do rażącego naruszenia prawa dochodzi, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem prawa. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której rozstrzygnięcie decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...], jak i decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] stałoby w jawnej sprzeczności z brzmieniem przepisu prawnego, który w ww. decyzjach został zastosowany.
Końcowo KG PSP wskazał, że nadesłany przez pełnomocnika Skarżącego przy piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2024 r. - wyciąg z protokołu z rozprawy głównej Sądu Rejonowego w [...] (sygn. akt [...]), w którym uchylono środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia T. L. w czynnościach [...] Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej w [...] nie wpływa na ocenę decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...].
W skardze na powyższą decyzję T. L., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie:
1) art. 156 § 1 pkt k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że nie wystąpiło rażące naruszenie przepisów prawa przy wydawaniu decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...], gdy wprost wynika, że organ w sposób rażący naruszył przepisy postępowania poprzez brak zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, która nie wiedziała o wszczęciu postępowania, przeprowadzenia postępowania dowodowego, nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, czy też zajęcia stanowiska;
2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 61 § 2 i 4 k.p.a. poprzez uznanie, że nie wystąpiło rażące naruszenie przepisów prawa przy wydawaniu decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...], gdy Skarżący nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie zawieszenia strażaka w czynnościach, co więcej w aktach sprawy administracyjnej nie znajduje się żadna adnotacja lub żaden dokument potwierdzający wszczęcie postępowania;
3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 61 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że nie wystąpiło rażące naruszenie przepisów prawa przy wydawaniu decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...], gdy Skarżący nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie zawieszenia strażaka w czynnościach, a z opinii radcy prawnego wydanej na wniosek KP PSP w [...] wynika, iż organ winien wszcząć nowe postępowanie administracyjne w sprawie;
4) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 104 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że nie wystąpiło rażące naruszenie przepisów prawa przy wydawaniu decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...], gdy nastąpiło rażące naruszenie przepisów postępowania i uznanie, że postępowanie w sprawie zawieszenia Skarżącego na dalszy okres jest kontynuacją poprzedniego postępowania w sprawie obligatoryjnego zawieszenia, które zostało zakończone ostateczną i prawomocną decyzją KP PSP w [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...];
5) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że nie wystąpiło rażące naruszenie przepisów prawa przy wydawaniu decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...], gdy organ w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego;
6) art. 39 ust. 3 ustawy o PSP poprzez uznanie przez organ, że postępowanie w sprawie dalszego zawieszenia strażaka w czynnościach służbowych nie jest odrębnym postępowaniem od uprzednio toczonego postępowania w sprawie zawieszenia strażaka na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o PSP, gdy dalsze zawieszenie strażaka w czynnościach jest odrębną sprawą, która winna być rozpatrywana w odrębnym postępowaniu, a przesłanki stanowiące o zawieszeniu strażaka na podstawie art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy o PSP są różne, jak również decyzja wydawana na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o PSP jest decyzją uznaniową, a decyzja wydawana na podstawie art. 39 ust. 1 ww. ustawy jest decyzją związaną.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji;
2) zmianę decyzji KW PSP w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...],
3) alternatywnie, o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji KW PSP w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Jednocześnie Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W motywach skargi Skarżący wskazał, iż organ dokonał wadliwej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Podniósł nadto, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...] nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu, bowiem o dalszym zawieszeniu w czynnościach służbowych dowiedział się dopiero podczas spotkania z Komendantem Powiatowym PSP w [...], na którym przekazano mu tę informację. Organ II instancji w ogóle nie rozważał i nie analizował prawidłowości prowadzenia ww. postępowania odnosząc się jedynie do zasadności zawieszenia w czynnościach służbowych. Niezrozumiałym i sprzecznym z logiką jest działanie organu, według którego brak czynnego udziału strony w postępowaniu jest czymś naturalnym w sytuacji, gdy podejmowana decyzja wpływa nie tylko na stan kadrowy jednostki PSP w [...], ale również na sytuację osobistą, zawodową i finansową Skarżącego. Z tych względów istotnym było zapewnienie Skarżącemu możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a także składania wniosków dowodowych, co nie miało miejsca w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją.
W dalszej części uzasadnienia Skarżący podkreślił, że brak jest przesłanek do uznania, że postępowanie w sprawie wydania decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego PSP w [...] było kontynuacją postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...]. Sprawa dotycząca obligatoryjnego zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych została zakończona wydaniem ostatecznej i prawomocnej decyzji, a zatem organ nie mógł kontynuować tegoż postępowania, w szczególności decyzja nr [...] KP PSP w [...] została wydana na odrębnej podstawie prawnej wskazującej na inne przesłanki zawieszenia w czynnościach służbowych.
Odnosząc się do stanowiska organu dotyczącego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Komendanta Powiatowego PSP w [...], Skarżący podkreślił, że organ błędnie odwołał się do przesłanek zawieszenia w czynnościach służbowych określonych w art. 39 ust. 1 ustawy o PSP, gdyż wskazał, że podstawą decyzji było wszczęcie postępowania karnego wobec Skarżącego. Przedmiotowe stanowisko nie może ostać się przy uwzględnieniu treści art. 39 ust. 3 ustawy o PSP, który wprost wskazuje na "szczególnie uzasadnione przypadki", a nie na fakt wszczęcia postępowania karnego, do którego odwołuje się art. 39 ust. 1 ww. ustawy. Stanowisko organu potwierdza, iż w sprawie nie przeprowadzono postępowania dowodowego, a podjęta decyzja jest arbitralna.
Skarżący podniósł również, że decyzja KP PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...] nie została mu skutecznie doręczona, bowiem nie wręczono mu tej decyzji, nie przesłano jej również za pośrednictwem operatora pocztowego, a informacja przekazana mu przez KP PSP w [...] w dniu [...] października 2022 r. ograniczyła się jedynie do stwierdzenia faktu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu wydania prawomocnego wyroku sądu bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Z powyższego wynika, że doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania, co powinno mieć wpływ na ocenę działań organu administracji.
W odpowiedzi na skargę KGSP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2024 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2024 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu uzyskania prawomocnego wyroku sądu - nie naruszają prawa.
Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana w szczególnym trybie postępowania, tj. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zasada trwałości decyzji administracyjnej określona w art. 16 k.p.a. pozwala wyprowadzić wniosek, że stwierdzenie nieważności decyzji, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek (podstaw) stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym i samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Obowiązkiem organu nadzoru badającego decyzję administracyjną w tym trybie jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. Organ nadzoru badając, czy w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2012r., sygn. akt I OSK 1657/11; z dnia 1 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1505/20; publ. CBOSA). Organ nadzoru nie jest bowiem kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, w jej całokształcie, lecz ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych ww. przepisem.
Wobec powyższego, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, mając na względzie, iż ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, tj. przekładać się bezpośrednio na treść decyzji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 570/95, publ.: OSNP 1996/18/258, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, publ.: LEX nr 1452703).
Stosownie do art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania a jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że przesłanki określone w punktach 1, 3, 4, 5, 6 i 7 art. 156 § 1 k.p.a. nie wystąpiły. Kwestionowaną decyzję wydał organ właściwy w ówczesnym stanie prawnym, była ona pierwszą decyzją Komendant Powiatowy PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w tej sprawie (wobec jej niezaskarżenia do organu wyższego stopnia, stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji), decyzję skierowano do strony postępowania, nie była ona niewykonalna, nie zawierała też wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Nie zachodzi również okoliczność, o której mowa w zdaniu pierwszym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. kwestionowana decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej.
Kwestią sporną jest natomiast to, czy Komendant Powiatowy PSP w [...] wydając decyzję z dnia [...] października 2022 r. nr [...] "rażąco naruszył prawo". Jak stanowi bowiem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisem prawa, który nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być zaakceptowana z punktu widzenia zasady praworządności.
O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja.
Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, jakie wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 1310/21 r.; z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2976/18; publ. CBOSA). Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, ponieważ odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie.
Przyczyną powstania wady kwalifikowanej decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., może być nie tylko naruszenie przepisów prawa materialnego, ale również naruszenie istotnych przepisów procesowych. W tym ostatnim przypadku przypisanie decyzji wady nieważności dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie przepisów procesowych ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy, tj. przekłada się bezpośrednio na treść decyzji (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt I OSK 127/14; publ. CBOSA). W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, zostałyby zastosowane nieprawidłowo albo w ogóle nie zostałyby zastosowane.
W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych do wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 363/10; z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 172/13, publ. CBOSA).
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że zarzuty naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych (przez niewyczerpujące zgromadzenie, czy niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy) należą do takich wątpliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie stanowią bowiem rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tego typu naruszenia nie dają podstaw do stwierdzenia oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 534/10; z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 30/10, publ. CBOSA). Zatem naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie świadczy o kwalifikowanej wadliwości decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Jednocześnie NSA wskazywał, że naruszenie w sposób rażący przepisów postępowania administracyjnego może mieć miejsce w razie popełnienia kardynalnych uchybień podstawowym obowiązkom organu i równie ważnych naruszeń praw strony (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 1603/19; j.w.).
Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na stan niniejszej sprawy wskazać należy w pierwszej kolejności, że nieuzasadnione jest stanowisko Skarżącego odnośnie niedoręczenia decyzji KP PSP z dnia [...] października 2022 r. nr [...].
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w tym względzie stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 734/23 i taktuje jako własne (k. 70 i nast. akt administracyjnych). Wyrok ten zapadł w sprawie ze skargi T. L. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] września 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, jednakże - wobec zarzutów skargi - Sąd ustosunkował się również do kwestii doręczenia Skarżącemu decyzji Komendanta Powiatowego PSP z dnia [...] października 2022 r. nr [...].
Sąd ten wskazał mianowicie (k. 80 akt administracyjnych), że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzają regułę bezpośredniego doręczenia pisma adresatowi. Wszystkie wyjątki od tej zasady należy interpretować ściśle, a warunki dopuszczające w tym zakresie odstępstwa muszą być przestrzegane rygorystycznie. Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, swoich pracowników albo inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 k.p.a.). Osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.). Pisma mogą być też doręczane w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2 k.p.a.) lub w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3 k.p.a.).
Natomiast zgodnie z art. 47 k.p.a. jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy (§ 1 ). W takich przypadkach uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata (§ 2). Oczywistym jest, że takie rozwiązanie zostało wprowadzone przez ustawodawcę w celu zapobiegania sytuacjom, gdy negatywne stanowisko adresata w przedmiocie przyjęcia pisma miałoby udaremniać prawne doręczenie pisma, co mogłoby pociągać możliwość bezzasadnego wstrzymywania biegu postępowania. Strona nie może zatem traktować odmowy przyjmowania pism jako jeszcze jednego środka obrony własnych interesów. W konsekwencji musi liczyć się z tym, że nieuzasadniona odmowa przyjęcia pisma prowadzi do uznania doręczenia jako prawnie skutecznego.
Jak wskazał Naczelny sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r w sprawie sygn. akt I OSK 179/17 (publ. LEX nr 2338577) przyjęcie fikcji prawnej polegającej na uznaniu pisma za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia jest możliwe tylko przy zachowaniu ściśle określonych warunków, tj. gdy doręczający zadeklaruje wprost przekazanie pisma adresatowi, natomiast adresat wyraźnie oświadczy doręczającemu, że pisma nie przyjmuje albo też w inny sposób uzewnętrzni wolę odmowy przyjęcia pisma. Odmowa odbioru pisma zawsze musi mieć charakter wyraźny. Okoliczność tę ma potwierdzać stosowna adnotacja. Nie może przy tym budzić wątpliwości fakt, że skoro czynności doręczenia dokonuje określony pracownik operatora pocztowego lub organu, to także wspomniana adnotacja musi być dokonana przez tego samego doręczającego. Ponadto adnotacja ta powinna w swej treści jednoznacznie wskazywać, że to adresat odmówił przyjęcia doręczanego mu pisma oraz datę odmowy odbioru przesyłki. Tylko w takim przypadku, jak stanowi art. 47 § 2 k.p.a., można uznać, iż pismo to zostało doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.
W rozstrzyganej sprawie nie budzi wątpliwości fakt odmowy przyjęcia decyzji KP PSP z dnia [...] października 2022 r. nr [...]. Wynika on bowiem z prawidłowej adnotacji na tej decyzji, która wskazuje, że Skarżący został poinformowany o treści decyzji i że odmówił jej przyjęcia. Dodatkowo fakt ten został potwierdzony notatką służbową z dnia [...] października 2022 r. (k. 22 i 23 akt administracyjnych).
W świetle powyższego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że nie nastąpiło skuteczne doręczenie ww. decyzji, a w konsekwencji, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego.
Trafne jest przy tym stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że treść ww. decyzji jest znana tak pełnomocnikowi Skarżącego, jak i samemu Skarżącemu, który jakkolwiek nie uznaje ww. decyzji, to jednak stosuje się do niej. Co istotne, Skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, a to nie byłoby możliwe, gdyby decyzja ta nie funkcjonowała w obrocie prawnym.
Sąd podziela stanowisko organów nadzoru, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji KP PSP z dnia [...] października 2022 r. nr [...] z powodu rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Jednocześnie Sąd nie podziela argumentacji organów, że postępowanie administracyjne zakończone kwestionowaną decyzją stanowi kontynuację postępowania wszczętego przez KP PSP w [...] w dniu [...] lipca 2022 r. i zakończonego decyzją ostateczną [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] września 2022 r. nr [...]. Są to bowiem dwa odrębne postępowania administracyjne prowadzone na podstawie odrębnych przepisów prawa materialnego, tj. odpowiednio art. 39 ust. 1 (przesłanka obligatoryjna zawieszenia w czynnościach służbowych) i art. 39 ust. 3 (przesłanka fakultatywna zawieszenia w czynnościach służbowych) ustawy o PSP. Błędne w tym zakresie stanowisko organów nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji KP PSP z dnia [...] października 2022 r. nr [...].
Zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Z kolei w myśl art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
W aktach sprawy brak jest zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przedłużenia zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o PSP. Skarżący nie został również poinformowany przed wydaniem kwestionowanej decyzji o uprawnieniach wynikających z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, w szczególności o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Uchybienia te, w ocenie Sądu, nie mogły jednak stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie wtedy, gdy naruszenie to ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Sytuacja taka, w ocenie Sądu, nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Brak jest podstaw do uznania, że między naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 61 § 4 w związku z art. 10 § 1 k.p.a.) a rozstrzygnięciem sprawy został wykazany związek przyczynowy, tj. że w przypadku dochowania przez organ obowiązków wynikających z ww. przepisów, treść rozstrzygnięcia byłaby inna.
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane naruszenie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2011r., sygn. akt II GSK 784/10 i przywołane w nim wyroki SN: z dnia 21 marca 2007r., sygn. akt I CSK 459/06; z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt I CSK 63/05).
W rozpoznawanej sprawie Skarżący z powyższej powinności nie wywiązał się. Zarówno we wniosku z dnia 12 czerwca 2024 r. o stwierdzenie nieważności decyzji, jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie powołał żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do uznania, że naruszenie ww. przepisów postępowania miało charakter rażący i pozostaje w bezpośrednim związku z treścią kwestionowanej decyzji.
Na marginesie już tylko zauważyć należy, że gwarancję zawartej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przy czym, inaczej niż w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.), odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznej jest tu podyktowane nie tyle wadliwością samego rozstrzygnięcia (treści decyzji), ile wadliwością poprzedzających je czynności procesowych. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia, czy jakaś wada postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu, trafne jest stanowisko organów nadzoru, że wydając decyzję z dnia [...] października 2022 r. nr [...] Komendant Powiatowy PSP nie dopuścił się rażącego naruszenia przepisów postępowania dowodowego.
O ile bowiem uzasadnienie ww. decyzji o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych nie jest szczególnie rozbudowane, o tyle nie można stwierdzić, że wydane rozstrzygnięcie nie było prawnie dopuszczalne oraz aby nie nastąpiło po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych z punktu widzenia normy zawartej w art. 39 ust. 3 ustawy o PSP, który to przepis stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu uzyskania prawomocnego wyroku sądu, chyba że zawieszenie nastąpiło z powodu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
Z uzasadnienia omawianej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę te okoliczności, które powinien był rozważyć podejmując tego rodzaju rozstrzygnięcie. W tym konkretnym przypadku uwzględnił fakt toczącego się postępowania karnego oraz treść uzasadnienia postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] lipca 2022 r. sygn. akt [...]. Wskazał, iż Skarżący jest podejrzany o popełnienie czynów z art. 228 k.k., tj. o przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych. Podkreślił, że postawione Skarżącemu zarzuty podważają jego wiarygodność i sumienność wykonywania obowiązków służbowych.
Należy przy tym podkreślić, że w doktrynie i orzecznictwie do katalogu uchybień procesowych stanowiących rażące naruszenie prawa, nie zalicza się merytorycznych niedostatków uzasadnienia decyzji. Natomiast ewentualne wadliwości dotyczące przeprowadzenia postępowania dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.) mogą - co do zasady - stanowić przedmiot oceny organu II instancji w postępowaniu odwoławczym w toku zwykłego postępowania administracyjnego, nie zaś w postępowaniu nadzwyczajnym.
Zaznaczyć należy, że decyzja wydawana w oparciu o art. 39 ust. 3 ustawy o PSP jest decyzją uznaniową. Kontrolą w postępowaniu nieważnościowym w zakresie przesłanki rażącego naruszenia prawa nie mogą być objęte te części treści decyzji uznaniowej, które wiążą się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Poprzez nadzwyczajny tryb jakim jest postępowanie nieważnościowe, nie jest dopuszczalne wkraczanie w kompetencje organów i ocenianie słuszności i celowości realizowanej przez nie polityki kadrowej. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji oraz treść decyzji stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Z takim jednak przypadkiem nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Sam fakt kwestionowania rozstrzygnięcia bądź niezgadzanie się z jego treścią, czy dokonaną oceną stanu faktycznego, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego PSP z dnia [...] listopada 2024 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] sierpnia 2024 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego PSP w [...] z dnia [...] października 2022 r. nie naruszają prawa, a zarzuty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.