II SA/Wa 1412/20

II SA/Wa 1412/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Izabela Głowacka-Klimas
Łukasz Krzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II GSK 1193/21 - Wyrok NSA z 2024-11-13
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta [...] Policji z [...] lutego 2020 r., o odmowie wydania p. M.C., zwanemu dalej "Wnioskodawcą", pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:
- Wnioskodawca - pismem z [....] października 2019 r. (data wpływu do organu) - wystąpił o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego w łącznej liczbie [...] egzemplarzy; podkreślił, że jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego (załączono legitymację) i ma podstawowe uprawnienia do wykonywania polowania (zaświadczenie nr [....]) a broń, której dotyczy wniosek, jest niezbędna do wykonywania polowań - w ramach przynależności do tego stowarzyszenia; do wniosku załączył orzeczenia z [....] sierpnia 2019 r. - lekarskie i psychologiczne – gdzie stwierdzono, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 29 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019 r., poz. 284 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o broni", i może dysponować bronią,
- ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Wnioskodawca miał w przeszłości pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego; decyzją Komendanta [...] Policji z [...] września 2018 r., cofnięto je - na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, ustawy o broni - w związku ze skazaniem za popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (obecnie opubl. w Dz.U. z 2020 r. poz. 638); decyzję tę utrzymał w mocy Komendant Główny Policji (orzeczenie z [...] listopada 2018 r.); wobec cofnięcia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (tak postanowienie z 2 października 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 158/19), decyzja Komendanta Głównego Policji stała się prawomocna,
- w toku prowadzonego postępowania uzyskano - datowaną na 2 października 2019 r. - informację z Krajowego Rejestru Karnego o niefigurowaniu Wnioskodawcy w tym rejestrze oraz - datowaną na [...] października 2019 r. - pozytywną opinię o nim z Komisariatu Policji w [...]; wskazano w niej, że jednostka ta nie ma informacji mogących świadczyć, że Wnioskodawca stanowi aktualnie zagrożenie dla siebie, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego; Policja nie podejmowała w stosunku do niego żadnych interwencji,
- do akt sprawy włączono dokumentację, o karaniu w przeszłości - kopię:
- prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 2017 r (sygn. akt [...]), wraz z uzasadnieniem: na jego mocy Wnioskodawcę uznano winnym popełnienia przestępstwa z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt;
- wyroku Sądu Okręgowego w [...] z [...] maja 2018 r. (sygn. akt [...]) wraz z uzasadnieniem; orzeczeniem tym zmieniono poprzedni wyrok - w części dotyczącej orzeczenia o przepadku broni - oraz uzupełniono podstawę prawną rozstrzygnięć zawartych w pkt 1 i 2 (w części dyspozytywnej o art. 4 § 1 ustawy – Kodeks karny),
- 29 listopada 2019 r. wpłynęła do organu opinia o Wnioskodawcy z Zarządu Okręgowego w [...] Polskiego Związku Łowieckiego – datowana na [...] listopada 2019 r.; wskazano w niej, że Wnioskodawca jest od 2006 roku członkiem koła łowieckiego nr [...] K. w [...], a - od 2007 roku - Koła Łowieckiego nr [....] R. w [...]; jest postrzegany jako człowiek etyczny, uczciwy, sumienny i pracowity; zyskał przez to uznanie i zaufanie myśliwych; jest oddany sprawom stowarzyszenia i dba o kultywowanie tradycji łowieckich; poprzez osobiste zaangażowanie ma wyraźny wpływ na kształtowanie pozytywnego wizerunku łowiectwa na ziemi [...],
- pismem z [...] grudnia 2019 r. poinformowano Wnioskodawcę o przysługujących mu - w prowadzonym postępowaniu - prawach, w tym wynikających z art. 10 § 1 i art. 79a K.p.a.,
- 13 grudnia 2019 r. do organu wpłynęła opinia o Wnioskodawcy z. Komendy Powiatowej Policji w [...]; wskazano tam na brak okoliczności uzasadniających zaliczenie go do osób stanowiących zagrożenie,
- mając to na uwadze - pismem z [...] grudnia 2019 r. - ponownie poinformowano Wnioskodawcę o przysługujących mu w prowadzonym postępowaniu prawach; poinformowano jednocześnie, że - w myśl art. 79a K.p.a. - ustalony w sprawie stan faktyczny uniemożliwia wydanie decyzji zgodnej z żądaniem,
- [...] stycznia 2020 r. Wnioskodawca przedłożył pismo, wskazując, że uznanie go za winnego popełnienia umyślnego przestępstwa - stypizowanego w art. 35 pkt 1 ustawy o ochronie zwierząt - nie może być przesłanką decydującą o negatywnym rozpatrzeniu wniosku; skazanie to uległo bowiem zatarciu; tym samym, nie może ono rodzić żadnych konsekwencji prawnych - w tym ograniczać jego praw,
- organ I. instancji odmówił Wnioskodawcy pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego,
- wobec wniesienia odwołania sprawa jest rozpatrywana ponownie,
- podstawę kwestionowanej decyzji stanowi art. 10 ust. 1 ustawy o broni; zgodnie z nim, właściwy organ wydaje pozwolenie na broń, jeśli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni; sformułowanie w art. 10 ust. 1 przesłanki wydania pozwolenia na broń wskazuje potrzebę abstrakcyjnego rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenie, o którym mowa w przywołanym przepisie; jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - w wyroku z 25 stycznia 2018 r. (sygn. akt II SA/Wa 1239/17 dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), - przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia przy wydawaniu pozwolenia na broń nie tylko interesu wnioskodawcy - przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni - ale także interesu ogólnego - przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego; stąd organy Policji - rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia, na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni - są obowiązane ocenić przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, ale także wszelkich innych, ustalonych w toku postępowania uwarunkowań faktycznych - niemających źródła w skazaniu - a uwiadczajacych, że wnioskodawca nie daje gwarancji, aby udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadziło zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego; dlatego też organy te mają prawo oceny całej dotychczasowej postawy życiowej wnioskodawcy - nie tylko jego zachowania we wskazanym przez niego okresie,
- w przypadku Wnioskodawcy, przy ocenie wzięto pod uwagę także jego przeszłość - zdarzenie w dniu [...] grudnia 2015 r.; fakt ten potwierdza zatarty, w chwili obecnej, wyrok sądu powszechnego; chybione jest twierdzenie Wnioskodawcy, jakoby jedynym przepisem, nawiązującym do przesłanki zagrożenia - opisanej w art. 10 ust. 1 ustawy o broni - był art. 15 ust. 1 pkt 6 tego aktu; wbrew stawianym zarzutom, nie naruszono tego przepisu: nie stanowi on bowiem podstawy zaskarżonej decyzji; jest nim art. 10 ust. 1 ustawy o broni,
- w stanie faktycznym, powodem odmowy pozwolenia na broń palną myśliwską, do celu łowieckiego, było ustalenie, że Wnioskodawca nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej; nie daje zatem gwarancji, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego; ocenę taką wywiedziono z tego, że Wnioskodawca w przeszłości naruszył ustalony przepisami prawa porządek prawny; w grudniu 2015 roku dopuścił się bowiem naruszenia prawa - przestępstwu z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, który służy ochronie życie zwierząt oraz ich zabezpieczeniu przed zbędnym cierpieniem; był za to karany sądownie,
- pomimo zatarcia z mocy prawa orzeczonej wobec Wnioskodawca wyrokiem kary, rodzaj popełnionego przezeń czynu karalnego i okoliczności jego popełnienia, wskazują, że nie daje on rękojmi, aby w przyszłości jego zachowanie nie stworzyło zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego; jest utrwalone w doktrynie, że podnoszenie publicznie - pomimo zastosowania instytucji zatarcia skazania – danego faktu może leżeć w uzasadnionym interesie społecznym (tak: L. Gardocki Prawo karne, Warszawa 2017 str. 223); w niniejszej sprawie jest w uzasadnionym interesie społecznym przywołanie faktów ściśle związanych z osobowością Wnioskodawcy, które uzewnętrzniły się w trakcie popełnienia przestępstwa; ma to istotne znaczenie dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w przedmiocie pozwolenia na broń palną; popełnienie uprzednio czynu zabronionego nie jest bowiem obojętne w tej sferze stosunków społecznych; znaczenie w nich ma nie tylko ocena prawna, lecz także etyczno-moralna danej osoby; w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia, że – wobec treści art. 75 K.p.a. - osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń lub posiadająca takie uprawnienie popełniła czyn, który sam w sobie - lub w powiązaniu z innymi okolicznościami - może wskazywać, że stanowi ona zagrożenie dla samej siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego; nie oznacza to bowiem zmiany oceny danej osoby w sferze jej dotychczasowego życia oraz sposobu postępowania; zatarcie skazania oparto na fikcji traktowania określonej osoby - z uwagi na upływ czasu - jako niekaranej; pozwala to wprawdzie uznać daną osobę za niekaraną, jednakże - przy ocenie jej osobowości - jest ważny nie tyle fakt skazania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania; skazanie za przestępstwo, które z mocy prawa uważa się za niebyłe, nie jest przeszkoda dla pełnej i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych ubiegającego się o wydanie pozwolenia na broń (tak: wyrok NSA o sygn. akt II OSK 583/13 – dostępny w CBOSA),
- tym samym nie jest zasadne twierdzenie Wnioskodawcy, jakoby spełnienie przesłanki zagrożenia należało rozpatrywać w oparciu o aktualny stan faktyczny, a nie poprzez domniemanie i względny brak zaufania do określonego wnioskodawcy; przywołany na tę okoliczność wyrok (WSA o sygn. akt II SA/Wa 714/17 – dostępny w CBOSA), odnosi się do odmiennego stanu faktycznego; nie może być zatem wiążący w niniejszej sprawie,
- prawo do posiadania broni nie jest prawem powszechnym, a ściśle reglamentowanym - przez przepisy ustawy o broni; z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie - potencjalnie możliwe wywołanie nią zagrożenia dla życia lub zdrowia - ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego; dlatego też dostęp do broni winny mieć osoby gwarantujące, że swoim postępowaniem nie zagrożą bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu; tymczasem - jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - Wnioskodawca zabił, bez uzasadnionej potrzeby psa (rasy owczarek niemiecki) przy użyciu broni palnej, naruszając chronione ustawą prawa zwierząt; postąpił zatem pochopnie i bez zastanowienia, jak również zachowania szczególnej ostrożności i zasad bezpieczeństwa - w tym dniu w lesie znajdowało się wielu spacerowiczów, a pies nie zagrażał bezpieczeństwu jego oraz innych zwierząt; cechy osobowości strony, które uzewnętrzniły się w trakcie popełnienia przestępstwa, a wskazane powyżej, nie są pożądane u osób, chcących posiadać broń; uzasadniają obawę, że Wnioskodawca - dysponując bronią - mógłby jej użyć sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego - tym samym stworzyć zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego,
- od myśliwego z takim stażem (członek kół łowieckich od 2006 roku) - postrzeganego jako etyczny - wymaga się zachowania podstawowych reguł bezpieczeństwa i działania, zgodnego z przepisami ustawy o ochronie zwierząt; wystarczyło tymczasem, że pies znalazł się na otwartej przestrzeni (wszedł z duktu leśnego na przesiekę), aby Wnioskodawca oddał do niego strzał; nie podjął żadnych czynności odstraszających - choćby poprzez oddanie (wedle sztuki myśliwskiej) strzału ostrzegawczego; oddanie strzału do psa nastąpiło zatem bez rozwagi, wymaganej od myśliwego na polowaniu - zwłaszcza gdy ma on taki staż i doświadczenie myśliwskie, jak Wnioskodawca; zachowanie takie z pewnością nie zasługuje na uznanie wśród myśliwych i nie wpływa na kształtowanie pozytywnego wizerunku łowiectwa; nie ulega wątpliwości, że Wnioskodawca - jako myśliwy - winien postępować zgodnie z prawem; od osoby, która ma tak wieloletnie doświadczenie, przykłada się bowiem miarę szczególnej staranności; tymczasem, zachowanie Wnioskodawcy było zaprzeczeniem etyki i zasad myślistwa,
- pozwolenie na broń palną jest natomiast uprawnieniem wyjątkowym - będącym atrybutem władztwa państwowego; z tego względu jego posiadacz winien być osobą gwarantującą, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu; w tej sytuacji, brak przesłanek negatywnych do wydania wnioskowanego pozwolenia - jak niekaralność, zdolność psychofizyczna do dysponowania bronią, czy też pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, jak i w środowisku myśliwych - nie nakłada na organ automatycznego obowiązku jego przyznania; jego uzyskanie jest bowiem uzależnione od wystąpienia – związanych z osoba Wnioskodawcy - okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia na broń palną jest uzasadnione; pomimo zatem, że:
- co wynika z informacji Krajowego Rejestru Karnego - Wnioskodawca nie figuruje wśród osób skazanych (wyrok o sygn. akt [...] uległ już zatarciu z mocy prawa),
- aktualnie nie toczy się wobec niego postępowanie karne oraz
- dysponuje on pozytywną opinią w miejscu zamieszkania
to ustalone w sprawie okoliczności - użycie broni myśliwskiej z przekroczeniem zasad należytej ostrożności, które ujawniło cechy osobowości Wnioskodawcy - dają podstawę stwierdzenia, że stanowi on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego; nie daje tym samym gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej; dotychczasowa postawa Wnioskodawcy nie gwarantuje bowiem, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego; broń nie może zaś stwarzać zagrożenia dla osób trzecich oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego; występuje ono niewątpliwie w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która - we wskazanych wyżej okolicznościach - dopuściła się w przeszłości takiego naruszenia,
- dlatego też - z uwagi na uzasadniony dotychczasowym postępowaniem, brak gwarancji bezpiecznego i odpowiedzialnego używania broni – Wnioskodawca nie powinien nią dysponować; nie daje rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego; wbrew zatem stanowisku Wnioskodawca, istnieją przesłanki, które przesądzają, że stanowi on takie zagrożenie; krótki okres, jaki upłynął od zatarcia wyroku z mocy prawa, nie pozwala dostatecznie ocenić, czy wymierzona przez sąd kara osiągnęła swój cel w zakresie prewencji indywidualnej; nawet sąd II. instancji nie znalazł przesłanek, aby złagodzić wcześniejszy wyrok - pomimo, że zdarzenie miało miejsce [...] grudnia 2015 r, wyrok w I. instancji zapadł [...] września 2017 r. zaś w II.- orzeczono [...] maja 2018 r.,
- prawo do posiadania broni - ze względu na ustawową reglamentację do niej dostępu - jest swoistym przywilejem; mogą nią zatem dysponować osoby o nieposzlakowanej opinii - budzące zaufanie, że w żadnej sytuacji nie postąpią wbrew prawu; wymaga się od nich bezwzględnego przestrzegania przepisów, zachowania niebudzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego oraz kwalifikowanych cech charakteru; innymi słowy zatem - w stosunku do takich osób - obowiązuje miernik najwyższej staranności; dlatego Wnioskodawca nie powinien dysponować bronią,
- wobec ścisłego związku prawa posiadania broni prywatnej ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, ochrona tych dóbr została powierzona Policji; ustawodawca - cedując na organy Policji kompetencje w omawianym zakresie - uznał, że nałożony na nie obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego winien być realizowany, także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej - kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego; broń palna jest bowiem niebezpiecznym narzędziem; dostęp do niej ustawodawca poddał dlatego - w interesie społecznym - reglamentacji administracyjnej, a każda sprawa o wydanie pozwolenia na broń winna być oceniona, m.in. przez pryzmat dyspozycji art. 7 K.p.a.; organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym; mają jednak prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna - ubiegającego się o pozwolenie - uzasadnia jego wydanie; osoby starające się o pozwolenie na broń powinny charakteryzować się nienaganną postawą szczególnie unikać kolizji z prawem; dlatego - w okolicznościach tej sprawy – nie ma podstaw do stwierdzenia, jakoby orzekano w sposób dowolny - jedynie wobec hipotezy, że uprzednio skazany stanowi ciągłe zagrożenie dla porządku publicznego, a nie opierając się przy tym na żadnym konkretnym dowodzie; wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy, ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, jest swobodną, lecz nie dowolną,
- tym samym uzyskane podczas wywiadu środowiskowego pozytywne opinie o Wnioskodawcy z Komisariatu Policji w [...] i Komendy Powiatowej Policji w [...] jak również opinia przedłożona przez Zarząd Okręgowy w [...] Polskiego Związku Łowieckiego, nie mogą zmienić rozstrzygnięcia sprawy; nie spełniono pozytywnej przesłanki, określonej art. 10 ust. 1 ustawy o broni - brak zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego; taka surowa ocena zachowania Wnioskodawcy nie przekracza granic uznania administracyjnego; rozpatrując sprawę wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla oceny, czy wydanie pozwolenia na broń nie będzie stanowiło zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego; oznacza to poddanie ocenie zachowania Wnioskodawcy i jego postawy życiowej w dłuższej perspektywie czasowej - nie tylko we wskazanym przezeń okresie,
- organ I. instancji wyjaśnił istotne okoliczności sprawy, uwzględniając jej przedmiot, a także należycie ocenił materiał dowodowy, choć wyczerpująco swego rozstrzygnięcie nie uzasadnił; błąd ten - w ramach swoich kompetencji, - naprawił organ odwoławczy, analizując wnikliwie okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy.
W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa:
- materialnego:
- art. 10 ust 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni, poprzez wydanie decyzji w oparciu o błędną podstawę prawną;
- art. 10 ust. 1 ustawy o broni, w zw. z art. 106 ustawy - Kodeks karny, w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię; skutkowało to uznaniem, że podstawą oceny właściwości osobistych starającego się o pozwolenie na broń może być popełnienie przezeń przestępstwa lub wydania wobec niego wyroku skazującego, który w chwili orzekania decyzją uległ zatarciu,
- postępowania - art. 6, 7, 77 i 80 K.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie i arbitralne przyjęcie, że Wnioskodawca stanowi zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego; przekroczono tym zasady swobodnej oceny dowodów i dowolnie je oceniono - bez zastosowania zasad logiki i doświadczenia życiowego; w szczególności nie rozważono dokładnie wszystkich okoliczności i aspektów sprawy - na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego.
W szerokim uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Wywodzono, że - w kontekście przypadku Wnioskodawcy - ocena organu ma charakter dowolny. Od powołanego przezeń zdarzenia minęło już kilka lat, zaś bezpodstawne byłoby przyjęcie, że miałoby ono przesądzać – przez nieskończenie długi czas - o braku możliwości dysponowania bronią przez Wnioskodawcę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym wobec treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758, ze zm.), § 4 zarządzenia nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. oraz § 1 pkt 2 i § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym – tak zarządzenie k. 35 akt sądowych.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie szerokie przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną - z zastrzeżeniem sformułowanym w końcowej części uzasadnienia. Organ odwoławczy właściwie skonstatował brak wystąpienia w sprawie przesłanek dla wydania Wnioskodawcy pozwolenia na broń palną dla celów łowieckich.
Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie, co następuje.
Na wstępie należy odnotować, że - wedle przyjętej w Polsce koncepcji dostępu obywateli do broni - możliwość jej posiadania nie należy do podstawowych praw obywatelskich, lecz stanowi pewnego rodzaju przywilej. Odzwierciedleniem tego jest brzmienie art. 10 ust. 1 ustawy o broni, gdzie wskazano warunki, kiedy można uzyskać pozwolenie na broń. Prawo do jej posiadania nie jest więc powszechne, lecz prawodawca uzależnił je od wystąpienia określonych przesłanek, których wystąpienie musi stwierdzić odpowiedni organ władzy publicznej. Jedynie w takim przypadku może wydać stosowne pozwolenie.
Wskazanymi przez ustawodawcę warunkami są:
- brak zagrożenia wnioskodawcy dla samego siebie i porządku publicznego i
- ważna przyczyna posiadania broni.
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, czy Wnioskodawca spełnia warunek wystąpienia ważnej przyczyny dla posiadania broni. Wobec wywodów skargi należy jednak wskazać, że spełnienie wyłącznie tego warunku nie jest wystarczające dla uzyskania pozwolenia.
Spór sprowadza się do tego, czy słusznie uznano, że Wnioskodawca nie jest osobą, która nie stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, przywołując wyroki o jego skazaniu, gdy w danym zakresie uległy już one zatarciu - co w sprawie jest poza sporem.
Należy więc wskazać, że art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni nie stanowi lex specialis wobec normy ogólnej z art. 10 ust. 1, w ten sposób, że zakreśla wyczerpujące przesłanki, gdy osobę można kwalifikować jako zagrażającą porządkowi bądź bezpieczeństwu publicznemu. Przepis ten ma jedynie o tyle szczególny charakter, że wskazuje przypadek, gdy obligatoryjne jest uznanie braku wystąpienia przesłanki wskazanej w art. 10 ust. 1 ustawy o broni, jako pierwsza. Oznacza to, że mogą istnieć także inne sytuacje, gdy - pomimo braku wystąpienia przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 - nie będzie podstaw dla uznania przez właściwy organ spełnienia warunku wydania pozwolenia w postaci niestwarzania przez wnioskującego o broń zagrożenia dla siebie oraz porządku i bezpieczeństwa publicznego.
Chybione są także zarzuty skargi, jakoby w danym postępowaniu organ nie mógł przywoływać faktów ustalonych na podstawie treści wyroków sądów, gdzie skazanie uległo już zatarciu. Wbrew bowiem stanowisku Wnioskodawcy, instytucja zatarcia skazania dotyczy wyłącznie procedowania w sprawach karnych - jest istotna z perspektywy wymierzania kar w tym postępowaniu. Samo zatarcie skazania nie ma natomiast - w ogólnym porządku prawnym - takiego skutku, że na zdarzenie, które było podstawą skazania, nie można się powoływać w innym postępowaniu (tak - w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na broń - wyrok NSA o sygn. akt II OSK 973/18, zaś np. w sprawach dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemców - wyrok NSA o sygn. akt 1479/19 – oba dostępne w CBOSA).
Konstatując, nie stanowiło naruszenia prawa - przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy - przywołanie skazania Wnioskodawcy stosownymi wyrokami sądu, zaś dopuszczenie ich jako dowodów nie uchybia art. 75 § 1 K.p.a. ani powołanemu w skardze art. 106 ustawy – Kodeks karny czy innym regułom – w tym rangi konstytucyjnej.
W tak zarysowanym stanie prawnym trafna i zasadna była konstatacja organu, że - gdy o pozwolenie na broń ubiega się osoba skazana uprzednio za czyn stanowiący naruszenie porządku prawnego, jak sprzeczne z zasadami użycia broni palnej (tu skutkiem było zabicie psa) - nie sposób uznać za spełniony warunek braku potencjalnego zagrożenia ze strony danego Wnioskodawcy dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Prawidłowości tej oceny nie zmienia aktualna, nienaganna postawa i zachowanie Wnioskodawcy, potwierdzone stosowną opinią właściwych jednostek czy instytucji, jaką jest Polski Związek Łowiecki. Wbrew zarzutom skargi, miał je także na uwadze orzekający w sprawie organ - dał temu wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonego aktu.
W realiach rozpoznawanej sprawy organ nie miał przesłanek dla oceny, że Wnioskodawca nie stanowi potencjalnego zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Jedynie tego rodzaju ustalenie mogłoby stanowić przesłankę wydania mu pozwolenia na broń. Orzekający w sprawie organ musi mieć na uwadze, że - wykonując w danym zakresie kompetencje reglamentacyjne państwa w kwestii dopuszczenia do posiadania broni, która może być narzędziem niebezpiecznym dla innej osoby czy jej mienia - winien wykazywać w danym zakresie daleko posuniętą ostrożność. Jej nie zachowanie - dopuszczenie do posiadania broni przez osobę niedającą stosownych gwarancji - skutkuje wzrostem zagrożenia powszechnego.
Wbrew dowodom skargi, gdy konkretna osoba dopuściła się czynu zabronionego z użyciem broni, odrębną kwestią jest jej odpowiedzialność z tego tytułu ponoszona w myśl przepisów prawa karnego (jest ona zakreślona terminami m.in. instytucją zatarcia skazania), inne zaś są skutki, jakie może mieć to zdarzenie z perspektywy ogólnych ograniczeń, determinowanych regułami prawa administracyjnego - np. w sferze reglamentacji określonych działań przez państwo (konsekwencje obiektywne). Konkretne zdarzenie - związane z użyciem broni przez określona osobę - może w istocie wykluczyć możliwość uzyskania przez nią pozwolenia w danym zakresie nawet do końca życia - wobec ujawnienia określonych cech osobowościowych, które wykluczają założenie, że dysponowanie przez nią bronią nie stanowi zagrożenia do innych osób, czy porządku publicznego. Oczywiście każda sprawa pomaga stosowne oceny z uzgodnieniami jej realiów przez wyspecjalizowane w danych sprawach organ, gdzie mogą być kumulowane informacje o przypadkach związanych z użyciem broni z naruszeniem prawa i określonych profilach sprawców zdarzeń. Orzekanie w sprawie pozwolenia powierzono organowi wyspecjalizowanemu w zakresie spraw ochrony życia ludzi i ochrony porządku publicznego – tak art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.).
Obowiązkowi indywidualnego zbadania sprawy w rozpatrywanym przypadku nie uchybiono. Dano temu wyraz w uzasadnieniu, opisując okoliczności zdarzenia, gdy skazano Wnioskodawcę za konkretny czyn, oraz przesłanki rozumowania, które prowadziły do sformułowania przez organ konkretnej oceny. Wbrew twierdzeniom skargi, konstatacje organu nie są sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego czy logicznego rozumowania. Rozstrzygnięcie nie ma charakteru dowolnego.
Wypada jedynie odnotować, że mogą obudzić pewną wątpliwość fragmenty zawarte w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Zamieszczone tam wypowiedzi - wykładane w oderwaniu od wcześniejszych wywodów – możnaby rozumieć tak, że - zdaniem organu - wszelkie naruszenie porządku publicznego może stanowić o odmowie wydanie pozwolenia na broń dla jego sprawcy, w dowolnym czasie od danego zdarzenia. Tak możnaby rozumieć wywody o bezwzględnym obowiązku przestrzegania porządku prawnego przez osoby, które miałyby uzyskać pozwolenie na broń. Tak zakreślone wymagania nie znajdują podstaw w treści obowiązujących przepisów, co trafnie zauważono w skardze. Prawodawca przesądził bowiem jednoznacznie, kiedy samo zdarzenie - w postaci popełnienia czynów karalnych - stanowi obligatoryjnie przeszkodę dla uzyskania pozwolenia, niezależnie od rodzaju i okoliczności, popełnienia przestępstw o pewnym charakterze - tak art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. W takiej sytuacji inne, związane z osobą wnioskodawcy zdarzenia, które równocześnie stanowiły naruszenie porządku prawnego, muszą być rozważane indywidualnie - przez pryzmat oceny, czy faktycznie pozostają w związku z potencjalnym zagrożeniem dla innych osób lub porządku publicznego, gdyby dana osoba uzyskała pozwolenie na broń bądź już je posiadała (w kontekście ewentualnego jego cofnięcia).
Powyższe uwaga – niezbędna w kontekście zarzutów skargi - nie ma jednak kluczowego znaczenia dla sprawy, gdzie - z wcześniejszych fragmentów uzasadnienia skarżonego aktu - wynika jednoznacznie, jakie było stanowisko organu w danej kwestii. Przesłanka odmowy pozwolenia na broń była tu indywidualna ocena, że określone zdarzenie - stanowiące jednocześnie naruszenie prawa - może wskazywać na konkretne ryzyko, związane z posiadaniem broni przez określoną osobę – niewłaściwego jej użycia.
W takiej sytuacji uchybienie przepisom postępowania - poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wypowiedzi utrudniających ustalenie przesłanek, jakimi kierowano się orzekając w sprawie – stanowi o naruszeniu wymagania prawidłowego uzasadnienia, w rozumieniu art. 107 § 3 wobec art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a. Dane naruszenie przepisów postępowania nie mogło jednak uzasadnić uchylenia przez Sąd skażonego aktu, wobec treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), przy rozumowaniu a contrario. Dostrzeżona nieprawidłowość nie mogła mieć bowiem istotnego wpływu na wynik danej sprawy.
Chybione są więc zarówno zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów prawa materialnego, zakreślających warunki wydawania pozwolenia na posiadanie broni, jak i przepisów procesowych, dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego - w tym dopuszczenia dowodu z wyroków, gdy skazanie uległo zatarciu.
Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.
Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.