II SA/Wa 141/25

II SA/Wa 141/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Kozub-Marciniak
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z lit. a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi [...] Izby Adwokackiej w [...] na punkt [...] decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla punkt [...] zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz [...] Izby Adwokackiej w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. nakazuje ściągnąć od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem części nieuiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Prezes Urzędu Ochrony Dany Osobowych (dalej jako: "PUODO" lub "organ") decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych z 10.05.2018 roku (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, zwanej dalej "uodo’2018"), art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1,2 i 5, art. 17 w zw. z art. 58 ust. 2 lit. b i g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016 r.. str. 1, Dz. Urz. L 127 z 23.05.2018 r.. str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021 r., str. 35, dalej jako: "rozporządzenie 2016/679"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi L. K. (dalej jako skarżący), na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] Izbę Adwokacką w T. (dalej jako: "Izba Adwokacka"), polegające na udostępnieniu danych osobowych ww. skarżącego w sprawozdaniu z działalności ww. Izby za rok 2022 r. bez podstawy prawnej oraz na niespełnieniu obowiązku informacyjnego, realizowanego w przypadku pozyskania danych w inny sposób niż od osoby, której dane dotyczą, tj. o którym mowa w art. 14 rozporządzenia 2016/679, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, udzielił upomnienia Izbie Adwokackiej za naruszenie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. c rozporządzenia 2016/679, poprzez udostępnienie bez podstawy prawnej i z naruszeniem zasady minimalizacji danych osobowych skarżącego w zakresie: imię, nazwisko, sygn. akt sprawy, data wydania postanowienia o zawieszeniu, informacja o tymczasowym areszcie ("tak"), okres aresztowania ("3 miesiące"), oraz informacji o postawieniu zarzutów z art. 189a i art. 190 Kodeksu karnego w dokumencie o tytule "Sprawozdanie z działalności organów [...] Izby Adwokackiej z siedzibą w T. 2022 r.", który został rozesłany w wiadomości e-mail z [...].05.2023 r. do członków ww. Izby. W pozostałym zakresie organ odmówił uwzględnienia skargi.
W uzasadnieniu PUODO wyjaśnił, że w dniu 8 grudnia 2023 r. wpłynęła do organu skarga skarżącego na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Izbę Adwokacką, polegające na udostępnieniu danych osobowych Skarżącego w sprawozdaniu z działalności ww. izby za rok 2022 r. bez podstawy prawnej oraz na niespełnieniu obowiązku informacyjnego, realizowanego w przypadku pozyskania danych w inny sposób niż od osoby, której dane dotyczą, tj. o którym mowa w art. 14 rozporządzenia 2016/679.
Następnie w uzasadnianiu niniejszej decyzji PUODO wskazał, że ustalił niniejszy stan faktyczny:
1) Skarżący jest osobą wykonującą zawód adwokata, członkiem Izby Adwokackiej. Przynależność do izb adwokackich jest obowiązkowa na podstawie przepisów prawa. Dane osobowe Skarżącego Izba Adwokacka pozyskała z wniosku skarżącego o wpis na listę adwokatów i załączonych do niego dokumentów.
2) Dnia [...] maja 2023 r., z adresu e-mail [...] wysłano do bliżej niewskazanych adresatów, wiadomość o tytule "Zgromadzenie Izby". W załączeniu przesłano plik o nazwie "[...]" będący zawiadomieniem o zgromadzeniu Izby Adwokackiej. W wiadomości wskazano, że została podpisana przez Dziekana Okręgowej Rady Adwokatów w T. W pliku zawarto m.in. zawiadomienie z [...] maja 2023 r. o zwołaniu sprawozdawczego zgromadzenia Izby w dniu [...] czerwca 2023 r. W załączonym dokumencie o tytule "Sprawozdanie z działalności organów [...] Izby Adwokackiej z siedzibą w T. 2022 r. na stronie 18, w części zawierającej sprawozdanie Prezesa Sądu Dyscyplinarnego Izby, znajduje się tabela o tytule "Sprawozdanie dotyczące tymczasowo zawieszonych w czynnościach zawodowych (w trybie art. 95j Poa) według stanu na dzień 1-01-2023 r." Tabela zawiera jeden wpis zawierający następujące informacje: imię i nazwisko Skarżącego, sygn. akt sprawy, data wydania postanowienia o zawieszeniu, informacja o tymczasowym areszcie ("tak"), okres aresztowania ("3 miesiące"), oraz informację, że Skarżący stoi pod zarzutem z art. 189a i art. 19047 Kodeksu karnego. Tabela opatrzona jest datą [...] lutego 2023 r. oraz podpisem
i pieczęcią prezesa Sądu Dyscyplinarnego Izby.
3) Jak wyjaśniła Izba Adwokacka, informacja o tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych z powodu tymczasowego aresztowania Skarżącego, zawarta w sprawozdaniu Prezesa Sądu Dyscyplinarnego na Zgromadzenie [...] Izby Adwokackiej w dniu [...] czerwca 2023 r. miała charakter sprawozdawczy (sprawozdanie z działalności Sądu Dyscyplinarnego za 2022 r.) i została sporządzona na formularzu przygotowanym przez Naczelną Radę Adwokacką, który przewiduje podanie imienia i nazwiska osoby, która była zawieszona w czynnościach zawodowych w okresie sprawozdawczym. Jak wyjaśniono, w formularzu nie zawarto informacji o treści zarzutów stawianych skarżącemu w postępowaniu karnym, a jedynie o ich kwalifikacji prawnej. Informacja ta, jako dotycząca minionego okresu sprawozdawczego, była prawdziwa i nie musiała być "sprostowana" po uchyleniu aresztowania i uchyleniu tymczasowego zawieszenia w czynnościach Skarżącego. Zdaniem Izby informacja o tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych adwokata ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega ona ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności, gdyż adwokat jest osobą pełniącą funkcję publiczną.
4) Skarżący nie zwracał się do Izby Adwokackiej o usunięcie jego danych osobowych opublikowanych w sprawozdaniu organów Izby za 2022 r. Pismem z [...] października 2023 r. wezwał Izbę, jej dziekana oraz prezesa Sądu Dyscyplinarnego Izby do zaprzestania naruszania jego dóbr osobistych w rozumieniu art. 24 Kodeksu cywilnego
Organ odnosząc się do powyższego w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji wskazał że przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne wtedy, gdy administrator danych osobowych legitymuje się którąkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 6 rozporządzenia 2016/679, jednocześnie informując, że jest to katalog zamknięty i każda z przesłanek wymienionych w tym przepisie ma charakter autonomiczny i niezależny, co oznacza, że spełnienie co najmniej jednej z nich stanowi w danym przypadku o zgodnym z prawem przetwarzaniu danych osobowych. Ponadto organ wskazał, że przetwarzanie danych osobowych powinno być zgodne z zasadami ogólnymi przetwarzania danych osobowych, o których mowa w art. 5 rozporządzenia 2016/679.
Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dokonując analizy niniejszej sprawy oraz przepisów ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2024 r., poz. 1564) oraz ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) uznał, że udostępnienie danych osobowych skarżącego przez Izbę adwokacką nie nastąpiło w ramach realizacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż organ nie znalazł przesłanek świadczących za takim przyjęciem kontekstu udostępnienia danych osobowych Skarżącego.
Organ w uzasadnieniu wyjaśnił, że informacja publiczna powinna zostać udostępniona w formie i na zasadach wskazanych w ustawie. Dokument, w którym udostępniono dane osobowe Skarżącego nie został skierowany lub udostępniony na ogólnodostępnej stronie internetowej (BIP), która rzeczywiście wypełniałaby rolę informacji publicznej skierowanej do ogółu. Przeciwnie, zostało ono wysłane do określonego grona odbiorców - członków Izby. Trudno w takiej sytuacji przyjąć, że informacja ta ma charakter, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, prawdziwie publiczny. Sprawozdanie nie zostało również udostępnione na wniosek.
W ocenie PUODO, udostępnienie danych osobowych Skarżącego w sprawozdaniu Izby nie nastąpiło w ramach realizacji dostępu do informacji publicznej. Udostępnienie danych osobowych Skarżącego nie znajdowało podstawy prawnej w art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. W szczególności nie odbyło się na podstawie zgody (lit. a), gdyż Skarżący wyjaśnił, że nie udzielał jej, ani też nie nastąpiło w celu realizacji zadania publicznego (lit. e), czy też w celu spełnienia obowiązku prawnego (lit. c), gdyż informacje te nie zostały udostępnione w ramach realizacji prawa dostępu do informacji publicznej. Zdaniem organu Izba adwokacka nie dochowała należytej staranności w przetwarzaniu danych osobowych Skarżącego, w szczególności nie dokonała stosownej anonimizacji, w stosunku do określonego celu przetwarzania. Udostępnienie w rzeczony sposób danych osobowych Skarżącego było również niezgodne z zasadą minimalizacji danych wyrażoną w ww. art. 5 ust. 1 lit. c rozporządzenia 2016/679. Biorąc pod uwagę kontekst ujawnienia danych (poddanie pod głosowanie projektu sprawozdania) oraz treść art. 95j Poa, dla potrzeb sprawozdawczych wystarczyłaby jedynie informacja o podjęciu takiego zawieszenia. Prezes UODO nie znajduje uzasadnienia i podstawy prawnej do udostępnienia danych osobowych Skarżącego w zakresie: imię, nazwisko, sygn. akt sprawy, data wydania postanowienia o zawieszeniu, informacja o tymczasowym areszcie ("tak"), okres aresztowania ("3 miesiące") oraz informacji o postawieniu zarzutów z art. 189a (a więc przestępstwa kwalifikowanego jako zbrodnia) i art. 190 Kodeksu karnego.
W związku z powyższym organ działając na podstawie art. 58 ust. 2 lit. b rozporządzenia 2016/679, uznał za zasadne udzielenie Izbie adwokackiej upomnienia za naruszenie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. c rozporządzenia 2016/679, poprzez udostępnienie bez podstawy prawnej i z naruszeniem zasady minimalizacji danych osobowych skarżącego, w zakresie: imię, nazwisko, sygn. akt sprawy, data wydania postanowienia o zawieszeniu, informacja o tymczasowym areszcie ("tak"), okres aresztowania ("3 miesiące"), oraz informacji o postawieniu zarzutów z art. 189a, 190 Kodeksu karnego w dokumencie o tytule "Sprawozdanie z działalności organów [...] Izby Adwokackiej z siedzibą w T. 2022 r.", który został rozesłany w wiadomości e-mail z [...] maja 2023 r. do członków ww. izby.
Pismem z 20 grudnia 2024 r. [...] Izba Adwokacka w T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z [...] listopada 2024 r.
nr [...] w zakresie w jakim dotyczyła upomnienia.
W uzasadnieniu skargi Izba adwokacka wskazała, że skarga L. K. jest w całości bezzasadna, gdyż jego dane osobowe jako członka Izby adwokackiej były przetwarzane w ramach zgodnej z prawem działalności organów Izby (samorządu adwokackiego).
Ponadto Izba adwokacka wyjaśniła, że przynależność do izb adwokackich jest obowiązkowa, a prawo do gromadzenia i przetwarzania danych osobowych adwokata przez organy samorządu adwokackiego zgodnie z ustawą p.o.a. wynika z samego członkostwa w izbie adwokackiej, a więc nie ma potrzeby składania przez adwokatów odrębnych oświadczeń w tym zakresie. Izba adwokacka w treści skargi wskazała również, że wszystkie istotne dokumenty dotyczące danego adwokata gromadzone są w aktach osobowych, które Izba prowadzi dla każdego z jej członków, a jedną z podstaw zgodności przetwarzania danych z prawem jest niezbędność przetwarzania danych do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznymi lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (art. 6 ust. 1 lit, e ROPO).
Izba adwokacka powołując się na art. 95j ust. 1a i ust. 2 p.o.a. wskazała, że sąd dyscyplinarny jako organ Izby adwokackiej ma obowiązek tymczasowo zawiesić w czynnościach adwokata, w stosunku do którego w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym zastosowano tymczasowe aresztowanie i w związku zastosowaniem przez Sąd Rejonowy w O. wobec skarżącego tymczasowego aresztowania L. K. został tymczasowo zawieszony w czynnościach zawodowych postanowieniem Sądu Dyscyplinarnego [...] Izby Adwokackiej.
W ocenie Izby adwokat jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a informacja o tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych adwokata z powodu tymczasowego aresztowania ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do Informacji publicznej. Wskazała również, że jej rozpowszechnianie nie podlega ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności, a wiec nie powinna być utajniona ani dla szerszej publiczności (opinii publicznej), ani tym bardziej dla członków danej izby adwokackiej. W związku z powyższym Izba adwokacka uznała, że wbrew poglądowi prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych tego rodzaju informacja ma ścisły związek z pełnieniem funkcji adwokata i powinna być udostępniona, w szczególności członkom danej izby adwokackiej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.- dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy P.p.s.a.).
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).
Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu albowiem organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności, co miało wpływ na wynik sprawy.
Przechodząc do istoty sprawy, to w jej realiach faktycznych sprowadzała się ona do oceny tego, czy skarżona decyzja administracyjna została wydana po uprzednim przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w sposób odpowiadający wymogom określonym w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Przypomnieć należy, że organy administracji publicznej w świetle wymogów procedury administracyjnej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.), praworządnie (art. 7 K.p.a.) oraz prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 ust. 1 K.p.a.). Obowiązkiem organów administracji wynikającym z zawartej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej, jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organy całego materiału dowodowego. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie ocenionego materiału dowodowego - art. 80 K.p.a., zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący - art. 77 § 1 K.p.a., a więc przy podjęciu wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści - art. 7 i art. 11 K.p.a. Ponadto, materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie z punktu widzenia norm prawa materialnego. Obowiązkiem organów administracji jest również wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy (art. 11 K.p.a.). Wskazane zasady postępowania administracyjnego, w tym i zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a., organ realizuje m.in. poprzez prawidłowe, a więc zgodne z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej, załatwiającej daną sprawę administracyjną. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Podkreślić należy, że uzasadnienie decyzji, stanowi integralną część decyzji administracyjnej. Sporządzenie go więc w sposób istotnie wadliwy, uniemożliwia zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia. Z treści art. 11 K.p.a. wprost wynika, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ nie odniesie się i nie wyjaśni okoliczności istotnych dla danej sprawy lub wypowie się co do nich w sposób niejasny czy niepełny.
Zdaniem tut. Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji (mimo jego objętości) nie odpowiada wymaganiom art. 107 § 3 K.p.a. Wobec podnoszonych przez administrator danych argumentów, że sporne udostępnienie danych nastąpiło w trybie realizacji dostępu do informacji publicznej, organ winien zweryfikować ową tezę przez pryzmat normy art.6 ust.1 lit e RODO. Powinien więc ocenić charakter badanego udostępnienia i ustalić, czy istotnie nastąpiło w celu realizacji zadania publicznego. W uzasadnieniu decyzji próżno jednakże szukać rozważań organu w tej materii. Organ swój wniosek o braku istnienia przesłanki z w/przywołanego przepisu RODO oparł wyłącznie na fakcie braku umieszczenia danych objętych decyzją na ogólnodostępnej stronie BIP administratora danych. Odniósł się więc wyłącznie do kwestii czysto formalnych pomijając merytoryczną ocenę charakteru omawianych danych w kontekście całokształtu okoliczności sprawy.
Stąd wnioski organu wysnute z powyższej przesłanki formalnej jawią się jako zbyt pochopne. Brak umieszczenia danych osobowych na stronie BIP administratora danych może mieć przecież wiele różnych przyczyn. Może przecież dowodzić np. faktu zbyt wąskiej realizacji przez administratora obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uwypuklona przez organ okoliczność nie stanowi więc sama w sobie skutecznego dowodu na brak realizacji zadania publicznego przez administratora.
Badając skarżoną decyzję nie sposób pominąć też pewnego rodzaju niejednoznaczności wnioskowania. Organ przyjął, że wystarczającym działaniem byłoby udostępnienie w spornym sprawozdaniu wyłącznie informacji o zawieszeniu konkretnego adwokata przyjmując równocześnie, iż powiązanie owych danych z datą wydania postanowienia o zwieszeniu, nie znajduje podstawy prawnej. Powyższego niuansu swego rozumowania organ nie rozwinął jednak ani nie wyjaśnił sposobu dojścia do takich wniosków. Nie wyjaśnił też tego, z jakich przyczyn w jego mniemaniu ujawnienie daty wydana postanowienia o zawieszeniu (a więc daty z którą wiążą się ściśle określone, poważne skutki prawne np. w postaci niemożliwości udzielania przez adwokata substytucji), wykraczałoby poza zasadę minimalizacji danych.
Uzasadnienie skarżonej decyzji nie zawiera także szczegółowego wyjaśnienia tezy organu, iż sprawozdawczy charakter dokumentu nie uzasadnia ujawnienia danych osobowych objętych decyzją. Formułując powyższy pogląd organ nie przywołał żadnego przepisu prawa, z którego wynikałby nakaz ogólnikowego przedstawiania stanu rzeczy w dokumencie o charakterze sprawozdawczym. Stąd więc omawiana teza organu, jako nosząca znamiona dowolności rozumowania, nie mogła zostać zaakceptowana przez tut. Sąd.
Reasumując, opisane wyżej uchybienia jakich dopuścił się organ stanowią naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje koniecznością uchylenia wadliwego w tym zakresie rozstrzygnięcia organu. Jedynie przeprowadzenie postępowania w sposób odpowiadający wymogom określonym w przywołanych na wstępie przepisach, wyjaśnienie w sposób jasny przesłanek określonego sposobu rozpatrzenia twierdzeń strony skarżącej oraz prawidłowe sporządzenie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, w ramach którego organ odniesie się do całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskaże na fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - stanowi o możliwości kwalifikacji działania organu w postępowaniu administracyjnym jako opartego na przepisach prawa, praworządnego, przekonywującego i budzącego zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie więc zobligowany do usunięcia powyższych braków.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na wyszczególnione powyżej nieprawidłowości organu w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, zgromadzenia i oceny materiału dowodowego sprawy, wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia i odniesienia się do zarzutów, twierdzeń i dowodów skarżącej, Sąd uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji jako istotnie naruszającej art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd, uznając że zaskarżona decyzja Prezesa UODO wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z lit. a P.p.s.a. orzekł o jej uchyleniu
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.
Stosownie do art. 223 § 2 P.p.s.a., orzeczono w sentencji o nakazaniu ściągnięcia od organu na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwoty 100 zł tytułem częściowo nieuiszczonego przez skarżącego należnego wpisu od skargi. Stosownie bowiem do art. 223 § 2 p.p.s.a., jeżeli nie została uiszczona należna opłata Sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę. W tej sprawie należna opłata od skargi nie została w całości uiszczona przez skarżącego. W konsekwencji – na obecnym etapie postępowania sądowego zasadne było obciążenie organu obowiązkiem uiszczenia brakującej części wpisu w kwocie 100 zł. stosownie do wyniku sprawy. Wysokość wpisu została ustalona na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535).