II SA/Wa 139/23

II SA/Wa 139/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Anna Pośpiech-Kłak
Joanna Kube /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1882
art. 100, art. 104, art. 135o ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Dz.U. 2015 poz 1236
§ 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, § 8 ust. 5-8, § 9 ust. 5
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości  uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia  zasadniczego.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. b
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , Protokolant referent Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi W. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] września 2022 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej W. S. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wnioskiem personalnym z dnia [...] września 2022 r. Naczelnik Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji zwrócił się do Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji o obniżenie W.S. dodatku służbowego o 30%.
Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2022 r. nr [...], na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.
w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.), obniżył W.S. z dniem 1 października 2022 r. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 630 złotych miesięcznie. Rozkazowi temu organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym
z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] września 2022 r. nr [...].
Organ odwoławczy, uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. W myśl zaś art. 104 ust. 3 tejże ustawy, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy.
Stosownie do § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania
i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. W myśl § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Jak stanowi § 9 ust. 5 rozporządzenia,
w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6.
Stosownie natomiast do § 8 ust. 8 powołanego rozporządzenia, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki w przypadku:
1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną;
2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego
w opinii służbowej;
3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.
Użycie w powołanym § 8 ust. 8 zwrotu "obniża się" wskazuje, że przepis w tym zakresie skonstruowany jest w oparciu o związanie administracyjne, co nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. Uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została jedynie kwestia poziomu, do jakiego mogą oni zmienić należny policjantowi dodatek służbowy, gdyż w zależności od własnej oceny mogą go obniżyć od 20% do 50% otrzymywanej stawki. W sytuacjach przewidzianych
w § 8 ust. 8 cytowanego rozporządzenia obniżenie dodatku jest zatem obligatoryjne. Prawodawca nie przewiduje przy tym żadnych wyjątków od obowiązku zastosowania takich sankcji finansowych. Restrykcyjny charakter regulacji zawartej w omawianym przepisie sprawia, że musi on podlegać wykładni ścisłej. Jest to niezbędne również
z tego względu, że generalnie wszystkie przepisy płacowe, w tym dotyczące uposażenia funkcjonariuszy służb mundurowych, powinny być interpretowane i stosowane w sposób ścisły, bez możliwości rozszerzającej wykładni. Taki nakaz dotyczy nie tylko przypadków, gdy możliwe jest przyznanie określonych świadczeń płacowych, ale też sytuacji dopuszczających pozbawienie czy ograniczenie prawa do takich świadczeń (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 maja 2016 r, sygn. akt I OSK 2325/15 oraz z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2352/15).
W przypadku określonym w § 8 ust. 8 pkt 1 powołanego rozporządzenia, podstawą do przyjęcia, że występują przesłanki do obniżenia dodatku służbowego jest fakt, iż policjant naruszył dyscyplinę służbową w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że aktualnie w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...], wydane po rozpatrzeniu wniesionego przez nadkom. W.S. odwołania od orzeczenia Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...], którym wymienionej wymierzona została kara dyscyplinarna nagany, wobec uznania jej winną popełnienia przewinień dyscyplinarnych.
Tym samym organ przyjął za niezbędne obniżenie wymienionej dodatku służbowego w granicach wyznaczonych w przepisie § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia
6 grudnia 2001 r.
Organy Policji nie mają żadnej możliwości odstąpienia od obniżenia dodatku służbowego w przypadku orzeczenia kary dyscyplinarnej, wymierzonej za naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych. Rozważeniu natomiast podlegało, w jakiej wysokości przedmiotowe obniżenie ma nastąpić (od 20% do 50%). Komendant Centralnego Biura Śledczego, dokonując oceny okoliczności sprawy uznał, że policjantowi należy obniżyć dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki. Ocenę tę organ II instancji podziela.
Charakter popełnionego przez W.S. przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez odmowę (dodatkowo dwukrotną) wykonania ustnego polecenia przełożonego, uzasadnia bowiem obniżenie wymienionej otrzymywanej stawki dodatku służbowego o 30%. Zauważył przy tym, że nie jest to najwyższa dopuszczalna wartość przedmiotowego obniżenia.
Ustosunkowując się natomiast do zarzucanej kwestii nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zaznaczył, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia podkreślił, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie
i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków,
o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Organ I instancji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez policjanta kwoty dodatku służbowego do wymagań określonych przepisami prawa.
Pismem z dnia 14 grudnia 2022 r. W.S. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła
o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] września 2022 r. nr [...], a także
o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:
I. naruszenie przepisu § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania
i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez jego błędną interpretację sprowadzającą się do przyjęcia, iż obowiązek odpowiedniego stosowania m.in. przepisu § 8 ust. 5-8 rozporządzenia oznacza konieczność obniżenia dodatku służbowego w przypadku zaistnienia zdarzenia określonego w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia, bez potrzeby rozważania czy zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" skutkujący obniżeniem dodatku służbowego, podczas gdy konstrukcja naruszonego przepisu, w szczególności poprzez użycie przez prawodawcę formuły dwóch zdań objętych tą jednostką redakcyjną, w tym drugiego
w kolejności opatrzonego o "odpowiednim stosowaniu" innych przepisów nakazuje uznanie, że obowiązkiem przełożonego jest w pierwszej kolejności poczynienie ustaleń czy w indywidualnej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek i dopiero po udzieleniu odpowiedzi twierdzącej, obniżenie dodatku służbowego z odpowiednim zastosowaniem przepisów § 8 ust. 5- 8 rozporządzenia;
II. naruszenie przepisu art. 108 § k.p.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie,
w sytuacji gdy żaden z przepisów znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie nie przewiduje możliwości określenia w rozkazie personalnym terminu, w którym nastąpi obniżenie dodatku służbowego, a nadto § 9 ust. 5 rozporządzenia nie nakazuje
w sposób bezwzględny obniżenia dodatku służbowego w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, którego to przepisu dyspozycję miało według organu chronić nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy w realiach sprawy nie zaistniała sytuacja potrzeby ochrony interesu społecznego.
Z najdalej posuniętej ostrożności skarżąca podniosła także zarzut:
III. naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 powołanego rozporządzenia poprzez zaniechanie szczegółowego uzasadnienia faktycznego zawierającego wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej co do obniżenia jej dodatku służbowego
o 30% w sytuacji wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany;
IV. naruszenie przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie zebrania
i rozpatrzenia materiału dowodowego, nie podjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem jej słusznego interesu, który wyraża się w obowiązku wzięcia pod uwagę również tych okoliczności, które stanowiły podstawę przyznania dodatku służbowego i miały wpływ na jego wysokość, określonych w § 9 ust. 2 rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi W.S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia
[...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. Sąd zawieszając z urzędu postępowanie uznał, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego o sygn. akt II SA/Wa 1695/22 w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary dyscyplinarnej. Sprawa ta zdaniem Sądu, będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ponieważ kara dyscyplinarna bezpośrednio wpłynęła na wydanie rozkazu personalnego
o obniżeniu skarżącej dodatku służbowego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 r. sygn. akt
III OSK 1366/23 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1695/22, którym uchylił zaskarżone prawomocne orzeczenie w zakresie uznania skarżącej winną naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany.
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2025 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.
Pismem procesowym z dnia 6 marca 2025 r. organ, w związku z podjęciem przez Sąd postępowania w niniejszej sprawie, w całości podtrzymał wnioski zawarte
w odpowiedzi na skargę z dnia 13 lutego 2023 r. Zdaniem organu, zmiany stanu faktycznego lub prawnego jakie dokonały się już po wydaniu rozstrzygnięcia nie mogą przekładać się na negatywną ocenę prawidłowości badanego rozstrzygnięcia. Obniżenie dodatku służbowego dokonało się w związku z prawomocnym wymierzeniem skarżącej kary dyscyplinarnej. Pojęcie prawomocności, jakim posługuje się ustawa o Policji
w odniesieniu do orzeczeń dyscyplinarnych, definiuje art. 135o ustawy o Policji. Do tego pojęcia nawiązuje także ustawodawca w art. 135g ustawy. Organ, dysponując prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym uznającym skarżącą winną popełnienia zarzucanych jej czynów oraz wymierzającym jej za nie karę nagany, był uprawniony do obniżenia dodatku służbowego. Przy czym dokonał tego w ramach prawnie dopuszczalnych granic, gdyż obniżył go o 30%. Późniejsze uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego przez sąd administracyjny nie przesądza jeszcze o wadliwości skarżonego rozkazu personalnego. Rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie ma bowiem mocy retroaktywnej. Sąd ten nie stwierdził przecież nieważności orzeczenia dyscyplinarnego, a tym samym nie zniósł skutków prawnych wydanego orzeczenia, jakie pojawiły się w przeszłości. Wydany wyrok wykreował jedynie zmiany w stanie faktycznym na przyszłość.
Zdaniem organu, badanie zgodności z prawem dokonuje się nie według stanu "na tu i teraz", ale stanu faktycznego i prawnego, jaki istniał w dacie wydawania tego aktu. To co wydarzyło się potem może mieć wpływ na rzeczywistość poprzez umożliwienie stronom skorzystania z konkretnych instrumentów prawnych, dzięki którym możliwe stanie się uwzględnienie zapadłego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 100 i art. 104 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U.
z 2021 r., poz. 1882 z późn. zm.), uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Jednym z dodatków do uposażenia jest dodatek służbowy, który przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku innym niż kierownicze lub samodzielne. Taki dodatek może być przyznany za należyte wykonywanie obowiązków służbowych.
Szczegółowe zasady otrzymywania, między innymi dodatków służbowych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia
6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 z późn. zm.).
Stosownie do art. 104 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 6 ust. 1 pkt 3
i ust. 2 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., dodatek służbowy jest dodatkiem
o charakterze stałym. W myśl § 9 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Przyznanie oraz wysokość dodatku uzależnia się przy tym od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Dodatek służbowy podlega obniżeniu w przypadkach przewidzianych w § 9 ust. 5 wskazanego rozporządzenia.
Z treści przytoczonych regulacji wynika, że jeżeli policjant pełni służbę na określonym stanowisku lub realizuje określone zdania, to przysługuje mu dodatek służbowy. Wysokość tego świadczenia zależy przede wszystkim od sposobu wykonywania przez funkcjonariusza powierzonych mu obowiązków i zadań służbowych. Zachodzi zatem - co do zasady - ścisły związek między wysokością dodatku służbowego, a sposobem wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych oraz należytym pełnieniem służby na stanowiskach uprawniających do przyznania tego świadczenia. Prawodawca w omawianym rozporządzeniu nie ograniczył się tylko do określenia sposobu obliczania wysokości dodatku służbowego. W § 9 ust. 5 wymienił przypadki prowadzące do obniżenia tego świadczenia. Przepis ten stanowi, że
w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Brzmienie przytoczonego przepisu nie pozwala na przyjęcie, że decyzje w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego podejmowane są w ramach uznania administracyjnego. Należy odróżnić przypadki, gdy przesłanka warunkująca dopuszczalność zastosowania określonej instytucji została skonstruowana przy pomocy tzw. pojęcia niedookreślonego, od sytuacji, w której prawodawca pozostawił organowi swobodę działania. Nie są to przypadki tożsame. W § 9 ust. 5 posłużono się zwrotem "podlega obniżeniu". Takie sformułowanie oznacza, że w każdym szczególnie uzasadnionym przypadku organ zobowiązany jest do obniżenia policjantowi dodatku służbowego.
Prawodawca, stanowiąc w § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., że dodatek służbowy podlega obniżeniu w szczególnie uzasadnionych przypadkach, odesłał jednocześnie do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5-8 rozporządzenia z dnia
6 grudnia 2001 r. Regulacja zawarta w § 8 ust. 5-8 dotyczy dodatku funkcyjnego. Oczywistym zatem jest, że w sprawach dotyczących dodatku służbowego powyższe unormowanie odnoszące się do odrębnego świadczenia, to jest dodatku funkcyjnego, nie może mieć bezpośredniego zastosowania. Możliwe jest natomiast odpowiednie stosowanie tego unormowania, dzięki odesłaniu zawartemu w § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Taki zabieg jest dość często stosowany w praktyce legislacyjnej. Pozwala on na uniknięcie powtarzania takich samych warunków, które
z założenia mają odnosić się do różnych, odrębnych instytucji prawnych.
Zawarte w § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. odesłanie do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5-8 rozporządzenia oznacza, że szczególnie uzasadnionymi przypadkami są stany wyszczególnione w tych ostatnio wymienionych przepisach. Zatem przypadkami powodującymi obniżenie dodatku służbowego są: naruszenie dyscypliny służbowej, nienależyte wywiązywanie się z obowiązków służbowych, nienależyta realizacja zadań i czynności służbowych, a także zmiana zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie przedmiotowego dodatku w dotychczasowej wysokości.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że W.S. obniżono dodatek służbowy w związku z orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca
2022 r. nr [...], którym policjantkę uznano winną naruszenia dyscypliny służbowej
i wymierzono jej karę dyscyplinarną nagany, które stało się prawomocne w rozumieniu art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Zgodnie z tym unormowaniem orzeczenie dyscyplinarne staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia przez organ odwoławczy. Przepis ten wyraża zasadę trwałości orzeczeń dyscyplinarnych.
W wyroku z dnia 2 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 46/06 Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie dostrzegł, że postępowanie dyscyplinarne mieści w sobie zarówno pewne elementy postępowania karnego, jak i postępowania administracyjnego. Kodeks postępowania administracyjnego używa pojęcia decyzji ostatecznych i w art. 16 § 1 k.p.a. za decyzje ostateczne uznaje te, od których nie przysługuje odwołanie
w administracyjnym toku instancji. Do decyzji ostatecznych zalicza się zatem decyzję organu I instancji, w stosunku do której upłynął termin do złożenia odwołania i termin ten nie został przywrócony w przepisanym trybie, decyzje wydane przez organ odwoławczy (organ drugiej instancji) oraz decyzje ostateczne z mocy wyraźnego przepisu prawa materialnego (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, Wyd. II, s. 171). Za decyzje ostateczne, w myśl art. 269 k.p.a., uważa się także decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne, chyba że z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym, bądź też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu upływu terminu do wniesienia skargi. Zatem, jeżeli przepis prawa dopuszcza zaskarżenie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej do sądu administracyjnego, tak jak ma to miejsce
w rozpatrywanym przypadku, na podstawie art. 138 ustawy o Policji, orzeczenie dyscyplinarne można uznać za prawomocne w powszechnym rozumieniu dopiero
z dniem upływu terminu do wniesienia skargi lub oddalenia skargi przez sąd administracyjny na orzeczenie dyscyplinarne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1695/22, uchylił zaskarżone orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w zakresie uznania skarżącej winną naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 r. sygn. akt III OSK 1366/23 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku Sądu I instancji. Tym samym zaistniała podstawa do uwzględnienia skargi, ponieważ organy nie miały podstawy do zastosowania wobec W.S. przedmiotowych sankcji finansowych. W sprawie nie wystąpiła bowiem przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia z dnia
6 grudnia 2001 r., a zatem obniżenie policjantowi dodatku służbowego z powyższego względu nie było obligatoryjne.
Innymi słowy, skoro wskutek uchylenia orzeczenia o ukaraniu skarżącej karą dyscyplinarną nagany nie można skutecznie powoływać się na fakt ukarania funkcjonariusza, to tym samym nie występuje przesłanka, o jakiej mowa w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak
w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącą (480 zł).