II SA/WA 1115/06

II SA/Wa 1115/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Grochowska-Jung
Janusz Walawski
Maria Werpachowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Asesor WSA Janusz Walawski, Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z [...] grudnia 2002 r. w przedmiocie wypowiedzenia [...]. B. G. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie zmian organizacyjno – etatowych w wojskowych komendach uzupełnień Wojskowa Komenda Uzupełnień (WKU) w C., w której B. G. pełnił zawodową służbę wojskową, uległa z dniem 1 listopada 2003 r. przeformowaniu w nową strukturę organizacyjną, wskutek czego zmniejszył się jej stan etatowy, zaś zajmowane przez oficera stanowisko służbowe uległo likwidacji. Wobec braku możliwości wyznaczenia B. G. na inne stanowisko służbowe, stosowne do posiadanych przez niego kwalifikacji wojskowych i stopnia wojskowego, Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego decyzją nr [...] z [...] grudnia 2002 r. wypowiedział B. G. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Jako podstawę prawną wypowiedzenia organ wskazał art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r., w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.).
Od decyzji tej B. G. nie wniósł środka zaskarżenia (odwołania), wobec czego decyzja ta stała się ostateczna. Kolejną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2003 r., wydaną dla celów ewidencyjnych, Minister Obrony Narodowej zwolnił B. G. z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2004 r. i przeniósł do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia.
Po upływie blisko dwóch lat od zwolnienia, mianowicie 27 listopada 2005 r., B. G. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z [...] grudnia 2002 r. w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Odmawiając stwierdzenia nieważności powyższej decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, Minister Obrony Narodowej stwierdził, że nie zawiera ona wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Wskazał, że bezspornym w sprawie jest, iż na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. jednostka WKU w C., w której B. G. pełnił zawodową służbę wojskową, uległa przeformowaniu w dniu 1 listopada 2003 r., w wyniku czego nastąpiło zmniejszenie jej stanu etatowego. Przedmiotowy rozkaz był formalnym aktem o przeformowaniu jednostki wojskowej, powodującym realne zmniejszenie struktury organizacyjnej, co w efekcie doprowadziło do zmniejszenia jej stanu etatowego i stanowiło podstawę do podjęcia działań personalnych do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości - do wypowiadania żołnierzom stosunku służbowego. Podkreślił, że decyzja o wypowiedzeniu została doręczona oficerowi w dniu 30 kwietnia 2003 r. i w tym dniu, wobec braku wniesienia odwołania, weszła do obrotu prawnego. Istotne znaczenie w sprawie ma dziewięciomiesięczny okres wypowiedzenia, określony w art. 79 ust. 5 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, rozpoczynający swój bieg od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia. Upływ tego okresu zakończył się po dniu 1 listopada 2003 r., czyli po dacie faktycznego zakończenia procesu przekształceń organizacyjno-etatowych w WKU. Podniósł, że decyzja o wypowiedzeniu została wydana w oparciu o obowiązujące w dacie jej wydania przepisy prawa, tj. art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a zatem nie można uznać, że została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. G. wnosił o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, bowiem wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz prawa procesowego art. 107 § 3 kpa. Zdaniem skarżącego, organ przyjął, że w świetle art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy dopuszczalnym jest wypowiedzenie stosunku zawodowej służby wojskowej przy braku rzeczywistego, a w tym czasowego związku przyczynowego pomiędzy przeformowaniem jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełni służbę a tym wypowiedzeniem. Natomiast naruszenie art. 107 § 3 kpa polegało na braku dostatecznego uzasadnienia decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego poprzez brak jednoznacznego określenia, która z dwóch wymienionych w art. 78 ust. 2 pkt 2 przesłanek – zmniejszenie się stanu etatowego czy rozformowanie jednostki wojskowej - było przyczyną dokonanego wypowiedzenia stosunku służbowego. W uzasadnieniu podniósł, że podstawą wypowiedzenia może być albo rozformowanie jednostki wojskowej, ale tylko tej, w której w danym momencie żołnierz zawodowy pełni służbę na konkretnym stanowisku służbowym, albo zmniejszenie się stanu etatowego tej jednostki, co wiąże się z utratą stanowisk przez konkretnych żołnierzy zawodowych. Pojęcie rozformowania jednostki wojskowej nie zostało zdefiniowane w ustawie, jednakże jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 lutego 2001 r. sygn. akt II SA 2874/00, LEX nr 51013), pojęcie rozformowania jednostki wojskowej oznacza zniesienie lub likwidację jednostki wojskowej w dotychczasowym jej kształcie organizacyjnym. Oznacza to, że pojęcie przeformowania, którym posłużył się organ w decyzji o wypowiedzeniu, jest pojęciem sztucznym i nieznanym ustawie. Nie jest ono tożsame z pojęciem rozformowania. Powyższe, zdaniem skarżącego, prowadzi do wniosku, że skoro WKU w C. nie została rozformowana, to aby wypowiedzieć skarżącemu stosunek służbowy w oparciu o art. 78 ust. 2 pkt 2 musiało nastąpić zmniejszenie się stanu etatowego, zatem zlikwidowane zostały i to w dniu wypowiedzenia (doręczenia wypowiedzenia – art. 110 kpa) konkretne stanowiska służbowe konkretnych żołnierzy. Przeformowanie - to nic innego jak próba wyrażenia przez organ drugiej z przesłanek wypowiedzenia – dokonanego już wcześniej i zakończonego zmniejszenia stanu etatowego, czyli likwidacji konkretnych stanowisk, w tym skarżącego. Brzmienie zaś rozkazu organizacyjnego Szefa Sztabu Generalnego WP z [...] lipca 2002 r. nr [...] wskazuje wyraźnie na to, że poszczególne stanowiska były likwidowane dopiero z dniem 1 listopada 2003 r., co nastąpiło znacznie później niż w dniu wydania decyzji o wypowiedzeniu i znacznie później, niż w dniu jej doręczenia. Oznacza to, że decyzję o wypowiedzeniu wydano z rażącym naruszeniem art. 78 ust. 2 pkt 2 z uwagi na brak związku przyczynowego pomiędzy wypowiedzeniem a przeformowaniem rozumianym jako zmniejszenie się stanu etatowego, zatem obciążona jest wadą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Podniósł również, że na tej podstawie Dowódca Wojsk Lądowych w okresie od stycznia 2005 r. do kwietnia 2006 r. stwierdził nieważność blisko 100 decyzji o wypowiedzeniu wydanych przez Dowódcę POW w B. W tej sytuacji pozostawienie decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku zawodowej służby wojskowej w obrocie prawnym naruszałoby postulat równości wobec prawa wynikający z art. 32 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że ustawodawca nie wykluczył możliwości wypowiedzenia stosunku służbowego przed rzeczywistym zmniejszeniem stanu etatowego. Organ nie zgodził się z poglądem skarżącego, że użycie formy czasu przeszłego dokonanego "zmniejszył się jej stan etatowy" wyklucza dokonanie wypowiedzenia w czasie trwania rozformowania, ale przed jego ostatecznym zakończeniem. Forma ta wskazuje bowiem jedynie na konieczność zachowania związku pomiędzy wypowiedzeniem stosunku służbowego, a zmniejszeniem stanu etatowego na takiej samej zasadzie, jak wymaga takiego związku pomiędzy rozformowaniem a wypowiedzeniem (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29.03.2006 r. sygn. akt II SA/Wa 227/06). Zarzut, że decyzja o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego podjęta została przedwcześnie, należy uznać za chybiony. Wypowiedzenie doręczono w dniu 30 kwietnia 2003r., termin wypowiedzenia rozpoczął bieg od 1 maja 2003 r., a jego upływ nastąpił po dacie faktycznego zakończenia procesu zmniejszania liczby stanowisk etatowych w WKU, tj. z dniem 31 stycznia 2004 r. Rozkaz Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z [...] lipca 2002 r. stanowił podstawę do podjęcia przez organy wojskowe działań kadrowych zmierzających do przesunięć żołnierzy na inne stanowiska oraz do wypowiedzenia stosunku służbowego. Twierdził, że nie zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji, których przedmiotem było wypowiedzenie stosunku służbowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zgodnie z którą decyzje te nie mogą być zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko na zasadach i w trybie określonym w kpa.
Jedną z form wzruszenia decyzji administracyjnej jest stwierdzenie jej nieważności, jeżeli została ona dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa.
Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,
2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
4. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,
5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność na charakter trwały,
6. w razie wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,
7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Powyższy przepis określa zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji.
O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą ( Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński. Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985, s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – B. Adamiak, J. Borkowski. Wydawnictwo C.H.Beck – Warszawa 1996, s. 716 – 721). Przy czym nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tym samym badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności.
Konkludując należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować stwierdzeniem nieważności.
W przedmiotowej sprawie nie można mówić o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej czy też z rażącym naruszeniem prawa.
Wypowiadając B. G. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON w decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] wskazał podstawę prawną wypowiedzenia – art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że wypowiedzenie stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni służbę wojskową, podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Przedmiotowa decyzja nie była oparta na przesłance likwidacji zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego. Jej podstawą było zmniejszenie stanu etatowego jednostki wojskowej i braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe. Zmniejszenie stanu etatowego Wojskowej Komendy Uzupełnień (WKU) w C. nastąpiło na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie zmian organizacyjno – etatowych w wojskowych komendach uzupełnień. Wejście powyższego rozkazu w życie oznaczało przystąpienie do jego wykonania, w tym także podejmowania personalnych decyzji, których bezpośrednim celem było osiągnięcie w zakreślonym w rozkazie terminie – tj. do dnia 1 listopada 2003 r. – stanu założonego przez rozkaz przeformowania jednostki. Dla prawidłowości rozkazów personalnych istotne było, aby wydane one były najwcześniej z chwilą wejścia w życie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...], a zatem od dnia [...] lipca 2002 r. W przedmiotowej sprawie wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej zostało dokonane decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., a zatem po wejściu w życie rozkazu nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r.
Z treści art. 78 ust. 2 pkt 2 wyżej cytowanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że musi istnieć związek przyczynowy miedzy reorganizacją jednostki wojskowej lub zmniejszeniem się jej stanu etatowego, a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego i taki związek w przedmiotowej sprawie niewątpliwie występuje. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 lipca 2001 r. w sprawie sygn. akt II SA 2673/00 (Lex nr 77681) stwierdził, że wypowiedzenia stosunku służbowego można dokonać w trakcie likwidacji lub zmniejszenia się jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu się tych procedur.
Podkreślić należy, iż rozkaz Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. określał początek, jak i koniec procesu przeformowania ( 3 listopada 2003 r.). Jego realizacja, wdrożenie w życie od [...] lipca 2002 r. odbywało się na wielu płaszczyznach, w tym na płaszczyźnie personalnej. Wskazać należy, że rozkaz ten nie był zapowiedzią przeformowania jednostki w przyszłości, nie był także aktem jedynie inicjującym to przeformowanie, lecz aktem, mocą którego dokonano przeformowania WKU w C. Wydanie tego rozkazu stanowiło podstawę do podjęcia przez organy wojskowe działań zmierzających do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości – do wypowiedzenia żołnierzom stosunku służbowego.
W takiej sytuacji zaistniała zatem podstawa do zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej i wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wydanie decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej zostało poprzedzone działaniami zmierzającymi do ustalenia możliwości wyznaczenia [...] B. G. na inne stanowisko służbowe, jednakże działania te nie przyniosły pozytywnego rezultatu.
Dodać również należy, iż dla oceny legalności decyzji, której przedmiotem jest odmowa stwierdzenia nieważności, zarzut przedwczesności nie może mieć istotnego znaczenia, bowiem podstawą prawną wydania decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego z dnia [...] grudnia 2002 r. był przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej (powołany w osnowie decyzji), a nie rozkaz [...]. Na przedmiotowy rozkaz bowiem organ powołuje się jedynie posiłkowo w uzasadnieniu decyzji. Skoro więc decyzję wydano w oparciu o obowiązujący przepis prawa, tj. art. 78 ustawy pragmatycznej (co jest bezsporne), chybiony jest zarzut, że przedmiotowa decyzja o wypowiedzeniu została wydana bez podstawy prawnej, co uzasadniać ma stwierdzenie jej nieważności.
Na koniec stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisu art. 78 ustawy pragmatycznej mogłyby mieć ewentualnie znaczenie, gdyby skarżący skorzystał ze zwykłego trybu zaskarżenia decyzji o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego. Przedmiotem niniejszej sprawy jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu. Weryfikacja decyzji w trybie tzw. "zwykłym" i nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności, podlega różnym reżimom. Skarżący w podnoszonych przez siebie zarzutach domaga się w istocie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie wypowiedzenia stosunku służbowego, nie dostrzegając, że wszczął postępowanie w trybie nadzwyczajnym, które podlega regułom określonym w art. 156 kpa.
Istnienie jednostkowych decyzji odmiennie traktujących innych żołnierzy, jak podaje skarżący, nawet przy identycznym stanie faktycznym, nie uzasadnia zarzutu nierównego traktowania obywateli. Sąd nie bada zasadności decyzji dotyczących innych żołnierzy, tudzież nie może oceniać, czy decyzje te są prawidłowe. Z tych względów zarzut naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP, nie jest uzasadniony.
Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 3 kpa należy uznać za chybiony, bowiem, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja spełnia kryteria określone w art. 107 § 3 kpa. Wspomniany przepis nakłada na organ obowiązek umieszczenia uzasadnienia prawnego i faktycznego. Jest to rozwinięcie zasady ogólnej wyrażonej w art. 11 kpa mówiącym o wyjaśnianiu stronom zasadności przesłanek (tzw. zasada przekonywania). Organ jest zobligowany wskazać, na którym przepisie prawa materialnego oparł swoje rozstrzygniecie. W przedmiotowej sprawie organ dopełnił tego obowiązku, wskazując, iż takim przepisem jest art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zatem nie naruszył przepisów proceduralnych.
Reasumując, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego wydana została w oparciu o obowiązujące w dacie jej wydania przepisy prawa, została wydana przez właściwy organ – nie zawiera wad powodujących jej nieważność.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.