II SA/Wa 1351/24

II SA/Wa 1351/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania
Dorota Kozub-Marciniak
Iwona Maciejuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komisja Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 30, art. 31 ust. 3, art. 60
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2020 poz 398
art. 47, art. 38, art. 33, art. 40 ust. 1, art. 45, art. 46
Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. R. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do pełnienia służby oddala skargę
Uzasadnienie
[...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu
do spraw wewnętrznych w [...] na podstawie skierowania z dnia 4 sierpnia 2023 r. wystawionego przez Naczelnika Wydziału Kadr KWP w [...] celem ustalenia stopnia zdolności kandydata do służby w Policji, orzeczeniem z dnia [...] września 2023 r. nr [...] uznała M. R., kandydata do służby w Policji - (część A orzeczenia) za niezdolnego do służby w Policji (kategoria N). Część B orzeczenia (związek choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby oraz uszczerbku na zdrowiu-nie dotyczy), część C orzeczenia (inwalidztwo)-nie dotyczy. RKL rozpoznała w punkcie 11.1 części A orzeczenia – przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B bez wirusa delta w trakcie leczenia przeciwwirusowego bez upośledzenia sprawności ustroju §111 p.2 kol 4 kat N. Zdolność do służby określono na podstawie rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2018 r., poz. 2035).
RKL w uzasadnieniu wskazała, że na podstawie dostarczonej dokumentacji zawierającej konsultację specjalisty chorób zakaźnych z dnia [...].09.2023 r Komisja Lekarska rozpoznała przewlekłe zapalenie wątroby B bez wirusa delta z wdrożeniem leczenia przeciwwirusowego. Wobec powyższego zgodnie z obowiązującymi przepisami, według §111 p. 2 orzekła, iż kandydat jest niezdolny do służby w Policji. Orzeczenie zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 28.11.2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398), oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11.10.2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 2035).
M. R. w odwołaniu od orzeczenia [...]RKL z dnia [...] września 2023 r. nr nr [...] wyjaśnił, że w opinii lekarza chorób zakaźnych w przypadku jego osoby nie ma przeciwskazań do podjęcia pracy w Policji na dowolnym stanowisku. Odwołujący podjął leczenie z zastosowaniem nowoczesnego leku, w następstwie którego wirus jest nieaktywny, nie replikuje się, we krwi nie ma wiremii. Obecnie nowoczesne leki pozwalają na neutralizację wirusa. Stan zdrowia rokuje poprawę.
Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...], na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 398), utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...].
CKL wskazała, że zapoznała się z odwołaniem od orzeczenia RKL nr [...] z dnia [...] września 2023 r. CKL przeanalizowała dokumentację dostępną w aktach, z której jednoznacznie wynika, że kandydat jest leczony z powodu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B bez wirusa delta. Rozpoznanie to potwierdza również dostarczona przez odwołującego wraz z odwołaniem karta informacyjna z Izby Przyjęć Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w [...]. Odwołujący skutecznie jest leczony wskazanym lekiem przeciwwirusowym (brak wiremii). Zgodnie z zapisami ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Więziennej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W przypadku kandydatów do Policji komisje lekarskie orzekają w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 2392). Zgodnie z zapisami tego rozporządzenia w przypadku rozpoznania przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (niezależnie od stopnia zaawansowania oraz uzyskanego efektu leczenia) można orzec jedynie kategorię N - niezdolny do służby w Policji. W związku z powyższym CKL działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych utrzymała w mocy ww. orzeczenie.
M. R. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie orzeczenia CKL z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji zarzucając naruszenie art. 60 w związku z art. 30 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że ocena jego stanu zdrowia dokonana przez Komisję I i II instancji jest krzywdząca. Skarżący podniósł m.in., że stosowany przez niego lek wyłącza możliwość zakażenia chorobą w kontakcie z krwią nawet w takim charakterze pracy jak policjant w służbie patrolowo-interwencyjnej. Lek blokuje negatywne i degradujące skutki choroby. Skarżący wskazał, że w opinii dr n.med. S. S., specjalisty chorób zakaźnych - hepatolog: "Nie ma przeciwwskazań z punktu widzenia specjalisty chorób zakaźnych, do podjęcia pracy w Policji, na dowolnym stanowisku, w dowolnym charakterze." W załączniku przedstawił ww. opinię i wynik badania laboratoryjnego.
Skarżący wskazał, że regulacja na której opiera się orzeczenie CKL stanowi nieproporcjonalne ograniczenie prawa dostępu do służby publicznej w formacjach takich jak Policja, Straż Graniczna, Straż Pożarna, Służby Ochrony Państwa ze szczególnym uwzględnieniem jej wpływu na godność człowieka. W związku z powyższymi orzeczenie Komisji narusza konstytucyjne prawa i stanowi rażącą dyskryminację. Skarżący wskazał, że orzeczenie CKL jest wadliwe i powinno być uchylone.
Skarżący przywołał orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt U 5/13 z dnia 10 grudnia 2013 r., w którym Trybunał wskazał, że § 44 pkt 6 oraz § 57 pkt 5 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349, z 1992 r. Nr 83, poz. 425, z 1995 r. Nr 146, poz. 712 oraz z 2009 r. Nr 202, poz. 1568) w zakresie, w jakim powodują uznanie policjanta za całkowicie niezdolnego do pełnienia służby z powodu zachorowania na przewlekłe zapalenie wątroby albo zespół nabytego upośledzenia odporności (AIDS) bez względu na stan zdrowia, są niezgodne z art. 60 w związku z art. 30 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. § 44 pkt 6 oraz § 57 pkt 4 i 5 załącznika nr 3 do rozporządzenia powołanego w punkcie 1 w zakresie, w jakim powodują uznanie strażaka za całkowicie niezdolnego do pełnienia służby z powodu nosicielstwa wirusa HIV, zachorowania na przewlekłe zapalenie wątroby albo zespół nabytego upośledzenia odporności (AIDS) bez względu na stan zdrowia, są niezgodne z art. 60 w związku z art. 30 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. Skarżący podniósł, że "TK orzekł, że zaskarżone przez RPO przepisy są niekonstytucyjne. Zdaniem sędziów nie ulega wątpliwości, że ze względu na zadania Policji i PSP, od ich funkcjonariuszy można wymagać szczególnej sprawności psychofizycznej, to jednak ocena ich stanu zdrowia pod kątem przydatności do służby powinna być dokonywana przez komisje lekarskie, z uwzględnieniem zarówno aktualnego stanu policjanta i strażaka, jak i zakresu czynności związanych ze stanowiskiem, na którym do tej pory pełnił służbę. Nie może być ograniczana przez zaskarżone przepisy, które, bez względu na okoliczności konkretnego wypadku, zakładają automatyczne uznanie osobę zakażoną HIV, WZW czy z zespołem nabytego upośledzenia odporności (AIDS) za całkowicie niezdolną do służby. Takie orzeczenia są często niezgodne z wiedzą medyczną, a dodatkowo naruszają godność tych funkcjonariuszy. Zdaniem trybunału zaskarżone przepisy stanowią nieproporcjonalne ograniczenie prawa dostępu do służby w Policji i PSP. Dążenie do minimalizacji ryzyka zakażenia wirusem HIV, WZW znajduje uzasadnienie w takich wartościach konstytucyjnych, jak ochrona zdrowia i praw innych osób. Cel ten można jednak osiągnąć mniej radykalnymi środkami, np. przeniesieniem funkcjonariusza na inne stanowisko. Osoby objęte zaskarżonymi przepisami nie powinny pracować na stanowiskach patrolowo-interwencyjnych lub ratowniczych, gdzie jest stosunkowo duże ryzyko urazu i kontaktu z zakażoną krwią, nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby pracowały w administracji, szkolnictwie, pionach analitycznych czy laboratoriach policyjnych lub strażackich - stwierdził TK".
Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Pełnomocnik wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.
Skarżący w piśmie z 22 września 2024 r. rozwinął stanowisko wyrażone w skardze. Dodał m.in., że stwierdzenie u kandydata przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, bez upośledzenia sprawności ustroju - §111 p. 2 zawsze skutkuje zakwalifikowaniem osoby orzekanej (kandydata do służby) do kategorii zdrowia "N", bez względu na fakt, iż schorzenie to nie upośledza ustroju. W świetle przyjmowania leku stan zdrowia jest bardziej zbliżony do ozdrowienia - kwalifikacji § 111 p 4: "ozdrowieńcy po wirusowym zapaleniu wątroby, bez uszkodzenia wątroby" wobec którego kandydat jest kwalifikowany jako zdolny. Skarżący powołując się na wyrok sygn. akt P 61/08 z dnia 23 listopada 2009 r. wskazał, że automatyczne uznawanie, że każdy nosiciel wirusa HIV jest całkowicie niezdolny do służby w Policji na jakimkolwiek stanowisku bez względu na jego stan zdrowia, jest niezgodne z konstytucją. Skarżący zaznaczył, że wyrok odnosi się do nieobowiązującej już regulacji, jednak przywołał go ze względu na adekwatność sytuacji.
Skarżący i uczestnik postępowania wezwani pismami z dnia 10 września 2024 r. do ustosunkowania się do wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, nie zgłosili żądania przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.
Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2024 r. w sprawie określenia zdolności skarżącego do służby w Policji, nie narusza ani prawa materialnego, ani prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy.
Powyższe orzeczenie zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2392).
Zgodnie z zapisami ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Więziennej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W przypadku kandydatów do Policji komisje lekarskie orzekają w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 2392). Zgodnie z zapisami tego rozporządzenia w przypadku rozpoznania przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B bez upośledzenia sprawności ustroju (niezależnie od stopnia zaawansowania oraz uzyskanego efektu leczenia, na co powołuje się skarżący) można orzec jedynie kategorię N - niezdolny do służby w Policji. W związku z powyższym CKL działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych prawidłowo utrzymała w mocy orzeczenie RKL.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria N - "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby.
Stosownie do art. 33 ust. 1 ww. ustawy o komisjach lekarskich, rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej (ust. 3).
Zgodnie z art. 38 ust. 1 ww. ustawy rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Zgodnie z art. 40 ust. 1 zdanie pierwsze powołanej ustawy, rejonowe komisje lekarskie orzekają w składzie co najmniej jednoosobowym.
Jak stanowi art. 45 i art. 46 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska rozpatruje odwołanie w składzie trzyosobowym w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów.
Zgodnie z art. 47 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.
Podkreślenia wymaga, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności do służby w Policji obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, w szczególności czy dokonana kwalifikacja zdolności kandydata do służby była zgodna z przepisami powołanej wyżej ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz rozporządzenia wykonawczego. Sąd nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne. Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji. Kontroluje natomiast przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące regulacje prawne.
W ocenie Sądu postępowanie zakończone zaskarżonym orzeczeniem zostało przeprowadzone zgodnie z powołanymi wyżej przepisami. Zaskarżone orzeczenie CKL
i orzeczenie organu I instancji nie naruszają prawa.
Orzekająca w I instancji RKL była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie w skarżącego. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich (...) Komisja orzekała w składzie jednego lekarza, który podpisał ww. orzeczenie. Komisja dokonała oceny stanu zdrowia skarżącego na podstawie na podstawie dostarczonej dokumentacji zawierającej konsultację specjalisty chorób zakaźnych z dnia [...] września 2023 r. Komisja Lekarska rozpoznała przewlekłe zapalenie wątroby typu B bez wirusa delta w trakcie leczenia przeciwwirusowego bez upośledzenia sprawności ustroju, które to schorzenie przyporządkowała do § 111 pkt 2 rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r. stwierdzając, że kandydat jest niezdolny do służby w Policji.
Ustalenia RKL są prawidłowe, albowiem dokonane rozpoznanie nakazuje kwalifikować kandydata do służby w Policji jako N- niezdolny do służby. Powołany w orzeczeniu RKL § 111 pkt 2 rozporządzenia wymienia "Przewlekłe zapalenie wątroby typu B, C i innych typów nieupośledzające sprawności ustroju" i w odniesieniu do kandydatów (Grupa I kolumna IV) nakazuje kwalifikować kandydata jako niezdolnego do służby w Policji. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że jego stan zdrowia jest "zbliżony do ozdrowienia - kwalifikacji § 111 p 4" wskazania wymaga, że jedynie RKL i CKL posiadają kompetencje do oceny stanu zdrowia kandydata i ustalenia schorzenia. Sąd nie ma wiedzy medycznej i podstaw do podważenia ustalenia Komisji. Dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy także nie daje podstaw do podważenia ustaleń Komisji dokonanych w tej sprawie. Subiektywne przekonanie strony co do własnego stanu zdrowia nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.
Centralna Komisja Lekarska, orzekająca w składzie trzech lekarzy, działała zgodnie ze swoją właściwością w myśl art. 16, art. 17 oraz art. 45 ww. ustawy. CKL, biorąc pod uwagę dokumentację medyczną znajdująca się w aktach sprawy, z której bezspornie wynika, że skarżący jest leczony z powodu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B bez wirusa delta, prawidłowo utrzymała w mocy orzeczenie RKL z dnia [...] września 2023 r. Dodatkowo CKL odnosząc się do odwołania skarżącego wskazała, że dokonane przez RKL rozpoznanie potwierdza także dostarczona przez odwołującego wraz z odwołaniem karta informacyjna z Izby Przyjęć Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w [...]. CKL wskazała, że odwołujący skutecznie jest leczony lekiem przeciwwirusowym (brak wiremii).
Okoliczność, że skarżący jest skutecznie leczony i stan zdrowia rokuje poprawę, jak wskazano w odwołaniu, nie oznacza, że skarżący jako kandydat jest zdolny do służby w Policji. Także opinia lekarza chorób zakaźnych przywołana w odwołaniu przez skarżącego nie zmienia prawidłowości ustaleń RKL i CKL, które jako jedyne są uprawnione do oceny zdolności kandydata do służby w Policji. CKL nie kwestionowała w swoim orzeczeniu twierdzeń skarżącego, że jest skutecznie leczony. Nie zmienia to prawidłowości rozpoznania u skarżącego przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B bez wirusa delta w trakcie leczenia przeciwwirusowego bez upośledzenia sprawności ustroju, które to schorzenie powoduje niezdolność kandydata do służby w Policji. Wymieniony już wyżej § 111 pkt 2 załącznika do rozporządzenia w przypadku tego rodzaju schorzenia w odniesieniu do kandydata nie pozwala na orzeczenie innej kategorii niż N (kolumna IV obejmująca kandydatów). Skarżący nie kwestionował samego rozpoznania, albowiem jest ono bezsporne. Skarżący uważa natomiast, że w związku z pozytywnymi skutkami leczenia stwierdzonego schorzenia nie ma przeciwwskazań do pełnienia służby w Policji. Skarżący wyraża zatem odmienne stanowisko niż wynikające z § 111 pkt 2 (kolumna IV) załącznika do rozporządzenia. Powyższe nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia CKL i utrzymanego nim w mocy orzeczenia RKL.
Jednocześnie odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że w sprawie tej nie doszło do naruszenia przepisów Konstytucji RP, tj. art. 60 w zw. z art. 30 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Organy przy rozstrzyganiu w sprawie zdolności skarżącego jako kandydata do służby w Policji nie dopuściły się nieprawidłowości.
Kwestia pozytywnych skutków leczenia, na które powołuje się skarżący, niczego w niniejszej sprawie nie zmienia. RKL stwierdziła bowiem, że rozpoznane u skarżącego przewlekłe zapalenie wątroby typu B nie upośledza sprawności ustroju i prawidłowo przyporządkowała schorzenie do § 111 pkt 2 kolumna IV załącznika do rozporządzenia kwalifikując skarżącego jako kandydata do służby - N.
W nawiązaniu do argumentacji skargi dotyczącej dyskryminacji w zakresie dostępu do służby z powołaniem się na wyrok TK z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt U 5/13 wskazania wymaga, że wyrok ten nie znajduje odniesienia do sytuacji skarżącego.
TK w wymienionym wyroku orzekł, że: 1. § 44 pkt 6 oraz § 57 pkt 5 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349, z 1992 r. Nr 83, poz. 425, z 1995 r. Nr 146, poz. 712
oraz z 2009 r. Nr 202, poz. 1568) w zakresie, w jakim powodują uznanie policjanta za całkowicie niezdolnego do pełnienia służby z powodu zachorowania na przewlekłe zapalenie wątroby albo zespół nabytego upośledzenia odporności (AIDS) bez względu na stan zdrowia, są niezgodne z art. 60 w związku z art. 30 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2. § 44 pkt 6 oraz § 57 pkt 4 i 5 załącznika nr 3 do rozporządzenia powołanego w punkcie 1 w zakresie, w jakim powodują uznanie strażaka za całkowicie niezdolnego do pełnienia służby z powodu nosicielstwa wirusa HIV, zachorowania na przewlekłe zapalenie wątroby albo zespół nabytego upośledzenia odporności (AIDS) bez względu na stan zdrowia, • są niezgodne z art. 60 w związku z art. 30 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że przedmiotem sprawy rozstrzyganej przez TK w sprawie o sygn. akt U 5/13 była zdolność do służby funkcjonariuszy pożarnictwa (strażaków) oraz funkcjonariuszy Policji (policjantów), którzy: są nosicielami wirusa HIV (w tym zakresie sprawa dotyczyła tylko strażaków), chorują na przewlekłe zapalenie wątroby lub zespół nabytego upośledzenia odporności (AIDS).
Podkreślić należy, że sprawa rozstrzygana przez TK w powołanym wyroku nie dotyczyła kandydata do służby w Policji. Odnosiła się do sytuacji funkcjonariuszy, a zatem osób pełniących służbę. Skarżący do tej kategorii osób nie należy.
Sytuacja skarżącego jest odmienna od sytuacji osób będących w służbie. W związku z tym zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Zauważyć należy jedynie, że w załączniku do rozporządzenia w przypadku policjantów ze schorzeniem wymienionym w § 111 pkt 2, tj. takim jak stwierdzone u skarżącego, prawodawca nakazał ustalanie kategorii B, tj. zdolny do służby z ograniczeniami. Nie ma takiej możliwości, aby podobną kategorię (zdolny z ograniczeniem) zastosować w odniesieniu do kandydata do służby. Kandydat do służby albo jest do niej zdolny, albo niezdolny. Powyższe nie stanowi dyskryminacji. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski posiadający m.in. zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych. Kierując się zadaniami, do wypełnienia których powołana została Policja jako umundurowana i uzbrojona formacja służącą społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie sposób wyprowadzić wniosku o nieproporcjonalnym ograniczeniu prawa dostępu do służby.
Sąd podziela pogląd wyrażony przez TK w powołanym wyroku o sygn. akt U 5/13 zgodnie z którym "Wymaganie od policjantów i strażaków ponadprzeciętnie dobrego stanu zdrowia jest w sposób oczywisty uzasadnione charakterem ich pracy, która wymaga dużej dyspozycyjności, odporności na stres i sprawności fizycznej. Co do zasady, wprowadzanie regulacji prawnych, gwarantujących selektywność naboru do Policji i Państwowej Straży Pożarnej, jest więc przydatne do realizacji wartości wymienionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji i nie może być traktowane jako naruszenie godności funkcjonariuszy w rozumieniu art. 30 Konstytucji. Już bez szczegółowej wiedzy medycznej można stwierdzić, że odpowiedni stan zdrowia funkcjonariuszy jest konieczny dla wypełniania przez nich zadań z zakresu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Eliminacja z Policji i Państwowej Straży Pożarnej osób chorych na choroby zakaźne pozwala także na zminimalizowanie ryzyka przypadkowego zakażenia podczas interwencji lub akcji ratunkowej ( (...)")."
Trybunał Konstytucyjny wskazał też, że "Powyższa argumentacja ma zastosowanie także in concreto w odniesieniu do badanych przepisów - przewlekłe zapalenie wątroby, zespół nabytego upośledzenia odporności (AIDS) oraz nosicielstwo wirusa HIV mogą być istotnym przeciwwskazaniem do służby w Policji i Państwowej Straży Pożarnej - przynajmniej na niektórych stanowiskach i przez niektóre osoby (nieposiadające np. unikalnych kwalifikacji). Wskazane choroby mogą w sposób istotny obniżać zdolność do służby (np. uniemożliwiać wykonywanie zadań wymagających intensywnego wysiłku fizycznego), a podejmowanie przez cierpiących na nie funkcjonariuszy niektórych czynności (np. udzielanie pierwszej pomocy) może wiązać się z ryzykiem zakażenia wirusem HIV lub wirusami zapalenia wątroby."
W ocenie Sądu w sprawie niniejszej nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów Konstytucji RP w odniesieniu do skarżącego. Sprawa skarżącego, w której rozstrzygała RKL i CKL dotyczy kandydata do służby w Policji, u którego ustalono wirusowe zapalenie wątroby typu B bez wirusa delta w trakcie leczenia.
Rozporządzenie, o którym była już mowa wyżej, zastosowane w sprawie skarżącego, jednoznacznie wskazuje, że kandydat do służby u którego stwierdzono przewlekłe zapalenie wątroby typu B nieupośledzające sprawności ustroju jest niezdolny do służby w Policji. Wyrok TK, na który powołał się skarżący dotyczy innej regulacji prawnej i odnosi się do funkcjonariuszy, czyli osób pełniących służbę, a nie kandydatów. W odniesieniu do kandydatów do służby w Policji TK nie wykluczył możliwości wprowadzenia regulacji prawnych gwarantujących selektywność naboru do tej służby. Charakter służby w Policji uzasadnia to stanowisko.
Zgodnie z art. 60 Konstytucji RP, obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach. W sprawie tej nie naruszono tej zasady.
Trybunał Konstytucyjny w powołanym przez skarżącego wyroku U 5/13 wskazał m.in., że "(...) zasada proporcjonalności była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, także w sprawach związanych z prawem dostępu do służby publicznej w służbach mundurowych (por. obszerna analiza tego dotychczasowego dorobku Trybunału Konstytucyjnego we wspomnianym wyroku o sygn. P 61/08).
W tym miejscu wystarczy więc przypomnieć, że zasada proporcjonalności wynika z art. 31 ust. 3 Konstytucji i jest rozumiana przez Trybunał Konstytucyjny jako suma trzech zasad składowych: zasady przydatności, zasady konieczności oraz zasady proporcjonalności sensu stricto, tzn. zakazu nadmiernej ingerencji (por. wyrok z 11 kwietnia 2000 r., sygn. K 15/98, OTK ZU nr 3/2000, poz. 86 i wiele innych). Zasada przydatności polega na przeprowadzeniu testu racjonalności instrumentalnej, tzn. ustaleniu, czy według dostępnego stanu wiedzy wprowadzona regulacja jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków. Zasada konieczności wymaga oceny, czy badane przepisy są niezbędne dla ochrony dóbr wskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji (pięciu dóbr ogólnospołecznych lub indywidualnych "wolności i praw innych osób"), a ponadto czy spośród środków skutecznie chroniących te wartości zostały wybrane środki najmniej uciążliwe. Zasada proporcjonalności sensu stricto wymaga zaś ustalenia, czy efekty zaskarżonej regulacji pozostają w odpowiedniej proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela.
Istotną wartością wymagającą uwzględnienia podczas oceny badanego rozwiązania jest również respektowanie przez nią godności człowieka, która - zgodnie z art. 30 Konstytucji - jest przyrodzona, niezbywalna i nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. (...)".
W świetle powyższego raz jeszcze podkreślić należy, że sytuacja skarżącego nie jest tożsama z sytuacją osób pełniących służbę. Za Trybunałem Konstytucyjnym raz jeszcze można wskazać, że " Co do zasady, wprowadzanie regulacji prawnych, gwarantujących selektywność naboru do Policji i Państwowej Straży Pożarnej, jest (...) przydatne do realizacji wartości wymienionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji i nie może być traktowane jako naruszenie godności funkcjonariuszy w rozumieniu art. 30 Konstytucji.(...)".
W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że RKL bądź CKL dopuściła się naruszenia przepisów ustawy o komisjach lekarskich (...) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w wystarczającym stopniu wskazuje na przyczyny zakwalifikowania skarżącego do kategorii N niezdolny do służby w policji. Wpływu na wynik niniejszej sprawy nie mogły mieć przedłożony przy skardze wynik badania i opinia lekarza. W sprawie jest bezsporne, że skarżący kontynuuje leczenie. Przedłożone dokumenty nie stanowią o nieprawidłowości ustaleń dokonanych przez RKL i CKL na dzień wydawania tych orzeczeń w ramach ustalania zdolności skarżącego do służby. Polemika skarżącego w zakresie stanu zdrowia nie stanowi o niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia CKL. Komisje lekarskie dokonują ustaleń w zakresie zdolności do służby na dzień orzekania.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.