II SA/WA 1343/24

II SA/Wa 1343/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Danuta Kania /przewodniczący/
Joanna Kruszewska-Grońska
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.145§1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Prokuratora Okręgowego w [...] na rzecz skarżącego M. M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...]Prokurator Okręgowy
w W. utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego [...]
z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...]odmawiającą udostępnienia M. M. informacji publicznej.
Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych:
M. M. (dalej "skarżący") wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. wystąpił do Prokuratora Rejonowego [...](dalej "Prokurator Rejonowy" lub "organ I instancji") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na poniższe pytania:
1 Czy w okresie od 1.02.2019 r. do dnia 1.02.2020 r. Prokurator Rejonowy zawiadomił Prokuratora Okręgowego w W. o podejrzeniu popełnienia przez prokuratora(ów) wykonującego obowiązki służbowe w Prokuraturze Rejonowej [...]przewinienia dyscyplinarnego (przewinienia służbowego), żądając wszczęcia albo rozważenia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub postępowania służbowego?
2 Ile zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przez prokuratora wykonującego obowiązki służbowe w Prokuraturze Rejonowej [...]przewinienia dyscyplinarnego (przewinienia służbowego), Prokurator Rejonowy skierował, w okresie od [...]2.2019 r. do dnia [...].02.2020 r., do Prokuratora Okręgowego w W.? Proszę o wskazanie sygnatur spraw, tj. sygnatura w rejestrze "[...]." sprawy w którym prokurator miał dopuścić się przewinienia służbowego lub dyscyplinarnego Ilu prokuratorów dotyczyło ww. zawiadomienie (bez wskazywania danych osobowych)? Jaka jest największa liczba wniosków w stosunku do jednego prokuratora?
4 Czy w okresie od [...].02.2019 r. do dnia [...].02.2020 r., przed każdym zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego (wnioskiem o rozważenie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego), Prokurator Rejonowy stwierdził, zgodnie z 7 § 8 ustawy Prawo o prokuraturze, zaistnienie oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa w zachowaniu prokuratora wykonującego obowiązki służbowe w Prokuraturze Rejonowej [...]?
5 Czy w okresie od [...]02.2019 r. do dnia [...].02.2020 r., przed każdym zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego lub wnioskiem o rozważenie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego podjęto czynności mające na celu przynajmniej wstępne ustalenie okoliczności koniecznych do stwierdzenia znamion przewinienia dyscyplinarnego, w szczególności czy:
a) uzyskano od zainteresowanego prokuratora pisemne oświadczanie w każdej sprawie,
b) dokonano kwalifikacji prawnej przewinienie dyscyplinarnego uzasadniając w zawiadomieniu do Prokuratora Okręgowego, że wystąpiła rażąca i oczywista obraza prawa.
c) ustalono czy zarzucane przewinienie miało charakter zawiniony
6 Ile wniosków, w okresie od [...]02.2019 r. do [...]02.2020 r., o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego lub służbowego zostało złożonych przez Prokuratora Rejonowego [...]do Rzecznika Dyscyplinarnego?
a) Ilu dotyczyło to prokuratorów?
b) Jaka jest największa liczba wniosków w stosunku do jednego prokuratora?
- bez podawania danych osobowych.
Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]Prokurator Rejonowy, działając na podstawie art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 6 września
2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: "k.p.a.", odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktów 1, 2, 3, 4, 5 i 6 opisanego wyżej wniosku
z wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W dniu [...] lutego 2020 r. powyższa decyzja została przesłana skarżącemu w formie skanu za pośrednictwem poczty elektronicznej na podany we wniosku adres e-mail. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. skarżący zwrócił się do Prokuratora Rejonowego o doręczenie oryginału tej decyzji w formie pisemnej. Wskazał, że decyzja została doręczona na adres e-mail w nieczytelnej i uniemożliwiającej jej odczyt kopii w formacie elektronicznym. Podniósł, że sposób doręczenia decyzji rażąco narusza art. 109 k.p.a. Prokurator Rejonowy pismem z dnia [...] marca 2020 r. zwrócił się do skarżącego
o dokładne wskazanie, która wydana w sprawach zainicjowanych jego wnioskiem decyzja jest nieczytelna, albowiem w dniu [...] lutego 2020 r. nie została wydana żadna decyzja.
Pismem z dnia [...] czerwca 2023 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego
w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. udostępnienie informacji publicznej.
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. II SAB/Wa 406/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prokuratora Rejonowego do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej,
w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w skarżącemu doręczono skan decyzji Prokuratora Rejonowego z dnia [...] lutego 2020 r. w formie pliku PDF. W aktach administracyjnych znajduje się egzemplarz ww. decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. podpisany tradycyjnie (własnoręcznie). Brak jest natomiast decyzji podpisanej elektronicznie. Sąd wskazał, że w przypadku, gdy decyzja podpisana jest tradycyjnie (własnoręcznie), powinna zostać doręczona stronie na piśmie, natomiast gdy decyzja podpisana jest elektronicznie powinna być doręczona za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zdaniem Sądu biorąc od uwagę, że w aktach znajduje się jedynie decyzja podpisana tradycyjnie (własnoręcznie) i brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru na piśmie, nie można uznać, że decyzja ta została prawidłowo doręczona, a w konsekwencji, prawidłowo wydana.
Sąd stwierdził, że w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności wobec wniosku skarżącego z dnia [...]lutego 2020 r. i bezczynność ta nie ustała do daty wyrokowania. Zdaniem Sądu nie można bowiem uznać, że decyzja Prokuratora Rejonowego z dnia [...]lutego 2020 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej została prawidłowo doręczona. Zaniechanie prawidłowego doręczenia ww. decyzji powoduje, że nie weszła ona do obrotu prawnego i nie wywołała żadnych skutków prawnych.
Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. II SAB/Wa 406/23, został doręczony do Prokuratury Rejonowej w dniu 25 kwietnia 2024 r.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...]Prokurator Rejonowy odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktów 1, 2, 3, 4, 5 i 6 wniosku z dnia [...].01.2020 r. W podstawie prawnej organ podał art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 104 k.p.a.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że realizacja wniosku skarżącego związana byłaby z koniecznością udzielenia informacji przetworzonej. Organ I instancji wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prezentowany jest konsekwentnie pogląd, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści
i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Prokurator Rejonowy podał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, stwierdził, iż informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiąże się z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki szczególnego interesu publicznego.
Organ I instancji podniósł, że w związku z tym udzielanie informacji publicznej przetworzonej podmiotom, które nie zapewniają, iż zostanie ona wykorzystana w celu usprawnienia funkcjonowania danego organu państwa przemawia za przyjęciem, iż po ich stronie nie występuje szczególnie istotny interes publiczny uzasadniający udzielenie im żądanej przetworzonej informacji publicznej.
Prokurator Rejonowy wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. prawo uzyskania informacji przetworzonej dotyczy tylko takich sytuacji, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie to jest znaczeniowo węższe od funkcjonującego w powszechnym użyciu pojęcia interesu społecznego. Interes publiczny odnosi się więc w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz jego ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie zaś łączy się z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się zatem z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu.
Organ I instancji zauważył, że w swoim wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżący powołuje się na stwierdzenie, iż udzielona informacja ma charakter prosty. Zdaniem Prokuratora Rejonowego z tezą tą nie sposób jest się zgodzić. Dokonanie ustaleń wskazanych we wniosku skarżącego wymagałoby zapoznania się
z każdymi aktami spraw z osobna jak również z poszczególnymi rejestrami oraz innymi dokumentami przez pracowników tutejszej Jednostki. Niewątpliwie zatem informacja, która miała by zostać udzielona stanowiła by informację przetworzoną.
Ponadto organ I instancji zauważył, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ciężar dowodowy w tym zakresie obciążać może jedynie wnioskodawcę, bowiem tylko on posiada wiedzę na temat tego, jak zechce wykorzystać zdobytą informację. Kluczowe zaś znaczenie dla oceny istnienia szczególnie istotnego interesu w udostępnieniu danej informacji ma sposób, w jaki wnioskodawca zamierza spożytkować otrzymaną informację.
Przesyłka zawierająca powyższą decyzję została przesłana na adres skarżącego. Przesyłka ta została dwukrotnie awizowana i zwrócona jako niepodjęta w terminie.
W terminie otwartym do wniesienia odwołania skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył do organu pismo z dnia [...] czerwca 2024 r. skierowane do Prokuratora Okręgowego w W. zatytułowane "Skarga". W pkt 3 tego pisma skarżący wskazał, że "w przypadku, gdy organ doręczył zgodnie z KPA decyzję z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie [...] lub wydał inną decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku z [...] lutego 2020 r. wnoszę
o uchylenie decyzji (...)".
Uznając powyższe pismo w opisanej wyżej części za odwołanie od decyzji Prokuratora Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2024 r. Prokurator Okręgowy w W. (dalej "Prokurator Okręgowy" lub organ [...] instancji"), decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...], powołując się na art. 138 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją.
W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację zawartą w decyzji organu
I instancji.
Prokurator Okręgowy wyjaśnił, że informacja przetworzona to taka, która nie istnieje w momencie złożenia wniosku o informację publiczną, lecz można ją wydobyć
z dostępnych organowi danych, wykonując odpowiednie analizy i inną kreatywną pracę. Organ II instancji wskazał, że w realiach przedmiotowej sprawy za racjonalne należy uznać stanowisko Prokuratora Rejonowego, iż udzielenie odpowiedzi na pytania skarżącego wiązałoby się z koniecznością przetworzenia i z analizą szeregu dokumentów wytworzonych w ramach funkcjonowania jednostki, zaś sam proces polegający na kompilowaniu ewentualnych odpowiedzi na zadane pytania wykraczałby poza proste, techniczne czynności czyli nie skupiałby się na przekształceniu informacji
a ich przetworzeniu. Zdaniem Prokuratora Okręgowego rację ma Prokurator Rejonowy, że aby udzielić skarżącemu odpowiedzi należy zapoznać się z aktami wszystkich spraw nadzorowanych w Prokuraturze Rejonowej w okresie od dnia [...] lutego 2019 r. do dnia [...] lutego 2020 r. w tym spraw w toku, zawieszonych, zakończonych wniesieniem aktu oskarżenia, dotyczących czynności incydentalnych, aktami osobowymi wszystkich pracowników kadry orzeczniczej pełniących służbę w Prokuraturze Rejonowej [...]w Warszawie od dnia [...] lutego 2019 r. do dnia [...] lutego 2020 r.,
w tym prokuratorów, asesorów, osób oddelegowanych do tej Prokuratury we wskazanym okresie, a także kadry orzeczniczej której akta osobowe zostały przesłane we wskazanym we wniosku okresie i po tej dacie do zewnętrznego archiwum zakładowego w związku z przejściem ich w stan spoczynku. Prokurator Okręgowy stwierdził, że twierdzenie skarżącego, iż informacje, które winny być zgodnie z wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. udzielone, stanowią prostą informację publiczną, jest wobec powyżej przytoczonych argumentów, pod względem merytorycznym chybione i pozbawione obiektywnej wiedzy co do sposobu i możliwości udzielenia wnioskowanych informacji
w wyniku uprzedniej analizy wielu dokumentów.
Organ II instancji podniósł, że konsekwencją uznania żądanej przez skarżącego informacji za informację przetworzoną jest konieczność wykazania istnienia szczególnego interesu publicznego w jej udzieleniu. Z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że nie wystarczy aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy argument, przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Pojęcie tego interesu nie zostało zdefiniowane w tym przepisie ani też w pozostałych przepisach powołanej ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowano jednak pewne kryteria pozwalające na ustalenie, czy została spełniona przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Prokurator Okręgowy wskazał, że pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem szerokim i nieostrym, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje ono interes ogółu (określonej wspólnoty), a nie jedynie interes indywidualny. W tak rozumianym interesie ogółu leży w szczególności działalność mająca na celu zapewnienie kontroli społecznej nad określonym działem władzy publicznej, służące sanacji funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym wypadku Prokuratury.
Ponadto organ zaznaczył, że powinność wykazania interesu publicznego spoczywa w głównej mierze na autorze wniosku o udzielenie informacji przetworzonej. Udzielanie informacji publicznej przetworzonej podmiotom, które nie zapewniają, że zostanie ona wykorzystana w celu usprawnienia funkcjonowania danego organu państwa, przemawia za przyjęciem, że po ich stronie nie występuje interes publiczny uzasadniający udzielenie im żądanej informacji publicznej. Skarżący nie wskazał jaki jest cel wykorzystania wnioskowanych informacji, czy kieruje się interesem ogółu w dodatku szczególnie istotny czy też ma w tym jakikolwiek interes indywidualny. To zaś prowadzi do konkluzji, że uzyskanie wnioskowanych informacji przez skarżącego zmierza do nadużycia ustawy o dostępie do informacji publicznej i wykorzystywana informacji
w czysto prywatnych sprawach, indywidualnych sporach prawnych, co, zdaniem Prokuratora Okręgowego, należy potraktować jako sprzeczne z celami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie:
I. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
2) rażące naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. 10 § 1 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i art. 107 § 1- § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez zaniechanie uchylenia i utrzymanie w mocy decyzji z [...] kwietnia 2024 r. wydanej przez Prokuratura Rejonowego pomimo, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie:
a) została wydana pomimo zawisłości sprawy ze względu na zaniechanie uchylenia decyzji z [...] lutego 2020 r. przez Prokuratora Rejonowego pomimo tożsamości sprawy w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.,
b) zawiera rozstrzygnięcie dotyczące innej sprawy administracyjnej
w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na skutek wniesionych wniosków z [...] stycznia 2020 r. albo dotyczy nieistniejącej sprawy administracyjnej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, a nie w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej na wniosek z [...]lutego 2020 r.,
c) zawiera uzasadnienie nieskorelowane z rozstrzygnięciem decyzji,
a dotyczące informacji publicznej żądanej w innym czasie niż wskazany w osnowie decyzji,
d) została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. w zw. art. 64 § 2 k.p.a.
i art. 79a § 1 k.p.a., tj. bez wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego
i uzasadnienia wystąpienia przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p., czym uniemożliwiono stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a organ administracji publicznej rażąco naruszył obowiązek wezwania do wskazania przesłanek zależnych od strony, które w ocenie organu nie zostały na dzień (zaniechania) wysłania informacji spełnione lub wykazane,
e) zawiera uzasadnienie, w którym przyjęto kwalifikację tzw. "informacji przetworzonej" w oparciu o fałszywe przesłanki, że udzielenie odpowiedzi na pytania objęte zakresem wniosku z [...] lutego 2020 r. wymaga przetworzenia i analizy szeregu dokumentów, w tym zapoznania się z "aktami wszystkich spraw nadzorowanych
w nadzorowanych w Prokuraturze Rejonowej [...]w W..", podczas gdy w świetle elementarnych zasad wiedzy i doświadczenia życiowego jest oczywiste, że wnioski o wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie są elementem akt postępowania przygotowawczego oraz akt sądowych, a do udzielenia odpowiedzi na pytania z wniosku z [...] lutego 2020 r. wystarczy zapoznanie się danymi ujętymi w rejestrze i za sygnaturą [...]w Prokuraturze Rejonowej oraz rejestrze [...] lub rejestrze [...], co potwierdza pismo w sprawie [...]lub zasady postępowania poprzedzające złożenie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego,
2) rażące naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.pa., art. 15 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez rozpoznanie odwołania od decyzji organu I instancji przez osobę zatrudnioną w Prokuraturze Okręgowej w W. podczas, gdy Prokurator Okręgowy w W. nie jest właściwym rzeczowo organem administracji publicznej wyższego stopnia, a w zaskarżonej decyzji nie wskazano na przepisy kompetencyjne uprawniające do wydania decyzji przez organ odwoławczy oraz nie oznaczono organu odwoławczego,
3) rażące naruszenie prawa, a mianowicie naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.pa., art. 15 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a. w zw. art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 8) w zw. z art. 156 § 1 pkt 1) i 2) k.p.a. poprzez podpisanie zaskarżonej decyzji przez nieupoważnionego pracownika Prokuratury Okręgowej w Warszawie, tj. Zastępcę Prokuratora Okręgowego w W., pomimo braku sporządzenia: (1) dokumentów określających zakres powierzenia czynności służbowych w rozumieniu art. 23 § 5 ustawy Prawo o prokuraturze, (2) dokumentów określających zakres powierzonych czynności służbowych dotyczących zastępców Prokuratora Okręgowego w W.
w rozumieniu art. 37 § 2 ustawy Prawo o prokuraturze, (3) tzw. upoważnienia administracyjnego, sporządzonych w okresie od [...] stycznia 2024 r. do [...] lipca 2024 r.,
4) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.pa., art. 15 k.p.a., art. 104 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 1), 4), 5), 8), 9), § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez podpisanie zaskarżonej decyzji przez nieupoważnionego pracownika Prokuratury Okręgowej
w W., tj. Zastępcę Prokuratora Okręgowego w W., a nadto zawierającej liczne wady, a mianowicie:
a) decyzja nie zawiera prawidłowego oznaczenia organu,
b) decyzja odnosi się do wniosku z [...] stycznia 2020 r. zamiast do wniosku
o udostępnienie informacji z [...] lutego 2020 r., tym samym zawiera uzasadnienie nieskorelowane z rozstrzygnięciem decyzji, a dotyczące informacji publicznej żądanej
w innym czasie i w innym zakresie niż wskazany w osnowie decyzji,
c) decyzja nie zawiera przytoczenia podstawy prawnej, kompetencyjnej organu odwoławczego,
d) brak pouczenia o możliwości złożenia skargi,
e) sporządzenie uzasadnienia decyzji poprzez ograniczenie się do ogólnego zdefiniowania pojęcia informacji publicznej przetworzonej, bez jednoczesnego szerszego odniesienia się do konkretnej informacji wnioskowanej przez stronę skarżącą ujętej w zakresie danego pytania z wniosku,
f) naruszenia art. z art. 66a § 1 - 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnych akt sprawy, które nie zawierają obowiązkowej treści metryki sprawy w zakresie art. 66a § 2 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zachodzi podejrzenie, że w postępowaniu administracyjnym brała udział osoba podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z treścią pouczenia o możliwości wniesienia odwołania,
5) rażące naruszenie zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz naruszenie zasady uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interes obywateli (art. 7 k.p.a.) w stopniu podważającym zaufanie do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy Prawo o prokuraturze i art. 96 § 2 ustawy Prawo o prokuraturze) poprzez przyjęcie kwalifikacji tzw. "informacji przetworzonej" w oparciu o fałszywe przesłanki, że udzielenie odpowiedzi na pytania objęte zakresem wniosku z [...] lutego 2020 r. wymaga przetworzenia i analizy szeregu dokumentów, w tym zapoznania się z "aktami wszystkich spraw nadzorowanych w nadzorowanych w Prokuraturze Rejonowej [...]w W....", podczas gdy w świetle elementarnych zasad wiedzy i doświadczenia życiowego jest oczywiste, że wnioski o wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie są elementem akt postępowania przygotowawczego oraz akt sądowych, a do udzielenia odpowiedzi na pytania z wniosku z [...] lutego 2020 r. wystarczy zapoznanie się danymi ujętymi w rejestrze [...], rejestrze [...], co potwierdza pismo w sprawie [...],
6) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. poprzez:
a) naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. i zaniechanie powiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z błędną kwalifikacją podmiotów zobowiązanych, że zakres wniosku z [...] lutego 2020 r. dotyczy tzw. informacji przetworzonej,
b) naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. i art. 79a § 1 k.p.a. i zaniechanie wezwania do uzupełnienia braku formalnego w celu wykazania istotności udostępnienia informacji dla interesu publicznego, czym uniemożliwiono stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a organ administracji publicznej rażąco naruszył obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które w ocenie organu nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane,
c) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji
z [...] czerwca 2024 r.
d) naruszenie art. 73 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę wglądu w akta sprawy [...]- co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że z winy organu strona (skarżący) nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym przed organem I i II instancji
7) naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez dowolne stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "Wnioskodawca M. M. nie wskazał jaki jest cel wykorzystania wnioskowanych informacji, czy kieruje się interesem ogółu w dodatku szczególnie istotny czy też ma w tym jakichkolwiek interes indywidulany", podczas, gdy skarżący już w skardze z [...] czerwca 2024 r. wskazał i wyjaśnił, że udostępnienie żądnej informacji publicznej leży w interesie publicznym przedstawiając stosowną argumentację, a zakres wniosku odpowiada analogicznym wnioskom o udzielenie informacji publicznej kierowanych przez stowarzyszenia prokuratorów,
II. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy,
a w szczególności poprzez:
1) rażące naruszenie art. 61 ust. 1 - 3 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 , art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez zaniechanie udzielenia informacji publicznej w zakresie żądanym wnioskiem z [...] lutego 2020 r.,
2) rażące naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 2, 6 ust. 1 pkt 3) lit. d), e), f) oraz pkt 4) lit. a) i c) oraz art. 10 ust. 1 i ust. 2, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie pomimo, iż żądane przez skarżącego, we wniosku z [...] lutego 2020 r., informacje są informacjami publicznymi "prostymi" i podlegają udostępnieniu,
3) naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, poprzez błędną wykładnią tych przepisów i przyjęcie przez organy stanowiska, iż
z zakresu informacji publicznej wyłączone są informacje publiczne, które są żądane
w interesie lub w celu prywatnym, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 2 ust. 2 u.d.i.p., który zabrania żądania wykazania interesu prawnego lub faktycznego, a co
w konsekwencji prowadzi do konkluzji, że właściwy podmiot zobowiązany rozpatrując wniosek, nie jest upoważniony do badania celu uzyskania wnioskowanej informacji czy sposobu jej wykorzystania, a odmowa zastosowania przepisów u.d.i.p. wyłącznie
w oparciu o ustalenie, że zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, jest odmową stosowania art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. w oparciu o nieznane kryterium ustawowe.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o:
1) stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz stwierdzenie nieważności poprzedzającą ją decyzją organu
I instancji albo jej uchylenie;
2) rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych,
3) dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, w tym pisma w sprawie [...] z [...] lipca 2024 r. na okoliczność, że udostępnienie informacji publicznej objętej zakresem wniosku z [...] lutego 2020 r. nie wymaga analizy
z aktami wszystkich spraw nadzorowanych w nadzorowanych w Prokuraturze Rejonowej, a jedynie przejrzenia rejestrów prowadzonych w Prokuraturze Rejonowej [...]w Warszawie lub Prokuratorze Okręgowej w W. w zakresie kilkunastu pozycji rejestru, a w przypadku zakwestionowania tych okoliczności dopuszczenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka P. S. i M. G. na te okoliczności,
4) w przypadku uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji i organu I instancji, przy tym stwierdzając, że doszło do rażącego naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo organ wniósł o przeprowadzenie dowodu z kopii zarządzenia Nr [...] Prokuratora Okręgowego w W. z dnia [...] lipca
2021 r. w sprawie podziału czynności prokuratorów w Prokuraturze Okręgowej
w W. na okoliczność uprawnienia przez Zastępcę Prokuratora Okręgowego
w W. do wydawania decyzji jako organ II instancji w zakresie udzielania informacji publicznej.
Organ podniósł również, że rozstrzygnięcie Prokuratora Okręgowego dotyczy sprawy administracyjnej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na skutek wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2020 r., zaś funkcjonowanie w treści decyzji dat [...] stycznia 2020 r. i [...] lutego 2020 r. w osnowie decyzji i uzasadnieniu stanowi wyraz omyłki, która została sprostowana w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a.
Prokurator Okręgowy podniósł również, że w przedmiotowej sprawie nie istniały przesłanki do wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego i uzasadnienia wystąpienia przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p., albowiem skarżący miał możliwość wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Nie wezwano skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego, albowiem wnioskodawca przedstawił swoje argumenty w skardze z [...] czerwca 2024 r., co wynika również z zarzutu zawartego w pkt I.7 skargi (s. 4 skargi). Zdaniem organu nie sposób przyjąć zatem, aby został on pozbawiony możliwości przedstawienia swojego stanowiska w tym zakresie w toku postępowania odwoławczego.
Ponadto Prokurator Okręgowy wskazał, że Prokurator Okręgowy w oparciu
o zarządzenie Nr [...] Prokuratora Okręgowego w W. z dnia [...] lipca 2021 r. w sprawie podziału czynności prokuratorów w Prokuraturze Okręgowej w W. oraz Zastępca Prokuratora Okręgowego w W. jest kompetentny do wydawania decyzji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej w oparciu o § 1.3.20) oraz § 2.19) zarządzenia.
W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2025 r. skarżący wniósł o łączne rozpoznania sprawy II SA/Wa 1343/24 ze sprawą z jego skargi z [...] stycznia 2025 r. na postanowienie wydane w imieniu Prokuratora Regionalnego w Warszawie z 23 grudnia 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Zastępcy Prokuratora Okręgowego
w W. z [...] sierpnia 2024 r., sygn. [...]w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Prokuratora Okręgowego w W. z [...] czerwca 2024 r., sygn. akt: [...], albowiem dotyczą tej samem decyzji Prokuratora Okręgowego w W. z dnia [...] czerwca 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego z [...] kwietnia 2024r. (sygn. akt: [...])
w przedmiocie odmowy udostępnienia publicznej.
Ponadto skarżący cofnął wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Skarżący wniósł również o dopuszczenie dowodu z załączonych dokumentów, jeżeli nie zostały włączone do akt sprawy, a także zobowiązanie Prokuratora Okręgowego do przekazania wszystkich załączników do Zarządzenia nr [...] Prokuratora Okręgowego w W. z dnia [...] lipca 2021 r. w sprawie podziału czynności prokuratorów w Prokuraturze Okręgowej w W. od daty wydania tego zarządzenia do [...] sierpnia 2024 r. w celu wykazania faktu, że Zastępca Prokuratora Okręgowego musi legitymować się upoważnieniem w celu wydania decyzji administracyjnej.
W związku zaś z treścią odpowiedzi na skargę skarżący wskazał, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie w dniu [...] marca 2025 r. skarżący oświadczył, że nie wnioskuje
o przesłuchanie świadków przed Sądem. Oświadczył również, że sprzeciwia się tezie dowodowej zawartej we wniosku organu o przeprowadzenie dowodu z dokumentów.
Sąd na rozprawie postanowił przeprowadzić dowód uzupełniający z pisma Prokuratora Okręgowego w W. z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...], z zarządzenia nr [...]Prokuratora Okręgowego w W. z dnia [...] lipca 2021 r. oraz z upoważnienia stanowiącego załącznik nr [...] do zarządzenia nr [...] Prokuratora Okręgowego w W. z dnia [...] lipca 2021 r. Sąd jednocześnie odmówił przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z pozostałych załączników do pisma procesowego skarżącego z dnia [...] stycznia 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.
Na wstępie należy odnieść się to tych zarzutów skargi, których uwzględnienie obligowałoby Sąd do stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie decyzji.
Zdaniem sądu nie można było w niniejszej sprawie uznać, że wydane w sprawie decyzje są obarczone wadą, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. W niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy rozpatrując wniosek skarżącego z [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej wydał pierwotnie w dniu [...] lutego 2020 r. decyzję nr [...]. Decyzją ta została przesłana w formie skanu na adres e-mail skarżącego. Skarżący podnosił wówczas, że decyzja ta nie została mu prawidłowo doręczona, w efekcie czego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego. Wyrokiem z dnia z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. II SAB/Wa 406/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prokuratora Rejonowego do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że nie można uznać, że decyzja Prokuratora Rejonowego z dnia [...] lutego 2020 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej została prawidłowo doręczona. Zdaniem Sądu zaniechanie prawidłowego doręczenia ww. decyzji powoduje, że nie weszła ona do obrotu prawnego i nie wywołała żadnych skutków prawnych.
Prawomocny wyrok z dnia [...] stycznia 2024 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. II SAB/Wa 406/23 został doręczony do Prokuratury Rejonowej w dniu [...] kwietnia 2024 r. Prokurator Rejonowy na skutek tego wyroku wydał w dniu dnia [...] kwietnia 2024 r. kolejną decyzję nr [...]odmawiającą skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. Decyzja ta w swojej treści jest tożsama z decyzją z [...] lutego 2020 r. Istotnie zachodzi zatem sytuacja, w której Prokurator Rejonowy wydał w tej samej sprawie kolejną decyzję. Niemniej jednak należy zauważyć, że stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje w sytuacji, gdy dana decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja Prokuratora Rejonowego z [...] lutego 2020 r. nie została zaś doręczona prawidłowo i w związku z tym nigdy nie weszła do obrotu prawnego.
Z tego też względu nie uzyskała przymiotu ostateczności. W związku z tym decyzja Prokuratora Rejonowego z [...] kwietnia 2024 r. nie jest obarczona wadą, o jakiej mowa
w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Odnosząc się do dalszych podniesionych w skardze kwestii zgodzić się należy, że podpisanie decyzji przez osobę do tego nieupoważnioną wyczerpuje przesłankę zaistnienia wady kwalifikowanej, dającą podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja wydana i podpisana przez osobę nieupoważnioną jest bowiem podjęta
z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt II GSK 2262/21, wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można jednak z całą pewnością stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana przez osobę nieupoważnioną. Decyzja ta została podpisana przez Zastępcę Prokuratora Okręgowego w W.. M. G.. Z dołączonego do odpowiedzi na skargę Zarządzenia nr [...]Prokuratora Okręgowego w W. z dnia [...] lipca 2021 r. wynika, że Prokurator Okręgowy podejmuje decyzje w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (§ 1 ust. 3 pkt 20 zarządzenia). Zgodnie jednak z § 2 pkt 20 Zastępca Prokuratora Okręgowego zastępuje Prokuratora Okręgowego pod jego nieobecność.
O ile zatem w dniu wydania zaskarżonej decyzji zachodziłyby okoliczności uzasadniające zastąpienie Prokuratora Okręgowego przez Zastępcę Prokuratora Okręgowego, to nie można by uznać, że zaskarżona decyzja wydana została przez osobę do tego nieupoważnioną. Organ nie wykazał jednak, że zachodziły takie okoliczności w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd w tej sytuacji nie mógł stwierdzić, czy istotnie zaskarżona decyzja została wydana bez stosownego upoważnienia, a tylko wówczas mógłby stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. Wobec tego, że zasadne okazały się inne zarzuty skargi kwestia ta nie miała decydującego znaczenia w sprawie.
Nie jest zasadny zarzut skarżącego wskazujący, że Prokurator Okręgowy nie jest właściwym rzeczowo organem administracji publicznej wyższego stopnia w stosunku do Prokuratora Rejonowego. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 17 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są:
1) w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej;
2) w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie;
3) w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością;
4) w stosunku do organów organizacji społecznych - odpowiednie organy wyższego stopnia tych organizacji, a w razie ich braku - organ państwowy sprawujący nadzór nad ich działalnością.
Zgodnie natomiast z art. 28 § 1 ustawy prawo o Prokuraturze jednostką organizacyjną prokuratury wyższego stopnia jest:
1) w stosunku do prokuratury rejonowej - właściwa prokuratura okręgowa, prokuratura regionalna oraz Prokuratura Krajowa;
2) w stosunku do prokuratury okręgowej - właściwa prokuratura regionalna oraz Prokuratura Krajowa;
3) w stosunku do prokuratury regionalnej - Prokuratura Krajowa;
4) w stosunku do oddziałowej komisji - Główna Komisja;
5) w stosunku do oddziałowego biura lustracyjnego - Biuro Lustracyjne.
Zauważyć należy, że z treści art. 28 § 1 pkt 1 ustawy prawo o Prokuraturze wynika, że jednostką organizacyjną prokuratury wyższego stopnia w stosunku do prokuratury rejonowej jest oprócz prokuratury okręgowej również właściwa prokuratura regionalna oraz Prokuratura Krajowa. Nie jest to jednak przepis wskazujący organy wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 28 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze określa hierarchiczną strukturę prokuratury jako organu wykonującego zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stania na straży praworządności, a nie organu powołanego do załatwiania indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnych. Stąd też ta hierarchiczna struktura prokuratury nie przystaje do struktury instancyjnej typowych organów administracji publicznej. Nie może zatem być tak, że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów k.p.a. w stosunku do prokuratora rejonowego jest zarówno prokurator okręgowy jak i regionalny oraz Prokurator Krajowy. Uznać należy, że organem tym jest organ usytuowany w hierarchii prokuratury bezpośrednio wyżej, a więc prokurator okręgowy. Nie można zatem stwierdzić, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana przez organ niewłaściwy. Wprawdzie Prokurator Okręgowy w zaskarżonej decyzji nie wskazał przepisu kompetencyjnego wskazującego na jego właściwość, jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
W dalszej kolejności podnieść należy, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych
w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji,
o których mowa w tym artykule, określają ustawy.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Otwarty katalog desygnatów odnośnego pojęcia zawiera art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Prokurator Rejonowy, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Bezsporne jest również to, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną. Ponadto kwestia ta została przesądzona w wyroku z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 406/23.
Powodem odmowy udostępnienia skarżącemu żądanej przez niego informacji publicznej było uznanie przez organ, że informacje te mają charakter informacji przetworzonej, a skarżący nie wykazał, że ich udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. W orzecznictwie wskazuje się informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją; informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (wyroki NSA: z dnia 5 marca 2015 r.; sygn. akt I OSK 863/14, z dnia 4 sierpnia 2015 r.; sygn. akt I OSK 1645/14 oraz z dnia 9 sierpnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 977/11).
Wskazuje się również, że informacja przetworzona to tak informacja, która jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu. Przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2013 r.; sygn. akt I OSK 953/13, sygn. akt I OSK 866/13 oraz sygn. akt I OSK 865/13); proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2010 r.; sygn. akt I OSK 1737/12);
Ponadto o przetworzonym charakterze informacji może świadczyć to, że jej przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów – informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy
o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych
i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących
w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem
o udostępnienie informacji publicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego:
z dnia 2 października 2014 r.; sygn. akt I OSK 140/14, z dnia 21 września 2012 r.; sygn. akt I OSK 1477/12, z dnia 9 sierpnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 792/11, z dnia 8 czerwca 2011 r.; sygn. akt I OSK 426/11, z dnia 17 października 2006 r.; sygn. akt I OSK 1347/05).
W referowanym powyżej nurcie orzeczniczym przyjmuje się więc – ogólnie rzecz ujmując – że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznana za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Podkreślić przy tym należy, na co zwraca się również uwagę w judykaturze, że
w każdym wypadku, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powołuje się na to, że ma ona charakter przetworzony i okoliczność ta stanowi podstawę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, zobowiązany jest w uzasadnieniu tej decyzji podać fakty, które będą tę ocenę potwierdzać. Konieczne jest więc wykazanie, jakie konkretnie działania należy podjąć celem przetworzenia informacji, ilu pracowników i przez jaki czas będzie zaangażowanych w ten proces, czy żądane informacje składają się z informacji prostych, a jeżeli tak, to gdzie i w jakich kategoriach zbiorów się znajdują, w jakim zakresie i przez jaki okres praca organu będzie zakłócona, czy przetworzenie informacji będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami finansowymi, etc. Chodzi więc o podanie takiego zbioru informacji, które pozwolą sądowi na pozytywną weryfikację przyjętego w decyzji stanowiska, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 314/22).
Uzasadnienie wydanych w sprawie decyzji wymogów tych nie spełnia. Prokurator Rejonowy w decyzji z [...] kwietnia 2024 r. wskazał, że realizacja wniosku skarżącego "wymagałoby zapoznania się z każdymi aktami spraw z osobna jak również
z poszczególnymi rejestrami oraz innymi dokumentami przez pracowników tut. Jednostki". Prokurator Rejonowy nie wyjaśnił przy tym, jakie akta, jakich spraw i jakie rejestry należałoby przejrzeć aby odpowiedzieć na pytania skarżącego. Z kolei
w zaskarżonej decyzji wskazano, że: "(...) udzielenie odpowiedzi na pytania wnioskodawcy M. M. wiązałoby się z koniecznością przetworzenia
i z analizą szeregu dokumentów wytworzonych w ramach funkcjonowania jednostki, zaś sam proces polegający na kompilowaniu ewentualnych odpowiedzi na zadane pytania wykraczałby poza proste, techniczne czynności czyli nie skupiałby się na przekształceniu informacji a ich przetworzeniu (...)". Ponadto organ ten wskazał, że "aby udzielić wnioskodawcy odpowiedzi należy zapoznać się z aktami wszystkich spraw nadzorowanych w Prokuraturze Rejonowej [...]w Warszawie w okresie od dnia 1 lutego 2019 r. do dnia 13 lutego 2020 r. w tym spraw w toku, zawieszonych, zakończonych wniesieniem aktu oskarżenia, dotyczących czynności incydentalnych, aktami osobowymi wszystkich pracowników kadry orzeczniczej pełniących służbę w Prokuraturze Rejonowej [...]w W. od dnia [...] lutego 2019 r. do dnia [...] lutego 2020 r., w tym prokuratorów, asesorów, osób oddelegowanych do tej Prokuratury we wskazanym okresie, a także kadry orzeczniczej której akta osobowe zostały przesłane we wskazanym we wniosku okresie i po tej dacie do zewnętrznego archiwum zakładowego w związku z przejściem ich w stan spoczynku."
Przede wszystkim należy podnieść, że żaden z organów nie wyjaśnił jak procedowane są sprawy dyscyplinarne prokuratorów na poziomie Prokuratury Rejonowej, a w szczególności, w jakich rejestrach bądź aktach gromadzone są dokumenty wytwarzane w tej procedurze, w tym te, których dotyczył wniosek skarżącego (zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego czy wnioski o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego lub służbowego). Wątpliwe jest, na co słusznie zwraca uwagę skarżący, aby żądane przez skarżącego dane mogły się znajdować
w aktach postępowań nadzorowanych w Prokuraturze Rejonowej [...]
w Warszawie w okresie od [...] lutego 2019 r. do [...] lutego 2020 r. W przypadku postępowań dyscyplinarnych dotyczących sędziów tego rodzaju informacje nie są dołączane do akt prowadzonych przez nich spraw. Nie wydaje się aby inaczej było w przypadku postępowań dyscyplinarnych prowadzonych w stosunku do prokuratorów. Z dołączonego do skargi pisma Prokuratury Okręgowej w Warszawie wynika, że na poziomie Prokuratury Okręgowej wnioski prokuratorów rejonowych o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w okresie [...] stycznia 2020 r. do [...] lipca 2024 r. były rejestrowane w rejestrze [...].
Ponadto prowadzenie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do sędziego nie jest przypadkiem częstym. Założyć należy, że również popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez prokuratora nie jest zjawiskiem na tyle powszechnym aby Prokurator Rejonowy bądź właściwi pracownicy Prokuratury nie mieli nawet przybliżonej wiedzy na ten temat. Taka wiedza może zaś w istotny sposób ograniczyć poszukiwanie żądanych przez skarżącego informacji. W wydanych w sprawie decyzjach nie przedstawiono przekonującej informacji wskazującej na niemożliwość udzielania skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek. Nie wyjaśniono nawet w przybliżony sposób jak wiele tomów akt, czy też jaką ilość rejestrów należałoby przeanalizować aby udzielić skarżącemu odpowiedzi na zadane pytania. Nie podano też ilu pracowników i przez jaki czas byłoby ewentualnie zaangażowanych w proces przetwarzania informacji, ani też
w jakim zakresie i przez jaki okres praca organu będzie zakłócona. Nie można w takiej sytuacji ocenić, czy przetworzenie informacji będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami. Uniemożliwia to Sądowi weryfikację przyjętego w wydanych w sprawie decyzjach stanowiska, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną.
Zwrócić przy tym należy uwagę, że w pkt 1 wniosku skarżący domagał się wyłącznie wskazania, czy w okresie od [...] lutego 2019 r. do dnia [...] lutego 2020 r. Prokurator Rejonowy [...]w W. zawiadomił Prokuratora Okręgowego w W. o podejrzeniu popełnienia przez prokuratora(ów) wykonującego obowiązki służbowe w Prokuraturze Rejonowej [...]przewinienia dyscyplinarnego (przewinienia służbowego), żądając wszczęcia albo rozważenia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub postępowania służbowego. Pytania 2, 3 oraz 6 dotyczył zaś wyłącznie podania ilości zawiadomień o podejrzeniu popełnia przewinienia dyscyplinarnego, liczby prokuratorów, których to dotyczy (w tym jaka jest największa liczba wniosków w stosunku do jednego prokuratora), oraz liczby wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego (w tym ilu prokuratorów to dotyczy oraz jaka jest największa liczba wniosków w stosunku do jednego prokuratora). W istocie w punktach tych skarżący domagał się wyłącznie wskazania czy dany fakt miał miejsce w interesującym go okresie (pytanie nr 1) oraz wskazania danych liczbowych z tym związanych (pytani 2,3 oraz 6). Przekazanie skarżącemu takich danych nie wymagałoby ich analizy pod kątem przesłanek do odmowy udostępnienia informacji na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., czy też anonimizacji danych. Brak szczegółowych danych dotyczących sposobu procedowania spraw dyscyplinarnych w tym sposobu gromadzenia wytwarzanych w tym zakresie dokumentów oraz ilości akt, czy też rejestrów wymagających analizy, rodzi poważne wątpliwości czy w przypadku pytań 1-3 oraz 6 wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2020 r. mamy do czynienia z informacją przetworzoną.
Podkreślić w tym miejscu należy, że stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkami przewidzianymi w pkt 1 - 2 (ust. 2). Z powyższego wynika, że decyzja odmowna powinna zawierać elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w tym prawne i faktyczne uzasadnienie. W uzasadnieniu organ powinien przedstawić przekonującą argumentację, z której wynikałoby w sposób nie budzący wątpliwości z jakich względów uznał, że w konkretnej sprawie, rozpatrywanej indywidualnie, wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Organy w niniejszej sprawie nie dopełniły powyższych obowiązków. Nie dokonały bowiem niezbędnych ustaleń faktycznych i nie wyjaśniły w sposób przekonywujący, że wniosek skarżącego w całym zakresie dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Wyjaśnienie tej kwestii jest szczególnie istotne w sytuacji, w której ustawa nie zawiera definicji ww. pojęcia, a przedstawione powyżej kierunki jego interpretacji z reguły opierają się na kazuistycznym podejściu do konkretnego stanu faktycznego.
W tym stanie rzeczy uzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. Wskazać w tym zakresie należy, iż prawidłowa realizacja art. 7 k.p.a. wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej stały na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Uzasadnione jest także w tej sytuacji postawienie organowi zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom przewidzianym w tym przepisie. Organ nie wyjaśnił w sposób właściwy z jakich przyczyn uznał, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Wyjaśnienie tej kwestii miało natomiast charakter pierwszorzędny, bowiem dopiero wykazanie, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej wiąże się z koniecznością spełnienia przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w jej udostępnieniu (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zaniechania organu w tym zakresie skutkowały koniecznością uchylenia wydanych w sprawie decyzji.
Nawet gdyby przyjąć, że istotnie w analizowanym przypadku wniosek skarżącego dotyczył informacji przetworzonej, to należy zauważyć, iż Prokurator Rejonowy nie wezwał skarżącego do wykazania, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz w niewystarczający sposób rozważył istnienie tej przesłanki.
Wyjaśnić należy, że wnioskodawca składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie posiada wiedzy, czy dla jej udostępnienia organ będzie musiał wykonać dodatkową pracę w celu wyodrębnienia żądanej informacji z posiadanych zbiorów dokumentów. Na etapie składania wniosku wnioskodawca nie jest zatem zobowiązany do wykazania istnienia szczególnego interesu publicznego. Ocena żądanej informacji publicznej pod kątem, czy posiada ona cechy informacji przetworzonej, czy jest informacją prostą, należy do organu. Zatem to adresat wniosku dokonuje kwalifikacji żądanej informacji jako prostej lub przetworzonej. W sytuacji zaś gdy dojdzie do przekonania, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, musi poinformować
o tym wnioskodawcę, wzywając jednocześnie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.
W niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy zakwalifikował żądane przez skarżącego dane jako informację przetworzoną. Z akt sprawy nie wynika jednak aby przed wydaniem decyzji organ poinformował skarżącego o charakterze żądanej informacji i wezwał do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.
W sprawie doszło zatem do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., bowiem nie wezwano skarżącego do wykazania, że udostępnienie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem Sądu legitymowanie się szczególnym interesem publicznym jest przesłanką materialną. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania się szczególnym interesem publicznym. Wykazanie się przez wnioskodawcę szczególnym interesem publicznym jest następnie badane przez organ, który może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sytuacji stwierdzenia braku takiego interesu po stronie wnioskodawcy – po obiektywnym tego zweryfikowaniu w trybie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zatem ciężar w ustaleniu tej kwestii ciąży nie tylko na wnioskodawcy, ale podlega także samodzielnej weryfikacji przez organ. Prokurator Rejonowy samodzielnie nie dokonał oceny tej przesłanki, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że skarżący nie wykazał, że udostępnienie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z kolei Prokurator Okręgowy dodał do tego, że uzyskanie wnioskowanych informacji przez skarżącego zmierza do nadużycia ustawy o dostępie do informacji publicznej i wykorzystania informacji w czysto prywatnych celach. Organy w niniejszej sprawie nie rozważyły w wystarczający sposób, czy skarżący taki interes posiada. Pozbawienie skarżącego przedstawienia stanowiska w tym zakresie, a następnie brak odniesienia się organów do tej kwestii stanowi naruszenie prawa materialnego art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., które miało wpływ na wynik sprawy. Uchybienie to nie ma jednak cech rażącego naruszenia prawa.
Nieścisłością jest natomiast zawarte w skardze sformułowanie wskazujące, że argumentacja zmierzająca do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego zawarta została w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący przedstawił tam jedynie argumentację wskazującą, że żądane przez niego dane stanowią informacja publiczną oraz że jest to informacja prosta, a nie przetworzona.
Niezasadne są pozostałe zarzuty skargi.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w wydanych w sprawie decyzjach błędnie wskazano datę wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej: [...] stycznia 2020 r. zamiast prawidłowej daty [...] lutego 2020 r. Błąd ten ma jednak charakter oczywistej omyłki. Organy bowiem w wydanych w sprawie decyzjach przytaczają bowiem treść tego wniosku i w ocenie Sądu nie ma żadnych wątpliwości, że przedmiotem rozpoznania był wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2020 r. Nie można w tym upatrywać tego, że organ rozpoznał nieistniejący wniosek. Omyłka ta została sprostowana postanowieniem Prokuratora Okręgowego w W. z dnia [...] sierpnia 2024 r. Postanowienie Prokuratora Regionalnego utrzymujące w mocy to postanowienie jest przedmiotem skargi skarżącego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 218/25.
Zaskarżona decyzja zwiera równie inne wady, które świadczą o naruszeniu przepisów postępowania, jednak w stopniu nie mającym istotnego wpływu na wynik sprawy. Błędnie oznaczono w tej decyzji organ ją wydający. Organem tym był Prokurator Okręgowy w W., a nie Prokuratura Okręgowa w W.. Decyzja ta zawiera również nieprawidłowe pouczenie. Od decyzji tej przysługiwała bowiem skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie odwołanie do Prokuratora Okręgowego w W.. Jako uchybienie przepisom postępowania w stopniu nie mającym istotnego wpływu na wynik sprawy należy także potraktować brak w aktach metryki sprawy, brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz brak zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów
i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Sąd przy tym nie podziela oceny skarżącego, że naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy upatrywać w niewezwaniu go do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanych przez innego informacji. Jak już wskazano wyżej legitymowanie się szczególnym interesem publicznym jest przesłanką materialną udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Brak wezwania skarżącego do wykazania tej przesłanki świadczy
o naruszeniu przez organ art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a nie art. 10 § 1 k.p.a., czy też art. 79a § 1 k.p.a. Sąd nie dostrzega też, jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć nieudostępnienie skarżącemu akt sprawy przez organ.
Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem powyższych uwag. Organ ponownie oceni, czy wniosek skarżącego, w tym w szczególności pkt 1, 2, 3 oraz 6 tego wniosku, dotyczy informacji przetworzonej. Organ uwzględni przede wszystkim, że obowiązek wykazania, dlaczego określoną informację traktuje jako przetworzoną, oznacza nie tylko konieczność wyjaśnienia, co organ rozumie przez informację przetworzoną, ale także odniesienia tego rozumienia do wnioskowanej informacji oraz innych okoliczności konkretnej sprawy tak, by możliwa była weryfikacja, czy realizacja wniosku może wymagać takich działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania organu i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. W przypadku uznania, że żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną przetworzoną organ wezwie skarżącego do wykazania, że ich udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Wyjaśnić należy, że Sąd nie uwzględnił wszystkich wniosków dowodowych zawartych w piśmie procesowym skarżącego z dnia [...] stycznia 2025 r. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd może
z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W piśmie tym skarżący wnioskował
o przeprowadzenie dowodu m.in. z pisma Prokuratora Rejonowego [...]
z dnia [...]czerwca 2024 r., które dołączone zostało do akt sprawy nadesłanych przez organ wraz z na skargę. Stąd też wnioskowanie o przeprowadzenie dowodu z tego pisma było zbędne. Pozostałe zaś pisma, tj. wniosek skarżącego z dnia [...] września 2024 r. wraz z dowodem doręczenia oraz pismo Prokuratury Regionalnej w W. z dnia [...]stycznia 2025 r., zostały sporządzone po wydaniu zaskarżonej decyzji i dotyczyły dostępu do akt sprawy już po jej zakończeniu. W sprawie nie było żadnych istotnych wątpliwości, które miałyby być wyjaśnione przy pomocy tych dokumentów.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), dalej p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964, z późn. zm.).