II SA/Wa 1341/23

II SA/Wa 1341/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący sprawozdawca/
Arkadiusz Koziarski
Joanna Kruszewska-Grońska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2024 r. sprawy ze skargi K. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia oddala skargę
Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r., Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 121e ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 i ust. 13 ustawy o Policji, orzekł wobec [...] K. K. o utracie prawa do uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] października 2022 r. do dia [...] października 2022 r. i od dnia [...] listopada 2022 r. do dnia [...] grudnia 2022 r.
Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2023r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu wskazał, że [...] K. K. w dniu [...] sierpnia 2022 r. doznał urazu barku, który to uraz, po konsultacji lekarskiej, został zakwalifikowany jako "Inny powierzchowny uraz barku i ramienia oraz uraz przeciążeniowy okolicy szyjno-ramiennej" (protokół powypadkowy nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r. oraz Karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia [...] sierpnia 2022 r.). Następnie policjant od dnia [...] sierpnia 2022 r. do dnia [...] grudnia 2022 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich.
Z treści protokołu kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r. wynika, że toku przeprowadzonej kontroli ustalono, iż [...] K. K., przebywający na zwolnieniu lekarskim, w dniu [...] października 2022 r. brał udział w [...] [...] Biegu [...] na dystansie 10 km, zaś w dniu [...] listopada 2022 r. - w [...] [...] Biegu [...] na dystansie 5 km. W dniu [...] listopada 2022 r. udano się do miejsca zamieszkania [...] K. K., w celu zapoznania go z protokołem kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich, jednak nie zastano wymienionego w domu. Policjant telefonicznie poinformował, że przebywa w [...] i wróci za 40 min. Po powrocie [...] K. K., zapoznał się z powyższym protokołem, zgodnie z art. 121e ust. 12 ustawy o Policji, wnosząc uwagi poprzez stwierdzenie, że w dniu [...] października 2022 r. nie było biegu, w którym by brał udział, zaś potwierdza, że udział taki brał w biegu [...] w dniu [...] listopada 2022 r. Jednocześnie oświadczył, że na udział w powyższych zawodach miał zgodę lekarza rodzinnego. Ponadto poinformował, że w dniu [...] października 2022 r. brał udział w biegu na rzecz [...], również za zgodą lekarza rodzinnego.
Dalej organ doprecyzował, że w okresie zwolnienia lekarskiego wystawionego za okres od dnia [...] października 2022 r. do dnia [...] października 2022 r. [...] K. K., w dniu [...] października 2022 r. uczestniczył w [...] Biegu [...] na rzecz [...] na dystansie 5 km, zajmując [...] pozycję. Ponadto w okresie zwolnienia lekarskiego wystawionego za okres od dnia [...] listopada 2022 r. do dnia [...] grudnia 2022 r. policjant, w dniu [...] listopada 2022 r., uczestniczył w [...] [...] Biegu [...] na dystansie 5 km, zajmując [...] miejsce.
Podkreślono, że podstawowym celem zwolnienia lekarskiego jest dążenie osoby przebywającej na nim do uzyskania pełnej sprawności i zdolności do pracy, więc wykonywanie jakichkolwiek czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy zawsze stanowi wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem, przy czym w jego osiągnięciu przeszkodą może być zarówno wykonywanie pracy zarobkowej, jak i inne zachowania chorego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 grudnia 2005 r., sygn. akt 111UK120/05) lub po prostu zbędne z punktu widzenia normalnego powrotu do zdrowia.
Dodano, iż również Naczelny Sąd Administracyjny na gruncie przepisów ustawy o Policji wielokrotnie odnosił się do omawianego zagadnienia. I tak w wyroku z dnia 30 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3850/21, Sąd ten stwierdził m.in., że przesłanka "nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia" z art. 121e ust. 3 ustawy o Policji wymaga odniesienia do wzorca wykorzystania prawidłowego, a przesłanka z art. 121e ust. 7 tej ustawy do "celu zwolnienia". Zawarte w art. 121e ust. 7 omawianej ustawy pojęcie "wykorzystywania zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem" ma charakter bardzo ogólny, co może powodować trudności w ocenie poszczególnych zachowań policjanta. Jest przeciwieństwem określenia "w sposób zgodny z celem". Sformułowanie "nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego" nie ma definicji legalnej. Należy je interpretować w rozumieniu językowym powszechnym (potocznym) - por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt 111 OSK 1016/21.
Uwypuklono także, że cyfra "2" umieszczona na druku zaświadczenia lekarskiego (poz. 16 - wskazania lekarskie), która oznacza, że "chory może chodzić", nie upoważnia policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim do traktowania okresu zwolnienia lekarskiego, jako czasu wolnego od służby, którym może swobodnie dysponować. Powyższy zapis uprawnia policjanta jedynie do załatwiania podstawowych potrzeb życiowych, a więc do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszania się po mieszkaniu, dokonania zakupów żywnościowych, leków, udania się na wizytę do lekarza, na zabiegi medyczne czy rehabilitacyjne. Zakres dopuszczalnego poruszania się policjanta z powyższym wskazaniem lekarskim co do zasady powinien ograniczać się do najbliższych okolic. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być bowiem traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu (por. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 czerwca 2021 r, sygn. akt III OSK 3406/21, z dnia 30 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3850/21, z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 1016/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16, z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 603/19, z dnia 18 marca 2022 r., sygn. akt IISA/Wa 3280/21).
Odnosząc się analizy stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, stwierdzon, że uczestnictwo [...] K. K. w zawodach sportowych w dniu [...] października 2022 r. i w dniu [...] listopada 2022 r., w okresie zwolnień lekarskich, nie stanowiło niezbędnych czynności jego życia codziennego oraz nie sposób uznać, aby celem tego uczestnictwa było uzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby. W ocenie organu sytuacja taka, w której policjant, przebywający na zwolnieniu lekarskim, wykonuje czynności ryzykowne i niewątpliwie kontuzjogenne, nie mające na celu powrotu do pełnej sprawności, uzasadnia twierdzenie, że policjant ten wykorzystywał zwolnienia lekarskie w sposób niezgodny z ich celem. Oceny tej nie może zmienić treść zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez lekarza medycyny rodzinnej M. R. w dniu [...] września 2022 r. (a więc jeszcze w trakcie zwolnienia lekarskiego wystawionego przez innego lekarza), w którym wskazany lekarz medycyny rodzinnej stwierdził jedynie mało precyzyjnie, że policjant "może wychodzić z domu i uprawiać sport, który nie koliduje z przyczyną zachorowania". Jednocześnie tego samego dnia lekarz ten wystawił policjantowi zwolnienie lekarskie na okres od dnia [...] października do dnia [...] października 2022 r. zalecając "ćwiczenia izometryczne", a wiec ćwiczenia ewidentnie statyczne, do których w ocenie organu nie sposób zaliczyć biegania na dystansie 5 km .
Odnosząc się do zaświadczenia lekarskiego podpisanego przez tego samego lekarza, w którym stwierdzono, że "przyczyną zła był uraz barku lewego ([...]-08-2022) i następowy przewlekły ból barku lewego. Dysfunkcja wyżej wymieniona nie koliduje/nie jest przeciwskazana do uprawiania sportu między innymi biegania w terenie", organ zauważył, że nie zostało ono opatrzone żadną datą, a więc nie sposób stwierdzić, kiedy zostało ono wystawione. Zauważono jednak, że udział w zawodach w dniu [...] listopada 2022 r. miał miejsce w trakcie pierwszego dnia zwolnienia lekarskiego wystawionego przez lekarza specjalistę ortopedii i traumatologii narządów ruchu P. I. (a nie przez wskazanego lekarza medycyny rodzinnej).
Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika, iż "krótkotrwałe biegi sprzyjają właściwemu dotlenieniu i ukrwieniu organizmu, co ma wpływ na procesy regeneracyjne uszkodzonego stawu, a także służy jego wyzdrowieniu" powołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2071/17, w którym Sąd ten wskazał, że przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 121 e ustawy o Policji jest wyłącznie ustalenie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, w szczególności wykorzystywania go zgodnie z celem jego wystawienia (art. 12le ust. 3 i 7 ustawy o Policji), a nie wpływu ustalonej aktywności fizycznej na szybkość powrotu do stanu zdrowia umożliwiającego powrót do służby. W ocenie Sądu organ nie musi ustalić tego, czy czynności podejmowane przez funkcjonariusza przyczyniły się do przedłużenia okresu jego powrotu do zdrowia i w konsekwencji do służby, a więc w istocie, czy działania podejmowane przez niego w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego przyczyniły się do pogorszenia jego stanu zdrowia. Dodano także, iż z kolei, w uzasadnieniu do wyroku z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 409/17, Naczelny Sąd Administracyjny podniósł także, że organy Policji nie muszą badać, czy zwolnienie lekarskie zawiera jakieś szczegółowe zasady dotyczące wykorzystania zwolnienia lub dozwolonego wysiłku fizycznego.
Reasumując powyższe organ wyjaśnił, iż sama okoliczność, że aktywność funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim nie stanowi przeciwskazań medycznych, a nawet mogłaby przyjąć procesowi leczenia, jest z punktu widzenia omawianych wyżej regulacji prawnych nieistotna. Istotne jest bowiem to, czy aktywność ta mieści się w ramach dopuszczalnych czynności funkcjonariusza podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego. Innymi słowy rzecz ujmując, pewne zachowania mogą być niezgodne z celem zwolnienia lekarskiego, mimo tego, że pozostają w zgodzie z procesem leczenia.
Według organu jeżeli [...] K. K., w trakcie korzystania ze zwolnień lekarskich, uniemożliwiających mu wykonywanie jakichkolwiek czynności służbowych, był w stanie aktywnie uczestniczyć w czynnościach wiążących się z więcej niż konieczną aktywnością fizyczną (udział w dwóch biegach w terenie na dystansie 5 km), to takie postępowanie tego policjanta budzi co najmniej uzasadnione wątpliwości co do konieczności korzystania przez niego ze zwolnień lekarskich, a także świadczy o niezrozumieniu istoty służby w Policji.
Odnosząc się jeszcze do uwag pełnomocnika, który przypuszcza, że z uwagi na rodzaj urazu (uszkodzenie stawu w lewej, górnej kończynie) robienie zakupów, w tym noszenie toreb jest znacznie bardziej uciążliwe dla celów rekonwalescencyjnych niż około półgodzinny, umiarkowany wysiłek fizyczny obciążający w głównej mierze kończyny dolne, organ zauważył, że co do zasady udanie się na zakupy, np. spożywcze (bo najprawdopodobniej o takie chodzi pełnomocnikowi) stanowi podstawową czynność życia codziennego człowieka, czego nie sposób powiedzieć o pięciokilometrowych biegach w terenie.
Na marginesie organ nadmienił, że jeśli udział w pięciokilometrowych biegach (w dniu [...] października 2022 r. oraz w dniu [...] listopada 2022 r.) nie stanowił dla [...] K. K. "wysiłku fizycznego nadmiarowego", przypuszczać należy, że wymieniony do biegów tych musiał się wcześniej systematycznie przygotowywać. Zgodnie zaś z zaleceniami zamieszczonymi w karcie informacyjnej ze szpitala wystawionej w dniu [...] sierpnia 2022 r., pacjent powinien odciążać lewą kończynę górną na temblaku, zaś w zaleceniach z wizyty odbytej w dniu [...] września 2022 r. (na której wystawiono policjantowi zwolnienie do dnia [...] września 2022 r.) wskazano m.in. zakaz dźwigania, unikanie gwałtownych ruchów, oszczędzający tryb życia przez kilka dni.
Również załączony do odwołania opis badania MRI, przeprowadzonego w dniu [...] października 2022 r., w którym stwierdzono m.in., że "po urazie przeciążeniowym okolicy lewego stawu ramiennego u pacjenta nadal utrzymują się bóle, szczególnie przy odwodzeniu kończyną (podejrzenie uszkodzenia stożka rotatorów), a także, iż obraz wskazuje na "zwichnięcie stawu barkowo-obojczykowego II st w skali Rockwooda", nie świadczy według organu na korzyść policjanta w kontekście podjęcia przez niego, raptem 5 dni po tym badaniu, niewątpliwie obciążającej aktywności fizycznej polegającej na udziale w 5-kilometrowym biegu w terenie.
Zwrócono także uwagę na to, że sytuacja, w której policjant nie wykonuje żadnych czynności służbowych przypisanych do zajmowanego stanowiska, bowiem przebywa na kilkumiesięcznym zwolnieniu, w którego jednak trakcie uczestniczy w niewątpliwie wymagających sprawności fizycznej i dobrej kondycji zawodach sportowych, niewątpliwie nie ma korzystnego wpływu na morale pozostałych funkcjonariuszy, a także, nie buduje pozytywnego wizerunku Policji oraz nie zwiększa zaufania obywateli do tej formacji.
Od powyższego orzeczenia skargę do tut. Sądu wywiódł K. K. zarzucając:
1. naruszenie art. 7 w zw. z art 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ z urzędu dowodu z opinii biegłego lekarza ortopedy celem zdobycia wiadomości specjalnych służących prawidłowej ocenie przebiegu leczenia urazu barku, w tym zaleceń lekarskich dotyczących uprawiania sportu, który nie koliduje z przyczyną zachorowania;
2. naruszenie art. 7 w zw. z art 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz dokonanie dowolnej, fragmentarycznej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania oceny materiału dowodowego, przejawiającej się poprzez nieuwzględnienie przy orzekaniu zaleceń lekarskich w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] września 2022 r. dotyczącego uprawiania sportu, który nie koliduje z przyczyną zachorowania przez co organ błędnie uznał, że K. K. w czasie absencji chorobowej trwającej od [...] października 2022 r. do [...] października 2022 r. oraz od [...] listopada 2022 r. do [...] grudnia 2022 r. nieprawidłowo wykorzystał zwolnienia lekarskie przez udział w dniach [...] października 2022 r. i [...] listopada 2022 r. w biegach, co skutkowało utratą prawa do uposażenia za te okresy i przejawiającej się błędnym uznaniem, iż udział w 5-kilometrowch biegach jest czynnością ryzykowną i kontuzjogenną, niemającą na celu powrotu do pełnej sprawności oraz jest jednocześnie wykorzystywaniem zwolnień lekarskich w sposób niezgodny z ich celem, w sytuacji, gdy dla wysportowanego mężczyzny jest to wysiłek umiarkowany, służący przyspieszeniu procesu zdrowienia, poprawiający samopoczucie, a trasy biegów, w których uczestniczył K. K. są proste i bezpieczne dla biegacza, czego organ nie zweryfikował i przejawiające się poprzez uznanie, iż udział w krótkotrwałych biegach o umiarkowanej intensywności nie mieści, się w ramach dopuszczalnych czynności funkcjonariusza Policji podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego z powodu urazu barku, w sytuacji uznania, iż dopuszczalną czynnością jest dokonywanie zakupów, co obciąża uszkodzony bark i przejawiające się poprzez uznanie, iż udział w dwóch 5-kilometrowych biegach nie jest aktywnością fizyczną, która swoją intensywnością i stopniem obciążenia organizmu służy celowi zwolnienia lekarskiego jakim jest powrót do służby, w sytuacji, gdy jest to aktywność zgodna z zaleceniami lekarskimi, zaś organ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi w tym zakresie.
W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie skarżonego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe rozstrzygnięcie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa.
stota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ przy wydawaniu skarżonej decyzji poruszał się w granicach prawa.
Na wyżej postawione pytanie należało w ocenie tut. Sądu udzielić pozytywnej odpowiedzi.
Dla zobrazowania tematyki sprawy, w pierwszej kolejności przywołania wymagał przepis art. 121 e ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli. Zgodnie zaś z art. 121e ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji kontrolę przeprowadza przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych – w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Jeżeli natomiast w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (art. ł21e ust. 3 ustawy o Policji).
Przywołane regulacje prawne, przez lata "obrosły" orzecznictwem sądowym. Zgodnie z ugruntowanymi już od lat poglądami judykatury (które trafnie przywołał organ), wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem określić można jako takiego typu postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia. Podstawowym bowiem celem zwolnienia lekarskiego jest dążenie osoby przebywającej na nim do uzyskania pełnej sprawności i zdolności do pracy czy służby. Wykonywanie zatem jakichkolwiek czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy lub służby zawsze stanowi wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem, przy czym w jego osiągnięciu przeszkodą może być zarówno wykonywanie pracy zarobkowej, jak i inne zachowania chorego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 grudnia 2005 r., sygn. aktIII UK120/05).
Nadto cyfra "2" umieszczona na druku zaświadczenia lekarskiego (poz. 16 - wskazania lekarskie), która oznacza, że "chory może chodzić", upoważnia do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, takich jak wstawanie z łóżka, poruszanie się po mieszkaniu, udanie się do sklepu po niezbędne artykuły żywnościowe, na ewentualne zabiegi czy kontrolę lekarską lub spacer w celach rekonwalescencyjnych {wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16, a także wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 listopada 2002 r., sygn. akt III AUa 3189/01). Zakres dopuszczalnego poruszania się funkcjonariusza w przypadku orzeczenia o czasowej niezdolności do służby zawierającego określenie "chory może chodzić" winien - co do zasady - ograniczać się do najbliższych okolic jego miejsca zamieszkania i tylko dla załatwienia podstawowych potrzeb życiowych. Fakt, że pracownik może chodzić, nie jest tożsamy z możliwością gospodarowania czasem zwolnienia lekarskiego w sposób dowolny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt III UK 120/05).
Przywołane tezy z orzecznictwa, z którymi tut. Sąd w pełni się zgadza i traktuje jak własne, świadczą o wielce restrykcyjnym podejściu do omawianej tematyki. Taka surowość poglądów jest jednakże ze wszech miar uzasadniona, gdy weźmie się pod uwagę to, iż podstawowym obowiązkiem funkcjonariusza Policji jest pełnienie służby, do której wstąpił dobrowolnie, godząc się na pewne ograniczenia, ale również wynikające z tego przywileje, oraz uwzględniając to, że Policjant, przebywając na zwolnieniu lekarskim, powinien dołożyć wszelkich starań, aby jak najszybciej mógł ponownie podjąć służbę, bowiem podczas jego nieobecności przypisane mu obowiązki służbowe realizują inni funkcjonariusze Policji.
Przenosząc powyższe na reali faktyczne niniejszej sprawy uznać należało za trafne wszystkie wnioski organu o nieprawidłowym wykorzystywaniu zwolnienia lekarskiego przez policjanta.
Udziału w dwóch biegach na dystansach po 5 km. nie sposób bowiem zakwalifikować, jako czynności dnia codziennego, polegającej na załatwieniu podstawowych potrzeb życiowych w okolicy najbliższej miejsca zamieszkania. Nie sposób też kwalifikować ich jako takiego typu postępowania, które w powszechnym odczuciu uznawane jest za odpowiednie dla osoby chorej i nie nasuwające wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia.
Bez wpływu na poprawność wniosków organu pozostaje podnoszona w skardze okoliczność, iż dla wysportowanego mężczyzny udział w takich biegach stanowi umiarkowany wysiłek. Pomijając już bowiem to, że skarżący i jego pełnomocnik nie posiadają specjalistycznej wiedzy medycznej więc nie mogą w sposób fachowy oceniać tej kwestii, to uwypuklenia wymaga okoliczność, ze przedmiotem orzekania w niniejszej sprawie nie była ocena wysiłków ponoszonych przez biegaczy przy bieganiu, a właściwe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego. Z treści skargi można wywnioskować, że stronie skarżącej umyka podstawowa kwestia, iż policjant powinien pełnić służbę. A jeśli znajduje się na zwolnieniu lekarskim, to winien nie tylko dołożyć wszelkich starań, by wrócić jak najszybciej do zdrowia, ale także winien unikać wszelkich zachowań, które mogłyby (nawet w drobnym zakresie) utrudnić powrót do sprawności fizycznej umożliwiającej pełnienie służby. Nie da się zaś z całą pewnością wykluczyć tego, że udział w kilkukilometrowych biegach, nie tylko nie przyspieszył rekonwalescencji, ale mógł ją nawet wydłużyć.
Jeszcze raz podkreślić należało z całą stanowczością, ze celem zwolnienia lekarskiego jest jak najszybszy powrót do zdrowia a nie umożliwienie nieskrępowanego oddawania się przez policjanta prywatnym pasjom. To policjant może bowiem czynić na urlopie wypoczynkowym, a zwolnienia nie sposób utożsamiać z urlopem.
Na zakończenie dodania wymagało to, że nie może znaleźć akceptacji Sądu, próba przerzucania na organ obowiązku dowodowego i ustalenia przy pomocy biegłego wpływu biegania na powrót do zdrowia. Jak to już wielokrotnie podkreślał i organ w decyzji i Sąd w niniejszym uzasadnieniu, o niewłaściwym wykorzystaniu zwolnienia świadczy już to, ze uczestnictwo w biegach nie stanowi podstawowych i niezbędnych czynności dnia codziennego. Stąd terapeutyczne – jak zdaje się sugerować skarga – skutki biegania przy leczeniu urazu barku, pozostają bez wpływu na sedno sprawy.
Co się tyczy zarzutów opisanych w pkt 2 skargi, to w ocenie Sądu organ w sposób wyczerpujący i przekonujący wypowiedział się co do tych kwestii na stronie 7 skarżonego rozstrzygnięcia, odnosząc się do adnotacji dokonanych na zaświadczeniach lekarskich dotyczących skarżącego.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.).