II SA/Wa 1316/20

II SA/Wa 1316/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania /sprawozdawca/
Karolina Kisielewicz
Sławomir Antoniuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Siły zbrojne
Sygn. powiązane
III OSK 6236/21 - Wyrok NSA z 2025-01-15
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art 95 pkt 1, art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 330
art. 94 ust 1 pkt 1 i ust 5
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pieniężnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Obrony Narodowej (dalej: "Minister", "organ") z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we [...] (dalej: "Dyrektor WBE", "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pieniężnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:
J. W. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2017 r. na mocy rozkazu personalnego Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] września 2016 r. nr [...] wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.
Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. J. W. wystąpił do wojskowego organu emerytalnego we [...] o jednorazową wypłatę świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.), należnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
Dyrektor WBE we [...] decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] odmówił przyznania wnioskodawcy prawa do przedmiotowego świadczenia pieniężnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że mając na względzie dyspozycję art. 96 ust. 1 i 4 w związku z art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz przebieg służby wnioskodawcy, nie legitymuje się on nieprzerwanym 15-letnim okresem zawodowej służby wojskowej warunkującym przyznanie ww. świadczenia.
Pismem z dnia [...] marca 2020 r. wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie:
- norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 96 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w sytuacji, gdy on pełnił zawodową służbę wojskową w rozumieniu art. 94 ust. 3 tej ustawy przez okres ponad 15 lat,
- norm prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 94 ust. 3 ww. ustawy przy ustaleniu zakresu znaczeniowego pojęcia zawodowej służby wojskowej na użytek wypłaty spornego świadczenia,
- art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które stanowią, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.
W związku z powyższymi zarzutami ww. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że zawodową służbę wojskową rozpoczął z dniem [...] września 1985 r. i pełnił ją do dnia [...] sierpnia 1991 r. Następnie, w okresie od dnia [...] grudnia 2003 r. do dnia [...] listopada 2013 r. pełnił służbę w [...] Oddziale Straży Granicznej oraz od dnia [...] listopada 2013 r. do dnia 14 sierpnia 2014 r. w [...] Oddziale Straży Granicznej. Podniósł, że w zakresie pełnienia przez niego "nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 51/18 stwierdził, że do zawodowej służby wojskowej został on przyjęty przed zwolnieniem ze służby w Straży Granicznej. Tym samym pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową, z której został zwolniony z dniem [...] lutego 2017 r. rozkazem personalnym Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] września 2016 r. nr [...].
Wnioskodawca wskazał nadto, że do obliczenia okresu piętnastu lat, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ma zastosowanie art. 94 ust. 3 ww. ustawy. Użyte w tym przepisie określenie "czynna służba wojskowa" jest tożsame z zawartym w art. 96 ust. 1 ww. ustawy określeniem "zawodowa służba wojskowa". Uwzględniając powyższe, pełnił on nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, tym samym spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ww. ustawy.
Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. W myśl art. 96 ust. 1 ww. ustawy świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem ust. 2-4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat. Przepis art. 94 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Z kolei ust. 4 tego przepisu stanowi, że świadczenie to nie przysługuje żołnierzowi w przypadku, o którym mowa w art. 94 ust. 5 i 6, tj. w przypadku, gdy żołnierza zawodowego zwolniono na podstawie art. 111 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez tego żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż dziesięć lat.
Natomiast zgodnie z art. 94 ust. 3 do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Z kolei w myśl art. 6 pkt 1 ww. ustawy sformułowanie "żołnierze zawodowi" oznacza żołnierzy pełniących stałą albo kontraktową zawodową służbę wojskową na podstawie ustawy o służbie żołnierzy zawodowych. Przepis art. 9 ust. 6 ww. ustawy wprost stanowi, że termin rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz stanowisko służbowe, na jakim będzie pełniona ta służba określa rozkaz personalny, a w przypadku żołnierzy kontraktowych - kontrakt.
W świetle powyższego, przepis art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma odpowiednie zastosowanie do obliczania terminu piętnastu lat, o którym mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy, natomiast nie ma on zastosowania do obliczania terminu dziesięciu lat, wskazanego w art. 94 ust. 5 cytowanej ustawy. W rezultacie świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 omawianej ustawy, przysługuje żołnierzowi, który nieprzerwanie pozostawał w czynnej służby wojskowej przynajmniej przez okres piętnastu lat, z tego przynajmniej przez dziesięć lat w zawodowej służbie wojskowej, o ile spełnił pozostałe przesłanki do przyznania tego świadczenia.
Z odpisu przebiegu służby wojskowej oraz wystawionego przez Dowódcę [...] Brygady [...] świadectwa służby z dnia [...] lutego 2017 r. znak sprawy: [...] wynika, że wnioskodawca pełnił służbę wojskową w następujących okresach: od dnia [...] września 1985 r. do dnia [...] sierpnia 1991 r., tj. 5 lat i 11 miesięcy i 1 dzień; od dnia [...] września 2014 r. do dnia [...] lutego 2017 r., tj. 2 lata i 6 miesięcy. Łączny czas pełnienia służby wojskowej przez ww. zatem wynosi 8 lat, 5 miesięcy i 1 dzień.
Rozkazem personalnym Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] września 2016 r. nr [...] wnioskodawca został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy z dniem [...] lutego 2017 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.
Z odpisu świadectwa służby wystawionego w dniu [...] sierpnia 2014 r. przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej wynika, że w okresie od dnia [...] grudnia 2003 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. (tj. przez 10 lat, 7 miesięcy i 17 dni) wnioskodawca pełnił nieprzerwanie służbę w Straży Granicznej na podstawie ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 305).
Bezspornym jest więc, że łączny okres służby wnioskodawcy, tj. w wojsku i Straży Granicznej, wynosi przeszło dziewiętnaście lat. Jednakże przepis art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma charakter bezwzględnie obowiązujący stanowiąc, że warunkiem koniecznym do otrzymania przedmiotowego świadczenia jest fakt pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, w rozumieniu art. 3 ww. ustawy, przez okres piętnastu lat, w tym przynajmniej przez dziesięć lat zawodowej służby wojskowej. Służba w Straży Granicznej nie jest pełnieniem służby na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, w rezerwie kadrowej lub w dyspozycji (art. 19 ww. ustawy). Nie można jej zatem zaliczyć do okresu pełnienia służby wojskowej, o której mowa w art. 96 ust. 1 ww. ustawy.
Podsumowując Minister stwierdził, że w sytuacji, gdy wnioskodawca nie legitymuje się nieprzerwanym piętnastoletnim okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 96 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 3 ww. ustawy i posiada okres pełnienia tej służby krótszy niż dziesięć lat - art. 96 ust. 4 w związku z art. 94 ust. 5 ustawy, to w sprawie brak jest podstaw do uznania, że jest on uprawniony do świadczenia pieniężnego z art. 95 pkt 1 ww. ustawy. Nie jest zatem uzasadniony zarzut naruszenia ww. przepisów prawa.
Odnosząc się do powołanego wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 51/18 Minister wskazał, że wyrok ten zapadł w zakresie ustalenia daty powołania wnioskodawcy do zawodowej służby wojskowej w związku z odwołaniem od decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o odmowie wypłaty odprawy. Wyrok ten nie rozstrzygał zatem kwestii daty rozpoczęcia przez wnioskodawcę pełnienia zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że "Termin "przyjęcia do służby" o jakim mowa w art. 122 ustawy o Straży Granicznej nie jest tożsamy z terminem "rozpoczęcia pełnienia służby", o którym mowa w art. 9 pkt 6 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych. Termin powołania do pełnienia zawodowej służby wojskowej nie musi bowiem pokrywać się z terminem wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe, które warunkuje podjęcie służby. Powołanie do zawodowej służby wojskowej oznacza nawiązanie stosunku służbowego i skutkuje nabyciem przez żołnierza określonych praw np. do uposażenia. Dopóki jednak żołnierz nie zostanie wyznaczony na konkretne stanowisko służbowe, nie pełni służby."
Ponadto Minister zaznaczył, że podanie o wypłatę świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wnioskodawca złożył po około 2 latach i 10 miesiącach od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, podaniem z dnia [...] marca 2017 r., wnioskodawca wystąpił do wojskowego organu emerytalnego we [...] o ustalenie prawa do świadczenia emerytalnego. Dyrektor WBE we [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] przyznał wnioskodawcy prawo do wojskowej emerytury od dnia [...] kwietnia 2017 r. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] organ wstrzymał wykonanie ww. decyzji z uwagi na pobieranie przez wnioskodawcę - jako świadczenia korzystniejszego - emerytury policyjnej z Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w [...].
Przepis art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wojskowej stanowi, że w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy i świadczenia emerytalnego żołnierzowi przysługuje, według jego wyboru, tylko jedno z tych świadczeń. Oznacza to, że intencją ustawodawcy - w przypadku zbiegu prawa do świadczeń emerytalnych lub rentowych z kilku tytułów, jak również w przypadku zbiegu prawa do tych świadczeń z innymi świadczeniami wypłacanymi z budżetu państwa, a wynikającymi ze stosunku służbowego - było wypłacanie tylko jednego z tych świadczeń.
Wnioskowane w niniejszej sprawie świadczenie pieniężne co do zasady przysługiwałoby wnioskodawcy w okresie od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] lutego 2018 r. Jednakże ze względu na fakt, iż wniosek o jednorazową wypłatę przedmiotowego świadczenia za cały okres 12 miesięcy został złożony po ponad 2 latach 11 miesiącach od momentu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, nie jest możliwe jego uwzględnienie. Jak bowiem wynika z zaświadczenia Dyrektora ZER MSWiA z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...], organ ten z dniem [...] marca 2017 r. podjął wypłatę emerytury policyjnej, do której prawo zostało ustalone przez ZER MSWiA na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), (Dz. U. z 2019 r., poz. 288 ze zm.) od dnia [...] sierpnia 2014 r.
Emerytura policyjna mieści się w pojęciu "świadczenie emerytalne", o którym mowa w art. 96 ust. 3. Oznacza to, że w razie zbiegu uprawnień do któregokolwiek ze świadczeń emerytalnych z resortowego systemu zaopatrzenia służb mundurowych (MON, MSWiA) z uprawnieniami do świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi przysługuje, według jego wyboru, tylko jedno z tych zbiegających się, konkurencyjnych świadczeń.
Wobec powyższego, zdaniem Ministra, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku.
Pismem z dnia 22 czerwca 2020 r. J. W., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2020 r. zarzucając:
- naruszenie art 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędów w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji, które miały istotny wpływ na wynik sprawy,
- naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez wybiórcze uznawanie określonych założeń za prawdziwe, bez dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona co skutkowało wzajemną sprzecznością istotnych ustaleń organu,
- nieuwzględnienie podnoszonego w odwołaniu zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 96 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w sytuacji, gdy odwołujący pełnił zawodową służbę wojskową w rozumieniu art. 94 ust. 3 tej ustawy przez okres ponad 15 lat,
- nieuwzględnienie podnoszonego w odwołaniu zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 94 ust. 3 ww. ustawy przy ustalaniu zakresu znaczeniowego pojęcia zawodowa służba wojskowa na użytek wypłaty spornego świadczenia,
- nieuwzględnienie podnoszonego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi skarżący wskazał, że zawodową służbę wojskową rozpoczął z dniem [...] września 1985 r. i pełnił ją do dnia [...] sierpnia 1991 r. Następnie w okresie od dnia [...] grudnia 2003 r. do dnia [...] listopada 2013 r. pełnił służbę w [...] Oddziale SG, a w okresie od dnia [...] listopada 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. w [...] Oddziale SG. Rozkazem personalnym Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] został zwolniony ze służby w SG. Do zawodowej służby wojskowej został powołany rozkazem Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], a w dniu [...] lipca 2014 r. Dowódca [...] Brygady [...] w [...] wyznaczył go na stanowisko służbowe z dniem 1 września 2014 r. Pełnił zatem "nieprzerwaną" zawodową służbę wojskową w [...] Brygadzie [...] w [...], a rozkazem Personalnym Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] września 2016 r. nr [...] został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2017 r.
Dalej skarżący podniósł, że na mocy decyzji Dowódcy [...] Brygady [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], utrzymanej następnie w mocy decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], odmówiono mu wypłaty odprawy emerytalnej, stwierdzając, że nie pełnił "nieprzerwanie" zawodowej służby wojskowej, gdyż pomiędzy ustaniem stosunku służbowego w SG a dniem [...] września 2014 t., tj. pełnieniem czynnej służby wojskowej, nastąpiła dwutygodniowa przerwa, skutkująca brakiem ciągłości służby.
Niezależnie od powyższego, decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Komendant Główny SG utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] o odmowie wypłaty odprawy w oparciu o art. 118 w związku z art. 45 ust. 3 i art. 119 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 51/18 oddalił skargę na ww. decyzję ostateczną stwierdzając w uzasadnieniu, że skarżący został przyjęty do zawodowej służby wojskowej jeszcze przed zwolnieniem ze służby w Straży Granicznej. Zatem skarżący pełnił "nieprzerwaną zawodową służbę wojskową".
Wobec powyższego, pomimo przejścia na emeryturę, skarżący nie otrzymał odprawy emerytalnej ani jako funkcjonariusz SG, ani jako żołnierz zawodowy. Uwzględniając stanowisko Sądu w ww. wyroku z dnia 2 sierpnia 2018 r., skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa do świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jednak organ nie uwzględnił żądania wniosku dokonując błędnych ustaleń faktycznych i błędnej wykładni ww. przepisów prawa materialnego.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Wbrew twierdzeniom skargi organ prawidłowo zastosował przepisy art. 96 pkt 1 i 4 w związku z art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych uznając, że skarżącemu nie przysługuje prawo do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ww. ustawy.
Przepis art. 95 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94 ustawy, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.
W myśl art. 96 ust. 1 ww. ustawy świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem ust. 2-4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat. Przepis art. 94 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Świadczenie to nie przysługuje żołnierzowi w przypadku, o którym mowa w art. 94 ust. 5 i 6, tj. w przypadku, gdy żołnierza zawodowego zwolniono z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez tego żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż dziesięć lat (art. 96 ust. 4).
Zgodnie z art. 94 ust. 3 ww. ustawy do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.
Stosownie do art. 6 pkt 1 ww. ustawy określenie "żołnierze zawodowi" oznacza żołnierzy pełniących stałą albo kontraktową zawodową służbę wojskową na podstawie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie natomiast z art. 19 ww. ustawy, za żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową uważa się żołnierza pełniącego służbę na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej w rezerwie kadrowej oraz w dyspozycji.
W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy, żołnierze zawodowi są żołnierzami czynnej służby wojskowej. Z kolei zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1541), żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, w rozumieniu niniejszej ustawy, są osoby, które odbywają lub pełnią następujące jej rodzaje: 1) zasadniczą służbę wojskową, 2) przeszkolenie wojskowe, 3) terytorialną służbę wojskową, 4) ćwiczenia wojskowe, 5) służbę przygotowawczą, 6) okresową służbę wojskową, 7) służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.
W świetle powyższego w powołanym art. 96 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych pojęcie "zawodowej służby wojskowej" występuje w dwóch znaczeniach, a mianowicie "czynnej służby wojskowej" (art. 94 ust. 3) i "zawodowej służby wojskowej" (art. 6 pkt 1). W przeciwnym bowiem wypadku nigdy nie miałaby zastosowania przesłanka negatywna wynikająca z art. 96 ust. 4 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1076/10; publ. CBOSA).
Zgodzić należy się zatem ze stanowiskiem organu, że przepis art. 94 ust. 3 ww. ustawy ma odpowiednie zastosowanie do obliczania terminu piętnastu lat, o którym mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy, natomiast nie ma on zastosowania do obliczania terminu dziesięciu lat, określonego w art. 94 ust. 5 cytowanej ustawy. W rezultacie świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy, przysługuje żołnierzowi, który nieprzerwanie pozostawał w czynnej służbie wojskowej przynajmniej przez okres piętnastu lat, z tego przynajmniej przez dziesięć lat w zawodowej służbie wojskowej, o ile spełnił pozostałe przesłanki do przyznania tego świadczenia. Tym samym zarzut skargi dotyczący naruszenia ww. przepisów jest nieuzasadniony.
Jak trafnie ustalił organ na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skarżący nieprzerwanie zawodową służbę wojskową pełnił w dwóch następujących okresach: od dnia [...] września 1985 r. do dnia [...] sierpnia 1991 r., tj. 5 lat, 11 miesięcy i 1 dzień; od dnia [...] września 2014 r. do dnia [...] lutego 2017 r., tj. 2 lata i 6 miesięcy (k. 81 akt admin.). Natomiast w okresie od dnia [...] grudnia 2003 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. pełnił nieprzerwanie służbę w Straży Granicznej (k. 11 akt admin.).
Z powyższego wynika, że łączny okres służby skarżącego w Siłach Zbrojnych i Straży Granicznej wynosi ponad 19 lat. Jednakże zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych warunkiem koniecznym do otrzymania świadczenia z art. 95 pkt 1, jest pełnienie nieprzerwanej czynnej służby wojskowej przez okres 15 lat, w tym przynajmniej 10 lat zawodowej służby wojskowej. Pełnienie służby w Straży Granicznej nie jest tożsame z pełnieniem służby wojskowej w rozumieniu art. 96 ust. 1 ww. ustawy. Nie można zatem zgodzić się z argumentacją skargi, że skarżący "pełnił nieprzerwaną służbę wojskową", do której zalicza się również służba w Straży Granicznej w ww. okresie.
Podsumowując stwierdzić należy, w okolicznościach faktycznych sprawy brak było podstaw do uznania, że skarżący jest uprawniony do świadczenia pieniężnego z art. 95 pkt 1 ww. ustawy. Skarżący nie legitymuje się bowiem nieprzerwanym piętnastoletnim okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 96 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 3 omawianej ustawy i posiada okres pełnienia tej służby krótszy niż dziesięć lat - art. 96 ust. 4 w związku z art. 94 ust. 5 tej ustawy. Stanowisko organu jest zatem prawidłowe.
Zauważyć przy tym należy, że świadczenie pieniężne z art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przysługuje "po zwolnieniu ze służby", wnioskodawca zaś złożył wniosek o jego przyznanie po ponad 2 latach od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej pobierając uprzednio świadczenie emerytalne. Trafnie zatem organ wskazał, iż uwzględniając powyższą okoliczność oraz biorąc pod uwagę skutki prawne zbiegu uprawnień do ww. świadczeń, brak było podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku.
Nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Zaznaczyć bowiem należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne.
Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ bowiem wyczerpująco ustalił okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) oraz prawidłowo ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.). Podjęte rozstrzygnięcie uzasadnił zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.
Biorąc pod uwagę argumentację skargi wskazać należy, że przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 51/18 była decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1643 ze zm.), a zatem decyzja wydana w innym przedmiocie i na podstawie innych przepisów prawa. Stąd rozważania Sądu poczynione na gruncie ww. sprawy, dotyczące innych zagadnień, nie mogą być przenoszone na stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy.
Zauważyć również należy, że decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Dowódca [...] Brygady [...] w [...] przyznał skarżącemu - zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] lutego 2017 r. - określone należności pieniężne, w tym odprawę w wysokości 50% kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby w oparciu o art. 94 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W związku z powyższym nieuzasadniona jest argumentacja skargi, że skarżący nie otrzymał ww. świadczenia ani jako funkcjonariusz Straży Granicznej, ani jako żołnierz zawodowy. Powyższa decyzja nie jest jednak przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu obejmującym wyłącznie skargę na decyzję właściwego organu w sprawie odmowy przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty i argumenty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.