II SA/Wa 1310/20

II SA/Wa 1310/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-03-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący/
Joanna Kruszewska-Grońska
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Stopnie i tytuły naukowe
Sygn. powiązane
III OSK 6168/21 - Wyrok NSA z 2022-02-24
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1789
art. 26
Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora nauk medycznych oddala skargę
Uzasadnienie
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej Centralna Komisja) decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...]. J. D. (dalej wnioskodawca/skarżąca) utrzymała w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] września 2016 r., nr [...] odmawiającą przedstawienia skarżącej do tytułu naukowego profesora nauk medycznych.
W dniu [...] czerwca 2015 r. Rada Wydziału Lekarskiego w [...][...] Uniwersytetu Medycznego na podstawie art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki podjęła uchwałę nr [...] o wszczęciu postępowania
o nadanie tytułu profesora [...]. J. D., adiunktowi Katedry i Kliniki [...] Wydziału [...].
Dziekan Wydziału [...] w [...][...] Uniwersytetu Medycznego wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. wystąpił o nadanie tytułu profesora nauk medycznych [...]. J. D. adiunktowi Katedry i Kliniki Kardiologii Wydziału [...].
Wniosek wraz ze zgromadzoną dokumentacją wpłynął w dniu [...] lutego 2016 r. do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów.
W dniu [...] września 2016 roku odbyło się posiedzenie Prezydium Sekcji Nauk Medycznych, decyzją odmówiło przedstawienia skarżącej do tytułu naukowego profesora. Decyzją z dnia [...] września 2016 roku Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów odmówiła przedstawienia skarżącej, do tytułu naukowego profesora nauk medycznych.
Centralna Komisja decyzją z dnia [...] maja 2017 roku - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] września 2016 r.
Na skutek złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) wyrokiem z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie II SA/Wa 1291/17 WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2017 r.
i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi z określonymi zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu tegoż wyroku.
Sąd wskazał, że Centralna Komisja odmawiając przedstawienia skarżącej do tytułu naukowego profesora z uwagi na niespełnienie wymagań określonych w art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy powinna wykazać, że skarżąca nie spełnia żadnego z powyższych wymagań. Centralna Komisja w uzasadnieniu swojego stanowiska nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji na okoliczność, że skarżąca nie spełnia wymogu prowadzenia prac naukowych w instytucjach naukowych. Kwestionując natomiast posiadanie przez skarżącą doświadczenia w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych Centralna Komisja opierając się na ustaleniach zawartych w opinii [...]. Z. G. stwierdziła, iż grant "Zębopochodne schorzenia odogniskowe w aspekcie chorób sercowo - naczyniowych. Poszukiwanie markerów ryzyka infekcji ogólnoustrojowej", według dostępnych danych był projektem badawczym własnym, którego kierownikiem była [...]. I. N., a kandydatka wymieniona jest wprawdzie wśród wykonawców, natomiast nie jest współautorem prac naukowych, efektów tego projektu.
W tym wyroku Sąd uznał, że w ramach postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy organ naruszył przepisy art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 29 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowy oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a., orzekł jak
w sentencji wyroku.
Sąd wskazał, że Centralna Komisja nie wzięła pod uwagę, że skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spełnienie wymogu wywodziła z faktu swojego udział w realizacji zupełnie innego grantu naukowego, wskazując, iż była pomysłodawcą, autorem i wykonawcą grantu Ministra Edukacji i Nauki pt. "Analiza porównawcza ekspresji genów prozapalnych u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego, stabilną chorobą wieńcową oraz w grupie osób zdrowych", a także, że
w trakcie jego realizacji nadzorowała pracę zespołu zaangażowanego
w poszczególne zadania badawcze oraz przygotowywała sprawozdania cząstkowe
i końcowe. W ocenie Sądu do tej argumentacji skarżącej Centralna Komisja w ogóle się nie odniosła w zaskarżonej decyzji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Organ decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. utrzymał decyzję z dnia [...] września 2016 roku.
W uzasadnieniu ww. decyzji Centralna Komisja stwierdziła, że wniosek o przedstawienie strony do tytułu naukowego był ponownie rozpatrywany w wyniku zapadłego wyroku WSA w Warszawie, z uwzględnieniem zawartych w nim wskazań. Wniosek był ponownie skierowany do Sekcji Nauk Medycznych Centralnej Komisji. Centralna Komisja w powołanym etapie postępowania uzyskała dodatkową opinię superrecenzentów [...]. Z. G. (recenzja negatywna) i [...]. J. K. (recenzja negatywna). Po negatywnej uchwale Sekcji Prezydium CK decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. podtrzymała odmowę przedstawienia skarżącej do tytułu profesora.
Centralna Komisja stwierdziła, że nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, iż kandydatka spełnia podstawowe wymagania określone w przepisie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Organ wyjaśnił, iż postępowanie było prowadzone w tzw. nowym trybie ustawy
o stopniach naukowych i tytule naukowym, tj. w brzmieniu po generalnej nowelizacji ustawy podjętej przepisami ustawy z dnia 18 marca 2011 r. zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych o tytule naukowym oraz
o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 84, poz. 455).
Wnioskodawczyni ponownie zaskarżyła decyzję Centralnej Komisji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 października 2019 roku w sprawie II SA/Wa 691/19 uchylił ją i przekazał do ponownego rozpoznania.
Zgodnie z wytycznymi wyroku w sprawie II SA/Wa 691/19, zbadać należało, czy orzekająca ponownie w sprawie Centralna Komisja prawidłowo zastosowała się do wskazań zawartych w wyroku II SA/Wa 1291/17 z dnia 20 lutego 2018 r.
Pierwszą ze spornych kwestii, którą należało wykazać była kwestia oceny przesłanki posiadania doświadczenia w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych.
Organ odnosząc się do kwestii wyjaśnienia roli, jaką pełniła skarżąca przy realizacji grantu naukowego "Analiza porównawcza ekspresji genów prozapalnych
u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego, stabilną chorobą wieńcową oraz w grupie osób zdrowych", stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, aby Kandydatka była kierownikiem tego grantu. Jego zdaniem nie występują okoliczności potwierdzające sprawowanie przez nią funkcji kierowniczych przy tym grancie. Organ wskazał, że nie neguje faktu, że Kandydatka była pomysłodawcą, współautorem
i wykonawcą grantu, ale ustawa stanowi o wymogu wykazania sprawowania funkcji kierownika zespołów badawczych. Zdaniem organu powyższe nie wskazuje, aby skarżąca spełnia kryterium kierowania zespołami badawczymi. Organ nie kwestionował, że Kandydatka była pomysłodawcą i wykonawcą grantu "Analiza porównawcza ekspresji genów prozapalnych u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego, stabilną chorobą wieńcową oraz w grupie osób zdrowych", ale, jak stwierdził, nie jest udowodniony warunek kierowanie grantem. Nadzorowanie pracy zespołu i pisanie sprawozdań również nie jest jednoznaczne z kierowaniem zespołem badawczym. Centralna Komisja oceniła, że skarżąca nie kierowała grantem.
Wobec powyższego orzeczono jak w decyzji.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie:
1. prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. przepisu art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 roku o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o stopniach i tytule
w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789 z późn. zm. dalej ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym), poprzez błędną jego wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca nie spełniła wymienionych w tym przepisie kryteriów wystąpienia z wnioskiem o nadanie jej tytułu profesora nauk medycznych,
tj. ponownym podtrzymaniu stanowiska, że wnioskodawczyni nie kierowała (nie pełniła funkcji kierownika) zespołem badawczym, w sytuacji kiedy prawidłowa
i funkcjonalna wykładania naruszonej normy prowadzi do wniosku, że ustawodawca nakłada na kandydata obowiązek legitymowania się "doświadczeniem w kierowaniu zespołami badawczymi" w szerokim rozumieniu, a nie tylko formalnie być wykazanym kierownikiem danego projektu;
2. prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. przepisu art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, poprzez błędną jego wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca nie spełniła wymienionych
w tym przepisie kryteriów wystąpienia z wnioskiem o nadanie jej tytułu profesora nauk medycznych, tj. ponownym podtrzymaniu stanowiska, że wnioskodawczyni nie kierowała (nie pełniła funkcji kierownika) zespołem badawczym, w sytuacji kiedy prawidłowa i wszechstronna analiza materiału dowodowego w niniejszym postępowaniu prowadzi do odmiennych wniosków, w tym do przyjęcia, że wnioskująca była faktycznym kierownikiem projektu pod tytułem "Analiza porównawcza ekspresji genów prozapalnych u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego, stabilna, choroba wieńcowa oraz w grupie osób zdrowych" (nr [...]),
3. przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i administracyjnego, tj. art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a polegające na niewypełnieniu zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2019 roku w sprawie II SA/Wa 691/19 oraz z dnia 20 lutego 2018 roku w sprawie II SA/Wa 1291/17, poprzez niedokonanie prawidłowego i wszechstronnego postępowania dowodowego, w celu ustalenia roli wnioskodawczyni w projekcie "Analiza porównawcza ekspresji genów prozapalnych u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego, stabilną chorobą wieńcową oraz w grupie osób zdrowych" (nr [...]) oraz ustalenia znaczenia i wagi stażu odbytego przez wnioskodawczynię na Uniwersyteckiej Klinice w [...], w tym poprzez przesłuchanie w charakterze świadków osób składających do akt niniejszego postępowania oświadczenia w zakresie udziału skarżącej w kierowaniu projektami badawczymi oraz stażach naukowych, w szczególności [...]. Z. G., co w rezultacie skutkowało wydaniem przez Centralną Komisję Do Spraw Stopni i Tytułów decyzji odmawiającej przedstawienia do tytułu naukowego skarżącej, mimo że wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wymagały rzetelnego rozważenia i wywiedzenia przyczyn zajęcia takiego stanowiska.
Jej zdaniem organ nie wywiązał się z nałożonego - wyrokiem WSA
w Warszawie z dnia 20 lutego 2018 r. - obowiązku w sposób prawidłowy. Organ dokonał właściwej oceny drugiego z wymienionych grantów, badając czy skarżąca pełniła przy realizacji tego projektu funkcję kierownika zespołu badawczego, jednakże uznała, iż pierwszy z ww. grantów nie został oceniony w sposób rzetelny.
W odniesieniu do pierwszego projektu badawczego skarżąca powoływała się na pełnienie funkcji kierowniczej przy realizacji tego projektu. Na dowód pełnienia takiej funkcji skarżąca powołała się na oświadczenia Kierownika Katedry i Kliniki Kardiologii [...]UM w [...],[...]. Z. G. z dnia [...] lutego 2019 r. oraz [...] lutego 2019 r., z których wynika, iż skarżąca nie będąc formalnie kierownikiem spornego grantu, była jego pomysłodawcą, głównym wykonawcą, i - co istotne - kierowała zespołem badawczym. [...] Z. G. wyjaśnił jednocześnie, iż w spornym grancie pełnił formalnie rolę jego kierownika, skarżąca jednakże także kierowała zespołem.
W związku z powyższym wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] września 2016 r., nr [...] odmawiającą przedstawienia skarżącej do tytułu naukowego profesora nauk medycznych.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby
w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Postępowanie w przedmiocie kontroli decyzji Centralnej Komisji toczyło się przed WSA w Warszawie dwukrotnie: wyrok z dnia 20 lutego 2018 r., II SA/Wa 1291/17 oraz z dnia 18 października 2019 r. II SA/Wa 691/19.
Sąd w wyroku z dnia 18 października 2019 r. II SA/Wa 691/19 stwierdził, że Centralna Komisja w decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] nie zastosowała się w pełni do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 20 lutego 2018 r. oraz do zaleceń Sądu. Jednocześnie WSA uznał, że CK dokonała właściwej oceny jednego z gratów (grant naukowy Ministra Nauki
i Szkolnictwa Wyższego nr [...]).
Nadto Sąd uznał również, że działania Komisji w zakresie ustalenia charakteru stażu były prawidłowe. W związku z tym, skarżąca nie spełniała warunku w postaci odbycia stażu naukowego. Wobec powyższego w tym zakresie Centralna Komisja była związana tymi ustaleniami.
W tym wyroku Sąd wskazał, że Komisja w sposób nierzetelny oceniła grant naukowy Ministerstwa Edukacji i Nauki (nr [...]) i w konsekwencji organ nie wywiązał się z obowiązku nałożonego wyrokiem z dnia 20 lutego 2018 r. Zgodnie z wyrokiem z dnia 18 października 2019 r., konieczne było wyjaśnienie roli, jaką pełniła skarżąca przy realizacji grantu naukowego "Analiza porównawcza ekspresji genów prozapalnych u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego, stabilną chorobą wieńcową oraz w grupie osób zdrowych." Sprawa rozważania czy staż spełnia czy też nie spełnia kryteriów stażu naukowego, była kwestią oceny Sądu
w zakresie stażu naukowego i taką oceną Sąd a wcześniej organ jest związany.
Punktem wyjścia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 691/19 z dnia 18 października 2019 r.
Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa materialnego i procesowego.
Z powyższego przepisu wynika wprost, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy.
W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego rozpoznania tej sprawy przez ten organ i wydania decyzji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Podkreślenia wymaga, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
WSA w Warszawie we wspomnianym wyroku wskazał, że w świetle wskazanych dokumentów konieczne jest wyjaśnienie kwestii roli, jaką pełniła skarżąca przy realizacji grantu naukowego grant naukowy powołane w pierwotnym wniosku profesorskim skarżącej z dnia [...] lutego 2016 r., a mianowicie:
1. grant naukowy Ministerstwa Edukacji i Nauki pt.: nr [...] oraz
2. grant naukowy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nr [...].
Kwestia ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, dlatego brak postępowania dowodowego w tym zakresie stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz ust. 80 w w. z art. 107 § 3 K.p.a.
Dokonując ponownej oceny tej kwestii, organ powołał superrecenzenta Centralnej Komisji [...]. G. O., którego zadaniem była analiza wszystkich aspektów tego stażu. W ocenie superrecenzenta CK nie można krótkiego 10-dniowego stażu w Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu w [...] nie spełnia ustawowego warunku stażu naukowego, gdyż staż ten nie zaowocował wspólnymi grantami oraz publikacjami zawodowymi, a w dostępnej dokumentacji nie ma planu naukowego stażu, który w takich przypadkach jest wcześniej uzgodniony z Ośrodkiem prowadzącym szkolenie, podobnie jak sprawozdanie z tego pobytu.
Centralna Komisja uznała za wiarygodną i wystarczającą ocenę [...]. G. O. i, podzielając jego pogląd o charakterze odbytego spornego stanu, przyjęła, że nie ma on charakteru stażu naukowego. W tej sytuacji Sąd uznał, iż działanie organu w zakresie oceny charakteru spornego stażu było prawidłowe. Sąd zobligowany był zbadać, czy sporna kwestia charakteru stażu była przedmiotem analizy organu w toku ponowionego postępowania. Z tego też powodu zarzuty skargi odnoszące się do błędnej oceny charakteru stażu poczynionej przez superrecenzenta [...]. G. O. nie mogą odnieść zamierzonego skutku.
Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 691/19 z dnia 18 października 2019 r. Nadto należy zauważyć, że kwestia charakteru stażu naukowego w Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu w [...] została jednoznacznie przesądzona w tym orzeczeniu.
W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem – lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (J.P. Tarno "Komentarz – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 219-225).
Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że orzekając ponownie, organ zastosował się w pełni do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 18 października 2019 r. oraz do zaleceń Sądu.
Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789 z późn. zm., dalej: ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym):
1. Tytuł profesora może być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego lub osobie, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, oraz:
1) posiada osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym;
2) posiada doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych;
3) posiada osiągnięcia w opiece naukowej - uczestniczyła co najmniej:
a) raz w charakterze promotora w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia oraz
b) raz w charakterze promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia lub uczestniczy w charakterze promotora w otwartym przewodzie doktorskim, oraz
c) dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub w przewodzie habilitacyjnym lub w postępowaniu habilitacyjnym
- z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
4) (uchylony).
2. Tytuł profesora w zakresie sztuki może być nadany również osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego lub osobie, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 2la, posiadającej:
1) osiągnięcia artystyczne znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym;
2) osiągnięcia w kształceniu młodej kadry.
3. Centralna Komisja może, w szczególnych przypadkach, na wniosek rady właściwej jednostki organizacyjnej posiadającej uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego dopuścić do wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora osobie, która uzyskała stopień doktora i posiada wybitne osiągnięcia naukowe lub artystyczne.
4. Za dorobek naukowy uważa się również wybitne, zrealizowane osiągnięcia projektowe, konstrukcyjne lub technologiczne, a za dorobek artystyczny - wybitne dzieło artystyczne.
W ocenie Sądu Centralna Komisja dokonała właściwej oceny jednego z gratów (grant naukowy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nr [...]) i prawidłowo ustaliła charakter stażu skarżącej. Czyli w tym zakresie wykonane zostały zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie określone w wyroku z dnia 20 lutego 2018 r., II SA/Wa 1291/17.
Z dokumentacji wniosku wynika, że w zakresie wymogów posiadania doświadczenia w kierowaniu zespołami badawczymi i realizacji projektów finansowanych w drodze konkursów krajowych i zagranicznych Kandydatka nie była kierownikiem grantu ani projektu finansowanego w drodze konkursów krajowych
i zagranicznych. Sama Kandydatka podaje, że była pomysłodawcą, autorem
i wykonawcą jednego grantu naukowego Ministra Edukacji i Nauki oraz współautorem i wykonawcą innego grantu naukowego Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Ponadto była autorem i wykonawcą 13 projektów naukowych w ramach badań własnych i statutowych.
Ustalenia recenzentów wskazywały, że Kandydatka była pomysłodawcą, autorem i wykonawcą grantu "Zębopochodne schorzenia odogniskowe w aspekcie chorób sercowo-naczyniowych. Poszukiwanie markerów ryzyka infekcji ogólnoustrojowej" (projekt badawczy własny z 1.2006-2009 kierowany przez [...]. I. N.).
Z dokumentacji wniosku wynika, że w zakresie wymogów posiadania doświadczenia w kierowaniu zespołami badawczymi i realizacji projektów finansowanych w drodze konkursów krajowych i zagranicznych Kandydatka nie była kierownikiem grantu ani projektu finansowanego w drodze konkursów krajowych
i zagranicznych. Sama Kandydatka podaje, że była pomysłodawcą, autorem
i wykonawcą jednego grantu naukowego Ministra Edukacji i Nauki oraz współautorem i wykonawcą innego grantu naukowego Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Ponadto była autorem i wykonawcą 13 projektów naukowych w ramach badań własnych i statutowych.
W ocenie Sądu zasadne jest twierdzenie Centralnej Komisji, iż nie można negować, że skarżąca była pomysłodawcą, współautorem i wykonawcą dwóch grantów ministerialnych (Ministra Edukacji i Nauki oraz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego), ale ustawa stanowi o wymogu wykazania sprawowania funkcji kierownika zespołów badawczych, a tego wymogu Kandydatka nie udowodniła. Później dołączone zaświadczenie Kandydatki nie wykazuje spełnienia wymogu "kierowania zespołami badawczymi".
W wykonaniu zlecenia WSA superrecenzent Centralnej Komisji [...]. G. O. ocenił jeszcze raz wszystkie aspekty stażu w Uniwersyteckiej Klinice Chorób Wewnętrznych w [...] i uznał, że w świetle dostępnych danych, w tym również zawartych w odwołaniu dodatkowych informacji Kandydatki nie można uznać krótkiego 10-dniowego stażu w Uniwersyteckiej Klinice Chorób Wewnętrznych w [...] za staż naukowy. Odbyty staż zagraniczny nie zaowocował wspólnymi grantami oraz publikacjami naukowymi. W dostępnej dokumentacji nie ma planu naukowego stażu, który w takich przypadkach jest wcześniej uzgodniony z Ośrodkiem prowadzącym szkolenie, podobnie jak sprawozdania z tego pobytu. Nie każdy staż ma charakter naukowy. W badanych okolicznościach bardzo krótkiego stażu w Uniwersyteckiej Klinice w [...] nie sposób uznać za staż naukowy.
Zdaniem Sądu wymogi ostatniej części pkt 2 wskazane w art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym nie są spełnione, Kandydatka nie spełnia kryteriów zawartych w art. 26 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, a mianowicie:
• nie posiada doświadczenia w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych;
• nie odbyła staży naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych (10-dniowy staż w Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu w [...] nie spełnia ustawowego warunku stażu naukowego);
• nie prowadziła prac naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. Nie odnotowano aktywności Kandydatki w tym zakresie.
Należy zauważyć, że art. 26 pkt 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym posługuje się liczbą mnogą tak więc to skarżąca powinna spełniać
i wykazać co najmniej dwa kryteria opisane w przepisie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak
w sentencji wyroku.