II SA/Wa 1298/06

II SA/Wa 1298/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Eugeniusz Wasilewski /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kraczowski
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Sygn. powiązane
I OSK 565/07 - Wyrok NSA z 2008-03-26
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Piotr Kraczowski, Protokolant Joanna Cygan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska słuzbowego i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., po rozpatrzeniu odwołania podkom. J.P. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...]z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz 127 § 2 w związku z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe i orzekł, że zwolnienie podkom. J.P. nastąpi z dniem [...] maja 2006 r., a mianowanie na stanowisko służbowe eksperta w Grupie [...] KGP – z dniem [...] maja 2006 r., w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
W uzasadnieniu podał, że z powodu zmian organizacyjno-etatowych w Komendzie Głównej Policji podkom. J.P. – funkcjonariusz zajmujący stanowisko eksperta Sekcji [...] KGP w 11 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,74 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w kwocie 950 zł, został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowany na stanowisko równorzędne o identycznych parametrach finansowych i stopniu etatowym. Następstwem tych zmian było dokonane przez Komendanta Głównego Policji, rozkazem organizacyjnym nr[...]z dnia [...]stycznia 2006 r., uchylenie z dniem[...]stycznia 2006 r. etatu Biura [...] i wprowadzenie nowej struktury tej komórki organizacyjnej Komendy Głównej Policji.
Organ stwierdził, że Komendant Główny Policji, jako przełożony wszystkich policjantów, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej, a w jej ramach, uwzględniając potrzeby służby, decydować o obsadzie stanowisk służbowych między innymi w bezpośrednio podległej sobie Komendzie Głównej Policji. Odpowiedzialność tego organu za realizację celów formacji daje, obok możliwości kształtowania struktury, możliwość i uprawnienie doboru współpracowników, którzy w jego ocenie zapewnią najskuteczniejsze wykonywanie ustawowych zadań.
Fakt, że przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, będący podstawą decyzji o przeniesieniu podkom. J. P., jako przepis kompetencyjny nie zawiera kryteriów i przesłanek rozstrzygnięć w tych sprawach, nie oznacza, że organ nie może podejmować decyzji, do których został tym przepisem upoważniony. Zdaniem organu, możliwość mianowania funkcjonariusza na stanowisko równorzędne względem poprzednio zajmowanego wynika, a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, który wymienia wszystkie fakultatywne i obligatoryjne przesłanki przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe, przy czym powołano się w tym względzie na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 1993 r. sygn. akt II SA 1425/92.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyjaśnił, że Grupa [...] została, zgodnie z uprawnieniami do kreowania struktury jednostek organizacyjnych Policji, utworzona przez Komendanta Głównego Policji na podstawie rozkazu organizacyjnego nr [...]z dnia [...]kwietnia 1998 r. Grupa ta powstała dla umożliwienia pełnienia służby przez policjantów podległych w sprawach osobowych Komendantowi Głównemu Policji do czasu mianowania ich na inne stanowisko służbowe lub zwolnienia ze służby. Policjantowi pełniącemu służbę w tej Grupie mogą być powierzone obowiązki w innej komórce organizacyjnej Komendy Głównej Policji, może on być mianowany w takiej komórce organizacyjnej lub delegowany do innej jednostki organizacyjnej Policji.
Powyższą decyzję, w części utrzymującej w mocy rozkaz personalny nr [...]Komendanta Głównego Policji, J.P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 32 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z zarządzeniem nr [...]z dnia[...]stycznia 2006 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji i rozkazem organizacyjnym nr [...]Komendanta Głównego Policji, w związku z art. 93 ust. 2 Konstytucji RP, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podał, iż w strukturze organizacynej Komendy Głównej Policji nie jest przewidziane istnienie komórki organizacyjnej pod nazwą Grupa [...], a zatem mianowanie policjanta w nieistniejącej strukturze nie znajduje uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pozostaje w sprzeczności z szeroko pojętym interesem społecznym i interesem jednostki. Skarżący powołał się w tym względzie na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 1992 r. sygn. akt II SA 161/92, z dnia 29 stycznia 1998 r. sygn. akt II SA 151/97, z dnia 12 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 355/99 i z dnia 29 marca 1999 r. sygn. akt II SA 23/99. W ocenie skarżącego, przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji nie daje możliwości prawnej przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej jednostce Policji i nie można na zasadzie wnioskowania a contrario, w oparciu o art. 32 ust. 1 i 2 i art. 28 ust. 1 ustawy o Policji, przyjąć, że takie uprawnienia Komendant Główny Policji posiada. Na potwierdzenie powyższego wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 1992 r. sygn. akt II SA 161/92, w którym powyższy pogląd znajduje potwierdzenie. Skarżący zarzucił, iż nieznane mu są motywy przeniesienia do innej komórki organizacyjnej, nie zapewniono mu udziału w postępowaniu, w związku z czym naruszono przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej obowiązującym w dacie jej wydania.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, stosownie do przepisu art. 28 ustawy o Policji, powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Istotą służby jest zaś dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjno-prawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Tak więc zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, co do zasady, daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby na równorzędnym stanowisku.
Zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska eksperta Wydziału [...] i mianowanie na stanowisko eksperta w Grupie [...] KGP z zachowaniem dotychczasowego uposażenia nastąpiło na podstawie art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w myśl którego do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Z treści tego przepisu wynika, iż ma on charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ulega jednak wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 omawianej ustawy o Policji, w których to przepisach wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Poza tym, przeniesienie policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę zostało uregulowane w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji.
Stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów, należy dojść do wniosku, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 kpa, a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta. Trudno sobie wyobrazić taką sytuację, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości (art. 36 ustawy), a nie ma możliwości przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe w tej samej miejscowości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2002 r. sygn. akt II SA 3411/01 LEX nr 142354).
Zaskarżona decyzja została wystarczająco uzasadniona, przez wskazanie, że miały miejsce zmiany organizacyjne dotyczące etatu Biura [...], w którym był zatrudniony skarżący. Dokumenty w tej sprawie znajdują się w aktach sprawy. Organ wskazał zarówno na przesłanki faktyczne, powodujące przeniesienie funkcjonariusza do Grupy [...] (KGP), jak i przepisy prawa, które były podstawą podjętych decyzji. W ocenie Sądu, zwolnienie skarżącego z dotychczasowego stanowiska i mianowanie na stanowisko służbowe w Grupie [...] nie daje podstaw do uznania, z uwagi na charakter tej Grupy, iż nowe stanowisko nie jest stanowiskiem równorzędnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2006 r. sygn. akt I OSK 723/05).
Jeśli zaś chodzi o zachowanie przez organ warunków do wydania decyzji uznaniowej to należy stwierdzić, że słuszny interes, o którym mowa w art. 7 kpa nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętą decyzją, a ponadto należy wskazać, że argumentacja skarżącego kwestionująca przedmiotową decyzję nie równoważy potrzeb służby.
W każdym razie, w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.
Ponadto, jeśli chodzi o żądanie zwrotu kosztów postępowania, to należy stwierdzić, że zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ostatnio ustawy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.