II SA/Wa 1272/20

II SA/Wa 1272/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-03-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Góra-Błaszczykowska /przewodniczący/
Karolina Kisielewicz
Tomasz Szmydt /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Sygn. powiązane
III OSK 6315/21 - Wyrok NSA z 2025-01-15
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi R. B. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę
Uzasadnienie
R. B. wniósł skargę na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2019r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany.
Orzeczeniem z dnia [...] lipca 2019 r. Komisja Dyscyplinarna przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej [...] R. B., pełniący służbę w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] na stanowisku zastępcy dowódcy zmiany w Jednostce Ratowniczo — Gaśniczej w [...], został uznany za winnego tego, że w okresie od [...].01.2018r. do [...].12.2018 r. podejmował dodatkowe zajęcia zarobkowe poza służbą, bez pisemnej zgody przełożonego uprawnionego do mianowania lub powołania. Dodatkowe zajęcie zarobkowe polegało na pełnieniu funkcji Komendanta Gminnego Ochrony Przeciwpożarowej w Urzędzie Gminy [...].
Powyższą pracę na rzecz Urzędu Gminy [...] w okresie od [...].11.2018r. do [...].12.2018r. [...] R. B. wykonywał podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim i na podstawie art. 117 ust. 1 pkt 3 ustawy o PSP wymierzono mu karę dyscypliną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, t.j. stanowisko służbowe "dowódca sekcji".
W następstwie wydania przedmiotowego orzeczenia, pełnomocnik obwinionego złożył do Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP w [...] odwołanie, w którym zaskarżył w całości orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucono:
1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady obiektywizmu dając wiarę dowodom przedstawionym przez jedną stronę zupełnie pomijając okoliczności przemawiające na korzyść [...] B. i tym samym wydanie orzeczenia stronniczego;
2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez sporządzenie uzasadnienia orzeczenia nie spełniającego wymagań, o których osnowa w tym przepisie, tj. orzeczenia nie zawierającego poprawnego uzasadnienia faktycznego i prawnego pomijającego dowody na korzyść obwinionego i nie wyjaśniającego podstaw i przyczyn ich pominięcia oraz poprzez sporządzenie tegoż uzasadnienia w sposób pobieżny, ogólny, bez wyjaśnienia w jaki sposób Komisja Dyscyplinarna doszła do wniosków sformułowanych w uzasadnieniu orzeczenia;
3. naruszenie art. 115 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez ukaranie obwinionego karą dyscyplinarną w sytuacji braku podstaw do tego ukarania, tj. nie popełnienia przewinienia;
4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 124n ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez zupełne nieuwzględnienie istotnych okoliczności wskazanych przez obwinionego i bez wskazania w uzasadnieniu dlaczego Komisja pominęła wskazane okoliczności oraz jak oceniono wnioski dowodowe mające wpływ na końcowe ustalenia;
5. błędną interpretację art. 57a ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez przyjęcie rozszerzającej wykładni wyrażenia "podejmować zajęcie zarobkowe" wbrew zakazowi rozszerzającej wykładni przepisów ustanawiających ograniczenia prawa w tym wypadku wyrażonego w art. 65 Konstytucji RP konstytucyjnego prawa do pracy.
Mając na względzie powyższe zarzuty obwiniony wniósł o zmianę orzeczenia poprzez uniewinnienie w całości [...] R. B. ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia. Odwoławcza
Organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie dyscyplinarne przewidziane w ustawie o Państwowej Straży Pożarnej ukształtowane jest na wzór postępowania sądowego, w którym rzecznik dyscyplinarny pełni rolę podobną do oskarżyciela publicznego, a komisje dyscyplinarne rolę podobną do sądu. Należy jednak pamiętać, że nie jest to postępowanie stricte sądowe, a więc pierwszeństwo w tym postępowaniu mają przepisy ustawy o PSP, natomiast przepisy kodeksu postępowania karnego stosuje się w tym postępowaniu odpowiednio z uwzględnieniem specyfiki postępowania dyscyplinarnego.
Punktem wyjścia do rozważań w przedmiotowej sprawie jest analiza treści przepisu art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej. Przepis ten określa zasady ponoszenia odpowiedzialności dyscyplinarnej przez strażaka. Przede wszystkim wskazać należy, iż strażak odpowiada dyscyplinarnie za zawinione, nienależyte wykonywanie obowiązków służbowych oraz za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem. Warunkiem wstępnym jest zatem wykazanie, że dany czyn strażaka miał zawiniony charakter. Nienależyte wykonywanie obowiązków oznacza niepodjęcie działań, do których strażak był zobowiązany lub niewłaściwe ich wykonywanie. Obowiązki strażaka wynikają przede wszystkim z ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, Regulaminów czy też decyzji.
Z zebranych dowodów w analizowanej sprawie wynika, że [...] R. B. w 2018 r. bez zgody przełożonego wykonywał dodatkowe zajęcie zarobkowe w Urzędzie Gminy [...]. Zdaniem organu bez znaczenia na zaistnienie przewinienia dyscyplinarnego pozostaje fakt podnoszony przez obronę, że obwiniony nie otrzymywał odpowiedzi na skierowany do przełożonego wniosek o wyrażenie zgody na dodatkowe zarobkowanie. Nie otrzymał on bowiem informacji, decyzji potwierdzającej uzyskanie takiej zgody, a taka zgoda wymagana jest przepisami prawa. Przyjęta procedura w Komendzie Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] wskazuje, że przełożony informował wnioskodawców jedynie o uzyskaniu zgody, co było odnotowywane na dokumencie. Samo złożenie wniosku nie jest równoznaczne z uzyskaniem takiej zgody i tym samym nie daje podstaw do podejmowania przez strażaka dodatkowego zarobkowania. Okoliczności podnoszone przez obronę dotyczące zgody otrzymanej w 2014 r., której skutki zdaniem obrony rozciągają się na kolejne lata nie może zostać uwzględnione. W przywołanym dokumencie wyrażającym tę zgodę ściśle i jednoznacznie określono czas jej obowiązywania, a fakt składania przez obwinionego kolejnych wniosków może świadczyć o tym, że miał on pełną świadomość istnienia tych ograniczeń czasowych W ocenie organu za w pełni udowodnione znajdujące potwierdzenie w zebranych dokumentach uznaje się również świadczenie pracy w ramach dodatkowego zarobkowania w okresie zwolnienia lekarskiego przedłożonego przełożonemu. Powyższe zostało potwierdzone podpisami złożonymi przez obwinionego w liście obecności. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej uznała, że kara dyscyplinarna wymierzona przez Komisję I instancji była karą niewspółmierną do stopnia przewinienia dyscyplinarnego, nie uwzględniała bowiem wszystkich okoliczności mających wpływ na wymiar kary a przede wszystkim nie uwzględniono stopnia społecznej szkodliwości czynu.
Wymierzając karę dyscyplinarną nagany Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej wzięła pod uwagę charakter wykonywanego zajęcia zarobkowego, które było pracą świadczoną na rzecz społeczności lokalnej. Miało niewątpliwie pozytywny wpływ na rozwijanie współpracy z jednostkami ochotniczych straży pożarnych.
Mając powyższe na uwadze Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej orzekła o uchyleniu orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2019 r., w części dotyczącej kary i w tym zakresie orzekła karę nagany. W pozostałej części zaskarżone orzeczenie Komisja utrzymała w mocy.
R. B. wniósł skargę na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2019r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany.
Zaskarżonej decyzji zarzucał:
1. rażące naruszenie przepisów prawa, w tym przepisów o postępowaniu administracyjnym podejmowania dodatkowego zarobkowania bez zgody przełożonego oraz wykonywania pracy zarobkowej podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim o to, że:
1. organ wydał orzeczenie z pominięciem obowiązku do wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, zinterpretowanie wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;
2. całkowity brak pochylenia się przez organ nad zakresem zwolnienia lekarskiego, tj. na faktem jakich prac skarżący nie może wykonywać, czy zwolnienie obejmuje jakąkolwiek aktywność zawodową i pozwala na wykonywanie jedynie podstawowych czynności życia codziennego, czy jednak wyklucza wykonywanie jedynie pewnych określonych czynności zawodowych;
3. całkowicie błędne przyjęcie przez organ a limine, że fakt wystawienia jakiekolwiek zwolnienie lekarskiego powoduje, że osoba przebywająca na zwolnieniu nie może podejmować jakiejkolwiek aktywności zawodowej, w całkowitym oderwaniu do przyczyn wystawienia takiego zwolnienia;
4. całkowicie błędne przyjęcie przez organ, że wykonywanie czynności sporadycznych ma charakter pracy stałej i ciągłej;
5. całkowite pominięcie przez organ, że czynności wykonywane przez skarżącego miały charakter czynności doradczych, a więc były w całości odmienne od czynności wykonywanych przez skarżącego w Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, zatem aktywność zawodowa wykonywana w Gminie [...] nie była objęta zwolnieniem lekarskim, wobec tego była dozwolona;
Skarżący wskazywał, iż istotnie w dniach od [...] listopada 2018 r. do dnia [...] stycznia 2019 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich stwierdzających jego czasową niezdolność do pracy (służby) w Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w [...].
Natomiast w okresie pomiędzy [...] listopada 2018 r., a [...] grudnia 2018 r. jeśli już uznać, że wykonywał on zadania na podstawie umowy zlecenia zawartej w dniu [...] grudnia 2017 r. z Gminą [...] reprezentowaną przez Wójta Gminy A. K., to obowiązki te nie były tożsame z obowiązkami, które jako [...] wykonywał w ramach codziennej służby, na które składają się głównie czynności fizyczne.
Jednocześnie nadmieniał, iż wykonywane w tym czasie czynności w Urzędzie Gminy [...] przez [...] R. B. miały charakter stricte doradczy. Na zwolnieniu lekarskim wskazane było, iż pacjent może chodzić. Brak aktywność fizycznej strony nie budzi więc wątpliwości, co do poprawnego korzystania ze zwolnienia lekarskiego. Podejmowane przez [...] R. B. czynności nie stały więc na przeszkodzie do jego powrotu do zdrowia. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Sądu Najwyższego “nie stanowi ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 § 1 kp) wykonywanie w czasie zwolnienia chorobowego pracy, która nie jest sprzeczna z zaleceniami lekarskimi" (wyrok SN z 19 stycznia 1998 r., sygn. I PKN 486/97, publ. OSNP 1998/23/687).
Odnosząc się do zarzutu wykonywania dodatkowego zatrudnienia bez zgody przełożonego skarżący podnosił, iż pełnił tę funkcję od 2004 r., o czym na bieżąco informował przełożonych. Jednocześnie nadmieniam, iż [...] R. B. składał obszerne raporty o dodatkowym zarobkowaniu poza służbą i wysyłał je do dowódcy JRG. Istotnym, w ocenie skarżącego, jawi się fakt, iż kandydaturę [...] R. B. zaproponował ówczesny dowódca JRG, co stanowiło istotne wyróżnienie, gdyż funkcjonariuszy spełniających wymagania było znacznie więcej. Stanowiło to dla odwołującego się nobilitację i docenienie ze strony przełożonych. Tak też traktował wykonywane obowiązki. Jednocześnie, skarżący w momencie otrzymania zwolnienia lekarskiego od pracy w Państwowej Straży Pożarnej w [...], był już pracownikiem Urzędu Gminy [...], a więc kontynuował już wcześniej podjętą pracę zarobkową.
Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej wnosiła o oddalenie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga rozpoznawana według powyższych kryteriów podlegała oddaleniu.
Zarzuty wobec skarżącego dotyczyły dwóch przesłanek warunkujących odpowiedzialność dyscyplinarną. Wykonywanie pracy w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim oraz wykonywania dodatkowej pracy bez zgody właściwego przełożonego.
Zgodnie z treścią art 57a ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz.U. z 2020r., poz.1123, dalej "UPSP") strażak nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego uprawnionego do mianowania lub powołania strażaka na stanowisko służbowe. Organ ustalił, że skarżący nie posiadał zgody na dodatkowe zarobkowanie. Ostatnią zgodę na podjęcie dodatkowego zarobkowania poza służbą uzyskał w 2014 roku z zastrzeżeniem czasookresu tj. do [...] grudnia 2014 roku. W kolejnych latach nie uzyskał takowej zgody. Praktyka przyjęta w jednostce skarżącego ograniczała się do odnotacji o uzyskaniu zgody zamieszczanej na wniosku. Natomiast z dokumentacji wynika, że w okresie od [...] stycznia 2018 r. do [...] grudnia 2018 r. podejmował dodatkowe zarobkowanie poza służbą, bez pisemnej zgody przełożonego. Ponadto, w okresie od [...] listopada 2018r. do [...] grudnia 2018r. wykonywał dodatkowe zarobkowanie podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim pobierając uposażenie również za ten okres.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 57a UPSP strażak nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego uprawnionego do mianowania lub powołania strażaka na stanowisko służbowe. Strażak nie może także wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Państwowej Straży Pożarnej. Przełożony uprawniony do mianowania lub powołania, wydając zgodę, kieruje się potrzebą zachowania gotowości operacyjnej jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej, etyką służby oraz zachowaniem przez strażaka zdolności do pełnienia służby, biorąc pod uwagę sytuację osobistą strażaka. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej prowadzi ewidencję wydanych zgód na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą. Ewidencja wydanych zgód na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą zawiera dane: imię i nazwisko strażaka, stanowisko służbowe, miejsce pełnienia służby, rodzaj oraz miejsce wykonywania podjętego zajęcia zarobkowego.
Jak wynika zatem z powołanego przepisu, ustawa nie określa terminu na jaki powinna być wydawana powyższa zgoda. Ustawa nie precyzuje, na jaki okres mają być wydawane zgody. W związku z tym, na ww. przełożonego nie nakłada się obowiązku określenia ram czasowych takiej zgody, a co za tym idzie, zgoda może być wydana jednorazowo, na czas określony lub bezterminowo.
Jak wynika z akt sprawy i co zostało potwierdzone w trakcie postępowania dyscyplinarnego, zgodę na podjęcie dodatkowego zarobkowania poza służbą skarżący uzyskał w 2014 roku z zastrzeżeniem czasookresu, tj. do [...] grudnia 2014 roku. Natomiast z dokumentacji wynika, że w okresie od [...] stycznia 2018 r. do [...] grudnia 2018 r. podejmował dodatkowe zarobkowanie poza służbą, bez pisemnej zgody przełożonego. Skarżący pomimo braku pisemnej zgody na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą, świadomie naruszył obowiązujący go zakaz. Należy przy tym uznać za prawidłową i potwierdzoną w dokumentacji skarżącego wykładnię organu zgodnie, z którą ww. w 2018 r. bez zgody przełożonego wykonywał dodatkowe zajęcie zarobkowe w Urzędzie Gminy [...]. Bez znaczenia na zaistnienie przewinienia dyscyplinarnego pozostaje fakt, że obwiniony nie otrzymywał odpowiedzi na skierowany do przełożonego wniosek o wyrażenie zgody na dodatkowe zarobkowanie. Nie otrzymał on bowiem informacji pisemnej potwierdzającej uzyskanie takiej zgody, a taka forma wymagana jest przepisami prawa. Samo złożenie wniosku nie jest równoznaczne z uzyskaniem takiej zgody i tym samym nie daje podstaw do podejmowania przez strażaka dodatkowego zarobkowania. Okoliczności dotyczące zgody otrzymanej w 2014 r., której skutki zdaniem skarżącego rozciągają się na kolejne lata nie mogły zostać uwzględnione. W przywołanym dokumencie wyrażającym tę zgodę ściśle i jednoznacznie określono czas jej obowiązywania, a fakt składania kolejnych wniosków świadczyć o tym, że skarżący miał pełną świadomość istnienia tych ograniczeń czasowych. Przy innej interpretacji tej czynności składanie kolejnych wniosków nie znajdowałoby bowiem żadnego uzasadnienia logicznego. Skarżący gdyby uznawał, iż zgoda czasowa wydania w 2014r. rozciąga się na kolejne lata takich wniosków by nie składał. Poza tym skarżący jako długoletni funkcjonariusz PSP musiał mieć świadomość potrzeby uzyskania pisemnej zgody na dodatkowe zatrudnienie poza służbą.
Zarzut organu okazał się więc uzasadniony a naruszenie art. 57a ust. 1 ustawy o PSP wykazane materiałem dowodowym. Wymóg uzyskania zgody pisemnej jest obligatoryjny, zgodnie z dyspozycją cytowanego przepisu. Strażak podejmujący zatrudnienie bez takiej pisemnej zgody narusza wskazany przepis. Okoliczności dodatkowe, takie jak chociażby przyjęty zwyczaj (niezgodny z brzmieniem przepisu) lub niezrealizowana obietnica potwierdzenia zgody na piśmie mogą jedynie stanowić okoliczności wpływające na ocenę czynu i przekładające się na wymiar nałożonej kary dyscyplinarnej.
Organ uznał, iż skarżący powyższą pracę na rzecz Urzędu Gminy [...] w okresie od [...].12.018r. do [...].12.2018r. wykonywał podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim, co stanowi naruszenie art. 105e ust. 10 UPSP. Niespornym jest, iż w trakcie zwolnienia lekarskiego skarżący został uznany za niezdolnego do pracy (z adnotacją "skarżący może chodzić"). Podobnie niespornym jest, iż funkcjonariusz wykonywał w tym okresie pracę na rzecz Urzędu Gminy. Skarżący podnosił, że praca wykonywana w tym okresie nie wiązała się z wykonywaniem pracy fizycznej, była pracą odmienną niż wykonywane obowiązki w PSP (które wiązały się z pracą fizyczną) i nie była sprzeczna z celem wydania zwolnienia lekarskiego.
W toku postępowania opartego na dyspozycji art. 105e ust. 10 ustawy o PSP, organ nie ustala stanu zdrowia strażaka i nie ocenia prawidłowości realizacji przez niego procesu leczenia i zaleceń medycznych. Organ bada jedynie, czy strażak w okresie orzeczonej niezdolności do służby, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. Odpłatne wykonywanie w czasie zwolnienia lekarskiego czynności zawodowych oznacza wykonywanie pracy zarobkowej (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 grudnia 2005 r. o sygn. akt III UK 120/05). Fakt wykonywania pracy zarobkowej przez skarżącego został potwierdzony przez zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i jest okolicznością niesporną.
Przy czym bez znaczenia dla tej oceny jest charakter podejmowanych przez skarżącego prac świadczonych na rzecz Urzędu Gminy. O nieprawidłowym wykorzystywaniu zwolnienia lekarskiego świadczy samo wykonywanie pracy zarobkowej w okresie, kiedy strażak zwolniony jest ze służby z powodu choroby Wystarczające było zatem samo ustalenie, że w okresie zwolnienia lekarskiego skarżący wykonywał pracę i że miała ona charakter zarobkowy, tj. zmierzała do osiągnięcia korzyści materialnych (wynagrodzenia). Wykonywania pracy zarobkowej na rzecz innego pracodawcy nie można było uznać za podejmowanie przez skarżącego zwykłych czynności dnia codziennego, niezbędnych dla egzystencji, czy leczenia (rekonwalescencji). W świetle stwierdzonej i należycie udokumentowanej - w trybie przepisów proceduralnych - dodatkowej i niczym nie wymuszonej aktywności zawodowej skarżącego, rodzaj schorzenia stanowiący podstawę wystawienia zwolnienia lekarskiego, pozostawał bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie utraty uposażenia.
W orzecznictwie sądowym sygnalizuje się, że celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Samo bowiem zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r. o sygn. akt II SA/Wa 1687/16; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 października 2018 r. o sygn. akt III SA/Gd 511/18).
Należy podzielić stanowisko prezentowane zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i sądów powszechnych, że w czasie niezdolności do służby funkcjonariusz z powodu stanu zdrowia, nie może podejmować żadnej aktywności zawodowej w celu zarobkowania. Zatem stwierdzona zwolnieniem lekarskim i orzeczona niezdolność strażaka do służby oznacza, że może on wykonywać zwykłe czynności dnia codziennego, przykładowo - kupić niezbędne artykuły żywnościowe, leki, materiały medyczne; udać się z wizytą do lekarza, na zabiegi medyczne; poruszać się po mieszkaniu; spacerować w celach rekonwalescencji. Warto przy tym wskazać na pogląd prawny wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 listopada 2002 r. o sygn. akt III AUa 3189/01, że adnotacja "pacjent może chodzić" nie usprawiedliwia wykonywania pracy i taki zapis upoważnia jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszanie się po mieszkaniu, udanie się na zabieg czy kontrole lekarską.
Nieuzasadnione okazały się zarzuty i wnioski skargi, że obowiązkiem organu było przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego dotyczącego ustalenia charakteru zwolnienia od służby oraz wpływu podjętej przez skarżącego aktywności zawodowej na powrót do zdrowia. Podkreślić należy, że kluczowym w sprawie jest przeprowadzenie nie każdego dowodu, ale takiego, który dotyczy okoliczności istotnych dla sprawy z punktu widzenia przepisów prawa materialnego (tu - ustawy o PSP).
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie w obliczu wagi popełnionego przez strażaka przewinienia, zastosowana ostatecznie kara nagany, nie stanowi dowolności. Uwzględnia wszystkie aspekty sprawy, nie bez znaczenia jest przy tym, iż organ odwoławczy złagodził pierwotnie wymierzoną karę.
Mając powyższe na względzie skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu bowiem zarzuty w niej zawarte okazały się bezzasadne.