II SA/WA 1268/20

II SA/Wa 1268/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa /sprawozdawca/
Joanna Kube /przewodniczący/
Karolina Kisielewicz
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II GSK 2193/21 - Wyrok NSA z 2025-04-09
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 955
art. 15  ust. 1,  art. 30
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni oddala skargę
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Komendant Główny Policji w [...] (zwany dalej "KGP") decyzją z [...] października 2019r. uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (zwany dalej "KWP") z [...] sierpnia 2019r., odmawiającą wydania M. P. (zwany dalej "Skarżącym") dopuszczenia do posiadania broni.
KGP uznał bowiem, że organ pierwszej instancji naruszył art. 8, art. 10 i art. 11 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256, zwana dalej: "k.p.a."). Skarżący 2 dni przed upływem terminu wyznaczonego na zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy zażądał przeprowadzenia dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia materiału dowodowego, przez dopuszczenie dowodu z dokumentu - orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi do Spraw Wewnętrznych w [...] (zwana dalej "CKL") z [...] października 2019r. na okoliczność zdolności Skarżącego do służby w Służbie Więziennej bez ograniczeń, braku zaburzeń osobowości Skarżącego, wątpliwości merytorycznej orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego wydanego na potrzeby postępowania administracyjnego, a także o przeprowadzenie dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie przez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza i biegłego psychologa, którzy po zapoznaniu się z dokumentacją zgromadzoną w aktach (medyczną i orzeczeniami lekarskimi), po zbadaniu Skarżącego wydadzą opinię na okoliczność Jego zdolności do posiadania broni określonych w art. 15 ust. 1 u.b.a. Skarżący wnosił też o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed [...] Rejonową Komisją Lekarską podległą Ministrowi do Spraw Wewnętrznych (zwana dalej "RKL"). KWP, mimo nierozpatrzenia ww. wniosków Skarżącego, wydał decyzję, uniemożliwiając stronie ochronę jej słusznego interesu i podjęcie konkretnych czynności.
2. KWP, ponownie rozpatrując sprawę, postanowieniem z [...] listopada 2019r. odmówił zawieszenia postępowania, a postanowieniami z:
- [...] listopada 2019r. odmówił uwzględnienia wniosków Skarżącego zawartych w piśmie z [...] września 2019r. o: przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, dopuszczenie dowodu z fotokopii dokumentu zaświadczenia Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] (zwany dalej: "Dyrektorem AS") z [...] maja 2018r. o odbytych przez Skarżącego w 2018r. szkoleniach strzeleckich, zwrócenie się do Dyrektora AS o nadesłanie informacji o odbytych tylko w tym roku przez Skarżącego szkoleń strzeleckich; dopuszczenie dowodu z opinii psychologicznej z [...] sierpnia 2017r., o dopuszczenie dowodu z orzeczenia CKL z [...] stycznia 2019r., dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychiatry oraz psychologa na okoliczność stanu zdrowia psychicznego Skarżącego oraz jego funkcjonowania psychologicznego.
- [...] grudnia 2019r. odmówił uwzględnienia wniosków Skarżącego zawartych w odwołaniu: orzeczenia RKL z [...] czerwca 2019r. na okoliczność zdolności Skarżącego do służby w Służbie Więziennej bez ograniczeń, braku u badanego zaburzeń osobowości oraz z opinii biegłego lekarza oraz biegłego psychologa, którzy po zapoznaniu się ze zgromadzoną w aktach dokumentacją medyczną oraz orzeczeniami lekarskimi oraz po zbadaniu strony wydadzą pisemną opinię na okoliczność zdolności Skarżącego do posiadania broni w kontekście unormowań z art. 15 ust. 1 u.b.a.
3. KWP decyzją z [...] stycznia 2020r. nr [...] odmówił Skarżącemu wydania dopuszczenia do posiadania broni, w podstawie prawnej powołując m.in. art. 30 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019r., poz. 284, ze zm., zwana dalej "u.b.a.").
Z uzasadnienia decyzji wynika, że z Aresztu Śledczego w [...] (zwany dalej: "AS") uzyskano informację, że Skarżącego z urzędu skierowano [...] lutego 2018r. na badania do RKL, w celu oceny stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do dalszego pełnienia służby oraz, że zajmowane przez Skarżącego stanowisko specjalisty działu kadrowo-organizacyjnego nie jest usytuowane w strukturze stanowisk ochrony, dla których określone są rodzaje uzbrojenia i wyposażenia funkcjonariusza na czas realizacji zadań służbowych.
KWP podniósł też, że zgodnie z art. 15 ust. 6 u.b.a. m.in. funkcjonariusz Służby Więziennej jest zwolniony z przedłożenia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, stwierdzającego, że może dysponować bronią, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiada przydzieloną broń służbową. W związku z tym Skarżącego - jako funkcjonariusza Służby Więziennej, który nie posiada przydzielonej broni służbowej, zobowiązano pismem z [...] lipca 2018r. do przedłożenia badania lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3 u.b.a., potwierdzających, że może on dysponować bronią.
Do KWP wpłynęły [...] sierpnia 2018r. dwa orzeczenia z [...] sierpnia 2018r., stwierdzające, że Skarżący może dysponować bronią i nie należy do osób wymienionych w: art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. (lekarskie nr [...] wydane przez J. S. ); art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. (psychologiczne [...] wydane przez mgr A. L. psychologa upoważnionego do psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń).
Do KWP wpłynęło też pismo z AS, informujące, że [...] lipca 2018r. do AS wpłynęło nieprawomocne orzeczenie RKL o trwałej niezdolności Skarżącego do służby w Służbie Więziennej.
KWP, wobec tego, [...] sierpnia 2018r., działając na podstawie art. 15h ust. 1-3 u.b.a., odwołał się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze w [...] od ww. orzeczeń lekarskiego i psychologicznego z [...] sierpnia 2018r.
Do KWP wpłynęły [...] lipca 2019r. orzeczenia wydane w trybie odwoławczym:
- psychologiczne z [...] czerwca 2019r. nr [...] - mgr I. S. (psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń), stwierdzające, że Skarżący należy do osób wymienionych w art, 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią;
- lekarskie [...] lipca 2019r. nr [...] - lekarza R. M. , w którym stwierdzono, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. i nie może dysponować bronią.
KWP stwierdził, że ww. negatywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, wydane w trybie odwoławczym, są ostateczne, na mocy art, 15h ust. 7 u.b.a. (przepisy prawa nie przewidują możliwości ich wzruszenia w toku instancji) i w sposób jednoznaczny wskazują, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. i nie może dysponować bronią. Użyty w art. 15 ust. 1 u.b.a. zapis obliguje organ do podjęcia decyzji o odmowie wydania Skarżącemu wnioskowanego uprawnienia, jeśli zajdzie którakolwiek z przesłanek przewidzianych w pkt 2-4 tego przepisu.
4. Skarżący, reprezentowany przez adwokata B. P. , w odwołaniu od ww. decyzji KWP, wskazał, że organ nie zapewnił stronie możliwości czynnego udziału w sprawie, w szczególności niezasadnie nie uwzględnił składanych przez nią wniosków dowodowych. Postępowanie dowodowe należało uzupełnić, bo nie pozwoliło ono na przyjęcie stanowiska, że Skarżącemu nie przysługuje dostęp do posiadania broni. W sprawie wydano znacząco różniące się orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Z uwagi na szerszy zakres badania lekarskiego wykonanego przed komisją lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, niż badanie na potrzeby wydania pozwolenia na posiadanie broni, uznać należy, że badania wykonywane przez ww. komisje lekarskie będą stanowiły istotny dowód w sprawie. Skarżący nie zgodził się z KWP, że z uwagi na ostateczność orzeczeń wydanych w toku postępowania administracyjnego ich treść przesądza o rozstrzygnięciu sprawy.
5. KGP decyzją z [...] marca 2020r. (nr [...]) utrzymał w mocy ww. decyzję KWP z [...] stycznia 2020r., podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną, na mocy m.in. art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a k.p.a.
KGP odwołał się ponadto do art. 15i u.b.a. i podniósł, że jeśli osoba poddana badaniom uważa, że ostateczne orzeczenia dotknięte są jakąś wadą, ma możliwość zwrócenia się do wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia o przeprowadzenie stosownej kontroli. Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji KWP nie wskazał, aby taka kontrola się odbyła lub, że Skarżący zwrócił się do właściwego organu o jej przeprowadzenie. Natomiast orzeczenie CKL w kwestii zdolności do służby w Służbie Więziennej – wbrew poglądowi Skarżącego - nie oznacza, że automatycznie taka osoba posiada zdolność do dysponowania bronią, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Ww. ostateczne orzeczenia wydane w trybie odwoławczym: lekarskie z [...] lipca 2019r. (nr [...] - k. 136 akt administracyjnych), które wyeliminowało ww. orzeczenie lekarza z [...] sierpnia 2018r. (k. 35 akt administracyjnych) oraz orzeczenie psychologiczne z [...] czerwca 2019r. (nr [...] - k. 135 akt administracyjnych), które wyeliminowało ww. orzeczenie psychologa z [...] sierpnia 2018r. (k. 34 akt administracyjnych) są dla organów Policji wiążące, co do treści, bowiem stwierdzają, że Skarżący nie może dysponować bronią, a tym samym nie może uzyskać dopuszczenia do niej. Orzeczenia wydane w pierwszej instancji nie mają decydującej mocy dowodowej, a tym samym nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy.
Obowiązek, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 u.b.a., obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń, które rozstrzygają o zdolności do dysponowania bronią w dwóch różnych zakresach i są wydawane przez różne podmioty: lekarza i psychologa. Jeżeli którekolwiek z nich nie potwierdza zdolności do dysponowania bronią, to okoliczność taka stanowi samoistną podstawę do obligatoryjnej odmowy wydania (lub cofnięcia) dopuszczenia do posiadania broni. Korzystne dla Skarżącego orzeczenie lekarskie i psychologiczne wydane w pierwszej instancji nie dają podstaw do wydania jej dopuszczenia do posiadania broni, gdy ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne uznają stronę za niezdolną do dysponowania bronią.
Słusznie więc KWP postanowieniami z [...] listopada 2019r. i postanowieniem z [...] grudnia 2019r. odmówił zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed RKL i przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów, w tym dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza oraz biegłego psychologa na okoliczność zdolności Skarżącego do posiadania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.b.a. Nie oznacza to ograniczenia stronie prawa do czynnego udziału w sprawie. Prawidłowo wskazał też KWP w ww. postanowieniu, że wniosek o zawieszenie postępowania był bezprzedmiotowy, bo wcześniej załączono prawomocne orzeczenie RKL. Ponadto, badanie Skarżącego przed RKL dotyczyło zdolności do służby w Służbie Więziennej, a nie zdolności do dysponowania bronią w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.b.a. KGP zgodził się ze stanowiskiem Skarżącego wyrażonym w piśmie z 28 sierpnia 2018r., że innym zakresem objęte są badania przeprowadzone przez RKL (k. 53 akt administracyjnych), a organy Policji nie mają, ani kompetencji ani wiedzy do oceny stanu zdrowia osób ubiegających się lub posiadającej dopuszczenie do posiadania broni. Jedyną drogą ustalenia przez organ Policji czy stan psychofizyczny strony nie stanowi przeszkody do posiadania dopuszczenia do broni - po uzyskaniu informacji, że Skarżącego skierowano, z urzędu na badania do RKL w celu ustalenia jej zdolności fizycznej i psychicznej do dalszego pełnienia służby - było odwołanie się od wydanych w pierwszej instancji orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Negatywne orzeczenia: lekarskie i psychologiczne, wydane w następstwie odwołań uzyskuje przymiot ostateczności.
Wniesienie odwołań od pozytywnych orzeczeń psychologicznego i lekarskiego wydanych w pierwszej instancji było nie tylko zgodne z uprawnieniem nadanym organowi Policji przez ustawodawcę w art. 15h ust. 2 u.b.a., ale także słuszne i celowe, gdyż wszelkie okoliczności dotyczące stanu zdrowia, jakie osoba ubiegająca się o dopuszczenie (pozwolenie) do posiadania broni może udowodnić, powinny być wykazane za pomocą badań wykonanych przez właściwych lekarzy i psychologów i w trybie przewidzianym przez przepisy u.b.a. i rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2015r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz.U. z 2015r. poz. 2210, zwane dalej "Rozporządzeniem"). Skoro w aktach znajdują się ostateczne orzeczenie lekarskie i psychologiczne wydane na podstawie przepisów u.b.a. i zgodne ze wzorem zawartym w zał. nr 3 i 4 Rozporządzenia, nie jest dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko orzeczeniu psychologicznemu, czy też lekarskiemu wydanemu w trybie przewidzianym przepisami prawa (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2015r. sygn. akt II OSK 2144/13).
KGP wskazał też, że organy Policji nie posiadają uprawnień, ani narzędzi do wyjaśniania rozbieżności między orzeczeniami lekarskim i psychologicznym wydanymi w różnych instancjach (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 marca 2012r. sygn. akt II SA/Wa 2510/11). Skoro badania ogólne, badania psychologiczne i w razie potrzeby badania specjalistyczne oraz pomocnicze i konsultacje specjalistyczne przewidziane w Rozporządzeniu mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie dopuszczenia (pozwolenia) do posiadania broni, dowodu na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń (wyrok WSA w Warszawie z 22 marca 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1461/16). W myśl art. 78 § 1 k.p.a., żądanie dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie w sprawie. Jednakże art. 78 § 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenie dla sprawy.
Skoro zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza spełnienie ustawowej przesłanki do odmowy dopuszczenia do posiadania broni (brak zdolności do dysponowania bronią, stwierdzony ostatecznymi orzeczeniami psychologicznym i lekarskim), przeprowadzanie dodatkowych dowodów w tym zakresie jest zbędne. Jakkolwiek, zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, organ administracji publicznej zobligowany jest do dochodzenia prawdy materialnej (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), zgodnie z doktryną to on jest "gospodarzem postępowania" i to on określa kierunek jego prowadzenia, a także określa, jakie dowody w danym postępowaniu są niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy. W istniejącym stanie faktycznym i prawnym zasadnie KWP uznał, że nie ma aspektów wymagających przeprowadzenia dodatkowych dowodów. To, czy dany dowód zostanie przeprowadzony, zależy od jego przydatności przy wyjaśnieniu okoliczności sprawy, co do których organ miał wątpliwości. Szeroki zakres środków dowodowych możliwych do przeprowadzenia w sprawie na podstawie art. 75 k.p.a. nie powoduje konieczności ich przeprowadzenia, jeśli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony (wyrok NSA z 18 października 2017r. sygn. akt II OSK 2611/16, Legalis 1681888). Skoro w ostatecznych orzeczeniach lekarskim i psychologicznym stwierdzono, że Skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. i nie może dysponować bronią, organ Policji zobowiązany był odmówić wydania dopuszczenia do posiadania broni, w myśl art. 30 ust. 1 u.b.a. w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Na treść decyzji nie ma także wpływu okoliczność, że Skarżący obecnie pełni służbę bez ograniczeń, gdyż nie eliminuje ona z obiegu prawnego ostatecznych, wystawionych w trybie odwoławczym orzeczeń stwierdzających, że Skarżący należy do grona osób, które dopuszczenia do pracy z bronią nie powinny posiadać.
6. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji KGP z [...] marca 2020r. w całości i poprzedzającej ją decyzji KWP, a także zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie:
a) art. 7, a art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a tym samym zaakceptowanie rażącego naruszenia prawa przez KWP;
b) art. 6, art. 7, art. 7a i art. 81a § 1 k.p.a. - polegające na rozstrzygnięciu postępowania na niekorzyść strony przy wątpliwościach co do treści normy prawnej i pozostających w sprzeczności treści orzeczeń lekarskich i psychologicznych;
c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 15f ust. 2-4 w związku z art. 15g u.b.a., polegające na wydaniu decyzji na podstawie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, które nie spełniają kryteriów ustawowych, w tym nie zawierają odpowiedniej dokumentacji i pozostają w sprzeczności z orzeczeniami lekarskimi i psychologicznymi wydanymi w tym samym czasie na potrzeby postępowania w sprawie przydatności Skarżącego do służby w Służbie Więziennej.
Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że KGP przeprowadził nierzetelne postępowanie odwoławcze, a tym samym zatwierdził uchybienia przepisów prawa, jakich dopuścił się KWP. Podkreślił, że Skarżący nie jest dotknięty żadną z okoliczności, która uniemożliwia wydanie pozwolenia na broń: nie jest osobą z zaburzeniami psychicznymi, nie ma ograniczonej sprawności psychofizycznej i nie wykazuje istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, nie jest uzależniony od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Organ skupił swe uwagi na niekorzystnych dla Skarżącego orzeczeniach Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]. W tym samym czasie co postępowanie administracyjne wobec Skarżącego toczyło się postępowanie przed RKL, ze skierowania Dyrektora AS, w celu oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Jakkolwiek RKL orzeczeniem uznała Skarżącego za trwale niezdolnego do służby (badania wykazały, że Skarżący cierpi na zaburzenia osobowości o typie dyssocjalnym, podwyższenie wartości ciśnienia tętniczego krwi wymagające dalszej diagnostyki oraz skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożności nosa), tym niemniej CKL orzeczeniem z [...] stycznia 2019r. nr [...] uchyliła ww. orzeczenie RKL i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia. CKL wskazała, że wyniki badań przeprowadzonych w postępowaniu odwoławczym (psychologiczne i psychiatryczne w innym zakładzie medycznym - w [...]), nie potwierdziły rozpoznania postawionego w ramach orzeczenia RKL i stanowią całkowicie odmienne rozpoznanie kliniczne. W badaniu psychologicznym u Skarżącego stwierdzono reakcję adaptacyjną, a lekarz psychiatra stwierdził reakcję sytuacyjną niezaburzającą w sposób istotny zdolności adaptacyjnych. Dodatkowo CKL, po rozpoznaniu odwołania Dyrektora AS, uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie, wydając orzeczenie własne i stwierdzając, że Skarżący cierpi na reakcję sytuacyjną, na przewlekłą sytuację stresową niezaburzającą istotnie funkcjonowania i jest zdolny do służby w Służbie Więziennej (kategoria A).
Zdaniem Skarżącego, z uwagi na szerszy zakres badania przed komisją lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, niż w przypadku badania na potrzeby wydania pozwolenia na posiadanie broni, uznać należy, że badania wykonane przed ww. komisją mogą stanowić istotny dowód w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie dopuszczenia do posiadania broni i zaważą na jego wyniku. Nie można zaakceptować poglądu o ostateczności orzeczeń wydanych w toku postępowania administracyjnego, gdyż takie stanowisko pozbawia stronę możliwości czynnego udziału w postępowania i bronienia swoich racji. Orzeczenia te nie zawierają kompleksowych uzasadnień, trudno przeprowadzić ich kontrolę merytoryczną, a winny podlegać weryfikacji na zasadach takich, jakie obowiązują dla opinii biegłych.
Dodatkowo ww. orzeczenia lekarskie wydane w postępowaniu administracyjnym są niezgodne z przepisami prawa. Stosownie do art. 15f ust. 1-3 u.b.a., lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie wyników badań, o których mowa w art. 15a ust. 2 u.b.a. Wyniki badań specjalistycznych i pomocniczych i kopia orzeczenia lekarskiego stanowią załączniki do karty badania lekarskiego. Do akt nie załączono wyników badań lekarskich i psychologicznego, co czyni niemożliwym dokonanie kontroli tych orzeczeń. Brak możliwości odwołania się od niekorzystnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, gdy wydano je w następstwie odwołania organu jest pozbawieniem strony możliwości obrony swoich praw. Jest to szczególnie rażące z powodu lakoniczności orzeczenia, skutkującą niemożliwością skontrolowania jego merytorycznej poprawności. Skarżący nie skorzystał z uprawnienia określonego w art. 15i u.b.a. i nie zwrócił się do wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia o przeprowadzenie stosownej kontroli. To na organie ciążył obowiązek zlecenia stosownej kontroli w świetle zarzutów Skarżącego co do rzetelności orzeczeń psychologicznego i lekarskiego.
Skarżący jest funkcjonariuszem, wypełniającym zadania w pełnym zakresie przewidzianym dla formacji umundurowanej i uzbrojonej. Pełni służbę bez ograniczeń, nie został odsunięty od wykonywania zadań służbowych. W ramach służby ma kontakt z bronią i odbywa regularne szkolenia strzeleckie. Ze znajdującego się w aktach zaświadczenia Dyrektora AS wynika, że Skarżący posiada przeszkolenie uprawniające do przydzielenia broni służbowej na czas wykonywania obowiązków służbowych i uczestniczył w szkoleniach strzeleckich zakończonych egzaminem z oceną pozytywną. Miał przydzieloną broń służbową zgodnie z pełnioną służbą na określonym stanowisku.
7. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
KGP podkreślił, że osoby fizyczne, zgodnie z art. 30 ust. 1 u.b.a., mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 tej ustawy, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 u.b.a. oraz zatrudnieniu przez te podmioty. U.b.a. ustala m.in. warunek legitymowania się odpowiednią zdolnością psychofizyczną do dysponowania bronią, której posiadanie osoby te potwierdzają przedstawiając właściwemu organowi Policji orzeczenia - lekarskie i psychologiczne, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 u.b.a. Art. 15a-15h u.b.a. i ówcześnie obowiązujące Rozporządzenie określają kompleksowo tryb i sposób ustalania ww. zdolności. Przewidują m.in., jakie badania powinny i mogą być przeprowadzone przed wydaniem przez upoważnionego orzecznika stosownego orzeczenia. Skoro w aktach sprawy znajdują się ostateczne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, wydane na podstawie przepisów u.b.a. i zgodne ze wzorem zawartym w zał. nr 3 i 4 Rozporządzenia, nie jest dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko orzeczeniom psychologicznemu, lekarskiemu wydanemu w trybie przewidzianym przepisami prawa. Organy Policji nie posiadają uprawnień, ani narzędzi do wyjaśniania rozbieżności między orzeczeniami lekarskim i psychologicznym wydanymi w różnych instancjach. Skoro wnioskowane dowody nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, słusznie organ odmówił ich uwzględnienia.
8. Skarżący w piśmie z 3 grudnia 2020r., uzupełniając skargę, wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu: pisma pełnomocnika z 11 września 2020r. skierowanego do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – Centrum Profilaktyczno-Leczniczego w [...] i odpowiedzi tej instytucji z [...] września 2020r. z załączoną do niej kopią dokumentacji medycznej badania Skarżącego na okoliczność poinformowania jednostki badającej o wydaniu przez CKL korzystnego dla Skarżącego orzeczenia, rażącej rozbieżności rozpoznania na potrzeby postępowania w przedmiocie dopuszczenia do posiadania broni i resortowej komisji lekarskiej oraz dopuszczenie dowodu z dokumentów - kopii orzeczenia CKL z [...] października 2019r. nr [...] (na okoliczność rażącej rozbieżności rozpoznania postawionej przez organ wykonujący badania na potrzeby postępowania w przedmiocie dopuszczenia do posiadania broni oraz resortowej komisji lekarskiej, która bada przydatność skarżącego do służby w Służbie Więziennej). Skarżący wniósł o zwrócenie się do CKL o nadesłanie akt postępowania dotyczących Skarżącego, zakończonego wydaniem ww. orzeczenia, a po ich nadesłaniu dopuszczenie dowodu z dokumentów tworzących ww. akta - na okoliczność rażącej rozbieżności rozpoznania wykonanego na potrzeby postępowania w przedmiocie dopuszczenia do posiadania broni i resortowej komisji lekarskiej, która badała przydatność Skarżącego do służby w Służbie Więziennej, gdzie w ramach obowiązków służbowych ma kontakt z bronią. Uwzględnienie ww. wniosków dowodowych nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy, zaś dowody te stały się stronie wiadome już po wniesieniu skargi.
9. KGP w piśmie z [...] marca 2021r. wniósł o oddalenie ww. wniosków dowodowych jako nieprzydatnych w sprawie i wskazał na odrębny zakres i cel badania przeprowadzanego przez CKL w celu ustalenia zdolności do służby. W pozostałym zakresie powtórzył argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę.
10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 maja 2021r. odmówił dopuszczenia dowodów z dokumentów załączonych do skargi.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw.
2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2021r.
Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sąd w tych sprawach orzeka na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Przepis ten należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2294 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Prawo do jawnej rozprawy nie jest prawem o charakterze absolutnym, więc może podlegać ograniczeniom. Takie ograniczenia mogą wynikać z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym wskazano warunki, jakie należy spełnić by móc ograniczyć korzystanie z konstytucyjnych wolności i praw. Po pierwsze ograniczenie powinno być wprowadzone do obrotu prawnego na poziomie ustawy. Po drugie ograniczenie musi być konieczne w demokratycznym państwie, np. dla ochrony zdrowia. Po trzecie, ograniczenie winno być proporcjonalne do chronionej wolności w sensie ścisłym. Skoro celem stosowania przepisów zawartych w ww. ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, zaś organy wymiaru sprawiedliwości, mając na uwadze, że pandemia nie ustąpiła, winny uwzględniać w orzekaniu normy wynikające z powyższych przepisów, to Przewodniczący Wydziału II WSA w Warszawie, z ww. powodów, wobec braku zgody KGP wyrażonej w piśmie z [...] lutego 2021r. i przy wyrażeniu zgody przez Skarżącego w piśmie z [...] lutego 2021r - na rozpoznanie sprawy, zgodnie z przepisami o postępowaniu uproszczonym - ww. zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
3. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm., zwana dalej "P.u.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.).
W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał decyzję administracyjną, którą zaskarżył Skarżący, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a.
4. Sąd - oceniając w świetle wskazanych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję KGP stwierdził, że nie naruszała ona wskazanych w skardze przepisów prawa, ani innych przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które należało wziąć pod rozwagę.
Sąd, odnosząc się po pierwsze do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a tym samym zaakceptowanie przez KGP rażącego naruszenia prawa przez KWP – stwierdza, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie, z uwagi na obowiązujące przepisy prawa materialnego powołane w sposób należyty zarówno w zaskarżonej decyzji, jak również w poprzedzającej ją decyzji KWP z [...] stycznia 2020r.
Zdaniem Sądu analiza akt wskazuje, że KWP przed wydaniem ww. decyzji z [...] stycznia 2020r., mając na względzie obowiązujące przepisy u.b.a., a także wnioski dowodowe Skarżącego, zgłaszane w postępowaniu odwoławczym poprzedzającym wydanie przez KGP decyzji z [...] października 2019r. (uchylającej decyzję KWP z [...] sierpnia 2019r.), jak również w postępowaniu przed organem pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, przeprowadził postępowanie dowodowe z zachowaniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w ww. przepisach – art. 7 i art. 77 k.p.a. Jakkolwiek, zgodnie z ww. zasadą, organ administracji publicznej zobligowany jest do dochodzenia prawdy materialnej, to jednak, w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że to organ administracyjny jest "gospodarzem postępowania" i to on określa kierunek jego prowadzenia, a także określa, jakie dowody w danym postępowaniu są niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy. W myśl bowiem art. 78 § 1 k.p.a., żądanie dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Jednakże art. 78 § 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenie dla sprawy.
Zarówno organ pierwszej instancji – KWP w decyzji z [...] stycznia 2020r., jak również organ odwoławczy - KGP w zaskarżonej decyzji z [...] marca 2020r. w sposób wyraźny wskazywały - odwołując się do specyfiki prowadzonego postępowania, uwarunkowanego obowiązującymi przepisami u.b.a., wskazanymi w podstawach prawnych obu ww. decyzji - że zebrany w sprawie materiał dowodowy był zupełny. Organy obu instancji wzięły pod rozwagę przepis art. 30 ust. 1 u.b.a., zgodnie z którym osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 u.b.a., przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 u.b.a. oraz po zatrudnieniu przez te podmioty. Skarżący powinien więc legitymować się odpowiednią zdolnością psychofizyczną do dysponowania bronią oraz przedstawić w tym zakresie właściwemu organowi Policji orzeczenia - lekarskie i psychologiczne, o których mowa w art. 15 ust. 3 u.b.a.
Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów obu instancji, że organy Policji, w świetle unormowań wynikających z przepisów u.b.a., nie mają samodzielnych kompetencji do weryfikowania orzeczeń lekarskich i psychologicznych, wydanych przez właściwe podmioty. Przepisy art. 15a-15h u.b.a. i ówcześnie obowiązujące – ww. Rozporządzenie w sposób kompleksowy określały w chwili wydawania ww. decyzji KWP i KGP tryb i sposób ustalania ww. zdolności, w tym psychofizycznej do dysponowania bronią, jak również to, jakie badania powinny i mogą być przeprowadzone przed wydaniem przez upoważnionego orzecznika stosownego orzeczenia.
Rację miały również organy administracyjne obu instancji, że skoro w aktach administracyjnych sprawy znajdowały się ostateczne orzeczenia: lekarskie i psychologiczne, wydane na podstawie właściwego przepisu u.b.a. - art. 14h, w formie zgodnej z wzorem zawartym w zał. nr 3 i 4 Rozporządzenia – ani KWP, ani KGP nie były władne przeprowadzić dowodu przeciwko tym orzeczeniom psychologicznemu – wydanemu [...] czerwca 2019r. i lekarskiemu wydanemu [...] lipca 2019r. w trybie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
W tym kontekście nie sposób za zasadne uznać zarzutów podnoszonych w skardze o naruszeniu art. 6, art. 7, art. 7a, art. 81a § 1, art. 77 § 1 k.p.a. Ustawodawca, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, nie przewidział uprawnień ani narzędzi pozwalających organom Policji wyjaśnić rozbieżności między orzeczeniami lekarskimi, czy psychologicznym wydanymi w różnych instancjach w trybie u.b.a. Tym samym prowadzenie postępowania dowodowego z tego zakresu przez organy administracyjne nie było możliwe. W tym zakresie Sąd podziela powoływane przez KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądy prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2015r. sygn. akt II OSK 2144/13; wyroki WSA w Warszawie z: 2 marca 2012r. sygn. akt II SA/Wa 2510/11; 22 marca 2017r. sygn. akt II SA/Wa 1461/16 – dostępne na www.nsa.gov.pl).
Sąd stwierdza ponadto, że podziela jednolite stanowisko prezentowane w judykaturze, że organy Policji, wbrew stanowisku Skarżącego, nie mają możliwości dopuszczenia dowodu z opinii kolejnego biegłego, który sporządziłby opinię uzupełniającą w celu zweryfikowania ostatecznych opinii lekarskich. W tym zakresie niemożliwe było uznanie za zasadne wszystkich powołanych w skardze przepisów natury procesowej z tego zakresu, jak również przepisów prawa materialnego Tytułem przykładu należy powołać się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020r. sygn. akt II OSK 47/20, z którego wynika, że ustawodawca nie przewidział prawnej możliwości dopuszczenia dowodu z opinii kolejnego biegłego, który sporządziłby opinię uzupełniającą, zawierającą prócz własnych badań, analizę i ocenę pozostałych orzeczeń. Ustawa o broni i amunicji wprowadza zamknięty katalog środków dowodowych, mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie (LEX nr 3084887).
Sąd nie znalazł w związku z tym podstaw do zakwestionowania stanowiska KWP w zakresie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych przedkładanych przez Skarżącego w postępowaniu administracyjnym, jak również za prawidłowe uznał stanowisko organów obu instancji, że załączone do akt sprawy przez Skarżącego dowody i wnioski dowodowe nie miały i nie mogły mieć znaczenia w sprawie, z uwagi na specyfikę postępowania przewidzianego w u.b.a. Skoro brak zdolności do dysponowania przez Skarżącego bronią stwierdzono na mocy ww. ostatecznych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, to przeprowadzanie dodatkowych dowodów w tym zakresie było zbędne.
Warto ponadto zauważyć, że prawidłowe było stanowisko KGP wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania administracyjnego prowadzonego na mocy art. 30 u.b.a. dochodzi do wydania orzeczenia psychologicznego, które zajmuje się kwestią oceny czy osoba wskazana w tym przepisie wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, zaś orzeczenie lekarskie obejmuje łącznie ocenę zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią.
Skoro badania ogólne, badania psychologiczne i w razie potrzeby badania specjalistyczne oraz pomocnicze i konsultacje specjalistyczne przewidziane w ww. Rozporządzeniu mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego Skarżącego, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia przez ww. organy Policji w postępowaniu w sprawie dopuszczenia (pozwolenia) do posiadania broni, dowodu na okoliczności objęte treścią ostatecznych orzeczeń psychologicznego z [...] czerwca 2019r. i lekarskiego z [...] lipca 2019r., które wydały uprawnione osoby, we właściwym trybie przewidzianym w u.b.a. Orzeczenia te w swej treści zawierały wszelkie wymogi przewidziane obowiązującymi w dniu ich wydania przepisami prawa, na co prawidłowo zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym kontekście nie zasługiwały więc na uwzględnienie zarzuty skargi o naruszeniu art. 15f ust. 2-4 u.b.a. w związku z art. 15g u.b.a.
Sąd zwraca ponadto uwagę, że orzeczeń wydawanych w trybie odwoławczym dotyczy, powołany przez organy administracyjne obu instancji przepis art. 14h u.b.a. Z art. 14h ust. 4 u.b.a. wynika, że lekarz lub psycholog, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie, przekazuje je wraz z dokumentacją badań do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania. Art. 14h ust. 7 u.b.a. wskazuje zaś, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.
Z akt administracyjnych wynika dodatkowo, że ww. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze w [...] przed wydaniem przez właściwe podmioty - ww. lekarzy - ostatecznych orzeczeń psychologicznego i lekarskiego, występował zarówno do RKL o przekazanie dokumentacji medycznej (k. 112 akt administracyjnych), jak również do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej o kserokopię dokumentacji medycznej i przeprowadzonych badań przez ww. komisję oraz dokumentacji RKL (k. 121 akt administracyjnych). W aktach sprawy znajduje się ponadto faktura świadcząca o tym, że KWP poniósł koszty wykonania na rzecz Skarżącego ww. badań w postępowaniu odwoławczym (k. 150-151 akt administracyjnych).
W tym kontekście nie sposób więc podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia ww. przepisów art. 15f ust. 2-4 u.b.a. w związku z art. 15g u.b.a. Brak bowiem załączenia do akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wszystkich ww. dowodów, z którymi zapoznawali się ww. lekarze orzecznicy, wydający w drugiej instancji ww., ostateczne orzeczenia, gdy na taką potrzebę nie wskazuje art. 14h u.b.a., dotyczący orzeczeń odwoławczych, a jednocześnie, gdy w aktach administracyjnych sprawy znajdowały się mające moc wiążącą: orzeczenie lekarskie z [...] lipca 2019r. (nr [...] - k. 136 akt administracyjnych) oraz orzeczenie psychologiczne z [...] czerwca 2019r. (nr [...] - k. 135 akt administracyjnych), nie stanowiło na tyle istotnej wadliwości procesowej, która mogłaby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją ww. decyzji KWP z [...] stycznia 2020r., tym bardziej, że Skarżący nie kwestionował wykonania badań przez ww. lekarzy orzeczników w postępowaniu odwoławczym.
Zdaniem Sądu trafne były ponadto wyjaśnienia KGP zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że jeśli osoba poddana badaniom uważa, że ostateczne orzeczenia dotknięte są jakąś wadą, ma możliwość zwrócenia, w świetle art. 15i u.b.a., do wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia o przeprowadzenie stosownej kontroli. Organy administracyjne, na mocy art. 6 k.p.a. mają obowiązek zastosować obowiązujące przepisy prawa i nie mogą kwestionować rozwiązań prawnych przyjętych przez ustawodawcę. Skarżący ani w odwołaniu od ww. decyzji KWP z [...] stycznia 2020r. ani w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wskazał, aby taka kontrola się odbyła lub, że Skarżący zwrócił się do właściwego organu o jej przeprowadzenie. Tym samym dobór przez Skarżącego taktyki procesowej nie wskazuje na wadliwość ocen organów administracyjnych obu instancji w zakresie mocy wiążącej ww. ostatecznych orzeczeń, wydanych w trybie odwoławczym przez właściwe podmioty oraz nie stanowi naruszenia art. 80 k.p.a. ani innych wskazanych w skardze przepisów prawa, a w szczególności przepisów u.b.a.
Sąd, odnosząc się natomiast do wydawanych w odrębnym trybie orzeczeń komisji lekarskich podległych Ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wskazuje, że organy te nie zostały wskazane w u.b.a. jako właściwe do oceny czy dana osoba należy do wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Tym samym możliwa i prawidłowa była odmowa przez KWP zawieszenia postępowania w sprawie dotyczącej zastosowania art. 30 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania przed RKL. Postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi Ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, które dotyczą zdolności do służby - także Skarżącego do służby w Służbie Więziennej - są postępowaniami odrębnymi od postępowania dotyczącego zdolności do dysponowaniem bronią w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.b.a. w związku z art. 30 u.b.a., choć w pewnym stopniu mogą pozostawać ze sobą w związku.
Sąd wskazuje ponadto, że bez względu na argumentację Skarżącego podnoszoną w skardze i w stanowiących jej uzupełnienie ww. pismach procesowych, a dotyczącą posiadanych przez Skarżącego umiejętności w posługiwaniu się bronią i odbywanych szkoleń strzeleckich, organy Policji, które uzyskały informację o przeciwskazaniach dotyczących posiadania broni przez Skarżącego - zobowiązane były ustalić w toku postępowania przewidzianego w u.b.a., w drodze badań przeprowadzonych przez podmioty wskazane w u.b.a., czy osoba, której pozyskane informacje dotyczą może, czy też nie może dysponować bronią, a nie czy jest zdolna do pełnienia służby w Służbie Więziennej. Z akt sprawy, jak również z uzasadnienia ww. decyzji KWP z [...] stycznia 2020r. wynikało natomiast, że KWP pozyskał informacje z AS, że Skarżącego z urzędu skierowano [...] lutego 2018r. na badania do RKL, w celu oceny stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do dalszego pełnienia służby oraz, że zajmowane przez Skarżącego stanowisko specjalisty działu kadrowo-organizacyjnego nie jest usytuowane w strukturze stanowisk ochrony, dla których określone są rodzaje uzbrojenia i wyposażenia funkcjonariusza na czas realizacji zadań służbowych. Dodatkowo KWP - po tym, jak [...] sierpnia 2018r. wpłynęły do akt rozpatrywanej sprawy dwa orzeczenia z [...] sierpnia 2018r., stwierdzające, że Skarżący może dysponować bronią i nie należy do osób wymienionych w: art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. (lekarskie nr [...] wydane przez J. S. ); art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. (psychologiczne [...]wydane przez mgr A. L. psychologa upoważnionego do przeprowadzania badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń) - otrzymał pismo z AS, informujące, że [...] lipca 2018r. do AS wpłynęło nieprawomocne orzeczenie RKL o trwałej niezdolności Skarżącego do służby w Służbie Więziennej. KWP zobowiązany był zatem – w odrębnym trybie przewidzianym w u.b.a. – przeprowadzić stosowne badania Skarżącego i zdecydował się, na podstawie art. 15h ust. 1-3 u.b.a., odwołać do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze w [...] od ww. orzeczeń lekarskiego i psychologicznego z [...] sierpnia 2018r. Skarżący nie był bowiem zwolniony, zgodnie z art. 15 ust. 6 u.b.a., z przedłożenia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, stwierdzającego, że może dysponować bronią, bo na podstawie odrębnych przepisów nie posiadał przydzielonej broni służbowej, a właściwy organ uznał, że Skarżący jest trwale niezdolny do służby w Służbie Więziennej. W tym kontekście na aprobatę nie zasługiwały również argumenty skargi dotyczące naruszenia art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Sąd - mając powyższe na względzie, jak również oceniając stanowisko KGP wyrażone w zaskarżonej decyzji, w związku z załączeniem przez Skarżącego do odwołania od ww. decyzji KWP z [...] stycznia 2020r. orzeczenia CKL z [...] października 2019r., które uchylało wydane wobec Skarżącego orzeczenie RKL w kwestii zdolności do służby w Służbie Więziennej i orzekało w sprawie – stwierdza, że wbrew poglądowi Skarżącego - wydanie przez CKL ww. orzeczenia nie oznacza automatycznie, że Skarżący posiada zdolność do dysponowania bronią, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Warto bowiem wskazać, że w prawie polskim nie przewiduje się prawa obywatela do posiadania broni, a uprawnienie to jest ściśle reglamentowane przepisami u.b.a. Prawo to zatem w żadnym przypadku nie może być zaliczone do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Tym samym zarzuty naruszenia w sprawie art. 7a i art. 81a § 1 k.p.a. nie mogły być uznane za zasadne, skoro w rozpoznawanej sprawie KWP i KGP dysponowały ww., ostatecznymi orzeczeniami wydanymi w trybie odwoławczym: lekarskim z [...] lipca 2019r. (nr [...] - k. 136 akt administracyjnych) oraz orzeczeniem psychologicznym z [...] czerwca 2019r. (nr [...] - k. 135 akt administracyjnych), które w sposób ostateczny rozpatrywały kwestię, że Skarżący nie może dysponować bronią, a tym samym nie może uzyskać dopuszczenia do niej na mocy art. 30 u.b.a. w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a.
Racjonalna, słuszna i zgodna z art. 80 k.p.a. była też ocena organów administracyjnych obu instancji, że orzeczenia wydane [...] sierpnia 2018r. w pierwszej instancji przez lekarza (k. 35 akt administracyjnych) i przez psychologa (k. 34 akt administracyjnych) nie miały decydującej mocy dowodowej w sprawie, a tym samym nie mogły mieć wpływu na sposób rozpatrzenia sprawy przez KWP w ww. decyzji z [...] stycznia 2020r., którą utrzymał w mocy KGP w ww., zaskarżonej decyzji. Wskazywały na to zarówno art. 15h ust. 7 u.b.a., jak również art. 15i u.b.a., a także art. 30 u.b.a. w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Sąd podziela więc prezentowane przez organy obu instancji stanowisko, że korzystne zatem dla Skarżącego orzeczenie lekarskie i psychologiczne, wydane w pierwszej instancji nie dawały podstaw do wydania i dopuszczenia do posiadania broni, w sytuacji gdy ostateczne orzeczenia: lekarskie i psychologiczne uznawały stronę za niezdolną do dysponowania bronią.
Sąd uznaje ponadto, że wniesienie przez KWP odwołań od pozytywnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, wydanych w pierwszej instancji było nie tylko zgodne z uprawnieniem nadanym organowi Policji przez ustawodawcę w art. 15h ust. 2 u.b.a., ale także słuszne i celowe z uwagi na zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż wszelkie okoliczności dotyczące stanu zdrowia, jakie osoba ubiegająca się o dopuszczenie do posiadania broni może udowodnić powinny być wykazane za pomocą badań wykonanych przez właściwych lekarzy i psychologów i w trybie przewidzianym przez przepisy u.b.a. oraz ww. Rozporządzenia. Skoro w toku postępowania administracyjnego doszło do podjęcia ww. działań w tym zakresie, również z tego względu nie sposób za zasadny uznać zarzutu skargi o zaakceptowaniu przez KGP rażącego naruszenia prawa przez KWP. Organy obu instancji działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, mając na względzie dokładnie ustalone okoliczności faktyczne w sprawie, z uwzględnieniem dowodów mających w sprawie znaczenie.
Sąd, reasumując stwierdza, że organy obu instancji, biorąc pod uwagę zgromadzone w postępowaniu administracyjnym dowody, słusznie i zgodnie z obowiązującymi i powołanym w podstawach prawnych ww. decyzji przepisami, przyjęły, że były związane ostatecznymi w toku instancji ww. orzeczeniami, które wydali: psycholog I. S. – [...] czerwca 2019r. oraz lekarz R. M. [...] lipca 2019r.
5. Sąd wskazuje ponadto, że stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Zdaniem Sądu okoliczności faktyczne, jak i prawne rozpoznawanej sprawy wskazywały, że w sprawie nie mieliśmy do czynienia ani z istotnymi wątpliwościami a ponadto załączone przez Skarżącego dowody z dokumentów (przy piśmie procesowym z [...] grudnia 2020r., stanowiącym uzupełnienie skargi) nie wypełniały przesłanek z ww. przepisu - art. 106 § 3 P.p.s.a.
W aktach administracyjnych sprawy znajdowało się bowiem, potwierdzone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika Skarżącego ww. orzeczenie CKL z [...] października 2019r. (k. 191-193). Należało w związku z tym przyjąć, że nie stanowiło dokumentu uzupełniającego. Znał je bowiem sam Skarżący, gdyż poświadczenia tego dokumentu za zgodność z oryginałem pełnomocnik Skarżącego dokonał [...] lutego 2020r. Do dokumentu tego odniósł się ponadto organ odwoławczy, mając na względzie zarzuty podniesione przez Skarżącego w odwołaniu.
W aktach administracyjnych sprawy znanych i dostępnych Skarżącemu i organom administracyjnym obu instancji, które wydawały ww. decyzje będące przedmiotem kontroli Sądu znajdowały się również: orzeczenie lekarskie z [...] lipca 2019r. (k. 136), orzeczenie psychologiczne z [...] czerwca 2019r. (k. 135), orzeczenie lekarskie z [...] sierpnia 2018r. (k. 35) orzeczenie psychologiczne z [...] sierpnia 2018r. (k. 34), których pełnomocnik Skarżącego nie potwierdził za zgodność z oryginałem. Należało w związku z tym przyjąć, że ww. kopie nie stanowiły dokumentów uzupełniających w rozumieniu art. 106 § 3 P.p.s.a.
Dokumentów uzupełniających w rozumieniu art. 106 § 3 P.p.s.a. nie stanowiły ponadto niepotwierdzone za zgodność z oryginałem pozostałe kopie badań lekarskich (k. 32-40 akt sądowych), które z uwagi na zamknięty katalog środków dowodowych przewidzianych w u.b.a. oraz z uwagi na art. 15h ust. 3 u.b.a. nie mogły służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia Skarżącego.
6. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie, na mocy art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 132 P.p.s.a., oddalił skargę.