II SA/Wa 1267/23

II SA/Wa 1267/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-06-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Kozub-Marciniak
Ewa Marcinkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Karolina Kisielewicz
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Sygn. powiązane
III OSK 1889/24 - Wyrok NSA z 2024-11-14
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi K. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, z późn. zm.) dalej K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia K. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171, z późn. zm.), z dniem [...] stycznia 2023 r.
Do wydania powyższych rozkazów personalnych doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem z 18 września 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia K. K. - wówczas [...] Komisariatu Policji w [...] - ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
W uzasadnieniu wniosku poinformował, że w dniu 18 września 2022 r., wyznaczony przez Komendanta Powiatowy Policji w [...] do czynności nadzorczych i kontrolnych patrol oficerski przeprowadził czynności kontrolne w Komisariacie Policji w [...]. W trakcie kontroli poddano badaniu stanu trzeźwości obecnego w służbie [...] K. K. Test trzeźwości wykonany probierzem Alco-blow wykazał w wydychanym powietrzu przez funkcjonariusza obecność alkoholu, dlatego też niezwłocznie wykonano badanie stanu trzeźwości na urządzeniu Alkometr A2.0 uzyskując wynik: I-badanie, wykonane o godz. 9:14 z wynikiem 0,19 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, II-badanie, wykonane o godz. 9:45 z wynikiem 0,10 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu. W związku z powyższym [...] K. K. odsunięto od czynności służbowych.
Wnioskodawca wskazał również, że postanowieniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2022 r., przeciwko K. K. wszczęto postępowanie dyscyplinarne, obwiniając go o to, że: w dniu [...] września 2022 r., w [...], pełnił planowaną w godz. 07:00 - 15:00 służbę [...] Komisariatu Policji w [...] będąc w stanie po użyciu alkoholu (I-badanie, wykonane o godz. 09:14 z wynikiem 0,19 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, Il-badanie, wykonane o godz. 9:45 z wynikiem 0,10 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu), tj. o przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 3, pkt 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm.).
Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] września 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zawiesił natomiast K. K. w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2022 r. do dnia [...] grudnia 2022 r.
Ponadto Komendant Powiatowy Policji w [...] wskazał, że biorąc pod uwagę fakt, że [...] K. K. w dniu [...] września 2022 roku pełnił służbę i podjął obowiązki zawodowe w stanie po użyciu alkoholu, policjant świadomie naruszył przepisy określone w art. 70 § 2 kodeksu wykroczeń.
Mając na względzie wskazane okoliczności, w dniu [...] września 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia K. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, o czym poinformowano funkcjonariusza, pouczając go jednocześnie o jego uprawnieniach i obowiązkach związanych z tym postępowaniem oraz wezwano do wskazania zakładowej organizacji związkowej właściwej do wydania opinii w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania.
Funkcjonariusz nie wskazał reprezentującej go zakładowej organizacji związkowej.
W dniu [...] października 2022 r. K. K. złożył do akt wniosek dowodowy o włączenie w poczet materiału dowodowego: zapisu z kamer monitoringu znajdującego się w Komisariacie Policji w [...], na okoliczność przeprowadzenie przez niego samobadania na ogólnodostępnym urządzeniu do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu w dniu [...] września 2022 r. przed rozpoczęciem służby; dokumentów potwierdzających prawidłowe działanie ogólnodostępnego urządzenia do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu znajdującego się w Komisariacie Policji w [...] oraz Alkometru A2.0, którym był badany; dokumentacji potwierdzającej odbycie przez [...]. L. P. szkolenia w zakresie obsługi analizatorów wydechu typu Alcoblow oraz Alkometr A2,0 oraz dokumentacji potwierdzającej liczbę przeprowadzonych przez tego funkcjonariusza badań analizatora wydechu Alkometr A2,0 w okresie od [...].01.2022 r. do [...].09.2022 r.; wydruków dokumentów potwierdzających jego zgłoszenie się do uczestnictwa w "[...]" na okoliczność stoosownia przez niego leku "[...]" w celu ograniczenia palenia papierosów w związku z przygotowywaniem się do biegu. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wskazanych we wniosku świadków na okoliczność m.in. przebiegu badań urządzeniami do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu w dniu [...] września 2022 r. oraz potwierdzenia faktu stosowania przez niego leku "[...]" , a także dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność prawidłowości przeprowadzonego badania urządzeniem Alkometr A2,0 w dniu [...] września 2022 r. oraz ewentualnego wpływu na uzyskany wynik faktu używania przez niego bezpośrednio przed badaniem leku "[...]". oraz opinii biegłego w zakresie badania urządzeniem Alkometr A2.0.
Postanowieniem z [...] listopada 2022 r. KWP w [...] odmówił uwzględnienia wniosku w zakresie dotyczącym włączenia w poczet materiału dowodowego dokumentacji potwierdzającej odbycie przez [...]. L. P. szkolenia w zakresie obsługi analizatorów wydechu typu Alcoblow oraz Alkometr A2,0 oraz dokumentacji potwierdzającej liczbę przeprowadzonych przez tego funkcjonariusza badań analizatora wydechu Alkometr A2,0 w okresie od [...].01.2022 r. do [...].09.2022 r., a także w zakresie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność prawidłowości przeprowadzonego badania urządzeniem Alkometr A2,0 w dniu [...] września 2022 r. oraz ewentualnego wpływu na uzyskany wynik faktu używania przez niego bezpośrednio przed badaniem leku "[...]", uznając je za nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że pozostałe wnioski dowodowe zostały zrealizowane, poprzez włączenie do akt postępowania administracyjnego kserokopii materiałów postępowania dyscyplinarnego sygn. akt [...], prowadzonego przeciwko K. K. w KPP w [...].
Jednocześnie pismem z 29 listopada 2022 r. K. K. został poinformowany, że w prowadzonym postępowaniu został zgromadzony materiał dowodowy umożliwiający wydanie decyzji oraz pouczony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.
W dniu 28 grudnia 2022 r. K. K. zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego oraz wykonał ich fotokopie.
W dniu 4 stycznia 2023 r. do organu wpłynęło pismo K. K. datowane na 29 grudnia 2022 r., w którym określił dołączenie kopii dokumentacji z postępowania dyscyplinarnego do akt postępowania administracyjnego, jako "uproszczone" przeprowadzenie wnioskowanych dowodów niezgodne z art. 67 § 2 pkt 2 K.p.a. oraz ograniczające prawo strony określone w art. 79 § 2 K.p.a. Ponadto wskazał, że jego wniosek dotyczący przesłuchania L. P. na okoliczność powtórnego badania jego osoby przy użyciu urządzenia Alcoblow oraz przeprowadzenia drugiego badania na urządzeniu Alkometr A2,0 po upływie 31 minut od badania pierwszego, nie został zrealizowany i w związku z tym podtrzymał ten wniosek dowodowy.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z [...] stycznia 2023 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 6 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zwolnił K. K. ze służby w Policji z dniem 31 stycznia 2023 r. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie uzyskanych z Komendy Powiatowej Policji w [...] materiałów postępowania dyscyplinarnego [...], prowadzonego przeciwko K. K. ustalono, że w dniu [...] września 2022 r., zgodnie z grafikiem służby funkcjonariusz ten miał pełnić służbę w Komisariacie Policji z [...] w godz. 7:00 - 15:00 i miał wykonywać między innymi czynności procesowe: przesłuchania świadków i podejrzanego w sprawie wypadku drogowego. Jak wynika z monitoringu K. K. do Komisariatu wszedł o godz. 07:32:45 i podszedł do wiszącego na ścianie poczekalni urządzenia, na którym można wykonać test trzeźwości. Następnie sięgnął po ustnik-słomkę, którą rozpakował i włożył jednym końcem do ust, a drugim końcem dotykała urządzenia. O godz. 07:33:06 wyjął ustnik z urządzenia oraz ust i po spojrzeniu na urządzenie o godz. 07:33:22 odszedł od urządzenia. O godz. 8:40 do Komisariatu Policji w [...] przybył dwuosobowy patrol oficerski, który podjął czynności kontrolne, między innymi polecając pełniącym w tym dniu służbę policjantom zgromadzenie się w pomieszczeniu Zespołu Patrolowe - Interwencyjnego znajdującym się na pierwszym piętrze komisariatu. Do pomieszczenia tego stawił się również K. K.. Funkcjonariusze byli rozpytani na temat znajomości przepisów ustawy o wsparciu i resocjalizacji nieletnich, kiedy jeden z kontrolujących polecił jednemu z policjantów przyniesienie urządzenia - probierza do badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Policjant ten przyniósł z radiowozu urządzenie AlcoBlow, którym dwukrotnie poddano badaniu K. K. Przy pierwszym badaniu w urządzeniu zapaliła się dioda pomarańczowa, a przy drugim, które przeprowadzono na prośbę K. K., zapaliła się dioda czerwona. Oznaczało to, że w powietrzu wydychanym przez funkcjonariusza urządzenie wykryło cząstki alkoholu. Powodem poddania policjanta badaniu stanu trzeźwości był jego wygląd wskazujący, że jest po spożyciu alkoholu oraz zapach alkoholu z jego ust. Z uwagi na powyższe kontrolujący wraz z K. K. udali się do pomieszczenia na parterze, w którym przeprowadzili badania na urządzeniu Alkometr A2.0 uzyskując wynik: I-badanie, wykonane o godz. 9:14 z wynikiem 0,19 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, II-badanie, wykonane o godz. 9:45 z wynikiem 0,10 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu. W czasie tych czynności K. K. twierdził, że pił wprawdzie alkohol w postaci piwa do około pierwszej w nocy, ale sprawdził stan swojej trzeźwości przed pojęciem służby i rzekomo mógł ją podjąć. Jego zdaniem był trzeźwy przed pracą, choć powiedział, że do Komisariatu przywiózł go ojciec, gdyż nie miał pewności, że jest na pewno trzeźwy. W trakcie rozpytania na okoliczność przyjmowanych napojów i środków, oświadczył jedynie, że wypił piwo w ilości 5 sztuk, co udokumentowano w protokole badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu. Natomiast w rubryce - 8 Uwagi: odnotowano Badany wskazuje że o godz. 7.30 badał się na urządzeniu ogólnie dostępnym w KP [...] i miał wynik 0,00 %o alkoholu w wydychanym powietrzu. K. K. podpisał protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu oraz dwa wydruki Alkometru A 2.0 z jego badania. Funkcjonariusz został odsunięty od czynności służbowych, a przesłuchanie oczekujących osób w sprawie wypadku drogowego zlecono innemu policjantowi.
Przesłuchany w dniu [...] grudnia 2022 r. w charakterze obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym K. K., nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wyjaśnił, że w dniu [...] września 2022 r., kiedy patrol oficerski dokonywał kontroli jego osoby psikał sobie kilka razy do ust środkiem [...], z zawartością 1 mg nikotyny na dawkę o smaku miętowym, z zieloną końcówką aerozolu do dawkowania.
Z zeznań jednego z kontrolujących bezsprzecznie wynikało natomiast, że przed udaniem się do KPP w [...], w obecności innego policjanta, w biurze K. K. opróżnił kieszenie i nie miał na pewno przy sobie, ani na biurku żadnych inhalatorów, czy aerozoli. Natomiast z przesłuchań policjantów na okoliczność stosowania przez K. K. leku "[...]" wynikało, że wiedzieli, że rzuca palenie i stosował jakieś środki w aerozolu, które miały mu pomóc zwalczyć nałóg. Nikt jednak nie widział, aby w dniu [...] września 2022 r. stosował ten środek, czy miał go przy sobie.
Organ ustalił ponadto, że w charakterystyce produktu leczniczego [...] miedzy innymi stwierdzono: Produkt leczniczy zawiera około 7 mg alkoholu (etanolu w każdej dawce, co jest równoważne 97 mg/ml. Ilość alkoholu w jednej dawce tego produktu leczniczego jest równoważna mniej niż 2 ml piwa lub 1 ml wina. Mała ilość alkoholu tym produkcie leczniczym nie będzie powodowała zauważalnych skutków. Natomiast w punkcie 4.7 tej charakterystyki stwierdzono: [...] nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
W oparciu o powyższe organ uznał, iż twierdzenie K. K., że w czasie gdy patrol oficerski dokonywał kontroli jego osoby, psikał sobie kilka razy do ust środkiem [...] nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Przyjmując jednak nawet, że K. K. w tym dniu użył tego środka, mogło to mieć miejsce ponad 15 minut przed jego badaniem na Alkometrze A 2.0, to w świetle charakterystyki tego produktu leczniczego, nie miało to istotnego znaczenia dla wyniku badania. Również 31 minutowy odstęp pomiędzy badaniami na Alkometrze A 2.0, który wynikł między innymi z konieczności powiadomienia przełożonych o zaistniałej sytuacji przez kontrolującego przeprowadzającego badania, nie ma istotnego znaczenia dla sprawy. Powyższe organ uznał za linię obrony K. K..
W toku postępowania organ ustalił również, że umieszczone na ścianie poczekalni Komisariatu Policji w [...] urządzenie, na którym można wykonać test trzeźwości, zostało wyprodukowane przez firmę P. z siedzibą w [...]. Jest to model urządzenia komercyjnego, barowego o symbolu [...]. Urządzenie to nie posiada modułu pamięci i nie ma możliwości pozyskania historii pomiarów. Urządzenie jest testerem poglądowym, nie przeznaczonym do użytku dowodowego. Za jego pomocą możliwe jest jedynie oszacowanie zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Instrukcja obsługi urządzenia zawiera informację o tym, że wyniki prezentowane przez alkomat są jedynie wynikami szacunkowymi. Urządzenie w myśl polskiego prawa nie może służyć jako alkomat dowodowy. W związku z powyższym, brak jest możliwości zweryfikowania oświadczenia K. K.: że o godz. 7.30 badał się na urządzeniu ogólnie dostępnym w KP [...] i miał wynik 0,00 %o alkoholu w wydychanym powietrzu.
W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji stwierdził, że zachowanie K. K. w związku ze zdarzeniem zaistniałym w dniu [...] września 2022 r. nie tylko rodzi uzasadnione wątpliwości co do przestrzegania przez niego prawa, ale krytyce podlega przede wszystkim jego postawa jako funkcjonariusza Policji. Zachowanie funkcjonariusza było niewłaściwe do tego stopnia, że jego pozostawaniu w szeregach Policji sprzeciwia się dobro formacji. Prezentując opisaną postawę funkcjonariusz sam zakwestionował swoją w niej przydatność. Organ podkreślił, że z racji szczególnego charakteru służby w Policji, w stosunku do osób, którym powierza się wykonywanie zadań przypisanych formacji, ustawodawca formułuje specjalne wymogi, w tym posiadanie nieposzlakowanej opinii. W szeregach Policji nie ma miejsca dla osób, które będąc funkcjonariuszami Policji budują swój, a zatem i całej formacji, wizerunek, w oparciu o szereg dwuznaczności, które szkodzą interesowi służby. Bez wątpienia w wymiarze pozasłużbowym, funkcjonariusz posiada określone prawa, z których może korzystać chroniąc własne interesy, jednak z perspektywy interesu służby jest niedopuszczalne, aby reprezentował nadal Policję i był z nią kojarzony. Z tego względu w przypadku prowadzonego postępowania administracyjnego fakt, że ww. zdecydował się nie przyczyniać do wyjaśnienia okoliczności zdarzenia z [...] września 2022 r., poprzez przewlekanie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego oraz skorzystanie z prawa do odmowy składania wyjaśnień, uniemożliwiając uzyskanie odpowiedzi na istotne pytania, wpływa na jego ocenę w aspekcie służbowym. Podważył on nieodwracalnie swoją wiarygodność poprzez określoną reakcję w okolicznościach, co do których powszechnie wiadomo, że dotyczą nie tylko obiektywnie skodyfikowanych prawnie naruszeń, ale również stygmatyzują każdego, a tym bardziej funkcjonariusza Policji, w opinii społeczeństwa. Niemożliwe jest tolerowanie w szeregach Policji funkcjonariusza niespełniającego wymogu nieposzlakowanej opinii i narażającego na szwank dobre imię służby.
Nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił natomiast ważnym interesem społecznym przejawiającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako umundurowana i uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe czyni koniecznym niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem popełniającym czyny, których charakter uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności wyraża konieczność uwzględnienia nadrzędności interesu służby nad interesem strony, jako że w konkurencji obu przesłanek pierwszeństwo ma interes służby. Negatywne konsekwencje pozostawania w służbie funkcjonariusza, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, trzeba bowiem oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia funkcjonariusza określane mianem "słusznego interesu strony.
Organ zaznaczył jednocześnie, że w toczącym się postępowaniu administracyjnym K. K. nie skorzystał z prawa do wskazania zakładowej organizacji związkowej, na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji.
W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego K. K. wniósł o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, a ponadto o wstrzymanie jego natychmiastowej wykonalności. Wniósł nadto o przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów poprzez przesłuchanie wskazanych w odwołaniu świadków.
Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego, tj.:
1. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do jego zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby;
2. art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony;
3. art. 8 § 1, art. 10 § 1 K.p.a. poprzez wyznaczenie terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sposób uniemożliwiający wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, a przez to z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, zgodnie z zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;
4. art. 75 § 1, art. 78 § 1 K.p.a. poprzez bezzasadne niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę w piśmie z 10 października 2022 r. w sytuacji, gdy mogły one przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a ich przeprowadzenie nie było sprzeczne z prawem;
5. art. 10 § 1, art. 67 § 2 pkt 2, art. 79 § 1 i 2 K.p.a. poprzez nie powiadomienie strony o terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, uniemożliwienie wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu oraz bezzasadne odstąpienie od udokumentowania przesłuchania świadków protokołem;
6. art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów w sprawie, konsekwencją czego było przekroczenie granic uznania administracyjnego;
7. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji;
8. art. 108 § 1 K.p.a. poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy nie wskazywał, że jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny.
W uzasadnieniu odwołanie K. K. stwierdził, że organ I instancji dopuścił się "bezprawnej konstatacji" w kwestii niemożności jego dalszego pozostawania w służbie. Zdaniem skarżącego stwierdzenie, że nie przyczyniał się on do wyjaśnienia istotnych okoliczności zdarzenia z dnia [...] września 2022 r. jest bezzasadne w sytuacji, gdy Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmawiał przeprowadzenia wnioskowanych przez niego dowodów. Ponadto zauważył, iż korzystanie z przysługujących uprawnień nie może stanowić podstawy do jego "negatywnej -weryfikacji" jako funkcjonariusza Policji.
Zarzucił, że decyzja organu I instancji została oparta na nieprawidłowym, nieumiejętnym i niezgodnym z przepisami prawa przeprowadzeniu badania za zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, dowodzie w postaci skierowania przeciwko niemu wniosku o ukaranie za wykroczenie z art. 70 § 2 Kw oraz wydanym rozkazie personalnym o zawieszeniu go w czynnościach służbowych.
Ponadto zarzucił, że organ I instancji nie przeprowadził żadnego dowodu samodzielnie i ograniczył się do pozyskania kopii dokumentacji z akt postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] oraz zignorował zgłoszone przez niego wnioski dowodowe. Posiłkując się kserokopiami protokołów z innego postępowania, organ I instancji naruszył tym samym przepisy art. 10 § 1, art. 67 § 2 pkt 2 oraz art. 79 § 1 i 2 K.p.a. poprzez niepowiadamianie strony o terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, uniemożliwienie wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu oraz bezzasadne odstąpienie od udokumentowania ich protokołem. Zwrócił też uwagę na odmienność uprawnień strony postępowania administracyjnego i obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym oraz zaznaczył, że zeznania świadków uzyskane w toku postępowania dyscyplinarnego nie wyczerpały "możliwości dowodowych" ujętych w tezie jego wniosku dowodowego. Powyższe uzasadnia jego zdaniem przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. Zakwestionował też prawidłowość przeprowadzonego badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Zarzucił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] ocenił dowody wbrew doświadczeniu życiowemu, wbrew zasadom logiki, a zatem dowolnie, czym w znaczący sposób przekroczył granice uznania administracyjnego, a także wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 107 § 3 K.p.a., nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Skarżący podniósł też, że w dniu 21 grudnia 2022 r. otrzymał zawiadomienie o zgromadzeniu materiału dowodowego dającego podstawę do wydania decyzji i w dniu [...] grudnia 2022 r. zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego. Następnie w dniu 29 grudnia 2022 r. przesłał pismo zawierające jego stanowisko w przedmiocie zgromadzonych dowodów, które Komendant Wojewódzki Policji w [...] pozostawił bez rozpoznania jako złożone po terminie. Zdaniem skarżącego zapoznanie go z aktami sprawy w ostatnim dniu wyznaczonego 7-dniowego terminu stanowi naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. i art. 8 § 1 K.p.a.
Ponadto zarzucił, ze przez organ I instancji nie wykazał w żaden sposób zasadności nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2023 r.
W uzasadnieniu rozkazu personalnego, organ odwoławczy przytaczając treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zaznaczył, że użyte w tym przepisie pojęcie "można zwolnić" oznacza, iż zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy jego odczytywaniu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności, czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji. Przyjmuje się, że na podstawie tego przepisu można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę.
Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań Policji należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii. Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie, podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Funkcjonariusz Policji ma obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym.
W wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zaliczyć zawód policjanta - pewne zachowania i postawy funkcjonariusza powodują, że traci on przymiot nieposzlakowanej opinii i nie można pozostawić go w służbie. Z taką właśnie sytuacją ,w ocenie organu odwoławczego, mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ocena całokształtu okoliczności zdarzenia zaistniałego z udziałem K. K. w dniu [...] września 2022 r. powoduje, że funkcjonariusz ten z całą pewnością utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym nie może pełnić służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu.
Organ odwoławczy wskazał, że w toku przedmiotowego postępowania zgromadzono dokumentację m.in. w postaci kopii: notatki urzędowej, protokołu badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu Alkometr A2.0, dokumentacji z akt postępowania dyscyplinarnego (protokołu oględzin nagrania monitoringu Komisariatu Policji w [...], protokołów przesłuchania świadków, protokołu przesłuchania policjanta), dokumentacji z akt czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie. Na podstawie tej dokumentacji ustalono stan faktyczny.
Z kwerendy akt sprawy administracyjnej wynika, że 18 września 2022 r. patrol oficerski w składzie [...]. L. P. , Komendant Komisariatu Policji w [...] (dowódca), oraz [...] A. R. , kierownik Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji w [...] , podjął czynności nadzorczo-kontrolne w Komisariacie Policji w [...]. W ich toku poddano funkcjonariusza, pełniącego w tym dniu służbę od godz. 7:00, badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu za pomocą urządzenia Alco-blow z wynikiem pozytywnym. W związku z powyższym niezwłocznie wykonano badanie ww. na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu za pomocą urządzenia Alcometr A2.0 nr fabryczny [...] (posiadającym świadectwo wzorcowania wydane w dniu 12 maja 2022 r.) uzyskując o godz. 9:14 wynik 0,19 mg/1, a następnie o godz. 9:45 wynik 0,10 mg/1. Powyższe badanie, przy którym uczestniczył [...] A. R. , zostało udokumentowane przez prowadzącego je [...]. L. P. w protokole badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu. Funkcjonariusz oświadczył w związku z opisanym badaniem, że w nocy z [...] września 2022 r. (od godz. 17:00) na [...] września 2022 r. (do godz. 1:00) spożywał napój alkoholowy w postaci piwa w ilości " 5 szt". W dniu [...] listopada 2022 r. do Sądu Rejonowego w [...] skierowano wniosek o ukaranie funkcjonariusza obwinionego w sprawie o sygn. akt [...] o to, że "w dniu [...] września 2022 r. w godzinach 7:00-8:40 w [...], woj. [...] przy ul. [...], w Komisariacie Policji podjął czynności służbowe znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (0,19 i 0,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) tj. o czyn z art. 70 § 2 KW". Wyrokiem nakazowym sygn. akt [...] z [...] lutego 2023 r. Sąd Rejonowy w [...] uznał obwinionego za winnego popełnienia opisanego czynu. W związku ze złożonym sprzeciwem od powyższego wyroku sprawa, podlegająca roz[...] na zasadach ogólnych, aktualnie pozostaje w toku. W ocenie KGP wskazane wyżej okoliczności stanowią wystarczającą przesłankę do uznania, że K. K. nie powinien pełnić służby w Policji.
Przebywanie funkcjonariusza w Komisariacie Policji w [...] w czasie pełnionej służby w stanie po użyciu alkoholu, narażało na niebezpieczeństwo nie tylko jego, ale również pozostałych funkcjonariuszy, a także ewentualne osoby postronne. Doprowadzenie przez policjanta do tego rodzaju sytuacji stanowi przykład skrajnej nieodpowiedzialności i umożliwia jednoznaczną ocenę jego postawy moralnej i etycznej, która jest jaskrawym przykładem nie tylko lekceważącego stosunku do formacji, w której policjant pełnił służbę, ale również świadczy o braku szacunku do zawodu policjanta oraz etosu z nim związanego. Funkcjonariusz ten utracił autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Wiedza w społeczeństwie o tym, iż policjant pełnił służbę pod wpływem alkoholu, stanowi w tym przypadku również okoliczność obciążającą go. Informacja taka rzutuje przede wszystkim na opinię o samym funkcjonariuszu, ale również ma bezpośrednie przełożenie na ocenę społeczną formacji, w której pełni służbę. Nie ma wątpliwości, że istnieje związek pomiędzy społeczną oceną jednostki, a postrzeganiem przez członków społeczeństwa organizacji, do której ona należy. Skutkuje to w konsekwencji negatywnym odbiorem Policji w oczach opinii publicznej. Powyższe nie tylko dyskredytuje ww. jako osobę o nieposzlakowanej opinii, ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby.
Brak stosownych działań wobec policjanta, którego zachowanie oceniono w sposób bezsporny jako naganne, mógłby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyjałby budowaniu autorytetu omawianej formacji zwłaszcza w oczach samych funkcjonariuszy. Policjanci sami muszą mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa i przestrzegające zasad etyki zawodowej, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji. Policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz, że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane.
W ocenie organu odwoławczego, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji w sposób prawidłowy wyjaśnił dlaczego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki przemawiające za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podkreślił przy tym, że wynikający z art. 77 § 1 K.p.a. nakaz zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Gromadzenie materiału dowodowego, niezbędnego do podjęcia decyzji końcowej w postępowaniu administracyjnym, musi być determinowane jego celem. Organ nie jest zatem zobowiązany do określenia okoliczności, nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Kwerenda akt postępowania administracyjnego wskazała natomiast, że wymienione w odwołaniu pismo K. K. z dnia 28 grudnia 2022 r., zawiera żądanie strony tożsame z wnioskami dowodowymi ujętymi w piśmie strony z dnia 10 października 2022 r., które zostały rozpatrzone postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2022 r. Wobec powyższego pozostawienie przez organ I instancji pisma K. K. z dnia 28 grudnia 2022 r. bez rozpoznania, nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie niniejszego postępowania administracyjnego, ponieważ w jego toku organ odniósł się do znaczenia dla sprawy, powielonego w przywołanym piśmie, żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu.
Organ I instancji przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Reguły te polegały na tym, że oparto się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, który został poddany ocenie z odniesieniem do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Wnioski płynące z uzasadnienia są przejrzyste i należycie uargumentowane, a nadto poparte stosownymi dowodami. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji merytorycznej i w związku z tym, nie zachodzi potrzeba uzupełnienia go. W szczególności brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości badania stanu trzeźwości funkcjonariusza, potwierdzonego protokołem z dnia [...] września 2022 r., do którego dołączono wydruki z analizatora wydechu oraz aktualne świadectwo wzorcowania tego urządzenia. Dalsze gromadzenie dokumentacji w tym zakresie, bądź przesłuchiwanie na tą okoliczność świadków byłoby niecelowe. Stąd też nie ma podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych strony zawartych w odwołaniu.
Przedmiotową sprawę rozstrzygnięto mając na względzie zarówno interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, jak też słuszny interes policjanta. Okoliczności przedstawione w niniejszej decyzji, uzasadniają jednak przedłożenie ważnego interesu służby nad interes strony.
Za zasadne organ odwoławczy uznał też nadanie zaskarżonej decyzji przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Wojewódzki Policji w [...] mógł bowiem i powinien był użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tejże służby.
Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 K.p.a. Nie może tu być mowy ani o wadliwości decyzji nieostatecznej, ani o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych czy też zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. Podkreślił przy tym, że skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości.
W skardze na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. zarzucił organowi naruszenie:
1. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, że istnieją przesłanki do zwolnienia ze służby w Policji skarżącego z uwagi na ważny interes służby, wskutek czego doszło do utrzymania w mocy decyzji - rozkazu personalnego KWP w [...] nr [...] z [...] stycznia 2023 r., podczas gdy prawidłowa ocena stanu prawnego i faktycznego prowadzi do wniosku, że przesłanki takie nie wystąpiły;
2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 136 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz jego fragmentaryczną i nierzetelną ocenę, a w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieprzeprowadzenie na żądanie strony uzupełniającego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji - rozkazu personalnego KWP w [...] nr [...] z [...] stycznia 2023 r., podczas gdy prawidłowa ocena stanu prawnego i faktycznego wskazywała na konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i uchylenia decyzji organu I instancji;
3. art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 67 § 2 pkt 2, art. 79 § 1 i 2, art. 136 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na błędnym uznaniu, że skarżącemu zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania, niepowiadomieniu strony o terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, uniemożliwienie wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu oraz bezzasadne odstąpienie od udokumentowania przesłuchania świadków protokołem, a także wyznaczenie terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sposób uniemożliwiający skarżącemu wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji organu I instancji, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji - rozkazu personalnego KWP w [...] nr [...] z [...] stycznia 2023 r. z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, zgodnie z zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, podczas gdy prawidłowa ocena stanu prawnego i faktycznego wskazywała na konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i uchylenia decyzji organu I instancji;
4. art. 75 § 1, art. 78 § 1 K.p.a. polegające na uznaniu za prawidłowe niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego w piśmie z 10 października 2022 r., podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że mogły one przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a ich przeprowadzenie nie było sprzeczne z prawem;
5. art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. polegające uznaniu za udowodnionego faktu pełnienia służby przez skarżącego w stanie po użyciu alkoholu, podczas gdy prawidłowa ocena przeprowadzonego dowodu w postaci badania przy użyciu analizatora wydechu wykorzystującego metodę spektrometrii w podczerwieni wykonane zostało niezgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie i jako taki nie mógł być podstawą ustaleń faktycznych;
6. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że prowadzenie przez organy obu instancji postępowania dowodowego polegało na próbie wykazania z góry przyjętej tezy o pełnieniu przez niego [...] września 2022 r. służby w stanie po użyciu alkoholu, które miało go zdyskwalifikować w odbiorze społecznym, jako funkcjonariusza Policji. Materiał dowodowy budowany był w postępowaniu w sposób tendencyjny, z konsekwentnym ignorowaniem wszelkich twierdzeń i wniosków, które przyjętą przez organy tezę pozwalały poddać w wątpliwość. Skarżący próbował udowodnić, że w trakcie pełnienia służby [...] września 2022 r, był trzeźwy, a posądzenie go o pozostawanie w stanie po użyciu alkoholu wynika wyłącznie z nieprawidłowego, nieumiejętnego przeprowadzenia badania wydychanego powietrza. Przeprowadzenie wnioskowanych przez niego w piśmie z 10 października 2022 r. dowodów, miało kluczowy charakter. Oczywiste jest, że badanie analizatorem wydechu wykorzystującym metodę spektrometrii w podczerwieni, a takim jest Alkometr A2.0, zostało przeprowadzone niezgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że w przypadku dokonania pierwszego pomiaru analizatorem wydechu, wykorzystującym metodę spektrometrii w podczerwieni, oraz uzyskania wyniku ponad 0,00 mg/dm3, dokonuje się niezwłocznie drugiego pomiaru. Tymczasem badania skarżącego zostały przeprowadzone bez upływu odpowiedniego czasu od zażycia leku "[...]", w odstępie 31 minut, w trakcie których badany nadal korzystał z tego leku. Świadczy to niewątpliwie o braku stosownych umiejętności, jak i doświadczenia oficera Policji przeprowadzającego badanie. Wnioskowane, a zignorowane przez organy obu instancji dowody, z pewnością wykazałby ten fakt, jednak byłoby to sprzeczne z góry przyjętym przez organy Policji założeniem. Nie miały one natomiast żadnego problemu z przyjęciem, jako wiarygodnych zeznań [...]. L. P. , który tłumaczył zwłokę w przeprowadzeniu drugiego badania koniecznością powiadomienia o zaistniałym fakcie KPP. Powstaje tu więc pytanie, o czym powiadamiał przełożonego ów oficer, skoro nie zostało zakończone badanie.
Skarżący zaznaczył przy tym, że organy obu instancji doskonale wiedziały, że w toku prowadzonego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny zdecydował się uwzględnić wniosek dowodowy i dopuścił dowód z opinii Instytutu Ekspertyz Sądowych im. [...] w [...] w zakresie wpływu używania leku "[...]" na wskazanie Alkometru A2.0. W dniu [...] marca 2023 r., a zatem na dwa dni przed decyzją organu II instancji, opinia ta została przekazana do KPP w [...]. W opinii tej biegły stwierdza wyraźnie, że zażycie preparatu "[...]", na kilka minut przed badaniem analizatorem Alkometr A2.0 zmienia wskazania urządzenia z uwagi na alkohol zalegający w ustach. Wiedza o przeprowadzanych badaniach i jego wynikach nie została jednak uwzględniona przez organy.
Skarżący podniósł także, że wnioskowany przez niego dowód w postaci zapisu z kamer monitoringu Komisariatu Policji w [...] obejmującego miejsce, w którym znajduje się ogólnodostępne urządzenie do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu z [...] września 2022 r. w godzinach od 6.00 do 11.00 został, co prawda przeprowadzony w ten sposób, że pozyskano kserokopię protokołu oględzin monitoringu sporządzonego w ramach postępowania dyscyplinarnego. Zapis monitoringu, który poddano oględzinom obejmuje jednak dzień [...] września 2022 r. od godz. 7.32 do 7.33. Przeprowadzenie dowodu we wnioskowanym przez skarżącego zakresie, a zatem od godziny 6.00 do 11.00 wykazałoby natomiast, że skarżący przed i w trakcie badania analizatorami wydechu korzystał z preparatu "[...]" i nie przebywał przez cały czas w obecności funkcjonariuszy pełniących służbę w ramach patrolu oficerskiego.
Także wniosek dowodowy o przesłuchania wskazanych świadków nie został prawidłowo rozpatrzony. Organ I instancji posiłkował się bowiem kserokopiami protokołów zeznań złożonych przez tych świadków w toku postępowania dyscyplinarnego, a organ II instancji zaakceptował to. Prawidłowe przeprowadzenie przesłuchań powyższych świadków, co ważne z jego udziałem, z pewnością sfalsyfikowałby natomiast twierdzenia świadków o rzekomym ciągłym pozostawaniu przez skarżącego w pomieszczeniu, w którym przebywali kontrolujący oraz zauważonych przez nich objawach stanu psychofizycznego skarżącego świadczących o pozostawaniu pod wpływem alkoholu.
Skarżący zwrócił przy tym uwagę na fakt znaczącej odmienności uprawnień strony postępowania administracyjnego i obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego. Uprawnienia strony postępowania administracyjnego w trakcie przesłuchania świadka są bowiem zdecydowanie szersze niż obwinionego w trakcie przesłuchania świadka w postępowaniu dyscyplinarnym. Odmawiając przesłuchania wnioskowanych przez skarżącego świadków w trybie K.p.a. organy obu instancji bezprawnie pozbawiły zatem skarżącego przysługujących mu ustawowych uprawnień.
Uznanie za udowodniony fakt pełnienia służby przez skarżącego w stanie po użyciu alkoholu na podstawie niezgodnego z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa badania przy użyciu analizatora wydechu, wskazanie tego faktu w uzasadnieniu, na podstawie powyżej przedstawianych argumentów z pewnością w sposób rażący narusza zatem przepis art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a.
Skarżący zakwestionował także zasadność powołania się w decyzji na fakt wydania przez Sąd Rejonowy w [...] wobec niego wyroku nakazowego (sygn. [...]) zaznaczając, że wyrok ten nigdy się nie uprawomocnił, stracił bowiem moc poprzez wniesienie przez niego sprzeciwu. Do dnia wniesienia niniejszej skargi nie został natomiast wydany jakikolwiek prawomocny wyrok przypisujący mu odpowiedzialność za popełnienie [...] września 2022 r. czynu, o którym mowa w art. 70 § 2 k.w.
Istotnym uchybieniem postępowań obu instancji było też uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 K.p.a.. Ponadto uzasadnienia zaskarżonych decyzji zostały sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. Organy administracyjne ograniczyły się do ogólnikowego opisania przesłanek zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z powołaniem się na orzecznictwo dotyczące innych spraw. W sposób bardzo ograniczony dokonały natomiast analizy ustawowych przesłanek zwolnienia ze służby w odniesieniu do sytuacji prawnej skarżącego, co w kontekście dyskwalifikujących decyzje naruszeń prawa procesowego i tak nie było raczej możliwe.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.
Odnosząc do zarzutów skargi podkreślił, że ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne, odbyło się w oparciu o przepisy K.p.a. W związku z tym, zakres postępowania dowodowego odnosił się wyłącznie do spraw będących przedmiotem sprawy administracyjnej. Innymi słowy, organy administracyjne obowiązane były do wykazania prawidłowości i słuszności zastosowania w stosunku do skarżącego, przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, z uwagi na ziszczenie się przesłanek określonych w tym przepisie. W ramach tego postępowania nie dokonywano natomiast ustaleń, których celem byłoby potwierdzenie winy skarżącego, jak również nie dokonywano ustaleń w postaci okoliczności łagodzących.
Nie doszło też do przekroczenia granic uznania administracyjnego, gdyż w stosunku do skarżącego dwukrotnie przeprowadzono, z wynikiem pozytywnym, badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem przesiewowym - AlcoBlow, a następnie dwukrotnie przeprowadzono badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem Alkometr A 2.0, którego wyniki mają znaczenie dowodowe oraz urządzenie to jest wzorcowane i kalibrowane. Skarżący podczas wykonywania badań nie kwestionował natomiast ich przeprowadzania, a co więcej, na pytanie prowadzącego badanie "czy coś pił, czy spożywał jakiś alkohol albo przyjmował jakieś inne środki" odpowiedział, że pił alkohol w postaci piwa w ilości 5 sztuk do około pierwszej w nocy (tego samego dnia, w którym przeprowadzono badania). Z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że skarżący przyjmował inne substancje. Z akt postępowania administracyjnego wynika natomiast, że skarżący nie był w stanie udzielić odpowiedzi ile razy i w jakich okolicznościach stosował środek [...], nie potrafił powiedzieć ile razy użył tego środka pomiędzy pierwszym, a drugim badaniem na Alkometrze. Ponadto skarżący odmówił odpowiedzi na pytanie gdzie przechowywał w czasie badania [...]. Z twierdzeń skarżącego wynika natomiast, że stosował on wspomniany środek pomiędzy pierwszym, a drugim badaniem, co świadczy, że nie stosował go przed pierwszym badaniem, które wykazało 0,19 mg/1 zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. W związku z powyższym, organy obu instancji dysponując zgromadzonym materiałem dowodowym, uznały, że spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Odnosząc się z kolei do zarzutu braku zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu organ podniósł, że skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz pouczony o przysługujących mu prawach, jako strony tego postępowania. Organ I instancji włączył w poczet akt postępowania administracyjnego, jako dowód z dokumentów, zeznania świadków, o których przesłuchanie wnioskował skarżący, złożone w ramach postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko skarżącemu w tej samej sprawie. W związku z powyższym skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego, a tym samym możliwość zgłaszania wniosków dowodowych, czy też wypowiedzenia się co do zebranych już dowodów. Organ I instancji wydał też postanowienie z dnia [...] listopada 2022 r. w którym wyjaśnił przyczyny odmowy dopuszczenia złożonych przez skarżącego niektórych wniosków dowodowych. W zakresie wniosków o przesłuchanie świadków organ wskazał natomiast, że do akt postępowania administracyjnego dołączono, jako dowód z dokumentów, protokoły przesłuchań wnioskowanych świadków, przeprowadzonych w ramach postępowania dyscyplinarnego.
Odnośnie zarzutu dotyczącego sposobu przeprowadzenia badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu organ podniósł natomiast, iż w tym przypadku czasookres przeprowadzenia w stosunku do skarżącego drugiego badania Alkometrem A2.0, które to badanie ma charakter weryfikujący i zarazem dający odpowiedź na pytanie, czy stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu rośnie, czy też maleje, pozostaje bez wpływu na prawną skuteczność zastosowania przez organ I instancji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Konkludując, organ stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, prawidłowo przeprowadził postępowanie, bowiem rozpatrzył sprawę zgodnie z zasadami praworządności i prawdy obiektywnej, wyjaśniając jednocześnie zakres stosowania pojęcia niedookreślonego, ważnego interesu służby oraz związanej z nim, obligatoryjnie posiadanej przez każdego policjanta, nieposzlakowanej opinii. Ponadto organ wszechstronnie rozpatrzył materiał dowodowy dokonując jego swobodnej, a nie dowolnej oceny i na tej podstawie wydał rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy w przedstawionych przez organy Policji realiach faktycznych istniał "ważny interes służby", uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. W rozpoznawanej sprawie należało zatem rozważyć, czy organy Policji w sposób dostateczny i bez naruszenia określonych w skardze przepisów postępowania wykazały, że skorzystanie przez nie z możliwości zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby".
W myśl powołanego przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony.
Rozkaz personalny wydany na podstawie ww. przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.
Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Jest to pojęcie nieostre, niedookreślone, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku.
W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, a ponadto w rachubę może wchodzić jedna realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności, czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z ważnym interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby.
Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 4 tej ustawy, do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (...); inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych funkcji wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby nie tylko o wymaganych kwalifikacjach merytorycznych, ale również i etycznych, cieszące się nieposzlakowaną opinią, bezwzględnie przestrzegające obowiązującego prawa. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi mieć świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1084/16, wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 111/15; publ. CBOSA).
W orzecznictwie prezentowany jest zgodny pogląd, iż pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii, a więc takie, którym nie można zarzucić, czy przypisać takiego zachowania, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla ważnych interesów formacji (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99, publ. LEX nr 47389). Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego policjanta. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o Policji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 314/13, publ. CBOSA).
Powyższe prowadzi do konkluzji, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.
Wskazane, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta określane mianem "słusznego interesu strony".
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącego K. K. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana.
Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, pozyskanego z akt postępowania dyscyplinarnego sygn. akt [...] wynika, że [...] września 2022 r. patrol oficerski w składzie [...]. L. P. oraz [...] A. R. , podjął czynności nadzorczo-kontrolne w Komisariacie Policji w [...]. W ich toku poddano skarżącego, pełniącego w tym dniu służbę od godz. 7:00, badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu za pomocą urządzenia Alco-blow z wynikiem pozytywnym. W związku z powyższym niezwłocznie wykonano badanie skarżącego na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu za pomocą urządzenia Alcometr A2.0 nr fabryczny [...] (posiadającym świadectwo wzorcowania wydane w dniu [...] maja 2022 r.) uzyskując o godz. 9:14 wynik 0,19 mg/1, a następnie o godz. 9:45 wynik 0,10 mg/1. Powodem poddania skarżącego badaniu stanu trzeźwości był jego wygląd wskazujący, że jest po spożyciu alkoholu oraz zapach alkoholu z jego ust. Powyższe badanie zostało udokumentowane przez prowadzącego je [...]. L. P. w protokole badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu. Skarżący oświadczył w związku z opisanym badaniem, że w nocy z [...] września 2022 r. (od godz. 17:00) na [...] września 2022 r. (do godz. 1:00) spożywał napój alkoholowy w postaci piwa w ilości 5 sztuk, co udokumentowano w protokole badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu. Natomiast w rubryce - 8 Uwagi: odnotowano Badany wskazuje że o godz. 7.30 badał się na urządzeniu ogólnie dostępnym w KP [...] i miał wynik 0,00 % alkoholu w wydychanym powietrzu. Skarżący podpisał protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu oraz dwa wydruki Alkometru A 2.0 z jego badania nie zgłaszając uwag, co do sposobu ich przeprowadzenia.
W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe ustalenia, organy Policji prawidłowo uznały, że zachowanie skarżącego, który pełnił służbę w stanie po użyciu alkoholu, było naganne i niegodne policjanta oraz godziło w wizerunek i dobre imię tej formacji. Jak słusznie zauważył, organ przebywanie skarżącego w Komisariacie Policji w [...] w czasie pełnionej służby w stanie po użyciu alkoholu, narażało na niebezpieczeństwo nie tylko jego, ale również pozostałych funkcjonariuszy, a także ewentualne osoby postronne oraz stanowi przykład skrajnej nieodpowiedzialności i umożliwia jednoznaczną ocenę jego postawy moralnej i etycznej, która jest jaskrawym przykładem nie tylko lekceważącego stosunku do formacji, w której policjant pełnił służbę, ale również świadczy o braku szacunku do zawodu policjanta oraz etosu z nim związanego.
Należy przy tym zwrócić uwagę, że z oświadczenia złożonego przez skarżącego do protokołu badania trzeźwości wynika, że w nocy z [...] września 2022 r. (od godz. 17:00) na [...] września 2022 r. (do godz. 1:00) spożywał napój alkoholowy w postaci piwa w ilości 5 sztuk, chociaż wiedział o tym, że w dniu [...] września 2022 r. od godz. 7:00 rano ma pełnić służbę w Komisariacie Policji z [...]. Jak wynika z zapisu monitoringu skarżący po przybyciu rano do Komisariatu Policji z [...] podszedł do wiszącego na ścianie poczekalni ogólnie dostępnego urządzenia, na którym można wykonać test trzeźwości i poddał się badaniu, co wskazuje na to, że miał wątpliwości, co do stanu swojej trzeźwości. Nie jest natomiast możliwe zweryfikowanie, czy urządzeniu to wykazało faktycznie wynik 0,00 % alkoholu w wydychanym powietrzu, gdyż jak ustalił organ w toku postępowania, urządzenie to nie posiada modułu pamięci i nie ma możliwości pozyskania historii pomiarów. Ponadto, urządzenie to jest testerem poglądowym, nie przeznaczonym do użytku dowodowego. Instrukcja obsługi tego urządzenia zawiera informację, że wyniki prezentowane przez alkomat są jedynie wynikami szacunkowymi.
Skarżący przed poddaniem go badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu za pomocą urządzenia Alco-blow, a następnie za pomocą urządzenia Alcometr A2.0 nie informował natomiast i nie zgłaszał do protokołu badania, że zażywał wcześniej środek "[...]". Z zeznań funkcjonariuszy, którzy byli obecni w tym czasie w Komisariacie Policji w [...] wynika, że nikt nie z nich nie widział, aby skarżący w dniu [...] września 2022 r. stosował środek "[...]", czy miał go przy sobie.
W świetle powyższego organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że pełnienie przez skarżącego w dniu [...] września 2022 r. służby w stanie po użyciu alkoholu, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zachowanie skarżącego spowodowało, że utracił on zaufanie przełożonych oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania.
Ze służbą w formacji mundurowej wiąże się bowiem zarówno określony status, ale również zwiększone obowiązki oraz pewne ograniczenia wolności osobistej, co odróżnia funkcjonariuszy od pracowników cywilnych.
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonych rozkazów personalnych.
Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten normuje zatem powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku ujawnienia określonych naruszeń przepisów postępowania. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest wykazanie nie tylko, że jakieś uchybienia procesowe miały w ogóle miejsce, ale przede wszystkim, iż mogły one rzutować na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy przy tym rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Chodzi tu więc o uchybienia procesowe na tyle istotne, że kształtowały one lub współkształtowały treść stosunku administracyjnoprawnego, czyli że gdyby nie było ujawnionego naruszenia przepisów postępowania, rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne mogłoby być inne.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że wyrażona w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych, służących załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie organy Policji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 K.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a.
Organ pierwszej uwzględnił zgłoszone przez skarżącego w piśmie z dnia 10 października 2022 r. wnioski dowodowe poprzez włączenie do akt postępowania administracyjnego kopi dokumentów z akt postępowania dyscyplinarnego sygn. akt [...], prowadzonego przeciwko K. K. w KPP w [...] tj. protokół oględzin nagrania monitoringu Komisariatu Policji w [...] oraz protokoły przesłuchań zawnioskowanych świadków. Jednocześnie w postanowieniu z [...] listopada 2022 r. organ I instancji wyjaśnił, dlaczego odmówił uwzględnienia wniosków w zakresie dotyczącym włączenia w poczet materiału dowodowego dokumentacji potwierdzającej odbycie przez [...]. L. P. szkolenia w zakresie obsługi analizatorów wydechu typu Alcoblow oraz Alkometr A2,0, dokumentacji potwierdzającej liczbę przeprowadzonych przez tego funkcjonariusza badań przy użyciu analizatora wydechu Alkometr A2,0 w okresie od [...].01.2022 r. do [...].09.2022 r., a także w zakresie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność prawidłowości przeprowadzonego badania urządzeniem Alkometr A2,0 w dniu [...] września 2022 r. oraz ewentualnego wpływu na uzyskany wynik faktu używania przez niego bezpośrednio przed badaniem leku "[...]".
Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zaszły przesłanki, które uzasadniałyby kwestionowanie wiedzy [...]. L. P. w zakresie obsługi analizatorów wydechu typu Alcoblow oraz Alkometr A2,0 oraz prawidłowości przeprowadzonego przez niego badania. Za taką okoliczność nie można uznać faktu upływu czasu 31 minut pomiędzy pierwszym i drugim badaniem za pomocą urządzenia Alcometr A2,0 w sytuacji, gdy obydwa badania potwierdziły zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu (o godz. 9:14 wynik 0,19 mg/1, a następnie o godz. 9:45 wynik 0,10 mg/1 - wskazujący na zmniejszenie stężenia alkoholu z uwagi na upływ czasu). W tej sytuacji nie było też potrzeby ponownego przesłuchania [...]. L. P. , na okoliczność przeprowadzonego badania urządzeniami Alcoblow oraz Alkometr A2,0, o co wnioskował skarżący w piśmie z dnia 28 grudnia 2022 r.
W sytuacji natomiast, gdy z załączonych do akt postępowania administracyjnego protokołów zeznań świadków, którzy byli obecni w czasie badania w Komisariacie Policji w [...] wynika, że nikt nie z nich nie widział, aby skarżący w dniu [...] września 2022 r. stosował środek "[...]", czy miał go przy sobie, a skarżący nie informował i nie zgłaszał do protokołu badania, że zażywał wcześniej ten środek, to brak było też podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ewentualnego wpływu na uzyskany wynik badania faktu używania przez niego bezpośrednio przed badaniem środka "[...]".
Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organy Policji art. 10 § 1, art. 67 § 2 pkt 2 i art. 79 § 1 i 2 K.p.a.
Podstawą wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu K. K. ze służby nie były bowiem dowody z zeznań przesłuchanych w toku postępowania administracyjnego świadków lecz materiały pozyskane z akt postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko K. K. sygn. akt [...]. Jak wynika natomiast z akt administracyjnych pismem z [...] września 2022 r. K. K. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wraz z pouczeniem o przysługujących mu uprawnieniach w tym postępowaniu. W piśmie z 10 października 2022 r. skarżący zgłosił wnioski dowodowe w tym postępowaniu. W dniu [...] listopada 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych w zakresie punktów III, IV i X. Jednocześnie pismem z 29 listopada 2022 r. organ I instancji zawiadomił K. K., że w prowadzonym postępowaniu został zgromadzony materiał dowodowy umożliwiający wydanie decyzji oraz pouczy go o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 K.p.a., w tym o prawie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Pismo to skarżący odebrał w urzędzie pocztowym w dniu 21 grudnia 2022 r. W dniu 28 grudnia 2022 r. skarżący zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego oraz wykonał ich fotokopie. W dniu 4 stycznia 2023 r. do akt wpłynęło jego pismo datowane na 29 grudnia 2022 r., w którym zgłosił zastrzeżenia do sposobu prowadzenia postępowania dowodowego oraz ponowił wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka L. P. . Następnie w dniu [...] stycznia 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby. W okresie pomiędzy zapoznaniem się przez skarżącego z aktami sprawy, a wydaniem decyzji przez organ I instancji do akt sprawy nie włączono żadnych dodatkowych materiałów dowodowych. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący ponowił wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków, które zgłosił wcześniej w piśmie z 10 października 2022 r. Organ odwoławczy wydając decyzję oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, który był już znany skarżącemu i nie przeprowadzał żadnych uzupełniających dowodów. Jakkolwiek więc w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie w pełni zrealizowały powinności wynikające z art. 10 K.p.a., jednakże, w ocenie Sądu, uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.
Skarżący miał możliwość zapoznania się w toku postępowania ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z załączonymi do akt sprawy materiałami z akt postępowania dyscyplinarnego, a także wypowiedzenia się odnośnie do wszystkich zgromadzonych dowodów. Decyzja o zwolnieniu ze służby została natomiast wydana z uwzględnieniem okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy.
Organ I instancji prawidłowo uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 K.p.a.), niezależnie od organu pierwszej instancji, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu - stosownie do wymogów wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.).
Nie doszło także do naruszenia art. 108 § 1 K.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy jak wskazał organ odwoławczy, nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes służby przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i sprawnego działania. Te właśnie przesłanki uczyniły zasadnym niezwłoczne rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego, w sytuacji gdy stanął pod zarzutem zachowań o charakterze uniemożliwiającym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.
Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2023 r. należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji (art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a.). Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.