II SA/Wa 1260/04

II SA/Wa 1260/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Adam Lipiński
Eugeniusz Wasilewski /przewodniczący/
Joanna Kube /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6053 Obywatelstwo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA Adam Lipiński, Asesor WSA Joanna Kube (spr.), Protokolant Marcin Błach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy poświadczenia posiadania obywatelstwa polskiego - oddala skargę -
Uzasadnienie
Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J.D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] odmawiającej, na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy z 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.) i 104 kpa, poświadczenia posiadania obywatelstwa polskiego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W toku sprawy ustalono, że J.D. ur. [...] sierpnia 1961 r. w O. jako obywatel polski w kwietniu 1983 r. wyjechał za granicę do H. na występy gościnne z zespołem [...]. Jak wynika z wniosku z dnia [...] maja 1984 r. o udzielenie zezwolenia na zmianę obywatelstwa polskiego na [...], J.D. nabył obywatelstwo [...] w dniu [...] września 1983 r. Wnioskodawca wniosek ten uzasadnił pochodzeniem [...] oraz chęcią pozostawania w "zgodzie prawnej" z Państwem Polskim.
W dniu [...] maja 1987 r. Kierownik Wydziału Konsularnego Ambasady PRL w B. decyzją nr [...] udzielił J.D. zgody na zmianę obywatelstwa polskiego na [...].
Wnioskiem nadanym [...] września 2003 r. J.D. zwrócił się do Wojewody [...] o wydanie poświadczenia posiadania obywatelstwa polskiego.
Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, uzasadniając zaskarżoną do Sądu decyzję wskazał, że J.D. utracił obywatelstwo polskie na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim, gdyż spełnione zostały warunki przewidziane w tym przepisie. J.D. uzyskał bowiem zezwolenie właściwego organu polskiego na zmianę obywatelstwa polskiego na [...] oraz nabył obywatelstwo [...]. Organ wskazał, że stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim w brzmieniu z dnia 11 maja 1987 r. (data wydania decyzji o zezwoleniu na zmianę obywatelstwa polskiego), o zezwoleniu na zmianę obywatelstwa polskiego orzekała Rada Państwa. Jednakże przepis ust. 3 art. 16 tej ustawy zezwalał Radzie Państwa na upoważnienie Ministra Spraw Zagranicznych do udzielenia zezwoleń na zmianę obywatelstwa polskiego osobom zamieszkałym za granicą. Rada Państwa mogła również wyrazić zgodę na przekazanie decyzji w tych sprawach kierownikom niektórych urzędów konsularnych. Wskazano, że Rada Państwa uchwałą Nr 52/75 z dnia 26 czerwca 1975 r. upoważniła Ministra Spraw Zagranicznych do udzielenia zezwoleń na zmianę obywatelstwa polskiego osobom zamieszkałym za granicą oraz wyraziła zgodę na przekazywanie przez tego Ministra kierownikom wymienionych w tej uchwale urzędów konsularnych decyzji w sprawach udzielenia zezwoleń na zmianę obywatelstwa polskiego osobom zamieszkałym za granicą, które w myśl prawa polskiego nabyły już obywatelstwo obce lub uzyskały przyrzeczenie nadania im tego obywatelstwa. Wśród tych placówek wymieniony został Wydział Konsularny Ambasady PRL w B.. Jednocześnie w Uchwale tej wskazano, że postępowanie o zezwolenie na zmianę obywatelstwa toczy się na podstawie instrukcji Ministra Spraw Zagranicznych określającej zasady udzielania tych zezwoleń. Ustalenie tego trybu pozostaje w związku z wyłączeniem przez art. 3 § 1 pkt 4 przepisów kpa w postępowaniach należących do właściwości polskich przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych.
W skardze do Sądu pełnomocnik J.D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim oraz art. 87 Konstytucji RP. Zdaniem wnoszącego skargę, utrata obywatelstwa polskiego zgodnie z ustawą o obywatelstwie polskim z 1962 r. nastąpić mogła po złożeniu oświadczenia wobec uprawnionego organu, co nie zostało spełnione w przypadku skarżącego, ponieważ zezwolenie Wydziału Konsularnego Ambasady PRL w B. na zmianę obywatelstwa nie może wywołać skutku, jakim jest utrata obywatelstwa polskiego, a w konsekwencji odmowa poświadczenia obywatelstwa polskiego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.
W dniu [...] września 2004 r. wpłynęło do Sądu pismo nazwane "Uzupełnienie braków skargi. Wniosek dowodowy" o dopuszczenie dowodu wskazującego, że skarżący nabył obywatelstwo niemieckie przez urodzenie, a nie jak ustalono w postępowaniu administracyjnym poprzez zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W niniejszej sprawie chodzi o ocenę zgodności z prawem decyzji deklaratoryjnej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim, w brzmieniu z daty ubiegania się J.D. o zmianę obywatelstwa, obywatel polski mógł nabyć obywatelstwo obce jedynie za zezwoleniem właściwego organu polskiego na zmianę obywatelstwa. Nabycie obywatelstwa obcego pociągało za sobą utratę obywatelstwa polskiego. W stosunku do skarżącego obie te przesłanki zostały spełnione. O nadaniu, zezwoleniu na zmianę i pozbawieniu obywatelstwa polskiego orzekała Rada Państwa, która upoważniła Ministra Spraw Zagranicznych do udzielenia zezwolenia na zmianę obywatelstwa polskiego osobom zamieszkałym za granicą, jak również mogła wyrazić zgodę na przekazanie przez MSZ decyzji w tych sprawach kierownikom niektórych urzędów konsularnych (art. 16 ust. 3 powołanej ustawy). Działając na podstawie powyższego upoważnienia, Kierownik Wydziału Konsularnego Ambasady PRL w B. w dniu [...] maja 1987 r. uwzględnił wniosek, stale zamieszkałego w [...] i legitymującego się obywatelstwem [...], J.D. o zezwolenie na zmianę obywatelstwa polskiego na obywatelstwo [...]. Nabycie obywatelstwa [...] podlega ocenie prawa [...] i skuteczności tego faktu nikt nie kwestionuje. Data nabycia tego obywatelstwa nie jest w sprawie istotna. Drugą przesłanką jest uzyskanie zgody polskich władz na zmianę obywatelstwa. O zgodę tę skarżący sam wystąpił i nie kwestionuje, że doręczono mu decyzję w tym przedmiocie.
W tej sytuacji stwierdzić należy, że J.D. skutecznie utracił polskie obywatelstwo w 1987 r., a tym samym zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem. Należy podkreślić, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie było postępowanie prowadzone w sprawie udzielenia zezwolenia na zmianę obywatelstwa zakończone decyzją Kierownika Wydziału Konsularnego Ambasady PRL w B. z dnia [...] maja 1987 r.
Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
Sąd nie uwzględnił, złożonego na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego, wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.